Podcast

Bölüm 4: Dedikodu

İzle
Reklam Alanı (Deneme)

Bölüm Açıklaması

Dedikodu sanatında ustalaşmayarak kendinize çok yazık ediyorsunuz... İstihbarat almadan kurum içinde sağır gibisiniz. Peki her şeyi duyan bir gölge olmayı nasıl öğreneceksiniz?



Bu bölümde:

(00:00) Intro

(01:03) Şirketler bir Excel etrafında döner

(03:53) Rasyonelliği anlatıp astroloğa gidenler

(06:52) Dedikoduya yeni bir isim: Kişisel istihbarat çalışması

(09:08) Projeniz neden üç haftadır bekliyor?

(14:55) Terapiste gitmeden önce şoförle konuşun

(17:20) Kişisel istihbaratın dört ileri tekniği

(23:08) Dedikodu testi: Hangi seviyedesiniz?



Yaratıcı: Supreme Filozof Lider Zihni BaşsarayYapım: Podbee Media

Bu bölüm reklam ve sponsorluk içerebilir.

Bölüm Transkripti

2.876 kelime · ~14 dk okuma

Dedikoduya dedikodu demeyeceğiz. Dedikoduya kişisel istihbarat çalışması diyeceğiz. Selamlar ben Supreme Filozof Lider Zihni Başsaray. Nasıl mükemmel bir lider olabileceğinize dair yolculuğumuzun devamında yine sizlerleyim.

Şimdiye kadar verdiğim dersleri uygulamaya başladınız mı bilmiyorum. Açıkçası çok da umurumda değil. Ama bu sizin tercihiniz ve siz ne kadar kötü karar alırsanız patronlarınız için hayat o kadar güzelleşir. Dolayısıyla ikircikli bir ruh halindeyim. Sizden yana mı olmalıyım, patronlardan yana mı?

Gönlüm patronlarınızdan yana olmayı, aklım da patronlarınızdan yana olmayı öğütlüyor. Ancak sosyal baskı, insanlık denen maalesef içinde bulunduğumuz bu evren bir şekilde size de yakınlaşmamı öğüt öğüt öğütlüyor. Önce şöyle bir konuda uzlaşıp el sıkışalım ki konulara doğru bakabilelim. Çalışma hayatı, şirketler, kurumsal dünyalar, bütün insan türü boyunca ve geriye doğru saydığınızda neandantaller de dahil olmak üzere başımıza gelmiş en kötü şeydir.

Transkriptin tamamını oku

Çünkü insan hayatta kalma duyguları, içgüdüleri, amigdalası üzerine kuruludur. Oysa şirketler bir egzel etrafında döner. Şirketiniz size hangi hikayeyi anlatırsa anlatsın. şirketiniz hangi sosyal sorumlulukla yaptığı şeyin aslında koca bir peri masalının parçası olduğunu ifade ederse etsin, şirket kar etmek için vardır.

Dolayısıyla ben şirketimde bir egzalden ibaret değilim duygusunu size hangi şirket veriyorsa, o şirketin başarılı olduğu alan manipülasyondur. İşte o şirketin patronunu saygıyla selamlıyorum. Hayatta öncelikleriniz var. Bu önceliklerin hiçbiri şirketinizin önceliği değil.

Hayatta sizin için önemli şeyler var. Bu önemli şeylerin hiçbiri şirketiniz için önemli değil. Sizin uğruna eğitildiğiniz şey daha fazla kar getiren bir çalışan olmak. İlkokuldan itibaren disiplin altına alınarak öğütlendiğiniz, öğretildiğiniz, adeta dönüştürüldüğünüz yer disiplinini, verilen görevleri tamamıyla yerine getiren, orta sınıf ahlakına sahip, hiçbir koşulda hiyerarşik yapıyı bozmamaya özen gösteren, kıymetli bir çalışan olarak hayata devam edebilmek.

İşte bu ikilem çoğu zaman antidepresan alma sebebiniz oluyor. Yani bir tarafta hayatınız, öbür tarafta da kariyeriniz. Kariyerinizde daha az çalışmanın yolu da yükselmek. Hiç çalışmamanın yolu da çok yükselmek.

