
3.063 kelime · ~15 dk okuma
Farklı Frekans'ın yeni bir bölümüne hoş geldiniz. Bugün kendimize aile şirketleri hakkında bazı sorular soracağız. Yani şöyle bir örnek vereceğim. Almanya, Fransa, İngiltere'ye gittiğimde ben 13. kuşakta, 7. kuşakta, 5. kuşakta...
...işte Faber-Castell ailesi, bilmem 13. kuşak, işte İtalya'da bazı aileler daha da uzun... ...kuşaktan kuşağa işleyen şirketler görüyoruz.
Türkiye'ye baktığımızda sanıyorum en köklüsü koç olduk. Yani onlar şu an üçüncü kuşaktalar. Dördüncü kuşakta yetişiyor üniversitedeler. Ama beş altı olan böyle büyük sanayileşmiş şirketler ben...
Beyaz fırın, iki yüz yirmi sene. Ama sanayileşmiş değiliz sonuçta. Eyvallah. Dört yani, dördüncü sene.
Mutlaka hani şey de vardır. İşte bizim kahveciler, hacı Mehmet Efendiler bilmemler falan. Nereden biliyorum? Yüzyıl Markalar Derneği'nde bir iş yapmıştım.
Azlar ama varlar. Ben başka bir şey daha görüyorum. Yani ben kavga görüyorum. Şöyle bir kavga görüyorum.
Birinci kuşak kuruyor. İkinci kuşak yönetiyor. Üçüncü kuşaktan sonra bölünmeler başlıyor. Yani detaylarına hakim olduğumdan değil.
Hani Sabancı grubu diyeceğim. Sanıyorum orada da bir Sakıp Bey'in vefatından sonra ayrılıklar olmuş. Böyle hani en popüler örnek olarak esas holding çıkmış vesaire. Şimdi Avrupa'ya bakıyorum.
Evet orada da tabii ayrılıklar var. Fikir ayrılıkları var vesaire. Ama bir şekilde Avrupa'daki şirketler yüzlerce sene bir aile işini devam ettirebiliyor. Ve burada bir mutabakata varıyorlar.
Bunu da biraz araştırdığımızda hep şunu görüyoruz. İşte bir aile anayasası var. Belirli kurallar koymuşlar. Yani aileden hiç kimse CEO olmaz.
Yönetime girer. Yönetimde olmak söz hakkı demek değildir. Senelik bir temettü alma hakkıdır. Yönetim ve para iki ayrı akıştır gibi kurallar ve bu kurallara uymuşlar.
Türkiye'de daha sanki hırçın daha şey neden bizim böyle aile şirketlerinde kuşaktan kuşağa aktarılan çok örnek yok? Yok. Şöyle rakamları söyleyeyim önce. Birinci jenerasyonu aşabilen şirket oranı yüzde yirmi, yirmi beş civarında.
Yani sadece yüzde yirmi beş. Yüzde yetmiş beşi zaten kurucuyla beraber yok oluyor, gidiyor. Üçüncü jenerasyona bu yüzde yirmi beşin sadece yüzde on beşi kalıyor. Yani yüzde seksen beş yani.
Geliyor. Birinci şeyi aşamayı geçen hani kurucunun devamında devam edenlerin yüzde seksen beşi ikinci, üçüncü kuşak tarafından yok oluyor. Peki bu nedir? Bu beceriksizlik mi yoksa insanlar şirketi satıp parayla hayatlarını mı yaşıyor nedir?
Valla biraz biz de bununla biraz rakamda paylaşacağım. Gittik Türkiye temsili altı üst tane şirkette görüştük. Tabii içinde esnafı var, kobisi var, orta ölçekte büyük şirketi var. Bir çatışma var.
Hatta oranı söyleyeyim. Şu anda şirketimizde çatışma var diyen birinciyle kurucu jenerasyonla ikinci jenerasyonla oranı yüzde seksen bir. Şirketlerin yüzde seksen birinde kurucu ve ikinci jenerasyon arasında çatışma var. Bu jenerasyondan birisi çatışma var diyor.
