90'lı yılların ortasında Amerika'nın sakin ve kendi halindeki eyaletlerinden biri olan Kentucky'e damga vuran bir vampir klanı ortaya çıktı. Bu klanın lideri olan Rod Ferrell ise canilik kelimesinin dünyadaki iz düşümüydü belki de... Rod Ferrell ve Vampir Tarikatı dosyamız sizlerle! Cadılar Bayramınız kutlu olsun!

*Bu bölümdeki bazı unsurlar rahatsız edici olabilir*

------- Podbee Sunar -------

Bu podcast reklam içermektedir.

Halloween🎃 #1: Vampir Tarikatı

Karanlık Dosyalar

22 - Halloween🎃 #1: Vampir Tarikatı

Kentucky'deki Murray genellikle Amerika'nın en cana yakın küçük kasabalarından biri olarak anılır. Murray sakinleri genellikle kiliseye gider ve alkol almaktan kaçınırdı. Sakin ve mütevazi bir yaşam sürerlerdi. Bunun gibi küçük bir kasabada dünyası daha kapalı insanlar siyahlar içinde birini gördüklerinde otomatik olarak o kişini şeytana tapan ve kötü işler yapan biri olduğunu düşünürlerdi. Bu kişileri görünce paniklerlerdi ancak Murray'deki pek çok tarikat zararsızdı. Tarikatlarsa sadece vampir rolleri oynamayı, siyah giyinmeyi, takılmayı ve müzik dinlemeyi seven canı sıkılmış genç gruplarıydı. Rod Farrell ve onun vampir klanı kasabaya istenmeyen şekilde dikkat çekene kadar gerçekten göze çarpan hiçbir şey yoktu. Ben Sezgi Aksu. Burası Karanlık Dosyalar. Bugün sizler için Rod Farrell davasını seçtim. Ne dersiniz? Hazırsanız başlayalım mı? Rod Farrell, 28 Mart 1980'de Murray, Kentucky'de doğdu. Onun zor bir çocukluk geçirdiğini söylemek yetersiz kalır. Hayatında düzgün bir baba figürü olmamıştı ve annesi bir karakterden diğerine geçiyor gibiydi. Annesi vampirlere takıntılıydı ve genç Rod'u da küçük yaşta karanlık ilgi alanlarıyla tanıştırdı. Kendini vampir ilan eden bir gruba dahilde ama asla kan içmeyi başaramadığını iddia ederdi. Büyük babası Karamazke adlı bir tarikatın üyesiydi. Büyük babası Roda, onu Karamazke'nin muhafızı olarak seçtiklerine ve muhafızın tarikattaki herkesle biri olması gerektiğini söylemişti. Rod'un en eski çocukluk anılarından biri, 5 yaşındayken şeytani bir ayin sırasında tecavüze uğramış olmasıydı ve önünde bir insan kurban edilmişti. Rod'un çocukluğu bu insanlarla ve böyle olaylarla geçti. Rod 15 yaşındayken Jaden adında bir çocukla tanıştı. O da aynı yaştaydı. İkisinin de müzik, giyim tarzı ve vampirlerle ilgili şeylere benzer ilgileri vardı. Rod okula giderken uzun siyah bir trench coat giyerdi ve Jaden de uzun siyah bir pelerin. Jaden küçük bir gotik grubun lideriydi. Bu grubu ailesi olarak adlandırırdı. Diğer gruplar kadar masum değillerdi. Uyuşturucu ve alkol kullanmalarının yanı sıra aile üyelerinin kanlarını içebilmeleri için kollarını jiletle kesme konusunda biraz fazla ileri giderlerdi. Kanın içilmesine kucaklamak denirdi. Rod ve Jayden 16 yaşında okulu bıraktılar. Artık ikisi de işsizdi ve kariyer beklentileri veya gelecek planları yoktu. Ocak 1996'da Jaden, Rod'un artık geçiş yapma zamanının geldiğine karar verdi. Birbirlerinin kanını içerek bir vampir olacaktı. Onu önceki tüm geçiş ritüellerinin gerçekleştiği yere, bir mezarlıktaki eski bir ağacın altına götürdü. Jaden için bu ağacın altı kutsal bir yerdi. Seçilmiş kişilerin hepsi bu klana babaları olan kişi tarafından dahil edilirdi. Jaden da Rod için aynı roldeydi. Jaden koluna küçük bir kesik attı ve Roda da aynısını yapmasını söyledi. Daha sonra birbirlerinin kanını içtiler ve birkaç saat boyunca orada meditasyon yaptılar. Rod artık bir vampirdi ve Jaden'ın ailesinin tam teşekküllü bir üyesiydi. Jaden'ın ailesinin en önemli kuralı ailenin herkes ve her şeyden önce gelmesi ve aileye tamamen sadık olmaktı. Rod, Jaden'la tanışmadan önce hayatından nefret ediyordu ve sürekli ölümle ilgili hayaller kurardı. Jaden'la tanıştıktan sonra aileyle birlikteyken kendini oraya ait hissediyordu ve Jaden'a iç dünyasını açabiliyordu. Zaman geçtikçe Jaden, Rod için endişelendiğini söyledi. Rod daha karanlık bir yolda ilerliyor gibi görünüyordu artık. Jaden'a rol oyunlarında meydan okumaya ve ailenin lideri gibi davranmaya başlamıştı. Bir gün Rod ve Jaden yürüyüşe çıktılar ve Rod sokakta dolaşan bir kedi yavrusu gördü. Rod yavru kediyi eline aldı ve anında acımasızca öldürdü. Jaden bunun karşısında şok olmuştu. Rod'un takıntılı davranışları ve aşırı uyuşturucu kullanımından zaten çok rahatsızdı ve bu yüzden o günden itibaren Rod'la arasına mesafe koydu. Bunu fark eden Rod büyük bir kavga çıkardı ve Jaden Rod'u aileden kovdu. 30 Mayıs 1996'da annesi eve geldiğinde Rod'u göğsüne ters çevrilmiş bir haç sembolü kazınmış halde buldu. Başka bir günde onu kız arkadaşının kanını içerken yakaladı. Rod artık kan bebeği olmaktan bıkmıştı. Jaden'dan sonra birinin kuralları ya da emri altında yaşamak istemiyordu. Seçtiği bazı kişileri yanına alarak kendi ailesini kurmaya başladı. Howard Scott Anderson, Rod'un ailesinin bir üyesiydi ve kendisinden genellikle Rod'un sağ kolu olarak bahsedilirdi. Rod, Vasago adında 500 yaşında bir vampir olduğuna inanmaya başladı. İnsanlara özel güçleri olan bir falcı olduğunu söylüyordu. Yatak odası şeytani incil, ters saçlar, kancalar ve kırık cam gibi ürkütücü eşyalarla doluydu. Rod Jayden'in ailesinden kovulduktan birkaç ay sonra kendi ailesiyle birlikte bir hayvan barınağına baskın yaptı. Buradaki hayvanları işkence ettiler ve iki yavru köpeği öldürdüler. Öldürdükleri köpeklerin kanını ise aralarına yeni üyeler almak için düzenledikleri şeytani bir ritüelde kullanacaklardı. Polis hemen Rod Farrell ve Howard Scott Anderson'dan şüphelendi. Rod ve Howard sorguya alındı. Polis, Rod ve Howard'ın bağlantılı olduğu vampir klanının en az 30 üyesi olduğuna inanıyordu. Bu üyelerin her biri, insandan vampire geçiş haininin bir parçası olarak Rod'un kanını içmek zorundaydı. Hayvan barınağına yaptıkları baskından sadece 6 hafta sonra, Rod polisin her olayda ondan şüphelenmesinden artık bıkmıştı. Murray'den ayrılmak istiyordu. Vampir ailesinin bazı üyeleri de onunla aynı fikirdeydi. Kimsenin onları tanımadığı ve onlardan şüphelenmeyeceği, rahatça istedikleri hayatı yaşayabilecekleri bir yere gitmeliydiler. Rod'un aile üyeleri arasında 19 yaşındaki Dana Cooper ve 16 yaşındaki Charity Keyes de vardı. Charity'den genellikle Shay adıyla bahsederlerdi. Shay, Rod'un nişanlısıydı. 