Yani bugün bir CEO dünyanın en yüksek maaşlı işsizi kabul edilebilir. En az mesai harcamanız gereken pozisyon neyse ben aslında sizi ona hazırlamaya çalışıyorum. Bir patronun vermesi gereken kararlar vardır. Bir çalışanın vermesi gereken emek.

Patronun kararları çalışana emek olarak döner. Çalışanın verdiği emek ne kadar artarsa patron daha az karar almak zorunda kalır. Bu sebeple sizi hazırladığım bir diğer şey de çalışanlarını çok çalıştırabilen bir patron olabilmeniz. Özetle, iş dünyası insani bir şey değildir.

İş hayatını, üretimi, kazancı, insanileştirme çabasına sosyalizm, insani hayatı, özel yaşamı, kişinin duygularını, ailesini, düşüncelerini ve hatta reflekslerini bile şirketleştirme çabasına da kapitalizm denir. İçinde bulunduğumuz oyun grubunun adı kapitalizm olduğu için de kapitalizmde bir kariyer nasıl yapılır? İşte bunun peşinden koşuyoruz. Ama Supreme Leader bu anlattıkların şimdiye kadar duyduklarımıza benzemiyor.

Evet, çünkü bugüne kadar size zaman yönetimini iyi yaparsanız başarılı olursunuz, y kuşağı gelecek ve dünya bambaşka bir yer olacak diyenler aslında bütün bu hikayeyi size doğru anlatmadılar. Onlar doğru anlattıklarını düşünüyorlar. Çünkü şununla yüzleşmiyorlar. Onlar bu noktaya gelene kadar aslında benim anlattığım kurallara göre oynadılar.

Zaman yönetimini doğru yaptıkları için o pozisyona gelmediler. Hatta size zaman yönetimi anlatanların birçoğu gitmesi gereken her yere geç kalan tipler. Size dürüstlük, rasyonellik anlatan acayip acayip insanlar var. Ben bunların bir kısmını tanıyorum.

Tanıdıklarımın bir kısmı da şirketlere gidip rasyonelliğin önemini anlatıyorlar. Oradan çıkıp Türkiye'nin en pahalı 3 astroloğundan birine de dünya kadar para veriyorlar. Rasyonel bir biçimde fallarını öğrenmeye çalışıyorlar. Özetle yaşadıklarıyla anlattıkları bambaşka.

Çünkü onlar akıllarını kitaplardan aldılar. 1970 ile 2010 yılı arasında Amerika'da yazılmış, Burayla neredeyse hiç alakası olmayan kurumsal dünyadaki para şişkinliği döneminde yönetim modellerini gelip size Türkçe'ye çevirip anlattılar ve zengin oldular. Hepsine saygım var, hepsine bayılıyorum ama ne orası burası ne o zaman bu zaman ve inanın bana kendileri bile o anlattıkları kuralların %80'ine hiçbir zaman uymadılar. Zaman zaman araştırmalarını dinlediğiniz çok kıymetli bir insan var.

İşte o insan efendim her şeyi layıkıyla yapmak lazım. Ne kadar da önemli layıkıyla yapmak. Liyakattan daha önemli bir şey yok. Her problem gerçek çözümle ancak sınanmalı gibi şeyleri sizlere anlatırken arka taraftan araştırma yaptığı her kuruma buradan nasıl çıkarsınız biliyor musunuz diyerek kendi diğer şirketine adresleyecek şekilde raporlarını düzenliyor.

Size sürekli dürüstlük, rasyonellik, akıl anlatan bir başka insanla da yakın çalışma durumum olmuştu. Kendisi o dönemde yine çok tanıdığımız birinin arkasından diye sesleniyordu. Bir hafta sonra da Sisterhood diye selfielerini paylaştılar. Yani anlatmaya çalıştığım şu.

İnsanların anlattıklarına değil, iş yapışlarına bakın. Aynesi iştir kişinin lafa bakılmaz, sadece bir siyasi propaganda lafı değildir. İnsanların nasıl başarılı olduğunun hikayesine bakarsanız nasıl başarılı olabileceğinizi görürsünüz. Ve unutmayın başarı içine girdiğinizde pirupak kalabileceğiniz berrak bir havuz değildir.