Yani ya kurucu diyor ki evladımla çatışıyorum ama çoğunlukla ikinci jenerasyon çoğunlukla bu baba oluyor. Bu arada babayla çatıştığını söylüyor. Dolayısıyla şu an Türkiye'de bu çok güncel bir veri. Son araştırmamız lazım.
Şirketlerin yüzde seksen birinde kuşak çatışması var. İki, bu babalar diyeceğim gücü ellerinden bırakmamalarından mı? Kesinlikle. Yoksa çocuklar çok erken daha bir şeye erişmeden her şeyi istiyor mu?
Şöyle birincisi gibi görünüyor. Biraz rakamları da paylaşacağım ama özellikle Covid'den sonra patladı gibi görünüyor. Covid'e kadar bir nebze daha iyi gidiyordu. Böyle yüzde otuza yakın şirketlerde şey görüyorduk.
İkinci jenerasyon artık geçiş olacak. Onlar bizim geleceğimiz. Onlar daha çok teknoloji. Sonra Covid geldi ve bir anda işletmeler hayatta kalma problemiyle karşı karşıya kalınca baba çekil sen kenara dedi evlada.
Ve yeniden her şey kontrolü aldı. Ben şöyle bir metaforla hep anlatıyorum. Çınarların altında ot bitmeyen bir dönem başladı. Yani bitemezsiniz dendi.
Ve ben rakamları söyleyeyim abi sana. Rakamlar kötü. Yani bu arada şu anda ekonomik durumumuz kötüdür diyenler Türkiye'de. Yüzde 85'i şirketten bunu söylüyor.
Yüzde 15'i geçen seneye göre daha iyiyiz diyor. Zaten bu Covid'in etkisiyle beraber aynısının devam ettiğini ekonomik krizle beraber. Yani bir anda o çınar diyor ki bu yapamaz diyor. diyor. Bu dönemi de atlatamaz
diyor. Onun için benim diyor bir devreye girmem gerekiyor. Anadolu'da bir nebze daha iyi. Onu söyleyeyim. Anadolu'daki
beklentiler bir tık daha iyi. Özellikle bela kuşak çatışması üretim ve ticaret odaklı olan şirketlerde. Üretim zaten üretim rakamlarından çok ortada. Yani onun için baba panik yapıyor. Çünkü üretim endeksi
zaten 33 aydır düşüyor Türkiye'de. Dolayısıyla baba diyor ki ben bu çocuğa bunu bırakamam. Bu işten çıkamaz diyor. Devam edeyim.
...rakamları söyleyeyim... ...en çok çatışma...
...yapay zeka üzerine yaşanıyor şu anda. Çok güncel bir çatışma. Aynen öyle. Çünkü babalar diyorlar ki...
...bu ne meret bir şeymiş ki... ...hep beni değiştiriyor diyorlar.
Yani benim evladım diyor... ...yapay zekayla ilgili anlattığı her şey... ...ende sonunda bana bağlanıyor.
Ve benim gitmemle ilgili oluyor. Ve net bir şekilde... ...şeyden hoşlanmıyorlar.
Yapay zekayı duymaktan hoşlanmıyorlar. Çünkü onu radikal bir sıçrama... olarak görüyorlar. Ne istiyorsunuz diye sormuşuz bu çınarlara. Temkinli
yenilenme istemişler. Yani bunların hepsi aslında bir kuşak çatışması olduğunu gösteriyor. Çok net. Birazcık daha data vereyim mi? Ver ben.
6 yıldır dijital dönüşümü konuşuyoruz demişler babalar. Peki şeyle evladınla, ikinci jenerasyonla kavga edince bu babalar, bu çınarlar nereye dönmüşler? İnovasyonu kiminle konuşur hale gelmişler. Muhasebeciyle.
Yani ben bu evlatla anlaşamıyorum. Ben inovasyonu kiminle konuşayım? Muhasebeciyle. Peki muhasebeciyle inovasyon konuşursan sana muhasebeci ne der?
Harcama der. Muhasebeci ne diyecek yani? Dolayısıyla bütün bizim şirkette inovasyonu patron ve muhasebeciler konuşur demişler şirketler. Masada veri var ama biz patronumuzun sezgisiyle karar veririz diyenler yüzde seksenlere tekabül etmiş.
