Rorschach testinde herkes aynı lekeye bakar, ama herkes başka bir şey görür. Belki hayat da öyle, karşımıza çıkan insanlar birer mürekkep lekesi, biz onlara baktıkça kendimizi anlatıyoruz. Size beş kişiden bahsedeceğim. Dört de olabilirdi, yedi de. Ama beş. Hayatımı değiştiren, beni ben yapan; tam o gün, tam o an o sözleri söylememiş olsalardı yaşamın beni bambaşka bir yere savuracağı beş kişi.

Bölüm bağlantıları
[⁠Kehf Suresi⁠](https://kuran.gen.tr/kehf-suresi-turkce-diyanet-meali?x=s_main&y=s_middle&kid=1&sid=18)
[⁠Dr. Who⁠ (⁠BBC⁠)](https://en.wikipedia.org/wiki/Dr._Who_(Dalek_films))
⁠[⁠Doğan Kardeş⁠](https://tr.wikipedia.org/wiki/Do%C4%9Fan_Karde%C5%9F) ⁠
⁠[Doğan Apartmanı⁠](https://tr.wikipedia.org/wiki/Do%C4%9Fan_Apartman%C4%B1)
⁠[Blog yazım: ⁠Hayatımı değiştiren mektup⁠](https://www.mserdark.com/hayatimi-degistiren-mektup/)

Yaratıcı: Serdar Kuzuloğlu
Yapımcı: Podbee Media

Bu bölüm reklam ve sponsorluk içerebilir.

Tüm bölümler, videolar ve daha fazlasına ⁠Podbee App⁠ ve ⁠podbee.com⁠'dan ücretsiz olarak ulaşabilirsiniz.



Haddini Aşan Yaşam Rehberi

Beni ben yapan; tam o gün, tam o an o sözleri söylememiş olsalardı yaşamın beni bambaşka bir yere savuracağı beş kişi.






Beş Kişi

Dr. Güleç artık ağlamıyor sevgilim. Düştüysek kalkarız dedik kemerleri bağlayın. 



Tüm bölümler ve daha fazlasına Podbee app ve podbeemedia.com’dan ücretsiz olarak ulaşabilirsiniz. 



----- Podbee Sunar ------- 



Bu podcast reklam içerir.

Dr. Gulec Radio

canın sıkkınsa bacım bil ki geçiyor

Başarılı veya başarısız olmak tamamen bizime mi ilgili? Çalışarak her istediğimizi başarabilir miyiz? Sadece başarıyı hak edenler mi başarılı oluyor? Hayat yarışına hepimiz aynı yerden mi başlıyoruz yoksa ailemizin bizi bıraktığı yerden mi? Şans dediğimiz şey en çok kimlerin yüzüne gülüyor?


Tüm bölümler ve daha fazlasına Podbee app ve ⁠podbeemedia.com⁠’dan ücretsiz olarak ulaşabilirsiniz.


----- Podbee Sunar -------



mecbur muyum?

ezgi ile yaşar bu bölümde kendi kendimize bir başarı öyküsü yaratabilir miyizi tartışıyor

başarısızlığımın faturasını kendime kesmeye mecbur muyum?

Bir şeyi sırf yapabildiğin için yapmak zorunda mısın? Tanrı gibi yaratma arzusu neden hepimizin bilinçaltında saklı? Frankenstein’ın canavarı bugün bir laboratuvarda değil de ekranlarımızın içinde mi yaşıyor? Guillermo del Toro’nun Frankenstein uyarlamasının dijital platformlarda yayınlanmasından yola çıkan bu bölümde, Mary Shelley’nin 1818'de yazdığı “Modern Prometheus”un çok katmanlı dünyasına dalıyoruz.

Bu bölümde:

 (00:00) Frankenstein’ın Uyanışı ve del Toro Uyarlaması
 (04:12) Mary Shelley ve Modern Prometheus
 (06:32) Yaratmanın Sorumluluğu
 (08:31) Carl Jung: Gölge ve Yaratıcı Arketipi
 (15:10) Mesih–Tanrı Kompleksi ve Narsisizm
 (16:59) Beynin Anlatı Ağı: Default Mode Network
 (18:52) Jim Jones ve Jonestown Trajedisi
 (23:19) Dijital Mesihler ve Gözetleme Kapitalizmi
 (25:23) Blade Runner: Yağmurdaki Gözyaşları
 (26:36) Kendi Canavarınla Barışmak

Sunan: Barış Özcan
Yapımcı: Podbee Media

Bu bölüm reklam ve sponsorluk içerebilir.

Tüm bölümler, videolar ve daha fazlasına Podbee App ve podbee.com’dan ücretsiz olarak ulaşabilirsiniz.

Barış Özcan ile 111 Hz

Bu bölümde Frankenstein hakkında konuşuyoruz.

244: Tanrı Kompleksinin Frankenstein Hali

Bazen en dibe vurduğumuzda, bir savaşçı beliriyor içimizde belli belirsiz. Belki ufacık bir umut kırıntısı. Belki bir şeylerin düzelebileceğine dair silik bir inanç. Belki hayatına anlam veren küçücük bir şey… Belki de başka bir şansın olmadığını fark edip “ayağa kalkmam gerekiyor” demek. Bugün bu Psikopatika bölümümüzde o ayakta kalma hâlimiz hakkında konuşacağım. 



Tüm bölümler ve daha fazlası için podbeemedia.com'u ziyaret et!



------ Podbee Sunar ------- 

Bu podcast reklam içermektedir.

Psikopatika

Rezilyans | Ayağa Kalkmak Zor Geldiğinde…

Nursena'yı en çok güldüren şey Ayşenur'un rezil olması. Ayşenur da Nursena'ya öyle aşırı uyuz olmuyo.
Aplalar bu bölüm koldaki bıngılları, teşhis edilmemiş erkek arkadaşları, Cine5 kanalındaki memeleri ve modern sanatı tartışıyor.

Bu bölümde:

(00:00) Telefonda Terapi
(01:16) Sevmediğimiz Sevgililer
(05:37) Uyuz Olunabilecek Tip
(09:56) Çocuklar Duymasın mı?
(16:22) Rezil Olmak
(24:08) Me Time
(26:33) ChatGPT'den Ayrılık Mesajı
(27:37) 200 Bin Liraya Ne Yapılır?
(31:40) Biraz da Sanat


Yaratıcı: Yılmaz Sisters (Nursena Yılmaz - Ayşenur Yılmaz)
Yapımcı: Podbee Media

Tüm bölümler ve daha fazlasına Podbee App'den ücretsiz olarak ulaşabilirsiniz. Bu bölüm reklam ve sponsorluk içerebilir.

Aplalar

Aplalar bu bölüm koldaki bıngılları, teşhis edilmemiş erkek arkadaşları, Cine5 kanalındaki memeleri ve modern sanatı tartışıyor.

Herkesin Daddy Issues'u Var Mı?

Yakın İlişkiler'İn bu bölümünde; zoru oynamak ve zor olanı elde etmeye çalışmak üzerine konuşuluyor. Modern aşkların arttığı günümüzde, ilişkilere gösterilen emek azaldı mı ve bu aşkı değersizleştirir mi? Peki zor olanı oynamak bizi daha değerli ya da daha çekici kılar mı yoksa bu bir yanılgı mı? Psikolog Dr. Gizem Sürenkök bu bölümde tüm bu soruların ve çok daha fazlasının cevabını veriyor, bunların ilişkilerimizde ne anlamlar ifade ettiğini açıklıyor.


------- Podbee Sunar -------

Bu podcast reklam içermektedir.