11 aydır birlikteydiler ve Shay hamileydi. Rod, Shay'i görmek istediği için Dana Cooper'ın dairesine gitti. Rod Dana'ya ve nişanlısına Florida'ya bir yolculuğa çıkacağını ve Shay'i de yanına almak istediğini söyledi. Shay gitmeyi kabul etti ve Dana da özellikle Shay'e göz kulak olabilmek için onlara katılmak istedi. Rod'un sağ kolu Howard da onlarla gelecekti. Rod arabayla uzun bir yolculuğa çıkmak istiyordu. Gezecekler, yolda çeşitli yerlerde duracaklardı. Bu duraklardan biri de Florida'ydı. Çünkü Rod'un eski kız arkadaşı Janine ve bazı arkadaşları da Florida'da yaşıyordu. Rod, Janine'e haber verdiğinde, o da arkadaşı Heather'ın onunla tanışmak istediğini söyledi. Rod ise onları eşyalarını toplayıp hazır halde onları beklemelerini tembihledi. Heather daha önce arkadaşlarına evden kaçmak istediğinden bahsetmişti. Arkadaşlarına kan içme ritüelleri sırasında kendisinin ruhlarla konuşan yaşlı bir iblis olduğunu söylemişti. Rod yoldayken uyarıcı madde aldı. Diğerlerinin bir şey alıp almadığı bilinmiyor. Florida Justice'e vardıklarında önce Heather'ın evine gittiler. Rod ve Howard arabadan inerken o arabaya bindi. Heather, Dana ve Shay, Heather'ın erkek arkadaşının evine gitmeye karar verdi. Bu sırada Rod ve Howard Heather'ın evine doğru yürüdü. Her nedense Jenny'ni beklememeye karar verdiler. Kızların Heather'ın erkek arkadaşının evine gitmesi ve Rod ve Howard'ı orada bırakması kulağa tuhaf geliyor. Ama Heather onlara ailesinin kapıları açık bıraktığını söylemişti. Bu sayede aile arabasının anahtarlarını çalıp kaçabileceklerdi. Heather bir gün kardeşine daha önce ailesini öldürmeyi düşünüp düşünmediğini sormuştu. Kız kardeşi hayır demişti. Ve Heather buna karşılık olarak ebeveynlerinin öldürülmesini isterse bunu Rod Farrell'a söylemesinin yeterli olacağını söylemişti. Bunu yapabilecek en iyi kişi oydu. Rod ve Howard Heather'ın evinin önündeydi. Evdekilerin nerede olduğunu görmek için etraftan dolaşıp pencerelerden baktılar. Daha sonra garaja girdiler ve bir levye buldular. Rod levyeyi elinde tutarak eve girdi. Howard da yavaşça onu takip ediyordu. Bay Vendorf'un kanepede uyuduğunu fark ettiler. Nakit para bulmak ve içki dolabını karıştırmak için biraz zamanları vardı. Bay Vendorf'un uyanmasının an meselesi olduğunu düşünen Rod uyuyakaldığı kanepeye doğru emin adımlarla gitti ve nefes kesilene kadar levyeyle vurdu. 20 dakika boyunca Rod saldırmaya devam etti. Adamın ölümsüz olduğundan endişe etmeye başlamıştı ki o sırada son nefesini verdi. Aslında levye yerine bir testere almayı düşünmüştü en başta ama onu kullanırsa ortalığın çok batacağını düşündüğü için vazgeçmişti. Bay Van Dorf'un ölü bedenini kaldırdı ve onun cüzdanını aramaya başladı. Cüzdanını bulduktan sonra, Rod Bay Van Dorf'un göğsüne V harfini kazıdı. Bu, Rod'un imzasıydı. Üyelerini de bir V ve ardından bir nokta ile işaretlerdi ve bunu onları yakarak yapardı. Rod'a göre, Howard o sırada şoka girmişti ve kendisini nereye gitse takip eden kayıp bir köpek yavrusu gibi davranıyordu. Howard'ın cinayetlerde yer almadığını ama evi dolaşıp çalacak bir şeyler aradığını söyledi. O sırada birden mutfaktan çıkan bayan Vandorf'la karşılaştılar. Az önce duştan çıkmıştı ve elinde bir fincan kahve vardı. Rod'a ne istediğini sordu ve elindeki kahveyi ona fırlattı. Daha sonra üzerine doğru atıldı ve onu tırnaklamaya başladı. Rod ise karşılık olarak Levye ile onu sürekli vurmaya başladı. Aslında Rod'un Bayan Vendorf'u öldürmek gibi bir planı yoktu. Ama üstüne kahve fırlatınca sinirlenmişti. Heather'ın anne ve babasını öldürdükten sonra evin içinde para ve araba anahtarları aramaya devam ettiler. Rod daha sonra evde fazla para bulamadıklarını, çünkü büyük ihtimalle Heather'ın önceden çaldığını ama arabanın anahtarlarını bulduklarını söyledi. Rod, Heather'ın kız kardeşi Jennifer'ın eve gelmesini beklemeyi düşündü ama daha sonra bundan vazgeçti. Onun eve gelip ebeveynlerinin cesetlerini bulması fikri daha çok hoşuna gitmişti. Howard evde kalıp Vandorfların cesedini yüzme havuzuna atmalarını önerdi ama Rod hayır dedi. İkisi de birkaç dolar, biraz mücevher ve bir bıçakla evden çıktılar. Bıçak Heather'ın babasına aitti. Arabaya bindiler ve kızların gelip gelmeyeceğini görmek için Heather'ın erkek arkadaşının evine gittiler. Kızlarla buluşmayı başardılar. Heather arabayı gördüğünde Rod'un anne ve babasını öldürdüğünü anladı. Bir süre çıldırdıktan sonra Rod'dan babasının bıçağını ona vermesini istedi. Hatıra olarak saklayacaktı. New Orleans'e doğru yola çıktılar. Yolculukları sırasında toplam beş kez polis tarafından kenara çekildiler ama sıkıntı yaşamadılar. Grubun hiç parası yoktu ve Shay onlara yardım edip edemeyeceğini görmek için annesini aramak istedi. Rod buna karşı çıktı ama Shay onu ikna etti ve annesini aradı. Annesi ise bir motele gitmelerini söyledi. Resepsiyoniste Shay'in annesinin telefon numarasını vereceklerdi ve bu sayede annesi ödemeyi yapacaktı. Motele gittiklerinde onları bekleyen polisle karşılaştılar. Shay'in annesi kızından gelen telefonun ardından polisi aramış ve onları ihbar etmişti. Hepsi tutuklandıktan sonra polis, gençlerin her birinin vücutlarında kendilerine zarar verdikleri için olan izleri gördü. Rhode, 26 Kasım 1996'da işlediği cinayetleri itiraf etti ve diğerlerinin bununla hiçbir ilgisi olmadığını ileri sürdü. Howard Scott Anderson'ın sadece yardımcı olduğunu ve yaptığı en kötü şeyin cesetleri biraz hareket ettirmek olduğunu söyledi. Müfettişler, Rhode'un biyolojik babasının izini sürdü ve onu duruşmaya katılması için ikna ettiler. Babası bir günlüğüne duruşmaya çıktı. Rod'un yüzüne bile bakmadı ve ondan o çocuk diye söz etti. Rod harap olmuştu ve duruşmanın ortasında gözyaşlarına boğuldu. Bu birinin onun herhangi bir duygu gösterdiğini gördüğü tek zamandı. Rod itiraf sırasında müfettişlere şunları söyledi. Üzgünüm. Bu sadece büyük bir şaka. Hayatım bir rüya gibi görünüyor. Çocukluğum 5 yaşında elimden alındı. Artık uyuyor muyum yoksa rüya mı görüyorum bilmiyorum. Her neyse bildiğim kadarıyla 5 dakika içinde uyanabilirim. Roderick Justin Farrell sadece 18 yaşında ölüm cezasına çarptırıldı. Cezasının ömür boyu hapse çevrildiği Kasım 2000'e kadar Florida'nın ölüm hücresindeki en genç mahkumdu. 2013'te cezasının tekrar düşürülmesi için temize gitti ancak mahkeme reddetti. Howard Scott Anderson ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı ve onun cezası da daha sonra 40 yıla indirildi. O da 2013 yılında temize gitti ancak mahkeme talebini reddetti. Heather Randolph hiçbir ceza almadan serbest bırakıldı. Bu o zamanlar halk arasında tartışmalara yol açtı. Bazı insanlar hala Heather'ın ebeveynlerinin ölümlerinin planlanmasına daha fazla yer aldığına inanıyor. Kız kardeşi Jennifer artık onunla konuşmuyor. Heather ise tüm bu olaylardan sonra adını Zoe Hawke olarak değiştirdi. Shay iki kez üçüncü derece cinayet ve soygunlan suçlu bulundu. On buçuk yıl hapis cezasına çarptırıldı. Mart 2006'da serbest bırakıldı, şu anda evli ve iki çocuğu var. Hapisten çıkan insanların topluma uyum sağlamalarına yardımcı olmak için gönüllü olarak çalışıyor. Dana Cooper, Shea Keyes ile aynı suçlamalardan hüküm giydi ve 17,5 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Dana da 2011 yılında serbest bırakıldı. 1997'de cinayetlerden bir yıl sonra Rod'un o sırada 34 yaşında olan annesi 14 yaşındaki bir çocuğa cinsel içerikli mesajlar gönderdiği için tutuklandı. Çocuğa gönderdiği mesajlarından biri şu şekildeydi. Vampir olmayı çok istiyordum. Ailenin bir parçası, ölümsüz ve gerçekten sonsuza kadar senin. Rod'un annesi hala onu her hafta hapishanede ziyaret ediyor. Cadılar Bayramı'na özel bu bölümde sizler için seçtiğim karanlık dosyasını ziyaret ettik. Başka bir karanlık dosyada görüşmek üzere. Kendinize iyi bakın. Cadılar Bayramınız kutlu olsun.