Kobilerin sadece yüzde on ikisi dijital yetkinliklerimizi artırmak için plan yaptık demişler. Yüzde on ikisi. Sadece yüzde on dördü yapay zekayla ilgili eğitime ihtiyacımız var. Dur dur.
Şimdi şeye giriyorsun. Data ve dijital dönüşüme giriyorsun. Evet. Dolayısıyla jenerasyonlar şunun kavgasını veriyorlar. Evlat ikinci
jenerasyonu diyor ki zaten her şey yeni müşteriyle falan değil. Biz maliyetleri kısabiliriz. Çünkü bizim teknolojiye geçmemiz gerekiyor. Baba da diyor ki bu nasıl bir teknolojidir ki hep beni değiştiriyor.
Tamam mı? Ve ikinci şey de o kadar büyük bir ekonomik krizin içindeyiz ki... ...ben devreye girmezsem bu evlat bunu yönetemez.
Gözüyle bakıyor. Babanın tarafında mısın, çocukların tarafında mısın? Ya bir şey söyleyeyim mi? Şöyle, çocukların yenilikçi olma gereği çocuğun tarafındayım demem gerekiyor.
Çok ama yemin olamıyorum. Ben babanın tarafındayım. Ben şirket kuran biriyim. Ve bırak evlatlarımı...
...bir başka yeni genel müdür geldiğinde... ...işe hakimiyeti...
...bazı işler çok... ...hani inşaat sektörü gibi...
...işler... ...bir de ilişkiyle götürülen işler.
Ben yeni genel müdür geldiğinde bile... ...tedirgin olan biriyim. Ben onun için babaların şeyini çok iyi anlıyorum.
Bir de... ...hani... ...lonceviti falan herkes daha uzun yaşıyor.
E şimdi adam yetmiş yaşında... ...emekli mi olsun, pencereden mi baksın tüm gün? Ama yani...
Bence o da zor. Seksen yaşında da yönetim kurulu başkanı da olmasın ya. O neden? Warren Buffett doksanında aslanlar gibi şey yapıyor.
Ama abi şimdi şey... ...hala... ...yapay zekayı temkinli yenilenme olarak...
...on bakalım. Dijital dönüşüm. Bence burada kuşak...
Ama oradan çatışma çıkıyor zaten. Zaten dijital dönüşümden de çıkıyor. Ama bence bunun nedeni genç nesil her zaman yeni şeyleri getirmek istiyor. Kendini kanıtlayabilme şeyi o.
Ve bence genç nesilin burada göz ardı ettiği bir şirket evet yenilenmesi lazım. Dijital dönüşüm, yapay zeka hepsi doğru. Onların gelmesi lazım. Gelmeyen ölecek.
Ama diğer taraftan genç nesil bir de bu işin temellerine hakim olması lazım. Şimdi bu Türkiye'de verdiğin rakamlar tabii korkunç. yüzde yetmiş beşi zaten kurucuyla beraber kapanan şirketler geri kalanların yüzde seksen beşi üçüncü kuşağı görmüyor. Demek ki ikinci kuşak babayla çatışmaktan babayla çatışmaktan bir şekilde ayrılıyor ya da şirketi batırıyor ya da başka bir şey yapıyor. Bir de muhtemelen kardeşler arasında
kavgalar vardır orada. Hani şuna buna şeyinde ve aile arasında bu kavgalar korkunç tabii stres olarak da ama bu oranlar çok daha yüksek Ve bu aslında bizim neden Avrupa'ya, Avrupa'nın arkasında... ...demek ki o kadar soğukkanlı kalamıyoruz.
Yani Avrupa'da ben hep şunu görüyorum. Mesela İsveçli bir sanayi ailesi... ...bir kendine kurallar koymuş.
Kurallardan bir tanesi belirli bir yaşa gelince... ...yönetimden ayrılmak. Ve genç bir yaştı yani.
55-54 falan gibi. Ve baba 55 olmuş. Tak diye ayrılmış. Sormuştum ona.
Dedim ne yaptın? Dedim işte yeni bir alana baktım. Oğlumun yanında danışman oldum vesaire. O kafa yapısı bizde yok.