İlişkide "Zor" Olmak Ya Da Olmamak

Yakın İlişkiler

Merhaba sevgili dinleyiciler. Bugün sosyal medyada da üzerinde fazlaca konuşulan bir konu olan... ...zoru oynamak ve zor olana elde etmeye çalışmak üzerine konuşmak istiyorum. Bu aralar özellikle de modern aşklar hakkında konuşmaya çalışırken... ...seçenek sayısının artmasıyla, fazlaca artmasıyla beraber... ...acaba artık birbirimize o kadar da emek harcamıyor muyuz... ...ve bu aşkı değersizleştiriyor mu sorularını sormaya başladık. Bir de tabii zor olanı oynamak iyi bir şey midir? Bizi daha kıymetli mi kılar? Yani başlangıçta böyle karşımızdaki insanın iyisini ve beğenisini arttırmak için öyle davrandığımızda aslında onun için daha mı çekici hale geliriz? Bu soruları da soruyoruz tabii ki. Ve ben istedim ki bugün biraz bu konuları gündeme getireyim. Bilim buna ne diyor? Çalışmalar buna ne diyor? Biraz bunları anlatayım. Ve sonunda bunlar ilişkilerimiz için ne ifade ediyor? Biraz buralara girelim istiyorum. Hazırsanız başlıyorum. Önce zoru oynamak konusuna biraz girmek istiyorum. Yani bu zoru oynamak dediğimizde aslında gerçek bir oyundan, bir stratejiden, bir rol yapmaktan bahsediyoruz. Yani ben kendi isteğimden, kendi arzularımdan daha bağımsız bir şekilde sırf kendim karşımdaki insan için daha çekici hale geleyim diye buna inandığım için ilgimi, isteğimi ona göstermiyorum. Mesela beni arıyor, ben hemen açmıyorum. Mesajlarını bir gün sonra dönüyorum ya da birkaç saat sonra dönüyorum. Diyelim ki o hafta sonu müsaitim ve biz Cuma günü görüştük. Aslında Cumartesi'de rahatlıkla görüşebilecek durumdayım ama diyorum ki yok yok beklesin biraz. Öyle her gün her gün görüşüp kolay bir lokma olmayayım. Bu tabiri de pek sevmiyorum ama dilimizde böyle kullanıldığı için şu anda böyle kullandım. Ya da mesela karşımdaki insana çok arzuluyorum cinsel olarak beni yükseltiyor ama ben diyorum ki hayır hayır yani bunu kolay elde etmesin ben birazcık daha bekleyeyim. Ve böyle yapa yapa acaba ben daha kıymetli bir partner haline mi geliyorum? Yani karşımdaki insanın isteğini arttırıyor muyum? Yoksa bu aslında benim ilişkime ve ilişkide kurduğum ve kurabilme ihtimalim olan yakınlığa zarar mı veriyor? Zoru oynamakla ilgili yapılan çalışmalar aslında şunu gösteriyor. Eğer karşımızdaki insanın bize biraz olsun ilgisi varsa, yani bizimle ilgili zaten olumlu hisler içerisindeyse, bizi beğeniyorsa, biz eğer zoru oynamıyorsak, yani ilgimizi açıkça belli ediyor, karşımızdaki insandan hoşlandığımızı ona gösteriyorsak, bu bizi daha sevilesi, daha bizimle ilgililmesi hale getiriyor. Ama bir yandan da zoru oynamak bizi daha çekici, daha arzulanan bir partner adayı haline getiriyor. Yani bence burada birazcık bizim bu ilişkiden ne beklediğimiz sorusu da önem taşıyor. Bir kere zaten Zoru oynarken yaptığımız rolün dostu önemli. Yani ben mesela gerçekten o insanın aramalarını görüp, telefonu kenara koyup ona hemen dönmüyorsam ya da mesajını görmeme rağmen ona hemen cevap vermiyorsam, kendim gibi olmuyor da başkası gibi oluyorsam Zoru oynamak için diyeyim. O zaman zaten günün birinde benim kim olduğum, nasıl olduğum, aslında çok daha böyle bir insan olmadığım ilişkinin içerisinde ortaya çıkıyor. Ve maalesef rol yapılarak başlanan her türlü ilişkide yakınlık zedeleniyor. Ve o ilişkideki yakınlık hiçbir zaman iki tarafın da gerçekten şeffaf halleriyle bir araya geldiği ilişkiler gibi olmuyor. Ama eğer ben karşımdaki insan için zaten sevilesi, hoşlanılası ve gerçekten böyle iyi vakit geçirilen bir partner olmak istiyorsam, hislerimi, isteklerimi oldukları halleriyle ortaya koyduğumda karşımdaki insan benim ilgimden hoşlanıyor, kendi ilgisine karşılık verildiğini fark ediyor. Ve benimle zaten bu sürece başlıyor. Aslında zoru oynamak beni daha gizemli bir hale getiriyor. Karşımdaki insanı o belirsizlik cezbediyor. Birazcık daha uğraşırsam elle edebilir miyim sorusunu sorduruyor aslında benim zoru oynamam. Ama öyle olduğunda zoru oynamakla ilgili şöyle bir Başka bir durum söz konusu oluyor. Bununla ilgili de aslında çalışmalar var. Zoru oynamanın da bir dozu olmalı. Yani ben zoru oynuyorsam tırnak işareti içerisinde bir yerden sonra karşımdaki insanın canını tak edebiliyor. Yani fazla naz aşık usandırıyor diyelim. Ama zaten bence bütün çalışmaların ortak noktası şunu gösteriyor. Rol yapıyorsak bu iyi bir şey değil. Peki yani rol yapmadan zoru oynamak ne demek? Yani aslında belki burada zoru oynamadan hani o rol yapmadan bir ilişkinin başında birazcık daha ilgimizi fazla ortaya koymadan karşımızdaki insanla flört etmek Öyle sanıyorum ki biraz daha temkinli davranarak, bir anda ilişkinin içerisine hızlıca girmeden, birazcık daha yavaş yavaş girerek ilerlemek demek. Bunu rol yapmadan yaptığımızda nasıl olur diye söylüyorum. Karşımızdaki insandan birazcık daha emin olduktan sonra kendimizi o ilişkiye bırakmak demek. Yani aslında flörtün kendince güvenli gri alanında kalmak demek. Biraz daha zor oynamak. Şimdi burada zoru oynamanın, daha doğrusu kolay elde edilmemenin, yani zoru oynamak demeyelim de, hemen bir insanla büyük bir yakınlık kurmamanın, daha adım adım gitmenin bir faydasından bahsetmek istiyorum. Yani şunu ayırt etmek önemli. Bir ilişkinin adım adım ilerlemesi için rol yapmamalıyım. Bu zaten ilişkinin kendi doğasında böyle olmalı. İlişkideki yakınlığın adım adım ilerlemesi bizim yakınlığımızın daha sağlam bir şekilde oluşmasını sağlıyor. Karşımdaki insanın ilgisini özellikle böyle çok yoğun, çok romantik bir şekilde ilişkinin en başında hissettiğimde bu bana samimi de gelmiyor sahici de gelmiyor hatta law bombing dediğimiz şeyin içerisine biraz da bu var ya yani benim hazır olmadığım bir seviyede bana gösteren ilgi law bombing ve yani samimi ya da değil karşımdaki insanın ilgisinin fazlalığı beni rahatsız da ediyor yani beni henüz hazır olmadığım bir seviyeye çekmeye çalışıyormuş gibi de hissedebiliyorum ben bir de şöyle karşımdaki insanla ilgili karşımdaki insana zor olmasının şöyle bir anlamı olduğuna inanıyoruz ilişki biliminde. Karşımdaki insan diğer insanlar için ulaşılmaz. Benim içinse bir miktar çaba, emek harcadıktan sonra ulaşılabilir olmalı. Yani aslında ben karşımdaki insandan şeyin sinyalini almalıyım. Ben seni ilgileniyorumun sinyalini almalıyım. Ben senden hoşlanıyorumun sinyalini almalıyım. Ben senden hoşlanıyorum ama seni biraz daha fazla tanımaya ihtiyacım var. Ben senden hoşlanıyorum Ama biraz daha fazla zaman geçirmeye ihtiyacımız varı aldığım zaman, işte o zaman ben bu ilişki için çaba harcamayı hiç dert etmiyorum. Çünkü biliyorum ki bu zamansal ve enerjisel yatırımın sonunda hoşlandığım, istediğim insanla bir arada olma şansım olacak. İşte o yüzden aslında zor olanı elde etmenin böyle bir tarafı var. Beni yükseltiyor, beni bu ilişki için uğraşmaya götürüyor. Şimdi aslında bu konu sosyal medyada geçenlerde konuşulan bir yerden benim de aklıma düştü. Hatta bu konuyla ilgili bir tweet atmıştım ben de. Modern zamanlarda artık online dating özellikle ya da işte sosyal medyadan eşleşmek gibi konular gündeme geldiğinde sanki artık birbirimizin ilgisini hissetmek ya da aynı anda bir sürü insanın ilgisini görmek çok daha kolay hale geldi. Ve bu maalesef aşkın içerisindeki romantizmi bir miktar öldüren de bir konu. Yani hani eskisi gibi işte dağları delen ferhatların olmamasının meselesi. Çünkü ben karşımdaki insana çok kolay ulaşabiliyorum. Bunu sadece partner bulmaya çok kolay ulaşabiliyorum gibi düşünmenizi istemiyorum. Yani bir sonraki partnere de çok kolay ulaşabildiğim için elimdeki kişiyi yeterince tanımadan, ona yeterince emek harcamadan bir sonraki insana geçmeyi de kolay buluyorum. Öyle olunca aslında ilişkilerin gerçekten ihtiyacı olan emek o kadar da harcanmaz hale gelmeye başladı. Bütün mesele burada. Çünkü dediğim gibi o az önce bahsettiğim yani ben bu insan için uğraşırsam biz güzel bir ilişki kuracağız, ben bu insan için uğraşırsam biz sonunda birbirimize kavuşacağız duygusu aslında bizi iten ve bütün zihnimizdeki ödül sistemini harekete geçiren, motive eden, bizi yükselten şey. Öyle ki O ödüle ulaştığımız zaman hissettiğimiz o tatmin olmuşluk duygusu zaten aslında bizi rahatlatan, o insanla ilişkili pozitif interaksiyonları daha da çoğaltan ve o insanın zihnimizde çok daha olumlu bir yer edinmesini sağlayan şey. O yüzden de ben ne kadar uğraşırsam ve uğraşımın karşılığını alırsam, özellikle dopaminerjik ödül sisteminde, zihnimde şunu söyleyebiliyorum, ben tam da bunu hayal etmiştim, tam da onunla vakit geçirdiğimde bu kadar iyi hissedeceğimi hayal etmiştim deyip, bir sonraki sefer daha fazla uğraşmak isteyebiliyorum. Ya da diğer ödül sistemlerinde, o pederjik ödül sisteminde mesela, onunla olmanın tadını çıkartmak kadar keyiflisi yok diyebiliyorum ve bunu çok daha derinlemesine yaşayabiliyorum. Maalesef bir kişiden diğerine çok hızlı geçtiğimizde, bir kişiden diğerine hiç emek harcamadan geçtiğimizde bir türlü ilişkilerin o gerçekten aslında bize keyif verecek, bizi rahatlatacak, bizi yükseltecek faydalarını göremiyoruz. O yüzden de ilişkiler çok yüzeysel kılıyor, o yüzden de ilişkiler gerçekten bizi tatmin etmiyor. Hadi şimdi birazcık duralım, minik para verelim, biraz sonra tekrar başlayalım. Peki, burada şey sorusu çok önemli. Yani bunu sosyal medyada da söylemiştim. Yani aynı anda mesela birden çok insanla mesajlaşmak, birden çok insanın bizi beğendiğini hissetmek, birden çok insanla flört etmek bir kişiyle flört etmekten daha mı iyidir? Yani aslında çok insan daha mı iyidir? Burada kesinlikle aslında tam tersini söylemek mümkün. Yani bir insana karşı hissettiğimiz yoğun ilginin, yoğun ihtiyacın, onun peşinden koşmayı duyduğumuz yoğun motivasyonun asla yerini alamıyor çok ilgi. Hatta o çok ilgi o kadar yüzeysel kalıyor ki zaman içerisinde asla karnımızı doyurmuyor. Şey gibi bu, çok açız, Ve güzel bir yemek yemektense açlığımızı böyle küçük çikolatalarla falan gidermeye çalışıyoruz. Evet çikolatalar çok lezzetli o esnada ama açlığımızı tam olarak gidermiyor ve biz burada ilişkilere bakış açımızla ilgili sorun yaşıyoruz. Söylüyorum bunu. Bizim aslında ilişkilere, romantik ilişkilere, aidiyet ihtiyacımızı gidermek için ihtiyacımız var. Yani biz köklenmek, bir insana ait hissetmek, bir insanda varlığımıza anlam kazandırmak istiyoruz. Ve bunu yapamadığımızda, yani hiçbir insanda köklenemediğimizde, aslında günün sonunda yalnızlık hissini çoğaltıyoruz. O yüzden kalabalıklar içerisinde yalnız hissediyoruz. Kalabalıklar içerisinde bir türlü kendimizi bir yere ait hissediyoruz. O yüzden çok insan, hiç insan gibi hissediyoruz günün sonunda. Tüm bunları aslında neden anlatıyorum? Yani bu kadar çok yalnız insan varsa hala nasıl bu kadar çok yalnız insan var diye soruluyor ya. Bütün yalnız insanlar birbirlerine gerçek emek harcamaya razılar mı sorusunu sormamız lazım. Ben gerçekten bir ilişki için diğer bütün seçeneklerden vazgeçmeye razı mıyım? ben gerçekten bu ilişkinin sorumluluğunu almaya razı mıyım? çünkü ben bir insanı tercih ettiğimde diğer bütün seçeneklerden vazgeçiyorum ve diyorum ki ben bu insanı iyisiyle, kötüsüyle, doğrusu ile, yanlışı ile bir değerlendiriyorum yani buraya zaman harcıyorum, buraya emek harcıyorum ve şu anda belki bu insandan nispeten beni daha mutlu edebilecek başka insanları değerlendirmiyorum diyorum Çünkü fikrim yok. Bu bir kendi içinde bir kumar aslında. Yani bir elma alıyorum bir nevi ve o elmanın gerçekten seçebileceğim en iyi elma olduğunu düşünerek alıyorum bu elmayı. Ama o elma hiç lezzete çıkmayabiliyor tabii ki. Ama eğer ben o elmanın tadına gerçekten bakmazsam, yani ucundan ısırıp bırakırsam diyeyim, aslında o elma hakkında yeterince fikir de geliştiremiyorum. Belki elma en iyi örnek olmamış olabilir çünkü zaten kastetmeye çalıştığım ilişkilerin o kadar çabuk tüketilir şeyler olmadıkları. Ya da ilişkilerin bizim için gerçekten faydalarını, bize gerçekten hissettirebilecekleri bütün duyguları aslında bize hissettirebilmeleri için biraz zamana ihtiyacımız oldu. Çünkü eğer çok az zaman verirsek zaten bir insanın bizi yeterince mutlu etmesi ya da bize yeterince iyi hissettirmesi gerçekten mümkün değil. O yüzden bir sonraki sefer hayatınızda bir ilişki arıyorsanız Bir şans verdiğiniz insana ne kadar gerçekten emek ayırmak istediğinizi düşünmenizi çok isterim. Çünkü aslında sevgi gerçekten emek demek. Emek vermediğimiz sevgiler çoğalmıyor, büyümüyor, bize iyi hissettirmiyor, günün sonunda bizi beslemiyor. Ancak emekle büyüyorlar ve biraz da şunun gibi, Hani böyle bir çiçeğe baktığımızda, bir çiçeği daha böyle üzerine çiçekler yokken, tomurcuklar yokken aldığımızda, o çiçeğe su vermemiz gerekir. Belki biraz bir gübre vermemiz, besin vermemiz gerekir. O çiçeği güneşe koymamız gerekir. O çiçekle her gün ya da işte birkaç günde bir mutlaka ilgilenmemiz gerekir. Eğer ilgilenmezsek, o çiçeğin tomurcuklanmasını ve büyümesini, gelişmesini bekleyemeyiz. O çiçek günün sonuna kurur gider. Aslında bu da onun gibi birebir aynı şey. Yani bu çiçek tomurcuk açmıyor diye ben iki gün sonra o çiçeği atıyorsam, o zaman bununla ciddi bir sıkıntı var. O çiçek hiç tomurcuk açmayabilir. Ben onunla ilgilensem de o tomurcuğu açmayabilir tabii ki. Ama denemeden bunu bilebilmem mümkün değil. Aynı şey bence bütün ilişki tipleri için de geçerli bu arada. Yani yeterince emek vermeden ebeveyn çocuk ilişkisi de güzel gelişmiyor. Yeterince emek vermeden iki arkadaşın ilişkisi de yeterince iyi olmuyor. O yüzden bu konu üzerine daha derinlemesini düşünmemiz lazım diye düşünüyorum. Umarım bugün anlattıklarım size iyi gelmiştir. Biraz olsun kafanızdaki bu zoru oynamak ya da birinden diğerine atlamak konusunu birazcık daha netleştirmiştir. Bu konuyla ilgili yorumlarınız, sorularınız varsa her zaman yazabilirsiniz. Herkese çok sevgilerimi gönderiyorum. Bu arada kaydetmemi istediğiniz podcast konularını bana her zaman sosyal medyadan yazabileceğinizi unutmayın. Ben haftalık podcastlara devam ettiğim için yeni konulara her zaman ihtiyacım oluyor. Sizin hakkınızdan geçenleri de bilmeyi çok seviyorum. Bana yazmayı unutmayın. Herkese çok sevgilerimi gönderiyorum. Hoşçakalın.