Kentucky'deki Murray genellikle Amerika'nın en cana yakın küçük kasabalarından biri olarak anılır. Murray sakinleri genellikle kiliseye gider ve alkol almaktan kaçınırdı. Sakin ve mütevazi bir yaşam sürerlerdi. Bunun gibi küçük bir kasabada dünyası daha kapalı insanlar siyahlar içinde birini gördüklerinde otomatik olarak o kişini şeytana tapan ve kötü işler yapan biri olduğunu düşünürlerdi.

Bu kişileri görünce paniklerlerdi ancak Murray'deki pek çok tarikat zararsızdı. Tarikatlarsa sadece vampir rolleri oynamayı, siyah giyinmeyi, takılmayı ve müzik dinlemeyi seven canı sıkılmış genç gruplarıydı. Rod Farrell ve onun vampir klanı kasabaya istenmeyen şekilde dikkat çekene kadar gerçekten göze çarpan hiçbir şey yoktu.

Ben Sezgi Aksu. Burası Karanlık Dosyalar. Bugün sizler için Rod Farrell davasını seçtim. Ne dersiniz? Hazırsanız başlayalım mı?

Rod Farrell, 28 Mart 1980'de Murray, Kentucky'de doğdu. Onun zor bir çocukluk geçirdiğini söylemek yetersiz kalır. Hayatında düzgün bir baba figürü olmamıştı ve annesi bir karakterden diğerine geçiyor gibiydi. Annesi vampirlere takıntılıydı ve genç Rod'u da küçük yaşta karanlık ilgi alanlarıyla tanıştırdı. Kendini vampir ilan eden bir gruba dahilde ama asla kan içmeyi başaramadığını iddia ederdi.

Büyük babası Karamazke adlı bir tarikatın üyesiydi. Büyük babası Roda, onu Karamazke'nin muhafızı olarak seçtiklerine ve muhafızın tarikattaki herkesle biri olması gerektiğini söylemişti. Rod'un en eski çocukluk anılarından biri, 5 yaşındayken şeytani bir ayin sırasında tecavüze uğramış olmasıydı ve önünde bir insan kurban edilmişti. Rod'un çocukluğu bu insanlarla ve böyle olaylarla geçti.

Rod 15 yaşındayken Jaden adında bir çocukla tanıştı. O da aynı yaştaydı. İkisinin de müzik, giyim tarzı ve vampirlerle ilgili şeylere benzer ilgileri vardı. Rod okula giderken uzun siyah bir trench coat giyerdi ve Jaden de uzun siyah bir pelerin. Jaden küçük bir gotik grubun lideriydi. Bu grubu ailesi olarak adlandırırdı. Diğer gruplar kadar masum değillerdi.

Uyuşturucu ve alkol kullanmalarının yanı sıra aile üyelerinin kanlarını içebilmeleri için kollarını jiletle kesme konusunda biraz fazla ileri giderlerdi. Kanın içilmesine kucaklamak denirdi. Rod ve Jayden 16 yaşında okulu bıraktılar. Artık ikisi de işsizdi ve kariyer beklentileri veya gelecek planları yoktu.

Ocak 1996'da Jaden, Rod'un artık geçiş yapma zamanının geldiğine karar verdi. Birbirlerinin kanını içerek bir vampir olacaktı. Onu önceki tüm geçiş ritüellerinin gerçekleştiği yere, bir mezarlıktaki eski bir ağacın altına götürdü. Jaden için bu ağacın altı kutsal bir yerdi. Seçilmiş kişilerin hepsi bu klana babaları olan kişi tarafından dahil edilirdi. Jaden da Rod için aynı roldeydi.

Jaden koluna küçük bir kesik attı ve Roda da aynısını yapmasını söyledi. Daha sonra birbirlerinin kanını içtiler ve birkaç saat boyunca orada meditasyon yaptılar. Rod artık bir vampirdi ve Jaden'ın ailesinin tam teşekküllü bir üyesiydi. Jaden'ın ailesinin en önemli kuralı ailenin herkes ve her şeyden önce gelmesi ve aileye tamamen sadık olmaktı.

Rod, Jaden'la tanışmadan önce hayatından nefret ediyordu ve sürekli ölümle ilgili hayaller kurardı. Jaden'la tanıştıktan sonra aileyle birlikteyken kendini oraya ait hissediyordu ve Jaden'a iç dünyasını açabiliyordu. Zaman geçtikçe Jaden, Rod için endişelendiğini söyledi. Rod daha karanlık bir yolda ilerliyor gibi görünüyordu artık. Jaden'a rol oyunlarında meydan okumaya ve ailenin lideri gibi davranmaya başlamıştı.

Bir gün Rod ve Jaden yürüyüşe çıktılar ve Rod sokakta dolaşan bir kedi yavrusu gördü. Rod yavru kediyi eline aldı ve anında acımasızca öldürdü. Jaden bunun karşısında şok olmuştu. Rod'un takıntılı davranışları ve aşırı uyuşturucu kullanımından zaten çok rahatsızdı ve bu yüzden o günden itibaren Rod'la arasına mesafe koydu. Bunu fark eden Rod büyük bir kavga çıkardı ve Jaden Rod'u aileden kovdu.

30 Mayıs 1996'da annesi eve geldiğinde Rod'u göğsüne ters çevrilmiş bir haç sembolü kazınmış halde buldu. Başka bir günde onu kız arkadaşının kanını içerken yakaladı. Rod artık kan bebeği olmaktan bıkmıştı. Jaden'dan sonra birinin kuralları ya da emri altında yaşamak istemiyordu. Seçtiği bazı kişileri yanına alarak kendi ailesini kurmaya başladı.

Howard Scott Anderson, Rod'un ailesinin bir üyesiydi ve kendisinden genellikle Rod'un sağ kolu olarak bahsedilirdi. Rod, Vasago adında 500 yaşında bir vampir olduğuna inanmaya başladı. İnsanlara özel güçleri olan bir falcı olduğunu söylüyordu. Yatak odası şeytani incil, ters saçlar, kancalar ve kırık cam gibi ürkütücü eşyalarla doluydu.

Rod Jayden'in ailesinden kovulduktan birkaç ay sonra kendi ailesiyle birlikte bir hayvan barınağına baskın yaptı. Buradaki hayvanları işkence ettiler ve iki yavru köpeği öldürdüler. Öldürdükleri köpeklerin kanını ise aralarına yeni üyeler almak için düzenledikleri şeytani bir ritüelde kullanacaklardı. Polis hemen Rod Farrell ve Howard Scott Anderson'dan şüphelendi. Rod ve Howard sorguya alındı.

Polis, Rod ve Howard'ın bağlantılı olduğu vampir klanının en az 30 üyesi olduğuna inanıyordu. Bu üyelerin her biri, insandan vampire geçiş haininin bir parçası olarak Rod'un kanını içmek zorundaydı. Hayvan barınağına yaptıkları baskından sadece 6 hafta sonra, Rod polisin her olayda ondan şüphelenmesinden artık bıkmıştı. Murray'den ayrılmak istiyordu. Vampir ailesinin bazı üyeleri de onunla aynı fikirdeydi.