Başarı çamurlu, çirkin, çoğu zaman kokan ama tüm bunlar olurken de size çok iyi hissettiren bir yerdir. Hayatta her şeyi kazanma lüksünüz yok. Dolayısıyla bir şeylerden feragat etmeye hazırsanız geri kalan şeyleri başarmak için de hazırsınız demektir. İşte bugün feragat etmenizi istediğim bir husus şu.

Dedikodu karşıtlığı. Dedikodu dünyanın en eski ve en önemli iletişim metotlarından biridir. Hatta insanın medenileşmesi ve dilin gelişmesine dair de muazzam bir atılımdır. Dedikoduya atfedilen onlarca kötü şöhrete binaen karıştırıldığı bir nokta var.

İftira. İnsanlara iftira atmak hem kariyer yolunda hem kurumsal dünyada hem de özel yaşamda korkunç bir şeydir ve burada bundan sıyrılacağız. Oysa dedikodu insanların olmadığı ortamlarda onlardan bahsetmek, kurumların haber alamayacağı şekilde kurumların haberlerini birbirine aktarmak gibi çok kıymetli ve önemli bir istihbari görevi yerine getirir. Bu sebeple biz dedikoduya dedikodu demeyeceğiz. Dedikoduya kişisel istihbarat çalışması diyeceğiz.

Kişisel istihbarat çalışması güçler dengesini yerine getiren doğanın temel taşlarını yerine oturtan önemli adımlardan biridir. Dedikodu yapmadığınız takdirde büyük bir bilgi asimetrisi oluşur. Hayal edin, iş başvurusu yaptınız ve bir görüşmeye girdiniz. Bu iş görüşmesinde size deniliyor ki, peki biz referanslarınızı bir arayalım. Siz kimi arayacaksınız? Hatta kurum, adli, sicil, kaydı vs. vs. tüm sizin tüm kişisel geçmişinize hakim olurken siz kurumun nesine hakimsiniz? Neredeyse hiçbir şeyine.

Bugüne kadar kurumunun vergi dökümünü inceleyen oldu mu işe girerken? Kurumunuzun geçmiş çalışanlarında yaptığı araştırma sonuçlarına bir bakayım ondan sonra işe girip girmeyeceğin belli olur dediniz mi? Demediniz. Çünkü emek rekabetçi değil buna daha önce de değinmiştik.

Çok kalabalığız çok fazla işsiz var ve iş bulmak bizim için kritik. Ama kurum bizim emeğimizi rekabetçi görmüyorsa siz kurnazlığınızı rekabetçi görebilirsiniz. Bu ne demek? İşte kişisel istihbarat çalışması burada devreye giriyor.

Siz, kurumun ve yetkililerin haberdar olmayacağı şekilde haber alma ağınızı ve haber alma çabalarınızı aktive edebilmelisiniz. Bir kurum içerisinde kararların, itirazların ve fikirlerin çıktığı noktalar genelde farklıdır. Kararı alan pozisyon kurumsal iletişim direktörlüğü olabilir ama itiraz bu işi bekletir. Siz gittiniz bir proje sundunuz çok da beğenildi aman efendim yönetici beğendi direktör beğendi dedik ki hemen harekete geçelim bir hafta oldu yok iki hafta oldu yok üç hafta oldu yok koca bir sessizlik var kimse size bir şey söylemiyor.

Eğer kişisel istihbarat adını harekete geçirmezseniz bu sessizliğin sebebini asla öğrenemezsiniz ve siz 3 hafta önce çok iyi bir fikri hayata geçmek üzere departmanına satabilmiş direktörüne kendini çok sevdirmiş biri olarak masada bulunurken 3 hafta sonra hala hiçbir şey yapmamış biri olarak hayatınızı devam ettirmek zorunda kalırsınız. Peki arada ne oldu? İşte arada ne olduğunu kimin size söyleyebileceğini bilmeniz gerekir. Dolayısıyla şirketteki her departmandan mutlaka kurum içi, departman içi dedikoduları size bildirecek birer kişi tespit etmelisiniz.