Merhaba sevgili dinleyiciler. Bugün sosyal medyada da üzerinde fazlaca konuşulan bir konu olan... ...zoru oynamak ve zor olana elde etmeye çalışmak üzerine konuşmak istiyorum. Bu aralar özellikle de modern aşklar hakkında konuşmaya çalışırken... ...seçenek sayısının artmasıyla, fazlaca artmasıyla beraber... ...acaba artık birbirimize o kadar da emek harcamıyor muyuz... ...ve bu aşkı değersizleştiriyor mu sorularını sormaya başladık.

Bir de tabii zor olanı oynamak iyi bir şey midir? Bizi daha kıymetli mi kılar? Yani başlangıçta böyle karşımızdaki insanın iyisini ve beğenisini arttırmak için öyle davrandığımızda aslında onun için daha mı çekici hale geliriz? Bu soruları da soruyoruz tabii ki. Ve ben istedim ki bugün biraz bu konuları gündeme getireyim. Bilim buna ne diyor? Çalışmalar buna ne diyor? Biraz bunları anlatayım.

Ve sonunda bunlar ilişkilerimiz için ne ifade ediyor? Biraz buralara girelim istiyorum. Hazırsanız başlıyorum.

Önce zoru oynamak konusuna biraz girmek istiyorum. Yani bu zoru oynamak dediğimizde aslında gerçek bir oyundan, bir stratejiden, bir rol yapmaktan bahsediyoruz. Yani ben kendi isteğimden, kendi arzularımdan daha bağımsız bir şekilde sırf kendim karşımdaki insan için daha çekici hale geleyim diye buna inandığım için ilgimi, isteğimi ona göstermiyorum. Mesela beni arıyor, ben hemen açmıyorum. Mesajlarını bir gün sonra dönüyorum ya da birkaç saat sonra dönüyorum.

Diyelim ki o hafta sonu müsaitim ve biz Cuma günü görüştük. Aslında Cumartesi'de rahatlıkla görüşebilecek durumdayım ama diyorum ki yok yok beklesin biraz. Öyle her gün her gün görüşüp kolay bir lokma olmayayım. Bu tabiri de pek sevmiyorum ama dilimizde böyle kullanıldığı için şu anda böyle kullandım.

Ya da mesela karşımdaki insana çok arzuluyorum cinsel olarak beni yükseltiyor ama ben diyorum ki hayır hayır yani bunu kolay elde etmesin ben birazcık daha bekleyeyim. Ve böyle yapa yapa acaba ben daha kıymetli bir partner haline mi geliyorum? Yani karşımdaki insanın isteğini arttırıyor muyum? Yoksa bu aslında benim ilişkime ve ilişkide kurduğum ve kurabilme ihtimalim olan yakınlığa zarar mı veriyor?

Zoru oynamakla ilgili yapılan çalışmalar aslında şunu gösteriyor. Eğer karşımızdaki insanın bize biraz olsun ilgisi varsa, yani bizimle ilgili zaten olumlu hisler içerisindeyse, bizi beğeniyorsa, biz eğer zoru oynamıyorsak, yani ilgimizi açıkça belli ediyor, karşımızdaki insandan hoşlandığımızı ona gösteriyorsak, bu bizi daha sevilesi, daha bizimle ilgililmesi hale getiriyor.

Ama bir yandan da zoru oynamak bizi daha çekici, daha arzulanan bir partner adayı haline getiriyor.

Yani bence burada birazcık bizim bu ilişkiden ne beklediğimiz sorusu da önem taşıyor. Bir kere zaten Zoru oynarken yaptığımız rolün dostu önemli. Yani ben mesela gerçekten o insanın aramalarını görüp, telefonu kenara koyup ona hemen dönmüyorsam ya da mesajını görmeme rağmen ona hemen cevap vermiyorsam, kendim gibi olmuyor da başkası gibi oluyorsam Zoru oynamak için diyeyim. O zaman zaten günün birinde benim kim olduğum, nasıl olduğum, aslında çok daha böyle bir insan olmadığım ilişkinin içerisinde ortaya çıkıyor. Ve maalesef rol yapılarak başlanan her türlü ilişkide yakınlık zedeleniyor. Ve o ilişkideki yakınlık hiçbir zaman iki tarafın da gerçekten şeffaf halleriyle bir araya geldiği ilişkiler gibi olmuyor.

Ama eğer ben karşımdaki insan için zaten sevilesi, hoşlanılası ve gerçekten böyle iyi vakit geçirilen bir partner olmak istiyorsam, hislerimi, isteklerimi oldukları halleriyle ortaya koyduğumda karşımdaki insan benim ilgimden hoşlanıyor, kendi ilgisine karşılık verildiğini fark ediyor.