Kimsenin onları tanımadığı ve onlardan şüphelenmeyeceği, rahatça istedikleri hayatı yaşayabilecekleri bir yere gitmeliydiler. Rod'un aile üyeleri arasında 19 yaşındaki Dana Cooper ve 16 yaşındaki Charity Keyes de vardı. Charity'den genellikle Shay adıyla bahsederlerdi. Shay, Rod'un nişanlısıydı. 11 aydır birlikteydiler ve Shay hamileydi. Rod, Shay'i görmek istediği için Dana Cooper'ın dairesine gitti.

Rod Dana'ya ve nişanlısına Florida'ya bir yolculuğa çıkacağını ve Shay'i de yanına almak istediğini söyledi. Shay gitmeyi kabul etti ve Dana da özellikle Shay'e göz kulak olabilmek için onlara katılmak istedi. Rod'un sağ kolu Howard da onlarla gelecekti. Rod arabayla uzun bir yolculuğa çıkmak istiyordu. Gezecekler, yolda çeşitli yerlerde duracaklardı.

Bu duraklardan biri de Florida'ydı. Çünkü Rod'un eski kız arkadaşı Janine ve bazı arkadaşları da Florida'da yaşıyordu. Rod, Janine'e haber verdiğinde, o da arkadaşı Heather'ın onunla tanışmak istediğini söyledi. Rod ise onları eşyalarını toplayıp hazır halde onları beklemelerini tembihledi. Heather daha önce arkadaşlarına evden kaçmak istediğinden bahsetmişti. Arkadaşlarına kan içme ritüelleri sırasında kendisinin ruhlarla konuşan yaşlı bir iblis olduğunu söylemişti.

Rod yoldayken uyarıcı madde aldı. Diğerlerinin bir şey alıp almadığı bilinmiyor. Florida Justice'e vardıklarında önce Heather'ın evine gittiler. Rod ve Howard arabadan inerken o arabaya bindi. Heather, Dana ve Shay, Heather'ın erkek arkadaşının evine gitmeye karar verdi. Bu sırada Rod ve Howard Heather'ın evine doğru yürüdü. Her nedense Jenny'ni beklememeye karar verdiler.

Kızların Heather'ın erkek arkadaşının evine gitmesi ve Rod ve Howard'ı orada bırakması kulağa tuhaf geliyor. Ama Heather onlara ailesinin kapıları açık bıraktığını söylemişti. Bu sayede aile arabasının anahtarlarını çalıp kaçabileceklerdi.

Heather bir gün kardeşine daha önce ailesini öldürmeyi düşünüp düşünmediğini sormuştu. Kız kardeşi hayır demişti. Ve Heather buna karşılık olarak ebeveynlerinin öldürülmesini isterse bunu Rod Farrell'a söylemesinin yeterli olacağını söylemişti. Bunu yapabilecek en iyi kişi oydu. Rod ve Howard Heather'ın evinin önündeydi. Evdekilerin nerede olduğunu görmek için etraftan dolaşıp pencerelerden baktılar.

Daha sonra garaja girdiler ve bir levye buldular. Rod levyeyi elinde tutarak eve girdi. Howard da yavaşça onu takip ediyordu. Bay Vendorf'un kanepede uyuduğunu fark ettiler. Nakit para bulmak ve içki dolabını karıştırmak için biraz zamanları vardı.

Bay Vendorf'un uyanmasının an meselesi olduğunu düşünen Rod uyuyakaldığı kanepeye doğru emin adımlarla gitti ve nefes kesilene kadar levyeyle vurdu. 20 dakika boyunca Rod saldırmaya devam etti. Adamın ölümsüz olduğundan endişe etmeye başlamıştı ki o sırada son nefesini verdi. Aslında levye yerine bir testere almayı düşünmüştü en başta ama onu kullanırsa ortalığın çok batacağını düşündüğü için vazgeçmişti.

Bay Van Dorf'un ölü bedenini kaldırdı ve onun cüzdanını aramaya başladı. Cüzdanını bulduktan sonra, Rod Bay Van Dorf'un göğsüne V harfini kazıdı. Bu, Rod'un imzasıydı. Üyelerini de bir V ve ardından bir nokta ile işaretlerdi ve bunu onları yakarak yapardı. Rod'a göre, Howard o sırada şoka girmişti ve kendisini nereye gitse takip eden kayıp bir köpek yavrusu gibi davranıyordu.

Howard'ın cinayetlerde yer almadığını ama evi dolaşıp çalacak bir şeyler aradığını söyledi. O sırada birden mutfaktan çıkan bayan Vandorf'la karşılaştılar. Az önce duştan çıkmıştı ve elinde bir fincan kahve vardı. Rod'a ne istediğini sordu ve elindeki kahveyi ona fırlattı. Daha sonra üzerine doğru atıldı ve onu tırnaklamaya başladı. Rod ise karşılık olarak Levye ile onu sürekli vurmaya başladı.

Aslında Rod'un Bayan Vendorf'u öldürmek gibi bir planı yoktu. Ama üstüne kahve fırlatınca sinirlenmişti. Heather'ın anne ve babasını öldürdükten sonra evin içinde para ve araba anahtarları aramaya devam ettiler. Rod daha sonra evde fazla para bulamadıklarını, çünkü büyük ihtimalle Heather'ın önceden çaldığını ama arabanın anahtarlarını bulduklarını söyledi. Rod, Heather'ın kız kardeşi Jennifer'ın eve gelmesini beklemeyi düşündü ama daha sonra bundan vazgeçti.

Onun eve gelip ebeveynlerinin cesetlerini bulması fikri daha çok hoşuna gitmişti. Howard evde kalıp Vandorfların cesedini yüzme havuzuna atmalarını önerdi ama Rod hayır dedi. İkisi de birkaç dolar, biraz mücevher ve bir bıçakla evden çıktılar. Bıçak Heather'ın babasına aitti. Arabaya bindiler ve kızların gelip gelmeyeceğini görmek için Heather'ın erkek arkadaşının evine gittiler. Kızlarla buluşmayı başardılar.

Heather arabayı gördüğünde Rod'un anne ve babasını öldürdüğünü anladı. Bir süre çıldırdıktan sonra Rod'dan babasının bıçağını ona vermesini istedi. Hatıra olarak saklayacaktı.

New Orleans'e doğru yola çıktılar. Yolculukları sırasında toplam beş kez polis tarafından kenara çekildiler ama sıkıntı yaşamadılar. Grubun hiç parası yoktu ve Shay onlara yardım edip edemeyeceğini görmek için annesini aramak istedi.

Rod buna karşı çıktı ama Shay onu ikna etti ve annesini aradı. Annesi ise bir motele gitmelerini söyledi. Resepsiyoniste Shay'in annesinin telefon numarasını vereceklerdi ve bu sayede annesi ödemeyi yapacaktı. Motele gittiklerinde onları bekleyen polisle karşılaştılar. Shay'in annesi kızından gelen telefonun ardından polisi aramış ve onları ihbar etmişti.

Hepsi tutuklandıktan sonra polis, gençlerin her birinin vücutlarında kendilerine zarar verdikleri için olan izleri gördü. Rhode, 26 Kasım 1996'da işlediği cinayetleri itiraf etti ve diğerlerinin bununla hiçbir ilgisi olmadığını ileri sürdü. Howard Scott Anderson'ın sadece yardımcı olduğunu ve yaptığı en kötü şeyin cesetleri biraz hareket ettirmek olduğunu söyledi. Müfettişler, Rhode'un biyolojik babasının izini sürdü ve onu duruşmaya katılması için ikna ettiler.

Babası bir günlüğüne duruşmaya çıktı. Rod'un yüzüne bile bakmadı ve ondan o çocuk diye söz etti. Rod harap olmuştu ve duruşmanın ortasında gözyaşlarına boğuldu. Bu birinin onun herhangi bir duygu gösterdiğini gördüğü tek zamandı. Rod itiraf sırasında müfettişlere şunları söyledi. Üzgünüm. Bu sadece büyük bir şaka. Hayatım bir rüya gibi görünüyor. Çocukluğum 5 yaşında elimden alındı.

Artık uyuyor muyum yoksa rüya mı görüyorum bilmiyorum. Her neyse bildiğim kadarıyla 5 dakika içinde uyanabilirim. Roderick Justin Farrell sadece 18 yaşında ölüm cezasına çarptırıldı. Cezasının ömür boyu hapse çevrildiği Kasım 2000'e kadar Florida'nın ölüm hücresindeki en genç mahkumdu.