Bu kişiyle yakın ilişkileriniz, kişisel bir ilişkiden sıralıp vermekten bahsetmiyorum. Ancak bu kişinin egosunu okşadığınız, bu kişiye diğerlerinin mümkünse kendisinde görmediğini düşündüğü, ya insanlar benim şu özelliğimi görmüyor dedikleri özelliği gördüğünüzü belli edecek. Bu arada o özelliğin olmasına gerek yok. Hangimizde var o özellik zaten?

Önemli değil. İlla o özellik olacak diye bir şey yok. Söyleyin ya imanınızdan mı gider? Ya sen ne kadar zekisin de fark etmiyorlar. Söyleyin ya.

Ne olur yani? İyi hissettirmek de mi suç oldu? Bu network'ü harekete geçirmeniz gerekir. Kurum içlerinde sizinle ilgili konular olduğunda ilgili departmanlardaki kişilerin size süreç akışı konusunda bilgilendirme yapması sizin hayatınızı kolaylaştıracaktır.

Peki bu her zaman böyle lineer mi işler? Hayır. Bahsettiğim şey neredeyse bir ütopya. Bir sistemin başlangıcı.

Çoğu zaman çıkar çatışmaları. Çoğu zaman baskılar olur. Dedikodu yapan kişi de ya ben şu anda dedikodu yapıyorum senden başka kimseye söyleyemem gibi içgüdüsel baskılar taşır. O yüzden yapmanız gereken ilk şey karşı tarafa daha büyük bir dedikodu veriyormuş duygusunu taşımanızdır.

Mümkünse kendinizle ilgili bir hikaye anlatın uydurun ya ne olur ya uydurun ya ya da kurumla ilgili kimsenin bilmediğini düşündüğü Ama suya sabuna da dokunmayan hani herkes duysa da hiçbir şey olmayacak ama sadece sana anlatıyorum diyerek karşı tarafa özel ve bir dedikodu borcu olduğunu hissettirecek. Ya ben sana söyledim sen de bana söyleyebilirsin. Hatta canım bak sen geçen anlattın ya ona binaen anlatıyorum normalde hayatta anlatmam. İçgüdüsünü yaratacak bir iletişim metodu kurmanız gerekir.

Neydi? Problem neydi? Sizin direktörünüz sizi üç haftadır bilgi vermiyor ve hemen hayata geçsin dediği proje hayata geçmediği için siz hala hiçbir şey yapamamış gibi görünüyorsunuz. Bu arada şirketlerde şöyle bir yanılgı vardır.

Efendim ben yapacağımı yaptım, işimi yaptım, projemi sundum, çok beğenildi, hayata geçmedi. Bana ne? Ben işimi yaptım. Önerdiğiniz şey hayata geçtiği kadarsınız.

Dolayısıyla hayata geçene kadar takip edeceksiniz. Siz her şeyi yaptınız sonra imza atılmadı. Hiçbir şey yapmamış sayarlar sizi. Bugün saymazlar ama 6 ay sonra geriye dönüp baktığınızda senin şu önerdiğin ve kabul edilmeyen ya da hayata geçmeyen işleri sırala bakalım demez kimse.

Şunu derler. Sen neyi hayata geçirmiştin? Ama şöyle oldu. Soru o değil.

Sen neyi hayata geçirmiştin? O yüzden bir şeyin hayata geçmesi ya da geçmemesi gibi iki şık vardır. Aralarda ama top direkten döndü gibi şıklar yoktur iş hayatında. Meğersem satın almanın Junior'ı sizinle arası iyi.

Siz ona belki bir bilet ayarladınız. Manifest bileti bir şey oldu arada. Bir tanıdıkla tanıştırdınız. Instagram'dan komik reelsler atıyorsunuz ona bir şey yapıyorsunuz.

Supreme filozof lider zihninin özdeyişlerini yolluyorsunuz. Heyecanlanıyor falan. Size dedik ya bizim satın alma biraz fiyatı yüksek buldu. Az önce probleminiz neydi?