Ve benimle zaten bu sürece başlıyor. Aslında zoru oynamak beni daha gizemli bir hale getiriyor. Karşımdaki insanı o belirsizlik cezbediyor. Birazcık daha uğraşırsam elle edebilir miyim sorusunu sorduruyor aslında benim zoru oynamam. Ama öyle olduğunda zoru oynamakla ilgili şöyle bir

Başka bir durum söz konusu oluyor. Bununla ilgili de aslında çalışmalar var. Zoru oynamanın da bir dozu olmalı. Yani ben zoru oynuyorsam tırnak işareti içerisinde bir yerden sonra karşımdaki insanın canını tak edebiliyor. Yani fazla naz aşık usandırıyor diyelim. Ama zaten bence bütün çalışmaların ortak noktası şunu gösteriyor. Rol yapıyorsak bu iyi bir şey değil. Peki yani rol yapmadan zoru oynamak ne demek? Yani aslında belki burada zoru oynamadan hani o rol yapmadan bir ilişkinin başında birazcık daha ilgimizi fazla ortaya koymadan karşımızdaki insanla flört etmek

Öyle sanıyorum ki biraz daha temkinli davranarak, bir anda ilişkinin içerisine hızlıca girmeden, birazcık daha yavaş yavaş girerek ilerlemek demek. Bunu rol yapmadan yaptığımızda nasıl olur diye söylüyorum. Karşımızdaki insandan birazcık daha emin olduktan sonra kendimizi o ilişkiye bırakmak demek. Yani aslında flörtün kendince güvenli gri alanında kalmak demek. Biraz daha zor oynamak.

Şimdi burada zoru oynamanın, daha doğrusu kolay elde edilmemenin, yani zoru oynamak demeyelim de, hemen bir insanla büyük bir yakınlık kurmamanın, daha adım adım gitmenin bir faydasından bahsetmek istiyorum. Yani şunu ayırt etmek önemli.

Bir ilişkinin adım adım ilerlemesi için rol yapmamalıyım. Bu zaten ilişkinin kendi doğasında böyle olmalı. İlişkideki yakınlığın adım adım ilerlemesi bizim yakınlığımızın daha sağlam bir şekilde oluşmasını sağlıyor. Karşımdaki insanın ilgisini özellikle böyle çok yoğun, çok romantik bir şekilde ilişkinin en başında hissettiğimde bu bana

samimi de gelmiyor sahici de gelmiyor hatta law bombing dediğimiz şeyin içerisine biraz da bu var ya yani benim hazır olmadığım bir seviyede bana gösteren ilgi law bombing ve yani samimi ya da değil karşımdaki insanın ilgisinin fazlalığı beni rahatsız da ediyor yani beni henüz hazır olmadığım bir seviyeye çekmeye çalışıyormuş gibi de hissedebiliyorum ben bir de şöyle karşımdaki insanla ilgili karşımdaki insana zor olmasının şöyle bir anlamı

olduğuna inanıyoruz ilişki biliminde. Karşımdaki insan diğer insanlar için ulaşılmaz. Benim içinse bir miktar çaba, emek harcadıktan sonra ulaşılabilir olmalı. Yani aslında ben karşımdaki insandan şeyin sinyalini almalıyım. Ben seni ilgileniyorumun sinyalini almalıyım. Ben senden hoşlanıyorumun sinyalini almalıyım. Ben senden hoşlanıyorum ama seni biraz daha fazla tanımaya ihtiyacım var. Ben senden hoşlanıyorum

Ama biraz daha fazla zaman geçirmeye ihtiyacımız varı aldığım zaman, işte o zaman ben bu ilişki için çaba harcamayı hiç dert etmiyorum. Çünkü biliyorum ki bu zamansal ve enerjisel yatırımın sonunda hoşlandığım, istediğim insanla bir arada olma şansım olacak. İşte o yüzden aslında zor olanı elde etmenin böyle bir tarafı var. Beni yükseltiyor, beni bu ilişki için uğraşmaya götürüyor.

Şimdi aslında bu konu sosyal medyada geçenlerde konuşulan bir yerden benim de aklıma düştü. Hatta bu konuyla ilgili bir tweet atmıştım ben de. Modern zamanlarda artık online dating özellikle ya da işte sosyal medyadan eşleşmek gibi konular gündeme geldiğinde sanki artık birbirimizin ilgisini hissetmek ya da aynı anda bir sürü insanın ilgisini görmek çok daha kolay hale geldi.

Ve bu maalesef aşkın içerisindeki romantizmi bir miktar öldüren de bir konu. Yani hani eskisi gibi işte dağları delen ferhatların olmamasının meselesi. Çünkü ben karşımdaki insana çok kolay ulaşabiliyorum. Bunu sadece partner bulmaya çok kolay ulaşabiliyorum gibi düşünmenizi istemiyorum. Yani bir sonraki partnere de çok kolay ulaşabildiğim için elimdeki kişiyi yeterince tanımadan, ona yeterince emek harcamadan bir sonraki insana geçmeyi de kolay buluyorum. Öyle olunca aslında ilişkilerin gerçekten ihtiyacı olan emek o kadar da harcanmaz hale gelmeye başladı. Bütün mesele burada. Çünkü dediğim gibi o az önce bahsettiğim yani ben bu insan için uğraşırsam biz güzel bir ilişki kuracağız, ben bu insan için uğraşırsam biz sonunda birbirimize kavuşacağız duygusu aslında bizi iten ve bütün zihnimizdeki ödül sistemini harekete geçiren, motive eden, bizi yükselten şey. Öyle ki

O ödüle ulaştığımız zaman hissettiğimiz o tatmin olmuşluk duygusu zaten aslında bizi rahatlatan, o insanla ilişkili pozitif interaksiyonları daha da çoğaltan ve o insanın zihnimizde çok daha olumlu bir yer edinmesini sağlayan şey.

O yüzden de ben ne kadar uğraşırsam ve uğraşımın karşılığını alırsam, özellikle dopaminerjik ödül sisteminde, zihnimde şunu söyleyebiliyorum, ben tam da bunu hayal etmiştim, tam da onunla vakit geçirdiğimde bu kadar iyi hissedeceğimi hayal etmiştim deyip, bir sonraki sefer daha fazla uğraşmak isteyebiliyorum. Ya da diğer ödül sistemlerinde, o pederjik ödül sisteminde mesela, onunla olmanın tadını çıkartmak kadar keyiflisi yok diyebiliyorum ve bunu çok daha derinlemesine yaşayabiliyorum.

Maalesef bir kişiden diğerine çok hızlı geçtiğimizde, bir kişiden diğerine hiç emek harcamadan geçtiğimizde bir türlü ilişkilerin o gerçekten aslında bize keyif verecek, bizi rahatlatacak, bizi yükseltecek faydalarını göremiyoruz. O yüzden de ilişkiler çok yüzeysel kılıyor, o yüzden de ilişkiler gerçekten bizi tatmin etmiyor. Hadi şimdi birazcık duralım, minik para verelim, biraz sonra tekrar başlayalım.

Peki, burada şey sorusu çok önemli. Yani bunu sosyal medyada da söylemiştim. Yani aynı anda mesela birden çok insanla mesajlaşmak, birden çok insanın bizi beğendiğini hissetmek, birden çok insanla flört etmek bir kişiyle flört etmekten daha mı iyidir? Yani aslında çok insan daha mı iyidir? Burada kesinlikle aslında tam tersini söylemek mümkün. Yani bir insana karşı hissettiğimiz yoğun ilginin, yoğun ihtiyacın, onun peşinden koşmayı duyduğumuz yoğun motivasyonun asla yerini alamıyor çok ilgi. Hatta o çok ilgi o kadar yüzeysel kalıyor ki zaman içerisinde asla karnımızı doyurmuyor. Şey gibi bu, çok açız,

Ve güzel bir yemek yemektense açlığımızı böyle küçük çikolatalarla falan gidermeye çalışıyoruz. Evet çikolatalar çok lezzetli o esnada ama açlığımızı tam olarak gidermiyor ve biz burada ilişkilere bakış açımızla ilgili sorun yaşıyoruz.

Söylüyorum bunu. Bizim aslında ilişkilere, romantik ilişkilere, aidiyet ihtiyacımızı gidermek için ihtiyacımız var. Yani biz köklenmek, bir insana ait hissetmek, bir insanda varlığımıza anlam kazandırmak istiyoruz. Ve bunu yapamadığımızda, yani hiçbir insanda köklenemediğimizde, aslında günün sonunda yalnızlık hissini çoğaltıyoruz. O yüzden kalabalıklar içerisinde yalnız hissediyoruz. Kalabalıklar içerisinde bir türlü kendimizi bir yere ait hissediyoruz.

O yüzden çok insan, hiç insan gibi hissediyoruz günün sonunda. Tüm bunları aslında neden anlatıyorum? Yani bu kadar çok yalnız insan varsa hala nasıl bu kadar çok yalnız insan var diye soruluyor ya. Bütün yalnız insanlar birbirlerine gerçek emek harcamaya razılar mı sorusunu sormamız lazım. Ben gerçekten bir ilişki için

diğer bütün seçeneklerden vazgeçmeye razı mıyım? ben gerçekten bu ilişkinin sorumluluğunu almaya razı mıyım? çünkü ben bir insanı tercih ettiğimde diğer bütün seçeneklerden vazgeçiyorum ve diyorum ki ben bu insanı iyisiyle, kötüsüyle, doğrusu ile, yanlışı ile bir değerlendiriyorum yani buraya zaman harcıyorum, buraya emek harcıyorum ve şu anda belki bu insandan nispeten beni daha mutlu edebilecek başka insanları değerlendirmiyorum diyorum Çünkü fikrim yok. Bu bir kendi içinde bir kumar aslında. Yani bir elma alıyorum bir nevi ve o elmanın gerçekten seçebileceğim en iyi elma olduğunu düşünerek alıyorum bu elmayı. Ama o elma hiç lezzete çıkmayabiliyor tabii ki.

Ama eğer ben o elmanın tadına gerçekten bakmazsam, yani ucundan ısırıp bırakırsam diyeyim, aslında o elma hakkında yeterince fikir de geliştiremiyorum. Belki elma en iyi örnek olmamış olabilir çünkü zaten kastetmeye çalıştığım ilişkilerin o kadar çabuk tüketilir şeyler olmadıkları.