2013'te cezasının tekrar düşürülmesi için temize gitti ancak mahkeme reddetti. Howard Scott Anderson ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı ve onun cezası da daha sonra 40 yıla indirildi. O da 2013 yılında temize gitti ancak mahkeme talebini reddetti. Heather Randolph hiçbir ceza almadan serbest bırakıldı. Bu o zamanlar halk arasında tartışmalara yol açtı.

Bazı insanlar hala Heather'ın ebeveynlerinin ölümlerinin planlanmasına daha fazla yer aldığına inanıyor. Kız kardeşi Jennifer artık onunla konuşmuyor. Heather ise tüm bu olaylardan sonra adını Zoe Hawke olarak değiştirdi. Shay iki kez üçüncü derece cinayet ve soygunlan suçlu bulundu. On buçuk yıl hapis cezasına çarptırıldı. Mart 2006'da serbest bırakıldı, şu anda evli ve iki çocuğu var.

Hapisten çıkan insanların topluma uyum sağlamalarına yardımcı olmak için gönüllü olarak çalışıyor. Dana Cooper, Shea Keyes ile aynı suçlamalardan hüküm giydi ve 17,5 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Dana da 2011 yılında serbest bırakıldı.

1997'de cinayetlerden bir yıl sonra Rod'un o sırada 34 yaşında olan annesi 14 yaşındaki bir çocuğa cinsel içerikli mesajlar gönderdiği için tutuklandı. Çocuğa gönderdiği mesajlarından biri şu şekildeydi. Vampir olmayı çok istiyordum. Ailenin bir parçası, ölümsüz ve gerçekten sonsuza kadar senin. Rod'un annesi hala onu her hafta hapishanede ziyaret ediyor.

Cadılar Bayramı'na özel bu bölümde sizler için seçtiğim karanlık dosyasını ziyaret ettik. Başka bir karanlık dosyada görüşmek üzere. Kendinize iyi bakın. Cadılar Bayramınız kutlu olsun.

Karabasan kimdir veya nedir? Uykularımızı kaçıran bu tecrübenin bilimsel bir açıklaması var mı? Yüzyıllardır farklı kültürlerde anlatılan karabasan hikayeleri neden birbirine bu kadar benziyor? 111 Hz'in bu bölümünde hikayeleştirdiğimiz kabuslarımızı ve karabasan fenomenini konuşuyoruz.



Sunan: Barış Özcan



Hazırlayan: Elif Danyal



Ses Tasarım ve Kurgu: Metin Bozkurt



Yapımcı: Podbee Media





Tüm bölümler ve daha fazlasına Podbee app ve podbeemedia.com’dan ücretsiz olarak ulaşabilirsiniz.



----- Podbee Sunar -------

Bu podcast reklam içermektedir.

Barış Özcan ile 111 Hz

227 - Uykumuzda Yazdığımız Hikayeler: Karabasan

Ayağına yosun değse feryadı basanlar, okyanusun uçsuz bucaksız derinliklerinin sizi tedirgin ettiğini biliyoruz! Antik Yunan'ın thalassofobi dediği bu kadim korku, asırlar boyunca insanlığın hayal gücünü ekseriyetle meşgul etti. Acaib ve Garaib, sizi deryaların en korkunç sırlarıyla karşılıyor. Gerçeklik ve efsanelerin iç içe geçtiği bu bölümde, dev kaşalotlardan ahtapotların akıllara ziyan boyutlarına bakıyor; Kuzey Denizi'nin Draugr hayaletlerinden kaçıp memleketimizdeki Van Gölü Canavarı’nın peşine düşüyoruz. Hazır olun! Çünkü bundan sonra sulara girmekten imtina edebilir, dalgaların sesinde gizemli bir yaratığın fısıltısını duyabilirsiniz. Tüm bölümler ve daha fazlası için ⁠⁠⁠⁠⁠⁠podbeemedia.com⁠⁠⁠⁠⁠⁠'u ziyaret et!

Tarihte Acâib ve Garâib

caib ve Garaib, sizi deryaların en korkunç sırlarıyla karşılıyor. 

Denizler Altında Yirmi Bin Fersah: Su Canavarları

Karanlık Dosyalar'ın 50. bölümünde sizi 1974 yılının Cadılar Bayramı akşamına götüreceğiz. Ronald Clark O'Bryan, oğlu Timothy'e bir şeker çubuğu verdi ve tarihe "şeker adam" olarak geçti. Peki, bu nasıl oldu?

*Bu bölümdeki bazı unsurlar rahatsız edici olabilir*

Sunan: Sezgi Aksu
Hazırlayan: Ant Arın Şermet
Ses Tasarımı ve Kurgu: Tolgacan Bozca
Yapımcı: Podbee Media

Canlandıranlar:
Ronald: Yılmaz Gökgöz
Timothy: Cansu Karagöz
Polis: Ant Arın Şermet
Alacaklı: Oğulcan Ayan
Yargıç: Metin Bozkurt

------- Podbee Sunar -------

Bu podcast reklam içermektedir.

