Bölüm Açıklaması
Tüm bölümler ve daha fazlası için podbeemedia.com'u ziyaret et!
Bölüm Transkripti
415 kelime · ~2 dk okuma
Herkes benimle mi? Burası Sepin Kafası. Hepiniz hoş geldiniz. Şöyle bir şey var hiç unutamadığım. Çocuklarla yaptığım eğitimlerden hatırladığım bir şey. Çocuklar eğitime gelmeden önce bir form dolduruyorlar. Okuma yazmayı bilen yaş grubu için söylüyorum. Ve o formda onlara sorduğum bir takım sorular var. En son soru da kendine dair sevdiğin bir şeyi bana yazar mısın, söyler misin gibi bir soru. Şimdi çok bozuk bir Türkçe.
Söyledim ama anlaşıldı sanırım. Yani kendinle ilgili neyi seviyorsun sorusu. Böyle bir soru var. Bu soruyu sorduğum çocuklardan bir tanesi, yani bu formu dolduran çocuklardan bir tanesi orayı boş bırakıp göndermişti. Daha sonra annesi de tanıdığım biriydi. Bana ilk orijinal formu gönderdi. Çocuk oraya aslında yanaklarım yazmış. Ama anneannesi daha sonra o yanaklarım cevabının o soru için uygun olmadığını düşünüp onu sildirmiş. Ve o yüzden de o formun orası bana boş olarak gelmiş.
Bunu hiç unutamadım. Çok seneler oldu. Seneler önce yaptığım bir eğitimden bir öğrencimde. Ve şunu hatırlatmak istiyorum podcast'ı dinleyenlere. Birçoğumuzda çocukken bu söyleniyor. Yanaklarını sevmek belki çok da akıllı bir şey değil. O yüzden o sorunun cevabı olamaz. Kendimle alakalı neyi seviyorum sorusunun cevabı yanaklarım olamaz. O yüzden de silmek gerekir. Bunu yapanlar bize bunu söyleyenler
Transkriptin tamamını okuTranskripti daralt
Kötü niyetlidir demiyorum. O konuda ne düşündüğümü birçok yazımda da, bu podcastta da dile getirdim. Ama bu bir gerçek yani. Bu şekilde bugünlere geldik. Bu şekilde büyüdük diyeyim. Büyüdük tırnak içinde. Büyüdük mü emin değilim.
O yüzden şimdi çok basit bir çalışma yapacağız ve hep kalbimde o yanaklarını seven çocuğu hatırlayarak bu çalışmayı yaptıracağım, şimdi kaydedeceğim. Herkes olduğu yerde biraz daha rahat oturmaya bakabilir mi? Bu rahatlık nasıl olabiliyorsa? Hiçbir şekilde şemalden bahsetmiyorum. Yani belli bir meditasyon oturuşuna atıfta bulunmuyorum. Sadece bedenin rahatlığından bahsediyorum.
Ve belki eğer istiyorsan bunu yapmak, ellerini yüzüne götürebilirsin. Ve sadece dokunmak suretiyle yüzünün nerelerini sevdiğini hatırlayabilirsin. Kalbimde hep o yanaklarını seven çocuk. Çünkü hepimizin içinde o çocuktan var aslında.
Burada tamamen özgür olmak da mümkün yani. Ben yüz üzerinden anlatıyorum şu an ama. Belki eline dokunmak istiyorsun, belki koluna, belki bedeninin başka bir yerine. Kendinde sevdiğin şeyleri hatırlama çalışması olsun bu. Ve olduğu kadar, hiç olmaması da olduğu kadara dahil.
Ve bu kadar belki bu kadar yeterlidir. O yanakların bizdeki karşılığını hatırlamak için. Ama bitirirken, hep derim yetişkin eğitimde, özenli bir şekilde bitirmek. Bu yaptığımızı, belki gözlerin kapalıysa, belki gözlerini açabilirsin, belki bedenine hareket getirebilirsin, belki oryantasyon yapabilirsin. Daha önceki bölümlerde yine bir oryantasyon pratiği kaydetmiştik. Her nasıl bitirmek istiyorsan, aceleye getirmeden. Bitmeye de, bitirişe de, sonlandırmaya da özen göstererek.
Bir sonraki bölümde görüşmek üzere.
Bu transkript otomatik olarak oluşturulmuştur; küçük hatalar içerebilir.