Ya da ilişkilerin bizim için gerçekten faydalarını, bize gerçekten hissettirebilecekleri bütün duyguları aslında bize hissettirebilmeleri için biraz zamana ihtiyacımız oldu. Çünkü eğer çok az zaman verirsek zaten bir insanın bizi yeterince mutlu etmesi ya da bize yeterince iyi hissettirmesi gerçekten mümkün değil. O yüzden bir sonraki sefer hayatınızda bir ilişki arıyorsanız

Bir şans verdiğiniz insana ne kadar gerçekten emek ayırmak istediğinizi düşünmenizi çok isterim. Çünkü aslında sevgi gerçekten emek demek. Emek vermediğimiz sevgiler çoğalmıyor, büyümüyor, bize iyi hissettirmiyor, günün sonunda bizi beslemiyor. Ancak emekle büyüyorlar ve biraz da şunun gibi,

Hani böyle bir çiçeğe baktığımızda, bir çiçeği daha böyle üzerine çiçekler yokken, tomurcuklar yokken aldığımızda, o çiçeğe su vermemiz gerekir. Belki biraz bir gübre vermemiz, besin vermemiz gerekir. O çiçeği güneşe koymamız gerekir. O çiçekle her gün ya da işte birkaç günde bir mutlaka ilgilenmemiz gerekir. Eğer ilgilenmezsek, o çiçeğin tomurcuklanmasını ve büyümesini, gelişmesini bekleyemeyiz. O çiçek günün sonuna kurur gider.

Aslında bu da onun gibi birebir aynı şey. Yani bu çiçek tomurcuk açmıyor diye ben iki gün sonra o çiçeği atıyorsam, o zaman bununla ciddi bir sıkıntı var. O çiçek hiç tomurcuk açmayabilir. Ben onunla ilgilensem de o tomurcuğu açmayabilir tabii ki. Ama denemeden bunu bilebilmem mümkün değil. Aynı şey bence bütün ilişki tipleri için de geçerli bu arada. Yani yeterince emek vermeden ebeveyn çocuk ilişkisi de güzel gelişmiyor. Yeterince emek vermeden iki arkadaşın ilişkisi de yeterince iyi olmuyor.

O yüzden bu konu üzerine daha derinlemesini düşünmemiz lazım diye düşünüyorum. Umarım bugün anlattıklarım size iyi gelmiştir. Biraz olsun kafanızdaki bu zoru oynamak ya da birinden diğerine atlamak konusunu birazcık daha netleştirmiştir. Bu konuyla ilgili yorumlarınız, sorularınız varsa her zaman yazabilirsiniz. Herkese çok sevgilerimi gönderiyorum. Bu arada kaydetmemi istediğiniz podcast konularını bana her zaman sosyal medyadan yazabileceğinizi unutmayın. Ben haftalık podcastlara devam ettiğim için yeni konulara her zaman ihtiyacım oluyor. Sizin hakkınızdan geçenleri de bilmeyi çok seviyorum. Bana yazmayı unutmayın. Herkese çok sevgilerimi gönderiyorum. Hoşçakalın.

Hayat bazen hızla akar, bazen duraksar. Bazen yolun ortasında durmayı, bazen devam etmeyi öğreniriz.



Bu bölüm Opet Fasty reklamı içermektedir. 


Opet’te Lezzetlerin Enfesti! 

Şehirler arası yolculukta ya da şehir içi kaçamakta, Opet istasyonlarında sizi Fasty’nin lezzetli ürünleri bekliyor. Opet Fasty'i ⁠keşfet!



Tüm bölümler ve daha fazlası için ⁠⁠podbeemedia.com⁠⁠'u ziyaret et!