Ya proje hayata geçmiyor. Direktörüm beni bilgilendirmiyor. Ya direktörüm bir ton işi var. Ya da işi yok.

Ama sizi bilgilendirmekle uğraşacak hali de yok. Ama şu anda siz bir kere problemi tanımladınız. Problem ne? Satın almanın bunu yüksek bulması fiyatı.

Dolayısıyla iki şık var. Diyeceksiniz ki şimdi siz acemi bir çalışansanız şunu düşünürsünüz. Daha ucuzunu mu bulayım? Hayır.

Satın alma direktörünün ortağı olduğu bir tedarikçi var mı? İlk düşüneceğiniz şey bu olmalı. Yok peki satın alma direktörü genelde kimle iş yapıyor ki belki de adam oradan bir yani bir anladınız siz yok o zaman ucuzuna gideceksiniz diğer türlü onun hep iş yaptığı yakın tedarikçisiyle de bu işi çözebilir miyim üzerine gidip projelendirip süreci yeniden harekete geçirmeniz gerekir. Şimdi dedikodu mekanizması ne oldu? Birden şirkette süreçleri ilerleten son derece progresif ve proaktif bir yönetsel mekanizmaya dönüştü.

İşte ben bu yönetsel mekanizmanın peşindeyim. Başka bir açıdan bakalım. Siz bir toplantıya girdiniz ve toplantıda fikriniz hiç beğenilmedi ya da sunduğunuz rapor rezalet bulundu. Siz şimdi oturup düşüneceksiniz ya ben kötü bir iş yaptım, şu mu oldu, bu mu oldu, terapistime mi gitsem, yogaya mı başlasam, işte eve gideceksiniz ya hanımla belki ya da eşinizle, kocanızla tartışacaksınız o stresle bilmem ne bilmem ne.

Hayatınızın tümünü kaplayan gri bir bulut sanki Harry Potter'daki ruh emiciler evinizin çevresinde çökmüş gibi. Oysa eğer dedikodu mekanizmanız harekete geçseydi belki de patronunuzun sekreteri asla ilk aklınıza gelen kişi olmasın çünkü o dedikodu mekanizmasını harekete geçirecek kişi değildir. Genelde patronun varsa şoförü ona kara borsa bilet ayarlayan güvenlik görevlisi muhtemelen patrona yakın duran ama asla terfi etmeyecek o direktör size şunu söyleyebilmeli. Dün hanımla tartışmış ya da kocasıyla tartışmış.

Anlaşma sabahta çok kötüydü. Şimdi bunu diyebilirse size siz anlarsınız ki sorun sizde değil ve sorunun sizde olmadığını bilmek son derece kıymetli ve son derece hayata karşı sizi hazırlayacak bir mekanizmadır. Çünkü eşinizle kavga etmezsiniz öyle olursa, moraliniz bozulmaz, antidepresan almazsınız, yogaya bir ton para dökmezsiniz, hacamat yaptırmazsınız. Bunların hepsi daha iyi hissetmek için yaptığınız, aradığınız talihi yollardır.

Oysa problem orada değil ki. Problem en geride. Problem aslında sizle de alakalı değil. Ama bunu bilmek için bir dedikodu mekanizmasına ihtiyacınız vardır.

Ve eğer siz bu mekanizmayı asla çalıştıramamışsanız çok üzgünüm. O yogaya yazılacaksınız. O terapiste o parayı vereceksiniz. Ve problemi kendinizde arayacaksınız.

Which is okay. Ben bir patron olarak buna mutlu olurum. Daha fazla harcadıkça daha fazla borçlanırsınız, daha fazla borçlandıkça da daha çok çalışırsınız. Kötü dedikodu sırları açığa çıkarmaktır.

Hatta daha da kötüsü içine iftira karışmış dedikodudur. Bakın dedikodu ilk duyduğunuz anda hemen inanırsanız siz maalesef bu şirkette ömrünüz uzun değil. Ya da sizi kullanırlar, sizi bir dağıtım merkezi olarak görürler. O yüzden şimdi size kurum içi kişisel istihbarat çalışmasının dört ileri tekniğini anlatacağım.