Warren Buffett'ı savunuyordun az önce. Hayır şimdi şöyle ben buna şaşkınlıkla bakıyorum. Bu adam hayatının geri kalan 45 senesinde ne yapacak diye. Ama ben şunu demek istiyorum.
Şimdi Avrupa'da belirli bir tüziye anlaşıyorlar. El sıkışıyorlar. Ondan sonra bunu uyguluyorlar. Ben Türkiye'de ne tüzük doğrudur görüyorum.
Bu Family Charter dedikleri. ...ne de ondan sonra bir de ona sadık kalmayı şey yapıyorum, görüyorum. Abi ben çok aile şirketiyle çalıştım.
Komik bir şey söyleyeyim. Yani en çok vakıf niye kurulur şirkette, aile vakfı? Gelinleri oraya gönderebilmek için. Ve çoğunlukla ben şunlar çok duydum.
Gelinlerin en çok bir elbise kavgası, aynı elbiseyi giyiyorlar bir şeye... ...kavga başlıyor. Ondan sonra onlar şirkette olmasınlar.
Kavga büyümesin diye şirkete vakıf kurduk. Onları da oraya gönderdik. Vakfı yönetiyorlar. Korkunç.
Dolayısıyla aile vakıflarının birçoğu gelinler orada takılsın diye. Sanıyorum bundan sonra aile vakıfları müşterilerin olmayacak diye bir hissiyatım başladı. Diyelim diyelim fark etmez. Sonuçta real bir problemden bahsediyorum.
Aile anayasası da çalışmadığı için ve kardeşler de arasında böyle gelinler bilmem ne biraz çatışmalar çıktığı için vakıflar çoğalıyor. Onun için öyle pozitif bakmak lazım. ...kuşak çatışmalarından dolayı bir sürü vakfımız oluştu yani.
Oralar aile için işlerin... Peki bu Türkiye ekonomisi için ne demek? Yani şirketlerin... ...yani fiilen diyorsun ki sen...
...başarılı bir şirket... ...şirketin toplam orandan...
...üzde yetmiş beşi ilk sene ilk kuşakla gidiyor... ...onu da yüzde seksen beşi gidiyor...
...geriye yüzde beş ila yedi... ...şirket üçüncü kuşağa geliyor.
Burada da koç var, bilmem ne var... ...savancı var, öz yeni var falan. Abi şimdi nasıl bakmamız gerektiğinden de emin olamıyorum.
Şöyle eskiden mesela olsa mesela bu yüzyıllık markalar işte o dernekli iş yaptım. Çok hoşuma da gidiyor şirketlerle çalışmak vesaire. Ama şimdi bir taraftan da şimdi yeni dünyaya baktığımızda bu yeni teknolojiyle beraber şeyi görüyoruz ya... ...bu teknolojinin hızlanmasıyla birlikte iş yapış şekillerinin ömrü dört buçuk yıla düşecek deniliyor.
Dört buçuk yılda bir resetleneceğiz. Yani gerçekten olacak mı? Olmalı mı? Yani yoksa biz hep beraber sürekli resetlenen, aileden aileye geçmeyen şirketlerin olduğu bir çağ mı giriyoruz?
Ama aileden aileye hani dün kalem üretiyorsundur, bugün iPad üretiyorsun. Ama çok az var onlardan o örneklerde yani. Kendini yenileyebilen şeyler yapabiliyorsun, yapmak zorundasın bence. Yapmak zorundasın ama çok yapamıyormuşuz gibi hissediyorum.
Bizde şey gibi algılanıyor. Üçüncü jenerasyona, dördüncü jenerasyona bu kurucunun, o çınarın yaptığı işin aynen taşınması. Bu arada öyle şirketler de olmalı, öyle ürünler de var zaten ritüelleri olan. Ama çoğunlukla bu sanayi gibi şirketlerde de ben iplikçiydim, dedem iplikçiydi, dedemin dedesi de iplikçiydi.