İhtiyacı Olan Alsın

İç Basıncı Azaltmak

Hayat bazen hızla akar, bazen duraksar. Bazen yolun ortasında durmayı, bazen de devam etmeyi öğreniriz. Ama bunlar olurken hep baki kalan, hep devam eden bir hal var. Hep bir yere yetişme hali, hep bir durmaktan korkma hali, durmaktan sakınma hali. Sen en son ne zaman durdun? Çünkü ben en son ne zaman durduğumu hiç hatırlamıyorum. Durmaktan kastım da, durmuş olmak için durmak değil aslında. Hissetmek için durmak. Olduğun yeri fark etmek için durmak. Yaşadığını hissetmek için durmak. Ya durmak neden bu kadar zor? Sürekli bir üretken olma baskısı, bir şey yapma baskısı, sürekli bir şeylere yetişme baskısı. Neden sürekli hep meşgul olmak ya da bir şeyler üretmek... ...ya da bir şeyler yapmak zorunda olduğumuza dair bir inancımız var bilmiyorum. Ama bunların yanı sıra durmak neden bu kadar zor? Neden bu kadar suçluluk getiren... ...of boşta kalıyorum, geride kalıyorum, şu an hiçbir şeye yaramıyorum... ...gibi kaygıları peşinde getiren bir şey bu durmak? Mesela bir projeye ya da bir çalışmaya, bir işe... ...ara verirken hissettiğimiz o huzursuzluk. ...ya da tatile çıktığımız o kadar fazla çalışıp... ...o kadar hak edip çıktığımız tatilde hissettiğimiz o... ...ilk günkü o çaresizlikten hiçbir şey yapmıyorum. Kendimi kötü hissediyorum. Aslında neden bu kadar zor diyorum ama... ...zor olması da bir yerde normal. Çünkü çok güçlü bir şey. Bazen hiçbir şey yapmamak, bazen durabilmek... ...yapabileceğimiz en güçlü şeylerden bir tanesi. Hani çok klişe bir şey vardır. Her şeyi yaptın. Her şeyi yaptın ve bu sana en zor olan gibi geliyordu ama bazen en son o aklımıza gelen hiçbir şey yapmama durumu, o durma durumu en güç olan ve bazen de en faydalı olan durumdur. Tabii ben duralım derken, bırakalım derken böyle... Çok büyük hazırlıklarla bir şeylere durmak için kendini harap edip hazırlandığın o durma anlarından bahsetmiyorum. Belki mikro molalar, ne bileyim kırmızı ışıkta beklerken gelen bir düşünce ve o düşüncenin hakkını vermek, ya da bir kahve içerken zihnini toplamak, duş alırken düşündüğüm bir şey, Yolda yürürken yere baktığında bir şeyin sana getirdiği çağrışın ve o an hayatında hissettiğin, o an yaşıyor olduğunu hissettiğin ve seni ileri götürecek bir şey. Durarak ileri gitmekten, bu küçük mikro molalardan bahsediyorum. Zihnin biraz boşlukta bulunması gerekiyor. Aslında birçok bizi dolduran şey, birçok bizi ileri götüren şey aslında boşluktan geliyor. Zihin ancak biraz boşluk bulduğunda derinleşebiliyor. Hayatın içinde seni kendine getiren anlar var mı? Muhtemelen düşündüğünde durduğun anlar olduğunu anlayacaksın. Çünkü bazen düşünmekten yaşamaya fırsat kalmadığı gibi... ...aşırı yaşamaktan durmaya fırsat kalmadığı için... ...yaşayıp yaşamadığımızı ve ne yaşadığımızı da anlamıyoruz. Bazen çok uzun zamanlar böyle... ...hep arkadaşlarıma bunu söylerim. Bütün gün oyun oynamış gibi hissediyorum kendimi. O zamanın kayması, bütün gün ekrana bakarken, bütün gün oyunun içinde hayatın kayması. Sanki zaman makinesinde ışınlanmışsın gibi. Zaman yolculuğu yapmışsın gibi. O yüzden hiç durmamak da aslında ne yaşadığını, ne yaşamadığını anlamamak gibi. Hayat bize çünkü olan bir şey olmamalı. Başımıza gelen, bize vuran, bizi sağdan soldan ittiği yerlerde şükrettiğimiz ya da razı olduğumuz bir şey olmamalı. Hayat razı geldiğimiz bir şey olmamalı. Seçtiğimiz şeylerden ibaret olmalı. Bunu da görmek için. Bazen evet, mola vermek, durmak zorundasın. Bazen bir kırmızı ışıkta düşünmek zorundasın. Ya da bir kahve molası vermek zorundasın. Ben artık böyle kendime mini molalar verirken... ...bir küçük rüküverler yapıyorum. Kahve zaten benim için susuz ki vazgeçilmez bir şey. Kahvesiz yaşayamıyorum. Bazen bir kahveyle, bazen iyi bir atıştırmakla... Bunu yapmaya hakkım var çünkü bir yandan da... ...yapmam gereken bir yere gidiyorum ya... ...bunu yapmaya hakkım var diyorum... ...ve daha az suçlu hissediyorum. Aslında hiç suçlu hissetmemem gerekiyor... ...ama yine de bunu minimalize ediyorum. Devam etmenin yolu da bazen durmak oluyor. Mesela benim o yediğim sandviç... ...bazen benim orada durmam devam etmenin bir yolu oluyor. Bazen aldığım bir paket çikolata devam etmenin yolu oluyor. Bazen bir kahve devam etmenin yolu oluyor. Aslında devam edebilmek için durmaya ihtiyacımız var. Tıpkı nasıl bir yolculukta benzin almadan gidemeyeceğin gibi... ...durmadan da aslında bir yere gidemez. Mesela eski zamanlarda insanları... Böyle korkutarak ya da onları ürküterek onları köle etmezlermiş. Onlara çok istedikleri şeyleri verirlermiş. Şimdi diyeceksin ki ne yani mola ver diyorsun, bana köle ol diyorsun, hayır öyle bir şey söylemiyorum. Ama insanların eğlenmesine, ziyafet çekmesine, sevdiği her şeyi yapmasına yılda bir ya da iki gün festivallerde izin verirlermiş. Ve bu onları efendilerine ya da dayanamadıkları sisteme, dayanamadıkları düzene devam etmeleri için bir duruma olurmuş. Düdüklü tencerenin basıncını atmak gibi. Yani bazen gerçekten durmak zorundasın. Bazen o tencerenin içindeki baskıyı atmak zorundasın. Artık kahveyle mi, sandviçle mi, kırmızı ışıkta mı, duşta mı, yere düşen, bilmiyorum bir şeye bakarak mı, camdan dışarı bakarak mı... Herkesin ritüeli kendine. Bir şey yaparak ama durmak zorundasın ki devam edebilesin. Kendi molalarını yaratabilirsin en azından. Yoksa da böyle böyle Burma'nın aslında sana ne kadar faydalı olduğunu kendine ikna edersen, mola vermenin güzelliğine kendini ikna edersen, hakkın olması gerekmez artık. Onun bir gereklilik olduğunu fark edersin. Dünyayı kurtarmak zorunda değilsin, her projeyi yetiştirmek zorunda değilsin. Arkanda Natlı kovalamıyor. Tam kovalıyor gibi görünebilir bazı günlerde ama hayır. Sen dünyayı kurtarmak zorunda değilsin. Sadece kendini kurtarmak zorundasın. Kendine nazik olarak, kendine anlayış göstererek... ...kendi ritmine, hayat ritmine saygı göstererek... ...kendini kurtarmak zorundasın. Unutma yani, evet hayat bekliyor. Ya hayat kaçıyor, hayat bekliyor, evet. Ama senin de hayatı bekletmeye hakkın var. Hayat hiçbir zaman seni bekletmedi mi? İstediğin şeyler ya da o an olması gereken... ...birçok şeyin olmadığı zamanlar olmadı mı? Sen de beklemek zorunda kalmadın mı? Senin de hayatı bekletmeye hakkın var. Mesela şeyi çok seviyorum. Doğa hiçbir zaman acele etmez ve her şey olması gerektiği gibi olur. Su hangi yöne akacağı konusunda acele etmez ama illaki su yatağını bulur, su akacağı yeri bulur. Çiçek açacağı zamanı bulur, solacağı zamanı bulur, yaprak döküleceği zamanı bilir. Bunu üç gün önce yapmak ya da dört gün sonra yapmak da değil. Bu onun zamanı olduğunu, onun mevsimi olduğunu... bilmesiyle alakalı. Seni zaten için kalbin, aklın, molaya ihtiyacın olduğu zamanı, durmaya ihtiyacın olduğu zamanı ve işlemeye ihtiyacın olduğu zamanı biliyor. Bir şeylere acele etmek, bir şeylere yetişmeye çalışmak, hayata yetişmeye çalışmak diye bir şey yok. Bu kadar ruhunun geride kalmasına gerek yok. Senin zaten dünyenin bir biyolojik saatin olduğu gibi inanıyorum ki ruhunun da bir saati var ve o saate saygı göstermek zorundasın. sürekli işleyebilecek yedi yirmi dört açık bir dükkan gibi durmadan hizmet verebileceğine ve birilerinin bir şeylerin kendinin bile kendinden hizmet alabileceğine inandırılmak bence çok büyük bir haksızlık bu hayatta. Kimsenin böyle bir gücü yok. Kimse böyle bir süper kahraman değil. Zaten kimse kahraman olmamalı. Çok afilli bir söz biliyorum. Kahraman olmak hayır. Kahraman olmak insan dışı olmakla eşdeğer. Hiçbir kahramanın acıları için ağladığını ve bunun için alkışlandığını ya da yardım istediğini falan görmüyoruz. Kahraman olma yani. Kahraman olmaya özenme. Kahraman olmak, yıkılmamak, demir gibi ayakta durmak, her derde koşmak bunlar başarının ya da hayatı, kaliteli yaşamanın bir göstergesi değil. Bunlar kendini dinlemediğinin ve kendini adım adım feda ettiğinin, duramadığının göstergesi. Sanırım Picasso'ydu. Yıkmaya eğer gücün yoksa yaratmaya da gücün yoktur. Yani yıkamayan yaratamaz da. Hayat zaten yaparak, durarak, yıkarak, baştan yaparak birçok şeyi tekrar tekrar deneyerek değişimlerden ibaret. Ve bu kadar kabuklu, bu kadar kabuk değiştiren, bu kadar yönü, yanı, saati, geleceği, bir sonraki günü belli olmayan insanların ve değişim içinde yaşayan insanların hiç durmadan bir yere varması hiç mola vermeden bir yere varması sence mümkün mü? Mesela bu küçük anlardan bahsederken benim aklıma gelen üniversite dönemimde çok yoğun dersler arasında inanılmaz geceyi sabaha katarak çalıştığım ve bir şeyleri yetiştiremediğim bir dönemde araçta inip okula yürüdüğüm Aralık'ta bir benzin istasyonu vardı ve oradan aldığım bir sandviç vardı ve onu yiyerek bir 5-10 dakika oturacak sürem olurdu. Sonra da onu yerken yürümeye devam etmem gerekirdi. O benim gerçekten hayata tutunduğum, hayatı benim için çekilir kılan küçük molamdı, küçük ritüelimdi. Orada düşünüyordum. Nasılım? Nasıl gidiyor? Bugün hava nasıl? Hangi mevsimdeyiz? Bazen gerçekten hangi mevsimde olduğunu algılayabilmek bile sandığından daha büyük bir destek, daha büyük bir güç, daha derin bir devam etme katkısı sağlıyor sana. O yüzden mesela ben sana ufak bir ritüel önerisinde bulunabilirim. A'dan B'ye giderken, benim gibi belki okula giderken, işe giderken, bir yerden bir yere giderken, hayatında bir yerden bir yere giderken, o petin yeni festilerinden kendine bir sandviç ya da bir kahve ısmarlayabilirsin. Ve benim yaptığım gibi orada belki mevsimi, yüzüne vuran rüzgarı, yaşadıklarını, hissettiklerini tartabilirsin. Kendine orada ufak bir zaman verebilirsin. Böylelikle o gözümüzde büyüyen yol... ...ya da hiç bitmeyecekmiş gibi görünen yol... ...ya da devam etmek zorundayız gibi görünen yol... ...o verdiğimiz molayla... ...kendimize yaptığımız o jestlerle... ...daha rahat ve daha hızlı geçebilir. Buradan hızlı geçebilir derken... ...nasıl yaşandığı anlaşılmaz şeklinde demiyorum. Ama olması gereken hızda... ...sana da işkence olmadan... ...ve kendine nazik davrandığın bir hızda geçebilir. Aklında olsun. O petfesti, sandviçleri çok güzel, kahvesi de. Hayat seni bekleyebilir. Sen hayatı birçok yerde bekledin. Hayatta senin sandviçini, hayatta senin kahveni, hayatta senin rüzgarı yüzünde hissedişini bekleyebilir. Bizim de hayatı bekletmeye hakkımız var, diyebilmemiz gerekiyor. Bu bölüm bittiğinde bir şeyler yapmanı istiyorum. Ne bileyim pencereyi aç, derin bir nefes al. Sadece orada olduğunu hatırla ve durmaya hakkın olduğunu hatırla. Çok kaliteli de durmak zorunda değilsin. Küçükken ne yapıyorduk bilmiyorum. Koltukta başımızı aşağı mı sarkıtıyorduk? Benim neslim bunu yapıyordu en azından. Ya da sehpanın altına mı yatıyorduk bilmiyorum. Dolaplara da yatmışlığım var. Ama koltukta ters yatarak ailemi çok kızdırdığımı hatırlıyorum mesela. Ama duruyordum ve çok eğleniyordum ve dünyanın en kaliteli şeylerini düşünüyordum. Şu an bilmiyorum neydi ama çok kaliteli olduğuna eminim. Senden de kendine seni en içteki yerinle bağlayan bir durma ritüeli, bir durma şekli yaratmaya teşvik etmek istiyorum ve bunu yapmalı istiyorum. Ya da son zamanlarda yaşadığın bir durma anın varsa, onu düşün ve onun sana neler kattığını düşün. Ya da keşke dursaydım dediğim bir yerde durmadığında başına neler geldiğini düşün. Durmayı çok çok yanlış anlıyoruz. Ya aslında şey gibi, bende bir yol takıntısı var ve çok seviyorum yola üzgü şeyleri, yolda olma halini. Oruç Aroba'ydı sanırım. Yani yol iki yer arası değil. ...gibi bir şey söylüyordu. Yani yeri övmüyordu, yolu övüyordu. Burada da iki yer arası değil durma. Aslında asıl önemli olan o durduğun an. Geldiğin ya da varacağın yer değil. O yolda durduğun yer. Aslında biz tam tersini yapmaya meyiliyiz. Yani bir A kararından çıkıp B kararına varana kadar... ...ya da belirsiz bir C kararına nereye gideceğimizi bilmiyorsak... Asıl övdüğümüz ve önemli gördüğümüz yer o çıktığımız A ve varacağımız B, C ya da neresiyse. Hayır. O iki yer arasındaki önemsiz yer değil. Aslında senin yarın bir gün nerede olacağını... ...ya da neler yapacağını borçlu olduğu nasıl kıymetli yer o durduğun ve mola verdiğin yer. Bunun biraz da farkına varılmasını. İstiyorum çünkü ben farkına vardıkça hayatımda çok şey değişti. Tabii ki bu fütursuzca durmak değil. Mikro durmalar diye, mikro molalar diye bu yüzden söylüyorum. Bahanelerle hatıllaşmaktan bahsetmiyorum. Verimli acı gibi, verimli dersler gibi, verimli durmalardan bahsediyorum. Bize katkısı olan durmalardan bahsediyorum. Bunu bence ayırabildiğimize eminim. Kesin ayırıyorsunuzdur. Çünkü beni dinleyen birisinin bunu ayıramayacağını düşünmüyorum. Yani kendimizi kandırmaya yönelik durmalardan, atıldıktan bahsetmiyorum. Bazen çok hareketle çok durmamak da kafamızdaki o seslere dönmek istememekten, düşünmek istememekten. Ama bu kadar kaçıyorsan orada bir şey vardır ya demek ki durman gerekiyor. Çok sevdiğim, hayat düzenine çok imrendiğim ve çok saygı duyduğum dostlarım var. Mesela bana bazen şey diyorlar. Bu kadar oturup düşünmesen, bu kadar durmasan, bu kadar derdin olmayacak. Biraz bir şeyler yap. Yor kendini. Uyuyana kadar yor. Sürekli yor kendini. Mesela daha çok spora git. Ya da işte spora üç gün git, dört gün git. Akşama kadar yor kendini. Fiziksel olarak yor kendini. Mental olarak meşgul et kendini. Ya da yalnız kalma. Sen bunları yapmadığın için ya da kendine düşünecek ya da duracak alan çok açtığın için üstüne dert çekiyorsun. Derdin olmayan şeylere dert ediniyorsun diyen ve hareket berekettir, hareket sağlıktır olarak, suyunu çıkararak çok benimseyen arkadaşım var ve bu aslında bence genelde de böyle. Sürekli koşturmak, sabah evden çıkıp mesaiye gidip bayılana kadar yorulduktan sonra eve gelip televizyonda uyumak ya da yemeği yerken yorulup lanet olsun deyip uyumak. Tabii ki o noktada duracak ve düşünecek bir şeyin olmuyor, derdin olmuyor belki ya da derdin olmadığını zannediyorsun ama o hiçbir yere gitmiyor. ve bunlar biriktiğinde bazen gönüllü molalar değil de bambaşka molalar vermek zorunda kalabiliyoruz. İflas etmenin ya da artık devam edemiyorum demenin getirdiği durmalardan değil, kendimize nazik davranarak açtığımız alanlardan ve durmalardan bahsediyorum. Umarım sen de benim gibi mola vermeyi, Ne bileyim, yoğun işlerinin önünde bir 10 dakika sandviçini yerken hayatını gözden geçirmeyi, kahveni içerken bu hayatı tekrar tekrar düşünmeyi. Ben nereden nereye gidiyorum değil de, niye şu an buradayım ve şu an burada ne yapıyorum demeyi. Umarım benimle birlikte bir şekilde aklına getirmişsindir. Umarım molalara sıcak bakıyorsunuzdur. Umarım sana sarılabilmişimdir, omzuna dokunabilmişimdir. İhtiyacı olanı alsın.