Birincisi, dedikoduyu duyduğunuz anda hemen kafada bir filtre yaratın ve o kafanızdaki filtre şunları sorsun. Bu bir bilgi mi? Bu bir görüş mü? Yoksa bu bir duygu mu?

Size bunu anlatan kişi, ay şöyle şöyle, bence şöyle olacak, bence şöyle oluyor. Diyorsa bence'den sonrasının dedikoduda çok önemi yok. O onun kişisel değerlendirmesi ve kişisel değerlendirmeler çoğunlukla çok kötüdür. Bize ne lazım?

Bize fact lazım. Ham bilgi lazım bize. İşlenmemiş veri. Çünkü beyniniz bir database.

O base'e bir alalım o datayı ya. Bu bir görüş olabilir. Görüş şöyle önemlidir. Karşınızdakinin alacağı pozisyonu bildiğiniz zaman daha iyi taktiksel bir yol izleyebilirsiniz.

Ama yine de acite olmamanız gerekir yani karşınızdakinin görüşü işte patron bugün çok sinirli bizi mahvedecek yo patron bugün çok sinirli okey bu bir bilgi bizi mahvedecek bu bir görüş çünkü belki belki şöyle olacak belki siz rakibiniz olan o diğer çalışana ya sen patrona bugün musun sen ya o senin öneri vardı ya hani diyeceksiniz ve patron aslında onu mahvedecek. Şimdi o görüş acite olursanız şöyle olur. Aa beni de mahvedecek hiçbir şey yapmayayım ortalıkta görünmeyeyim. Hayır doğru pozisyon almak için görüşleri de acite olmadan ve son derece nötr şekilde değerlendirebilmek lazım.

Duygulardan kaçmak lazım. Yani neymiş? Bir, bir dedikoduyu duyduğumuz zaman yapmamız gereken ilk şey bilgi mi görüş mü duygu mu? Duyguysa kaç?

Görüşse değerlendir, bilgiyi kaydet. Bu bilgiyi kaydettiniz. Peki ikinci sırada ne var? Bilginin geldiği zincirin kaynağına inebilmek.

Kimden duydun diye sormayın ya da kim söyledi diye sormayın. Bu genelde çalışmaz. Çünkü dedikoduyu veren kişi aldığı kişiye bir borçlu hisseder. Bir de dedikoduyu sıfırdan vermek her zaman daha bilgiye ful hakimmişsin gibi.

Riskli bir şeyse o zaman zaten şundan duyduğumu kendi söyler. sorumluluk altına girmemek için. Sizin yapmanız gereken bilginin kaynağını tespit etmek. Mesela aynı bilgiyi üç farklı kişiden duydunuz.

Bu demek ki artık bir dedikodu değil. Bu zaten bilinmesi istenmiş belli ki bunun. Ama siz şunu yapabiliyorsanız aa şunun haberi var mı acaba böyle bir şeyden uyarsak mı gibi karşınızdakini zarfladığınızda yok yok o biliyor ya da aman aman o duymasın gibi bilginin nerelerde dolaştığını aşağı yukarı haritalayabilirsiniz. Bu haritalama da sizin hangi pozisyonda hangi tavrı takınmanıza gerektiğine dair taktiksel bir bilgi verir.

3. Dedikoduyu sadece almıyoruz aynı zamanda yapmak gerekir. Çünkü dedikodu yapmak algıyı yönetmenin en iyi biçimlerinden biridir. Biz patronlar bunu şöyle yaparız.

Ekipte tartılmasını istediğimiz bir konu varsa nasıl tepki geleceğini bilmiyorsak. Mesela özel sağlık sigortalarını tamamlayıcı sağlık sigortasına mı çevirsek? Şimdi bunu çalışana soracak halimiz yok. Aradaki çalışana sormadan yapalım diye gözümüzü karartacak kadar bir yerde de değilsek o zaman ufaktan bir dedikodu salarız.