Bunun artık çok zor olduğunu düşünüyorum. Zaten böyle bir geleneğin devam ettirilme ihtimalinin de olmadığını düşünüyorum. Çünkü hadi yaptığın iş aynı olsun ama iş yapış şekillerinin dört buçuk yılda bir resetleneceği bir dünyada hangi jenerasyona ne taşıyacaksın? Ama şey var, hangi ürünü yaptığın, Faber-Castell kalem yapıyor anlıyor musun?
Ama işte o geleneksel bir şey olduğu için ama çok az öyle kategori var. var. Belki de kabullenmek lazım. Belki de böyle şeyden belki de paranın korunması işin korunmasından daha önemli hale gelecek. Dolayısıyla yaratılmış bir paranın
o aileden aileye geçilmesi çünkü paradan para kazanma var. Finansal sistemler var. Aslında ailenin parasının korunması, vakıfların korunması, kültür sanata olan yatırımların korunması. Dolayısıyla legacy dediğimiz nasıl çeviririz onu şey Türkçe'ye yani ailenin kökünlüğünün ve isminin korunması, işin korunmasından daha önemli. Yani neresi sen gittikten sonra
insanlar seni nasıl hatırlayacak? Aynen. Ailenin neyle hatırlandığının devam etmesi daha önemli olacak. İşin kendisi muhtemelen ya resettirecek ya. Ben sana
zaten şöyle diyeyim. Şimdi Türkiye öyle bir coğrafya ki her dönem belirli isimleri var. Çok büyüktüler. Hani oğullarına bırak kendisine kalmadı. Banker Kastelli 80'lerde
Asil Nadir 90'larda. Bunlar çok büyük isimlerdi o zaman. Şeyde bu yani buradaki hem siyasi hem yapının rekabetin çok hızlı değişmesiyle alakalı konular var. Onları geçip şeye bakıyorum yani hani birkaç kuşağı olan köklü şirketlerin bu ülkeye ne geri verdiklerine ben çok bakıyorum.
Yani bence büyük bir şirketin hani 10 milyar, 12 milyar, 15 milyar cirosu olmuş belirli bir noktadan sonra önemli değil. Büyük şirket olduğu belli. Herkesin tanıdığı marka olduğu belli. Türkiye'ye üniversiteler bırakan, kız yurtları yapan, cami yapan...
İşte legacy bırakan, camisi, yurdunu, üniversiteyi... Legacy yapmayan... Yapmayanlar çoğunlukla. Yapmayanlar da bence...
Yok oluyorlar. Yok oluyorlar. Aynen öyle. Onun için ben işlerinin korunmasından çok eğer sen gerçekten bir çınarsan...
...yani ezeceğine kendi evladını... ...çınarlığını başka bir köklülüğüne ve ismini koruyacak şeylere...
yatırım yaparaktan üçüncü dördüncü jenerasyona ilet. Belki işi iletemeyeceksin. Ama ismini iletebilirsin. Bence de öyle. Bir aile
hafızası. Evet. Bir aile hafızası gerekiyor ve bu yok. Yani ve bazı çok büyük holdingler çok büyük şeylerin yani çok yüzeysel kaldığını düşünüyorum. Bir avukat bana bu konuyu konuştuğumda şunu demişti.
Ya dedi. Hiç yapma. Düşünme. Sana soruyorum. Sen böyle bir
bu seni çok ilgilendiremiyorum. Şu büyük bir exit yaptın. Tahmin ediyorum oradan da bir şeyde yarattın. Bir değerde yarattın.
Hiç böyle afro legazisi diye bir şey, aile, devam, senden sonrası düşündün mü onu? Çoktan. Girişimcilik vakfı. Bugün 170 bin genç başlıyor.
Acayip bir şey o. Ama kendi aile, kişisel isim olarak. Şimdi ben şeye inanmıyorum. Bu aile vakıflarının hiçbiri Avrupa'da da Amerika'da da değeri yok.
Belirli bir amaca hizmet ederek bu legazi yaratılıyor. Yani eskiden Rockefeller Foundation vardı. Bugün de var. Esamesi okunmuyor.
Esamesi okunmuyor bunların. Bu isim benim gözümde isim vakfı kuran insanların yüzde doksanın amacı varlıklarını vergisiz bir sonraki kuşağa aktarmak. Ben o değilim. Ben etki yaratmak istiyorum o girişimcilik vakfı.