Hayat bazen hızla akar, bazen duraksar. Bazen yolun ortasında durmayı, bazen de devam etmeyi öğreniriz. Ama bunlar olurken hep baki kalan, hep devam eden bir hal var. Hep bir yere yetişme hali, hep bir durmaktan korkma hali, durmaktan sakınma hali. Sen en son ne zaman durdun? Çünkü ben en son ne zaman durduğumu hiç hatırlamıyorum.

Durmaktan kastım da, durmuş olmak için durmak değil aslında. Hissetmek için durmak. Olduğun yeri fark etmek için durmak. Yaşadığını hissetmek için durmak. Ya durmak neden bu kadar zor? Sürekli bir üretken olma baskısı, bir şey yapma baskısı, sürekli bir şeylere yetişme baskısı. Neden sürekli hep meşgul olmak ya da bir şeyler üretmek... ...ya da bir şeyler yapmak zorunda olduğumuza dair bir inancımız var bilmiyorum. Ama bunların yanı sıra durmak neden bu kadar zor? Neden bu kadar suçluluk getiren... ...of boşta kalıyorum, geride kalıyorum, şu an hiçbir şeye yaramıyorum... ...gibi kaygıları peşinde getiren bir şey bu durmak? Mesela bir projeye ya da bir çalışmaya, bir işe... ...ara verirken hissettiğimiz o huzursuzluk.

...ya da tatile çıktığımız o kadar fazla çalışıp... ...o kadar hak edip çıktığımız tatilde hissettiğimiz o... ...ilk günkü o çaresizlikten hiçbir şey yapmıyorum. Kendimi kötü hissediyorum. Aslında neden bu kadar zor diyorum ama... ...zor olması da bir yerde normal. Çünkü çok güçlü bir şey. Bazen hiçbir şey yapmamak, bazen durabilmek... ...yapabileceğimiz en güçlü şeylerden bir tanesi. Hani çok klişe bir şey vardır. Her şeyi yaptın. Her şeyi yaptın ve bu sana en zor olan gibi geliyordu ama bazen en son o aklımıza gelen hiçbir şey yapmama durumu, o durma durumu en güç olan ve bazen de en faydalı olan durumdur. Tabii ben duralım derken, bırakalım derken böyle... Çok büyük hazırlıklarla bir şeylere durmak için kendini harap edip hazırlandığın o durma anlarından bahsetmiyorum. Belki mikro molalar, ne bileyim kırmızı ışıkta beklerken gelen bir düşünce ve o düşüncenin hakkını vermek, ya da bir kahve içerken zihnini toplamak, duş alırken düşündüğüm bir şey, Yolda yürürken yere baktığında bir şeyin sana getirdiği çağrışın ve o an hayatında hissettiğin, o an yaşıyor olduğunu hissettiğin ve seni ileri götürecek bir şey. Durarak ileri gitmekten, bu küçük mikro molalardan bahsediyorum.

Zihnin biraz boşlukta bulunması gerekiyor. Aslında birçok bizi dolduran şey, birçok bizi ileri götüren şey aslında boşluktan geliyor. Zihin ancak biraz boşluk bulduğunda derinleşebiliyor. Hayatın içinde seni kendine getiren anlar var mı? Muhtemelen düşündüğünde durduğun anlar olduğunu anlayacaksın.

Çünkü bazen düşünmekten yaşamaya fırsat kalmadığı gibi... ...aşırı yaşamaktan durmaya fırsat kalmadığı için... ...yaşayıp yaşamadığımızı ve ne yaşadığımızı da anlamıyoruz. Bazen çok uzun zamanlar böyle... ...hep arkadaşlarıma bunu söylerim. Bütün gün oyun oynamış gibi hissediyorum kendimi. O zamanın kayması, bütün gün ekrana bakarken, bütün gün oyunun içinde hayatın kayması. Sanki zaman makinesinde ışınlanmışsın gibi. Zaman yolculuğu yapmışsın gibi. O yüzden hiç durmamak da aslında ne yaşadığını, ne yaşamadığını anlamamak gibi. Hayat bize çünkü olan bir şey olmamalı. Başımıza gelen, bize vuran, bizi sağdan soldan ittiği yerlerde şükrettiğimiz ya da razı olduğumuz bir şey olmamalı.

Hayat razı geldiğimiz bir şey olmamalı. Seçtiğimiz şeylerden ibaret olmalı. Bunu da görmek için. Bazen evet, mola vermek, durmak zorundasın. Bazen bir kırmızı ışıkta düşünmek zorundasın. Ya da bir kahve molası vermek zorundasın. Ben artık böyle kendime mini molalar verirken... ...bir küçük rüküverler yapıyorum. Kahve zaten benim için susuz ki vazgeçilmez bir şey. Kahvesiz yaşayamıyorum. Bazen bir kahveyle, bazen iyi bir atıştırmakla... Bunu yapmaya hakkım var çünkü bir yandan da... ...yapmam gereken bir yere gidiyorum ya... ...bunu yapmaya hakkım var diyorum... ...ve daha az suçlu hissediyorum. Aslında hiç suçlu hissetmemem gerekiyor... ...ama yine de bunu minimalize ediyorum.

Devam etmenin yolu da bazen durmak oluyor. Mesela benim o yediğim sandviç... ...bazen benim orada durmam devam etmenin bir yolu oluyor. Bazen aldığım bir paket çikolata devam etmenin yolu oluyor. Bazen bir kahve devam etmenin yolu oluyor. Aslında devam edebilmek için durmaya ihtiyacımız var. Tıpkı nasıl bir yolculukta benzin almadan gidemeyeceğin gibi... ...durmadan da aslında bir yere gidemez. Mesela eski zamanlarda insanları... Böyle korkutarak ya da onları ürküterek onları köle etmezlermiş. Onlara çok istedikleri şeyleri verirlermiş. Şimdi diyeceksin ki ne yani mola ver diyorsun, bana köle ol diyorsun, hayır öyle bir şey söylemiyorum. Ama insanların eğlenmesine, ziyafet çekmesine, sevdiği her şeyi yapmasına yılda bir ya da iki gün festivallerde izin verirlermiş. Ve bu onları efendilerine ya da dayanamadıkları sisteme, dayanamadıkları düzene devam etmeleri için bir duruma olurmuş.

Düdüklü tencerenin basıncını atmak gibi. Yani bazen gerçekten durmak zorundasın. Bazen o tencerenin içindeki baskıyı atmak zorundasın. Artık kahveyle mi, sandviçle mi, kırmızı ışıkta mı, duşta mı, yere düşen, bilmiyorum bir şeye bakarak mı, camdan dışarı bakarak mı... Herkesin ritüeli kendine. Bir şey yaparak ama durmak zorundasın ki devam edebilesin.

Kendi molalarını yaratabilirsin en azından. Yoksa da böyle böyle Burma'nın aslında sana ne kadar faydalı olduğunu kendine ikna edersen, mola vermenin güzelliğine kendini ikna edersen, hakkın olması gerekmez artık. Onun bir gereklilik olduğunu fark edersin. Dünyayı kurtarmak zorunda değilsin, her projeyi yetiştirmek zorunda değilsin. Arkanda Natlı kovalamıyor. Tam kovalıyor gibi görünebilir bazı günlerde ama hayır. Sen dünyayı kurtarmak zorunda değilsin. Sadece kendini kurtarmak zorundasın. Kendine nazik olarak, kendine anlayış göstererek... ...kendi ritmine, hayat ritmine saygı göstererek... ...kendini kurtarmak zorundasın. Unutma yani, evet hayat bekliyor. Ya hayat kaçıyor, hayat bekliyor, evet. Ama senin de hayatı bekletmeye hakkın var. Hayat hiçbir zaman seni bekletmedi mi? İstediğin şeyler ya da o an olması gereken... ...birçok şeyin olmadığı zamanlar olmadı mı? Sen de beklemek zorunda kalmadın mı? Senin de hayatı bekletmeye hakkın var.