Şeker Mi Ölüm Mü: Ronald Clark O'Bryan

50 - Şeker Mi Ölüm Mü: Ronald Clark O'Bryan

Bak biri sana şeker, çikolata bir şey verirse sakın almıyorsun oğlum. Anlaştık mı? Peki sen? Sen verirsen bile mi almayacağım? Ben Sezgi Aksu. Burası Karanlık Dosyalar. Bugün sizlere Cadılar Bayramı'nın şeker adamı Ronald Clark O'Brien davasını seçtim. Hazırsanız başlayalım mı? Ronald Clark O'Brien, 19 Ekim 1944'te Amerika Birleşik Devletleri'nin Teksas eyaletinde doğdu. Orta halli bir ailenin oğlu olan Ronald, içe kapanık ve insanlarla iletişim kurmakta zorlanan bir çocuktu. Eğitimine devam etmek için aile evinden ayrıldığında, yaşı 18'i bulsa da özgüveni 5 yaşındaki bir çocuktan farksızdı. Ronald eğitimini tamamladıktan sonra gözlükçü olup Teksas'a bağlı Deer Park'ta dükkan açtı. Ancak özgüvensiz hali ve iş yaptığı insanlara hayır diyememesi başına çok büyük çoraplar ördü. Bunlar yaşanırken Diane ile tanışan Ronald onunla evlendi. 1966'da oğulları Timothy, 3 sene sonra da kızları Elizabeth doğdu. Ne yazık ki Ronald için evlenip çocuk sahibi olmak hayatını rayına oturtması için yeterli olmadı. Dükkanın ve evin masraflarına yetişemedikçe önce ufak borçlar almaya başladı. İlk zamanlarda bu borçları ödeyebilecek bir düzen de kurdu. Ancak sonrasında borçlarını aldığı yeni borçlarla kapatıp çıkmaza girdi. Dile kolay, 100 bin dolar borcu vardı. Ve alacaklıları yaşadıkları eve alacaktı. Ronald yaşadığı sorunların içinden çıkamazken tarihler 1974 yılının Ekim ayına geldi. Oğlu Timothy ve kızı Elizabeth cadılar bayramı için heyecanlıydı. Ancak Ronald, onlarla aynı heyecanı paylaşmıyordu. O, Cadılar Bayramı'nı değil, kapısında sıra olmuş alacaklılarını düşünüyordu. Lan bırak! Yılbaşıymış. Kimi yiyorsun oğlum sen? Bak, bir haftam var, duydun mu beni? Bir hafta içinde paramı getirdin, getirdin, getirdin. Tamam, tamam, tamam. Tamam, getireceğim paranı, tamam. Ronald alacaklılarının dükkandan çıkmasından sonra paniğe kapıldı. Bir hafta içinde 100 bin doları nasıl bulabilirdi ki? Elinde bir birikimi yoktu, evlerini satamazdı, dükkan o kadar etmezdi. İşte tam o anda aklına korkunç bir fikir geldi. Kendisinin, eşinin ve iki çocuğunun hayat sigortası vardı. Bu sigortalar sayesinde borcunu ödeyebilirdi. Ancak hayat sigortası ödemesi alması için iki çocuğunun ya da eşinin ölmesi gerekiyordu. Böyle bir seçim nasıl yapılabilirdi ki? Gerçekten başka bir yol yok muydu? Ronald hemen aklından bu düşünceleri uzaklaştırıp etrafında son kalan dostlarının kapısını çalmaya başladı. Çaresizliğini anlatırsa ona elbet yardımcı olabileceklerini düşündü. Ancak Ronald kısa sürede çalabileceği hiçbir kapının kalmadığını fark etti. Hepsi tek tek yüzüne kapanıyordu. Ronald ya kendisini öldürüp tüm bu ızdıraba son verecek, ya da ailesinden birini öldürüp borçlarını kapatacaktı. Bay O'Brien, öncelikle tekrardan başınız sağ olsun. Sağ olun. Ronald kendini değil, oğlunuzun ölümüne neden olan o şekerleri nereden buldunuz? Oğlunu seçmişti. Bizim sokağın sonundaki evden. Nasıl yani? Biraz daha detaylı anlatır mısınız mümkünse? Tabii. O gece çok yağmur vardı. Bizimkilerin kös kös oturan halini görünce üzüldüm, kıyamadım. Aldım çocukları, çıktım dışarı. Bizim yan komşunun çocuklara da katılmak istedi. Onları da aldım. Ama nasıl yağmur yağıyordu bir görseniz. En fazla bir iki sokak gezdik. Bir ara çocukları saldım, yolun sonundaki eve gittim. Onlara sürpriz yapayım diye. Neyse, çaldım kapıyı. Ses yok. Biraz daha çaldım ve ayak sesleri duymaya başladım. Adamın biri böyle homurdanarak aşağı iniyordu. Kapının zincirlerini dahi açmadan beş tane şeker çubuğu verip kapıyı kapattı. Yüzünü gördünüz mü? Yok, kolunu gördüm sadece böyle. Beyaz denli biriydi. Kolu böyle çok kıllıydı. Bir tek bunu hatırlıyorum. Peki Ronald oğlunu kendi elleriyle mi öldürmüştü? Ronald'ın bahsettiği ev Courtney Melvin isimli bir havalimanı çalışanına aitti. Polis eve gitti ancak Courtney evde yoktu. Courtney saat gece 11 gibi geldiğinde polisler onu gözaltına aldı. Karakola götürülen Courtney Melvin, Cadılar Bayramı gecesinde evde olmadığını, işte olduğunu söyledi. Polisler Courtney Melvin'in doğru söyleyip söylemediğini kontrol etmek için havalimanına gitti. Courtney ile beraber çalışan yaklaşık 200 kişi o gece onun havalimanında olduğunu söyledi. Bu gelişmenin ardından Courtney Melvin serbest bırakıldı. Courtney Melvin'in serbest kalmasının ardından polisler Ronald'a dikkat etmek gerektiğini anladılar. Çünkü araştırmalarında 100 bin dolar borcu olduğu, çocuklarına 60 bin dolara varan meblada hayat sigortası yaptırdığı ve oğlu öldükten bir gün sonra sigorta şirketini aradığını fark ettiler. Bu, Ronald'dan şüphelenmeleri için yeterliydi. Melvin'in evde olmadığını kanıtlaması, Ronald'ın oğlunun ölümünün hemen ardından borcunu kapaması ama en önemlisi de Houston'da siyanür alınabilecek tek dükkanda bulunduğu kanıtlanmıştı. Ronald suçunu asla itiraf etmemiş olsa da, kanıtlar Timothy'yi öldürenin babası olduğunu ispatlamaya yetti. Ancak daha da çarpıcı olan, Ronald'ın bunu uzun zamandır planladığının mahkemede ortaya çıkışıydı. Houston'da yaşayan bir kimyager, Ronald'ın bir senedir düzenli aralıklarla kendisine uğradığını, özellikle siyanür hakkında bilgi aldığını söyledi. Kimyagerden sonra gelen tanıksa, yasal olarak kimyasal ürünler satan biriydi. O da Ronald'ın kendisine olaydan önceki 6 ayda gelmeye başladığını ve yasal olarak nasıl siyanür alınabileceğine dair sorular sorduğunu söyledi. Ronald'ın kaçışı yoktu. Bu gelişmelerin ardından 3 Haziran 1975'te Ronald Clark O'Brien, Timothy O'Brien'i planlı bir şekilde öldürmek ve 4 kişiyi öldürmeye teşebbüs etmekten suçlu bulundu. Şimdi ufak bir ara verelim ve ardından bölümümüze devam edelim. 31 Ekim 1974 günü Ronald'ın ve ailesinin yaşadığı bölgede bardaktan boşanırcasına yağmur yağıyordu. Bütün bir sene kıyafetlerini giyip kapı kapı gezerek şeker mi şaka mı demek isteyen çocuklar için daha kötü bir senaryo olamazdı. Ancak yine de çocuklar dışarı çıkmaya karar verdi. Ronald ise komşusunun iki çocuğu ve kendi çocuklarına refakat etmek için onlarla beraber dışarı çıkıp arkalarından yürüdü. Çocuklar kapı kapı gezmeyi bitirip eve dönecekleri zaman Ronald onlara dört tane şeker çubuğu verdi. Elindeki son çubuğu da kiliseden tanıdığı on yaşında bir çocuğa armağan etti. Çocuklar Ronald'a bu şekerleri nereden bulduğunu sorduğunda sokağın ucundaki ışıkları kapalı evden aldığını söyledi. Bu cevabı yeterli bulan çocuklar mutlu oldular ve şeker çubuklarını sepetlerine attılar. Ancak hiçbiri o anda açıp yemedi. Evlere dönüldüğünde Ronald'ın küçük kızı Elizabeth yorgun olduğu için şeker çubuğuna elini bile sürmeden uyuyakaldı. Timothy ise kardeşinden daha enerjikti. Ve bir an önce şekerini yemek istedi. Baba bak bir sürü bir sürü şekerim oldu. Aferin benim oğluma. Hangisinden başlayacaksın bakalım? Bundan. İlk bu çubuğu yemek istiyorum. Timothy siyanürlü şekeri kendi elleriyle seçmişti. İlk ısırığı aldığı an Ronald ne yaptığını fark etti. Mindemi bozuldu. Ben tuvalete gideceğim. Ona engel olmaya çalıştı. Ancak siyanür tek ısırıkta küçük Timothy'yi öldürmek için yeterince kuvvetli bir zehirdi. Birkaç dakika içinde Timothy karnını tutarak ağlamaya başladı. Ve koşarak tuvalete gitti. Tuvalette kusarken vücudu anormal bir şekilde kasılmaya başladı. Ronald ambulansı arayarak oğlunu hastaneye götürmeye çalıştı. Ancak olan olmuştu. Timothy O'Brien hastaneye giderken yolda hayatını kaybetti. Timothy'nin ölüm sebebi birkaç gün içinde gelen otopsi raporuyla belli oldu. Timothy siyanürlü şeker çubuğu yemişti. Hatta bu şekerdeki siyanür oranı o kadar fazlaydı ki, değil küçük Timothy'yi, iki yetişkin insanı bile öldürebilirdi. Ronald'ın alacağı ceza için jüri kendi arasında bir saate aşan bir görüşme yaptı. Jürinin kararı ölümdü ve temyiz yolu kapalıydı. Amerika basınının da fazlasıyla ilgisini çekmişti bu dava. Hatta Ronald'a Candyman yani Şeker Adam ismi takılmıştı. Ronald hakkında verilen karardan çok kısa bir süre sonra eşi Diane ondan boşandı ve yeni biriyle evlendi. Diane'in yeni eşi, 7 yaşına gelen kızı Elizabeth'i de nüfusuna geçirdi. Ronald'ın hayatı içerideyken de pek yolunda değildi. İnfazını beklediği yıllarda diğer mahkumlar onu dışlamış, değil konuşmak, o odaya girdiğinde odadan çıkar hale gelmişlerdi. Avukatı ise infazı ertelemek, kararı değiştirmek için uğraştı. Tüm bunlar olurken mahkeme Ronald'ın infaz tarihini açıkladı. 8 Ağustos 1980 Ancak avukatı verdiği yürütmenin durdurulması dilekçesinde başarıya ulaştı ve ikinci bir tarih verildi. Bu tarih ise 25 Mayıs 1982 idi. Lakin verilen tarih konusunda çıkan yasal sorunlar, hakim Michael Max Padden'a üçüncü bir tarih verme zorunluluğu getirdi. Max Padden'ın açıkladığı üçüncü tarih 31 Ekim 1982'ydi. Bu tarihin bir diğer anlamı, Ronald'ın oğlu Timothy'yi öldürmesinin üzerinden tam 8 sene geçmesiydi. Oğlunun hayatta kaldığı süre kadar zaman geçmişti bu cinayetin üzerinden. Hakim Max Padden bu tarihi verirken sembolik olarak seçtiğini de dile getirmişti. Ancak yine olmadı. Ronald'ın avukatı kapalı olan temiz yolunu açmayı başardı. Bununla da yetinmeyip tekrar adil bir yargılama talebiyle mahkemeye başvurdu. Ve 31 Ekim 1982'de gerçekleşmesi planlanan infaz, ucu açık bir tarihe ertelendi. Bir buçuk sene süren temiz sürecindeyse mahkemenin kararı değişmedi. Sanık Ronald Clark O'Brien, oğlu maktul Timothy O'Brien'i tahammüden öldürmekten, diğer 4 çocuğu tahammüden öldürmeye teşebbüs etmekten suçlu bulunmuştur. Sanığın bu suçlarından ötürü zehirli iğne ile infaz edilmesine karar verilmiştir. Temmiz yolu kapalıdır. İnfaz 3 gün sonra 31 Mart 1984 günü Huntsville Hapishanesi'nde gerçekleştirilecektir. Ronald zehirli iğneyle ölmeden birkaç dakika önce yakınındakilere dönüp şunları söyledi. Birazdan gerçekleşecek şey yanlış. Ama bunu anlıyorum. Biz insanlar kusurlar işliyor, hatalar yapıyoruz. Ancak yine de ölümümde payı olan kim varsa affediyorum. Yakınlarım, bilin ki sizi çok seviyorum ve her zaman kalbinize yakın olacağım. Tanrı her zaman sizi korusun ve merhameti üzerinizde olsun. Ronald ölürken hapishane çevresinde toplanan öfkeli 300 kişi, şeker mi şaka mı diye dakikalarca bağırdı. Sonrasındaysa öldü mü diye bağırmaya başladılar. Ronald'ın infazı sona erdikten sonra hapishane görevlileri onun öldüğünü söyledi. Ve öfkeli grup şeker mi ölüm mü diyerek hapishaneden uzaklaştı. Şeker mi ölüm mü? Şeker mi ölüm mü? Şeker mi ölüm Ölüm mü? mü? Şeker mi? Ölüm mü? Şeker mi? Evet, bu haftanın sizler için seçtiğim karanlık dosyasının sonuna geldik. Bir sonraki karanlık dosyada görüşmek üzere. Kendinize iyi bakın. Oooo!