Ve çok da mutluyum yani hani girişimcilik sayıları kültürü gelişiyor çok ilgi var vesaire. Bir avukata sormuştum ben Türkiye'de neden bu aile şirketleri devam etmiyor falan diye. Hem Avrupa'da hem burada çok tanımış bir avukat. O da bana şunu demişti.
Ya dedi aslında çok basit bir neden daha var. Herkesin gözden kaçırdı dedi. Avrupa'da herkes dedi vasiyet yazıyor dedi. Türkiye'de vasiyet yazmak ayıp kabul ediliyor.
Gidip hiç kimse sen anne sen artık şu yaştasın bir vasiyet yaz baba. Senin vasiyetin ne olacak şu ev bana mı kardeşime mi kalacak ayıp şey yapılıyor. Sonra kavga olur. Vasiyet olmadığında aile arası kavga için muazzam bir tarla açmış oluyorsun.
...vasiyetle çok daha net oluyor. Bazı zaman insanların hoşuna gitmiyor ama... ...biri sana bu daire senin, bu daire senin...
...bu fabrika senin... ...sen de tüm atları alıyorsun dediğinde...
...hani belki sen atları istemiyordun, daire istiyordun... ...ama net.
Yani orada kavga edecek bir şey yok senin kardeşinle. Belki bir de böyle bir şey de olabilir. Bu arada bir şey daha. Bu aralar çok kafaya taktığım bir konu.
Onu da atayım önüne. Sırf bu yüzden dolayı kadın ekonomisinin... ...çok güçleneceğini...
...raporlayan bir araştırma var UBS Bankası'ndan çıkma. Diyor ki miras yoluyla altmış trilyon dolar el değiştirecek gelecek on yılda. Bu herhalde Türkiye'mizde değil.
Yok öyle bir para yok. Dokuz trilyon doları da kadınlar üzerinden el değiştirecek. Çünkü iki tane faktör aslında çok kadının güçlenmesini etkiliyor. Bu miras noktasına bir.
Bir, kadınların, Türkiye'de de bu böyle, neredeyse 10 yıl daha çok yaşıyor olmaları erkeklerden. İki, kadınlar 10 yıl daha çok yaşadıkları için ve bu süre arttığı için, bu arada longevity çok erkek meselesine benzemiyor, onu da söyleyeyim. Kadınlara gidiyor, inşallah sen uzun yaşarsın ama sanki kadınlar daha çok yaşıyor gibi görünüyor. Kadınların da 10 yıl, 15 yıl daha çok yaşadığı zaman sadece mirasın emanet edildiği bir durak olmaktan çıktıklarını...
Ve gelen parayla ilgili kararlar verdiklerini gösteriyor. Bir de çok enteresan bir veri vereyim. Kadınlar ilk yaptıkları şey miras geldiği anda eşinin bankacısını, rahmetli kocasının bankacısını değiştirmekmiş. Çünkü kocası bankacısıyla ya da wealth managerıyla sürekli gizli iş yaptığını inandığı için ve kendisine dahil olmadığı için mutlak bir şekilde miras geldiği anda yüzde yetmişi ilk yaptığı şey kocasının bankacısını değiştirmekmiş.
Onun için şimdi globaldeki bankalar bu kadınlarla nasıl barışırız? Weltmanager'lar için korkulu anlar yaşatacaksın. Ve onu konuşuyorlar. Kadınları nasıl baştan dahil edelim diye.
Ama hala oranları ufak. Yine. Tabii ki. Yüzde on beş.
Ama şöyle bir şey dediğinde bahsediliyor. Miras kavgaların azalacağından da bahsediliyor. Çünkü çocuk sayısı düşüyor. Dolayısıyla tek çocuğa düşen mikro ailelerde çocuk artık kendisini tehlikede hissetmediği için...
...malın daha uzun bir zaman annede kalmasına itiraz etmiyor. Şu anda bu itiraz nereden doğuyor? Anneye durak olarak para geliyor ama iki tane üç tane çocuk varken bunlar birbirlerine düşmeye başlıyorlar.