Mesela şeyi çok seviyorum. Doğa hiçbir zaman acele etmez ve her şey olması gerektiği gibi olur. Su hangi yöne akacağı konusunda acele etmez ama illaki su yatağını bulur, su akacağı yeri bulur. Çiçek açacağı zamanı bulur, solacağı zamanı bulur, yaprak döküleceği zamanı bilir. Bunu üç gün önce yapmak ya da dört gün sonra yapmak da değil. Bu onun zamanı olduğunu, onun mevsimi olduğunu...

bilmesiyle alakalı. Seni zaten için kalbin, aklın, molaya ihtiyacın olduğu zamanı, durmaya ihtiyacın olduğu zamanı ve işlemeye ihtiyacın olduğu zamanı biliyor. Bir şeylere acele etmek, bir şeylere yetişmeye çalışmak, hayata yetişmeye çalışmak diye bir şey yok. Bu kadar ruhunun geride kalmasına gerek yok. Senin zaten dünyenin bir biyolojik saatin olduğu gibi inanıyorum ki ruhunun da bir saati var ve o saate saygı göstermek zorundasın.

sürekli işleyebilecek yedi yirmi dört açık bir dükkan gibi durmadan hizmet verebileceğine ve birilerinin bir şeylerin kendinin bile kendinden hizmet alabileceğine inandırılmak bence çok büyük bir haksızlık bu hayatta. Kimsenin böyle bir gücü yok. Kimse böyle bir süper kahraman değil. Zaten kimse kahraman olmamalı. Çok afilli bir söz biliyorum. Kahraman olmak hayır. Kahraman olmak insan dışı olmakla eşdeğer. Hiçbir kahramanın acıları için ağladığını ve bunun için alkışlandığını ya da yardım istediğini falan görmüyoruz. Kahraman olma yani. Kahraman olmaya özenme. Kahraman olmak, yıkılmamak, demir gibi ayakta durmak, her derde koşmak bunlar başarının ya da hayatı, kaliteli yaşamanın bir göstergesi değil. Bunlar kendini dinlemediğinin ve kendini adım adım feda ettiğinin, duramadığının göstergesi.

Sanırım Picasso'ydu. Yıkmaya eğer gücün yoksa yaratmaya da gücün yoktur. Yani yıkamayan yaratamaz da. Hayat zaten yaparak, durarak, yıkarak, baştan yaparak birçok şeyi tekrar tekrar deneyerek değişimlerden ibaret. Ve bu kadar kabuklu, bu kadar kabuk değiştiren, bu kadar yönü, yanı, saati, geleceği, bir sonraki günü belli olmayan insanların ve değişim içinde yaşayan insanların hiç durmadan

bir yere varması hiç mola vermeden bir yere varması sence mümkün mü? Mesela bu küçük anlardan bahsederken benim aklıma gelen üniversite dönemimde çok yoğun dersler arasında inanılmaz geceyi sabaha katarak çalıştığım ve bir şeyleri yetiştiremediğim bir dönemde araçta inip okula yürüdüğüm Aralık'ta bir benzin istasyonu vardı ve oradan aldığım bir sandviç vardı ve onu yiyerek bir 5-10 dakika oturacak sürem olurdu. Sonra da onu yerken yürümeye devam etmem gerekirdi. O benim gerçekten hayata tutunduğum, hayatı benim için çekilir kılan küçük molamdı, küçük ritüelimdi. Orada düşünüyordum. Nasılım? Nasıl gidiyor? Bugün hava nasıl? Hangi mevsimdeyiz? Bazen gerçekten hangi mevsimde olduğunu algılayabilmek bile sandığından daha büyük bir destek, daha büyük bir güç, daha derin bir devam etme katkısı sağlıyor sana. O yüzden mesela ben sana ufak bir ritüel önerisinde bulunabilirim. A'dan B'ye giderken, benim gibi belki okula giderken, işe giderken, bir yerden bir yere giderken, hayatında bir yerden bir yere giderken, o petin yeni festilerinden kendine bir sandviç ya da bir kahve ısmarlayabilirsin. Ve benim yaptığım gibi orada belki mevsimi, yüzüne vuran rüzgarı, yaşadıklarını, hissettiklerini tartabilirsin. Kendine orada ufak bir zaman verebilirsin. Böylelikle o gözümüzde büyüyen yol... ...ya da hiç bitmeyecekmiş gibi görünen yol... ...ya da devam etmek zorundayız gibi görünen yol... ...o verdiğimiz molayla... ...kendimize yaptığımız o jestlerle... ...daha rahat ve daha hızlı geçebilir. Buradan hızlı geçebilir derken... ...nasıl yaşandığı anlaşılmaz şeklinde demiyorum. Ama olması gereken hızda... ...sana da işkence olmadan... ...ve kendine nazik davrandığın bir hızda geçebilir. Aklında olsun. O petfesti, sandviçleri çok güzel, kahvesi de. Hayat seni bekleyebilir. Sen hayatı birçok yerde bekledin. Hayatta senin sandviçini, hayatta senin kahveni, hayatta senin rüzgarı yüzünde hissedişini bekleyebilir. Bizim de hayatı bekletmeye hakkımız var, diyebilmemiz gerekiyor. Bu bölüm bittiğinde bir şeyler yapmanı istiyorum. Ne bileyim pencereyi aç, derin bir nefes al. Sadece orada olduğunu hatırla ve durmaya hakkın olduğunu hatırla. Çok kaliteli de durmak zorunda değilsin. Küçükken ne yapıyorduk bilmiyorum. Koltukta başımızı aşağı mı sarkıtıyorduk? Benim neslim bunu yapıyordu en azından. Ya da sehpanın altına mı yatıyorduk bilmiyorum. Dolaplara da yatmışlığım var.

Ama koltukta ters yatarak ailemi çok kızdırdığımı hatırlıyorum mesela. Ama duruyordum ve çok eğleniyordum ve dünyanın en kaliteli şeylerini düşünüyordum. Şu an bilmiyorum neydi ama çok kaliteli olduğuna eminim. Senden de kendine seni en içteki yerinle bağlayan bir durma ritüeli, bir durma şekli yaratmaya teşvik etmek istiyorum ve bunu yapmalı istiyorum.

Ya da son zamanlarda yaşadığın bir durma anın varsa, onu düşün ve onun sana neler kattığını düşün. Ya da keşke dursaydım dediğim bir yerde durmadığında başına neler geldiğini düşün. Durmayı çok çok yanlış anlıyoruz. Ya aslında şey gibi, bende bir yol takıntısı var ve çok seviyorum yola üzgü şeyleri, yolda olma halini. Oruç Aroba'ydı sanırım. Yani yol iki yer arası değil. ...gibi bir şey söylüyordu. Yani yeri övmüyordu, yolu övüyordu. Burada da iki yer arası değil durma. Aslında asıl önemli olan o durduğun an. Geldiğin ya da varacağın yer değil. O yolda durduğun yer. Aslında biz tam tersini yapmaya meyiliyiz. Yani bir A kararından çıkıp B kararına varana kadar... ...ya da belirsiz bir C kararına nereye gideceğimizi bilmiyorsak... Asıl övdüğümüz ve önemli gördüğümüz yer o çıktığımız A ve varacağımız B, C ya da neresiyse. Hayır. O iki yer arasındaki önemsiz yer değil. Aslında senin yarın bir gün nerede olacağını... ...ya da neler yapacağını borçlu olduğu nasıl kıymetli yer o durduğun ve mola verdiğin yer. Bunun biraz da farkına varılmasını. İstiyorum çünkü ben farkına vardıkça hayatımda çok şey değişti. Tabii ki bu fütursuzca durmak değil. Mikro durmalar diye, mikro molalar diye bu yüzden söylüyorum. Bahanelerle hatıllaşmaktan bahsetmiyorum. Verimli acı gibi, verimli dersler gibi, verimli durmalardan bahsediyorum. Bize katkısı olan durmalardan bahsediyorum. Bunu bence ayırabildiğimize eminim. Kesin ayırıyorsunuzdur.

Çünkü beni dinleyen birisinin bunu ayıramayacağını düşünmüyorum. Yani kendimizi kandırmaya yönelik durmalardan, atıldıktan bahsetmiyorum. Bazen çok hareketle çok durmamak da kafamızdaki o seslere dönmek istememekten, düşünmek istememekten. Ama bu kadar kaçıyorsan orada bir şey vardır ya demek ki durman gerekiyor. Çok sevdiğim, hayat düzenine çok imrendiğim ve çok saygı duyduğum dostlarım var.

Mesela bana bazen şey diyorlar. Bu kadar oturup düşünmesen, bu kadar durmasan, bu kadar derdin olmayacak. Biraz bir şeyler yap. Yor kendini. Uyuyana kadar yor. Sürekli yor kendini. Mesela daha çok spora git. Ya da işte spora üç gün git, dört gün git. Akşama kadar yor kendini. Fiziksel olarak yor kendini. Mental olarak meşgul et kendini. Ya da yalnız kalma. Sen bunları yapmadığın için ya da kendine düşünecek ya da duracak alan çok açtığın için üstüne dert çekiyorsun. Derdin olmayan şeylere dert ediniyorsun diyen ve

hareket berekettir, hareket sağlıktır olarak, suyunu çıkararak çok benimseyen arkadaşım var ve bu aslında bence genelde de böyle. Sürekli koşturmak, sabah evden çıkıp mesaiye gidip bayılana kadar yorulduktan sonra eve gelip televizyonda uyumak ya da yemeği yerken yorulup lanet olsun deyip uyumak. Tabii ki o noktada duracak ve düşünecek bir şeyin olmuyor, derdin olmuyor belki ya da derdin olmadığını zannediyorsun ama o hiçbir yere gitmiyor. ve bunlar biriktiğinde bazen gönüllü molalar değil de bambaşka molalar vermek zorunda kalabiliyoruz. İflas etmenin ya da artık devam edemiyorum demenin getirdiği durmalardan değil, kendimize nazik davranarak açtığımız alanlardan ve durmalardan bahsediyorum. Umarım sen de benim gibi mola vermeyi, Ne bileyim, yoğun işlerinin önünde bir 10 dakika sandviçini yerken hayatını gözden geçirmeyi, kahveni içerken bu hayatı tekrar tekrar düşünmeyi. Ben nereden nereye gidiyorum değil de, niye şu an buradayım ve şu an burada ne yapıyorum demeyi. Umarım benimle birlikte bir şekilde aklına getirmişsindir. Umarım molalara sıcak bakıyorsunuzdur. Umarım sana sarılabilmişimdir, omzuna dokunabilmişimdir. İhtiyacı olanı alsın.

Fazla mı düşünüyorsun? Bazen tek ihtiyacımız olan şey, olaylara başka bir yerden bakmak.

Kafa Toparlayacak 8 Bölüm