Bak biri sana şeker, çikolata bir şey verirse sakın almıyorsun oğlum. Anlaştık mı? Peki sen? Sen verirsen bile mi almayacağım? Ben Sezgi Aksu. Burası Karanlık Dosyalar. Bugün sizlere Cadılar Bayramı'nın şeker adamı Ronald Clark O'Brien davasını seçtim. Hazırsanız başlayalım mı?

Ronald Clark O'Brien, 19 Ekim 1944'te Amerika Birleşik Devletleri'nin Teksas eyaletinde doğdu. Orta halli bir ailenin oğlu olan Ronald, içe kapanık ve insanlarla iletişim kurmakta zorlanan bir çocuktu. Eğitimine devam etmek için aile evinden ayrıldığında, yaşı 18'i bulsa da özgüveni 5 yaşındaki bir çocuktan farksızdı. Ronald eğitimini tamamladıktan sonra gözlükçü olup Teksas'a bağlı Deer Park'ta dükkan açtı.

Ancak özgüvensiz hali ve iş yaptığı insanlara hayır diyememesi başına çok büyük çoraplar ördü. Bunlar yaşanırken Diane ile tanışan Ronald onunla evlendi. 1966'da oğulları Timothy, 3 sene sonra da kızları Elizabeth doğdu. Ne yazık ki Ronald için evlenip çocuk sahibi olmak hayatını rayına oturtması için yeterli olmadı. Dükkanın ve evin masraflarına yetişemedikçe önce ufak borçlar almaya başladı.

İlk zamanlarda bu borçları ödeyebilecek bir düzen de kurdu. Ancak sonrasında borçlarını aldığı yeni borçlarla kapatıp çıkmaza girdi. Dile kolay, 100 bin dolar borcu vardı. Ve alacaklıları yaşadıkları eve alacaktı. Ronald yaşadığı sorunların içinden çıkamazken tarihler 1974 yılının Ekim ayına geldi. Oğlu Timothy ve kızı Elizabeth cadılar bayramı için heyecanlıydı.

Ancak Ronald, onlarla aynı heyecanı paylaşmıyordu. O, Cadılar Bayramı'nı değil, kapısında sıra olmuş alacaklılarını düşünüyordu. Lan bırak! Yılbaşıymış. Kimi yiyorsun oğlum sen? Bak, bir haftam var, duydun mu beni? Bir hafta içinde paramı getirdin, getirdin, getirdin. Tamam, tamam, tamam. Tamam, getireceğim paranı, tamam.

Ronald alacaklılarının dükkandan çıkmasından sonra paniğe kapıldı. Bir hafta içinde 100 bin doları nasıl bulabilirdi ki? Elinde bir birikimi yoktu, evlerini satamazdı, dükkan o kadar etmezdi. İşte tam o anda aklına korkunç bir fikir geldi. Kendisinin, eşinin ve iki çocuğunun hayat sigortası vardı. Bu sigortalar sayesinde borcunu ödeyebilirdi.

Ancak hayat sigortası ödemesi alması için iki çocuğunun ya da eşinin ölmesi gerekiyordu. Böyle bir seçim nasıl yapılabilirdi ki? Gerçekten başka bir yol yok muydu? Ronald hemen aklından bu düşünceleri uzaklaştırıp etrafında son kalan dostlarının kapısını çalmaya başladı. Çaresizliğini anlatırsa ona elbet yardımcı olabileceklerini düşündü. Ancak Ronald kısa sürede çalabileceği hiçbir kapının kalmadığını fark etti.

Hepsi tek tek yüzüne kapanıyordu. Ronald ya kendisini öldürüp tüm bu ızdıraba son verecek, ya da ailesinden birini öldürüp borçlarını kapatacaktı. Bay O'Brien, öncelikle tekrardan başınız sağ olsun. Sağ olun. Ronald kendini değil, oğlunuzun ölümüne neden olan o şekerleri nereden buldunuz? Oğlunu seçmişti. Bizim sokağın sonundaki evden.

Nasıl yani? Biraz daha detaylı anlatır mısınız mümkünse? Tabii. O gece çok yağmur vardı. Bizimkilerin kös kös oturan halini görünce üzüldüm, kıyamadım. Aldım çocukları, çıktım dışarı. Bizim yan komşunun çocuklara da katılmak istedi. Onları da aldım. Ama nasıl yağmur yağıyordu bir görseniz. En fazla bir iki sokak gezdik. Bir ara çocukları saldım, yolun sonundaki eve gittim.

Onlara sürpriz yapayım diye. Neyse, çaldım kapıyı. Ses yok. Biraz daha çaldım ve ayak sesleri duymaya başladım. Adamın biri böyle homurdanarak aşağı iniyordu. Kapının zincirlerini dahi açmadan beş tane şeker çubuğu verip kapıyı kapattı. Yüzünü gördünüz mü? Yok, kolunu gördüm sadece böyle. Beyaz denli biriydi. Kolu böyle çok kıllıydı. Bir tek bunu hatırlıyorum.

Peki Ronald oğlunu kendi elleriyle mi öldürmüştü? Ronald'ın bahsettiği ev Courtney Melvin isimli bir havalimanı çalışanına aitti. Polis eve gitti ancak Courtney evde yoktu. Courtney saat gece 11 gibi geldiğinde polisler onu gözaltına aldı. Karakola götürülen Courtney Melvin, Cadılar Bayramı gecesinde evde olmadığını, işte olduğunu söyledi.

Polisler Courtney Melvin'in doğru söyleyip söylemediğini kontrol etmek için havalimanına gitti. Courtney ile beraber çalışan yaklaşık 200 kişi o gece onun havalimanında olduğunu söyledi. Bu gelişmenin ardından Courtney Melvin serbest bırakıldı. Courtney Melvin'in serbest kalmasının ardından polisler Ronald'a dikkat etmek gerektiğini anladılar.

Çünkü araştırmalarında 100 bin dolar borcu olduğu, çocuklarına 60 bin dolara varan meblada hayat sigortası yaptırdığı ve oğlu öldükten bir gün sonra sigorta şirketini aradığını fark ettiler. Bu, Ronald'dan şüphelenmeleri için yeterliydi. Melvin'in evde olmadığını kanıtlaması, Ronald'ın oğlunun ölümünün hemen ardından borcunu kapaması ama en önemlisi de Houston'da siyanür alınabilecek tek dükkanda bulunduğu kanıtlanmıştı.