Üçü de anneye baskı yapmaya başlıyor ve aile paramparça oluyor. Ama tek çocuksa bankacılık raporu diyor ki çocuk kendisini güvende hissettiği için muhtemelen anneye baskı yapmıyor... ...ve para daha uzun zaman kadında kalacak gibi bir...
Dolayısıyla bu miraz ve jenerasyon ve kuşak çatışması muhtemelen başka bir şey duracak. Burada da bir vasiyet olsa hayatları çok korkmuyor. Araya kadın girecek gibi görünüyor. Yani uzun zamandır kadınla sadece emanetçi olan, karar vermeyen, malıyla ilgili ne yapacağına, parayla ilgili ne yapacağına hiç karışmayan kadın figürü muhtemelen daha uzun zaman parayı tutacak ve yönetecek gibi görünüyor.
Onun için o jenerasyonel şimdi hep şey gibi konuştuk ya babadan oğula özür dileriz böyle ayrımcı gibi duruyor ama maalesef durum bu. Bu babadan oğula geçiyor. Kıza değil. O babadan oğula durağında o direkt geçiş artık arada bir ara durak oluşacak.
Ve kadın ekonomisi ortaya çıkacak gibi bir muhabbet var şu anda. Onun için bu kadın ekonomisi bütün matematiği de bir noktada değiştirebilir. Bence ana konumuza gelince bence bu da Türkiye'deki... Yok yok inanmasına inanıyorum da...
Türkiye'deki hani on sene, on kuşak şey yapacak sorun, yani on kuşakta bir şirket, bir aile legasisi kuracak şeyleri sanki çözmeyecek. Ama bir de boşanmaları onu da söyleyeyim. Bankacılık diyor ki bu rapor diyor ki bu boşanmalar artarsa paranın ikinci jenerasyonel değil, aradaki kadına uzun geçeceğini çünkü malın yarısını kadının alacağını söylüyor. Boşanma oranı Türkiye'de yüzde elli değil mi? Elliye doğru geldi. Daha da
yükselecek gibi. Bizde tabii çok drama var. var. Şu İstanbul Zincirli Kuyu'da Tatlıcı Kuleleri. Hani onun en güzel
şey. Ya koca bir bina duruyor. Boş boş duruyor. İnanılmaz bir hikaye. Ve yıkılması
lazım değil mi? Filmini bekliyoruz. O şeyin. Duyduklarının yarısı doğru olsa çok güzel film çıkar orada. Peki o binalar zaten bir daha
artık herhalde kullanılamaz halde değil mi? Yıkılması gerekiyor ve orada. Bilmiyorum. Yani hani yirmi senedir duruyor muhtemelen. Biraz çürümüştür
falan ama. Kesin çürümüştür. Biraz hani yıkılma yerine muhtemelen biraz kuvvetlendirilse bir şey çıkar diye düşünüyorum. Ama çok net bir şekilde sanki formül biraz değişiyor gibi.
Yani babadan oğula dil, baba ve oğlun arasına bir anne figürü giriyor. Bir kadın ekonomisine bir yükseliş bekliyoruz. Ama muhtemelen öyle üçüncü jenerasyon şirketleri de bu yapay zekayla birlikte de pek olmayacak diye tahmin ediyorum. Onun için legasiye oynayalım ya.
İsim bırakalım, arkamızda bir iz bırakalım. İşimizi muhtemelen bırakamayacağız. Belki de bir vasiyet yazalım. Çıkışta yazalım yani bir vasiyet.
Daha yaşayacağız ya yapma ya. Evet ben bile kötü hissediyorum. ...bana vasiyet bırakma noktasına bir şey kabul ediyormuşsun gibi yani.
Valla benim... Var mı vasiyet? Eşim Alman. Tabii ki var.
Yazdın değil mi? Bana da çok zor geldi. Önce kafamda silahla sonra... ...mantığın daha iyi anladığımı kendime inandırarak yazdım.
Kaç yaşındaydın yazdığından? Herhalde elli. Ellilerdi. Ben de yazacağım muhtemelen yani.
Yazacak bir şey kalırsa. Çok teşekkürler. Teşekkür ederiz. Görüşmek üzere.
Bu transkript otomatik olarak oluşturulmuştur; küçük hatalar içerebilir.