Aa şöyle mi olacakmış acaba diye. Tepkileri toplar ona göre karar veririz. Sizin de çeşitli durumlarda tepkileri toplamak için test etmeniz gereken fikirleriniz ya da bilgileriniz olabilir. Bu noktada da sakın bir tespit paylaşmayın.

Zihniden duydum şöyle olacakmış. Hayır bu sizi yükümlülük altına sokar sorumlu dedikodu bilinci öneriyorum yani sorumluluk almadan yapılan dedikodu soru sorun sadece soruyorum köprü tatil olmayacak mıymış bu yıl galiba zamlar ocakta değil de mart ayında mı olacakmış öyle bir şey duydum ama emin de değilim öyle mi olacak acaba gibi soru işaretiyle bitirirseniz ortalık karışırsa bile en fazla soru soran kişi olursunuz. Ama bir tespiti ortaya atarsanız ortalığı karıştıran kişi olursunuz ve inanın bana ikisi arasında çok büyük bir bürüt maaş farkı olacaktır. Son olarak asla ama asla haber kaynağınızı tüketmeyin.

Kurum içerisinde dedikodu aldığınız kişiyi birincisi düzenli besleyin. Bilgilerle, iyi hissetmekle, egosuyla. İkincisi o kişiye yok bunu kimden duydun bana onu da anlat, bana bunu da anlat, bana da şunu da anlat. Asla böyle bir şey yapmayın.

Kritik gördüğünüz noktaları not alın ve o notlar üzerinden sorularınızı hazırlayın. Asla ama asla dedikodu isteyecek şekilde buluşmayın. Her buluşmanızda dedikodu alacaksanız aldığınız dedikodudan daha fazla haber değeri taşıyan bir konuyu mutlaka masaya getirin. Yani bizim direktör de ne olmuş duydunuz.

Tamam cebinize koydunuz bilgiyi. Önce neydi değerlendirme? Duygu mu görüş mü bilgi mi? Duygu değil, okey.

Görüş, cebime koydum görüşü, bakacağım ona. Ama bilgiyi kaydettim beyne. Bilginin zincirini bir yokladım. Aa kimden duydu acaba, şundan mı duydu, bundan mı duydu falan filan.

Böyle minik yoklamalar. Sonra hemen o konuyu kapatın. O dedikodu üzerinde tepinmeyin. Ve size verdiği dedikoduyla ilgili de onun duygusuna itiraz edecek bir şey yapmayın.

Nötr kalın, Allah Allah. Hep sorgulayan taraf, hep soruyu soran taraf. Kaynağını tüketmek profesyonel bir kişisel istihbarat çalışmasında yapabileceğiniz en kötü şeylerden biridir. Kendinize bir dedikodu testi yapmaya hazır mısınız?

Amatör müsünüz? Profesyonel misiniz? Yoksa usta mısınız? Eğer her duyduğunuz sizi etkiliyorsa, duyduklarınızın çoğuna farkında bile olmadan inanıyorsanız ya da inanmak istiyorsanız Ya da her duyduğunuzu birilerine anlatıyorsanız, bu kişi sizin 25 yıldır tanıdığım can dostum ve onunla evliyim hatta dediğiniz kişi bile olabilir kurum içinde.

Siz bir amatörsünüz. Bir şeyi duydunuz, duygu mu, görüş mü, bilgi mi filtresinden geçirdiniz anlatırken de bir tespit değil, soru olarak sinsice anlattınız ve doğru kişilere aktardınız. Siz bir profesyonelsiniz. Eğer siz hiçbir şey yapmadan insanlar gelip size anlatıyorsa, siz sormadan onlar söylemeye başladıysa işte o zaman siz usta bir dedikoducusunuz.

Hayat dedikodu yapmamak için çok pahalı. Hepinize bu yolculukta başarılar dilerim. PodB'yi indirin, sevin PodB'yi ve PodB hakkında yazdığım bir şiiri de sizlere burada aktarmak isterim. Arı uçuyor vız vız İngilizcesi bee Bu bilgilerin hepsinin yeri bir uygulama adı Podbee Teşekkür ederim

Bu transkript otomatik olarak oluşturulmuştur; küçük hatalar içerebilir.

Reklam Alanı (Deneme)