Ronald suçunu asla itiraf etmemiş olsa da, kanıtlar Timothy'yi öldürenin babası olduğunu ispatlamaya yetti. Ancak daha da çarpıcı olan, Ronald'ın bunu uzun zamandır planladığının mahkemede ortaya çıkışıydı. Houston'da yaşayan bir kimyager, Ronald'ın bir senedir düzenli aralıklarla kendisine uğradığını, özellikle siyanür hakkında bilgi aldığını söyledi. Kimyagerden sonra gelen tanıksa, yasal olarak kimyasal ürünler satan biriydi.

O da Ronald'ın kendisine olaydan önceki 6 ayda gelmeye başladığını ve yasal olarak nasıl siyanür alınabileceğine dair sorular sorduğunu söyledi. Ronald'ın kaçışı yoktu. Bu gelişmelerin ardından 3 Haziran 1975'te Ronald Clark O'Brien, Timothy O'Brien'i planlı bir şekilde öldürmek ve 4 kişiyi öldürmeye teşebbüs etmekten suçlu bulundu. Şimdi ufak bir ara verelim ve ardından bölümümüze devam edelim.

31 Ekim 1974 günü Ronald'ın ve ailesinin yaşadığı bölgede bardaktan boşanırcasına yağmur yağıyordu. Bütün bir sene kıyafetlerini giyip kapı kapı gezerek şeker mi şaka mı demek isteyen çocuklar için daha kötü bir senaryo olamazdı. Ancak yine de çocuklar dışarı çıkmaya karar verdi. Ronald ise komşusunun iki çocuğu ve kendi çocuklarına refakat etmek için onlarla beraber dışarı çıkıp arkalarından yürüdü.

Çocuklar kapı kapı gezmeyi bitirip eve dönecekleri zaman Ronald onlara dört tane şeker çubuğu verdi. Elindeki son çubuğu da kiliseden tanıdığı on yaşında bir çocuğa armağan etti. Çocuklar Ronald'a bu şekerleri nereden bulduğunu sorduğunda sokağın ucundaki ışıkları kapalı evden aldığını söyledi. Bu cevabı yeterli bulan çocuklar mutlu oldular ve şeker çubuklarını sepetlerine attılar. Ancak hiçbiri o anda açıp yemedi.

Evlere dönüldüğünde Ronald'ın küçük kızı Elizabeth yorgun olduğu için şeker çubuğuna elini bile sürmeden uyuyakaldı. Timothy ise kardeşinden daha enerjikti. Ve bir an önce şekerini yemek istedi. Baba bak bir sürü bir sürü şekerim oldu. Aferin benim oğluma. Hangisinden başlayacaksın bakalım? Bundan. İlk bu çubuğu yemek istiyorum.

Timothy siyanürlü şekeri kendi elleriyle seçmişti. İlk ısırığı aldığı an Ronald ne yaptığını fark etti. Mindemi bozuldu. Ben tuvalete gideceğim. Ona engel olmaya çalıştı. Ancak siyanür tek ısırıkta küçük Timothy'yi öldürmek için yeterince kuvvetli bir zehirdi. Birkaç dakika içinde Timothy karnını tutarak ağlamaya başladı. Ve koşarak tuvalete gitti.

Tuvalette kusarken vücudu anormal bir şekilde kasılmaya başladı. Ronald

ambulansı arayarak oğlunu hastaneye götürmeye çalıştı. Ancak olan olmuştu. Timothy O'Brien hastaneye giderken yolda hayatını kaybetti.

Timothy'nin ölüm sebebi birkaç gün içinde gelen otopsi raporuyla belli oldu. Timothy siyanürlü şeker çubuğu yemişti. Hatta bu şekerdeki siyanür oranı o kadar fazlaydı ki, değil küçük Timothy'yi, iki yetişkin insanı bile öldürebilirdi. Ronald'ın alacağı ceza için jüri kendi arasında bir saate aşan bir görüşme yaptı. Jürinin kararı ölümdü ve temyiz yolu kapalıydı. Amerika basınının da fazlasıyla ilgisini çekmişti bu dava.

Hatta Ronald'a Candyman yani Şeker Adam ismi takılmıştı. Ronald hakkında verilen karardan çok kısa bir süre sonra eşi Diane ondan boşandı ve yeni biriyle evlendi. Diane'in yeni eşi, 7 yaşına gelen kızı Elizabeth'i de nüfusuna geçirdi. Ronald'ın hayatı içerideyken de pek yolunda değildi. İnfazını beklediği yıllarda diğer mahkumlar onu dışlamış, değil konuşmak, o odaya girdiğinde odadan çıkar hale gelmişlerdi.

Avukatı ise infazı ertelemek, kararı değiştirmek için uğraştı. Tüm bunlar olurken mahkeme Ronald'ın infaz tarihini açıkladı. 8 Ağustos 1980 Ancak

avukatı verdiği yürütmenin durdurulması dilekçesinde başarıya ulaştı ve ikinci bir tarih verildi. Bu tarih ise 25 Mayıs 1982 idi.

Lakin verilen tarih konusunda çıkan yasal sorunlar, hakim Michael Max Padden'a üçüncü bir tarih verme zorunluluğu getirdi. Max Padden'ın açıkladığı üçüncü tarih 31 Ekim 1982'ydi. Bu tarihin bir diğer anlamı, Ronald'ın oğlu Timothy'yi öldürmesinin üzerinden tam 8 sene geçmesiydi. Oğlunun hayatta kaldığı süre kadar zaman geçmişti bu cinayetin üzerinden.

Hakim Max Padden bu tarihi verirken sembolik olarak seçtiğini de dile getirmişti. Ancak yine olmadı. Ronald'ın avukatı kapalı olan temiz yolunu açmayı başardı. Bununla da yetinmeyip tekrar adil bir yargılama talebiyle mahkemeye başvurdu. Ve 31 Ekim 1982'de gerçekleşmesi planlanan infaz, ucu açık bir tarihe ertelendi. Bir buçuk sene süren temiz sürecindeyse mahkemenin kararı değişmedi.

Sanık Ronald Clark O'Brien, oğlu maktul Timothy O'Brien'i tahammüden öldürmekten, diğer 4 çocuğu tahammüden öldürmeye teşebbüs etmekten suçlu bulunmuştur. Sanığın bu suçlarından ötürü zehirli iğne ile infaz edilmesine karar verilmiştir. Temmiz yolu kapalıdır. İnfaz 3 gün sonra 31 Mart 1984 günü Huntsville Hapishanesi'nde gerçekleştirilecektir.

Ronald zehirli iğneyle ölmeden birkaç dakika önce yakınındakilere dönüp şunları söyledi.

Birazdan gerçekleşecek şey yanlış. Ama bunu anlıyorum. Biz insanlar kusurlar işliyor, hatalar yapıyoruz. Ancak yine de ölümümde payı olan kim varsa affediyorum. Yakınlarım, bilin ki sizi çok seviyorum ve her zaman kalbinize yakın olacağım. Tanrı her zaman sizi korusun ve merhameti üzerinizde olsun.

Ronald ölürken hapishane çevresinde toplanan öfkeli 300 kişi, şeker mi şaka mı diye dakikalarca bağırdı. Sonrasındaysa öldü mü diye bağırmaya başladılar. Ronald'ın infazı sona erdikten sonra hapishane görevlileri onun öldüğünü söyledi. Ve öfkeli grup şeker mi ölüm mü diyerek hapishaneden uzaklaştı. Şeker mi ölüm mü? Şeker mi ölüm mü? Şeker mi ölüm Ölüm mü? mü? Şeker mi? Ölüm mü? Şeker mi? Evet,

bu haftanın sizler için seçtiğim karanlık dosyasının sonuna geldik. Bir sonraki karanlık dosyada görüşmek üzere. Kendinize iyi bakın.

Karanlık Dosyalar podcastinin 176. bölümünde işlediğimiz John Wayne Gacy davasını Karanlık Dosyalar Kırılma Anı videocastimizde Uzman Psikolog Sinem Cibaş Karlıklı ile ele aldık.

Karanlık Dosyalar podcast 176. bölüm: https://podbeemedia.com/bolum/68e5f2140bd665d1cf495082

----- Podbee Sunar -------

Bu podcast reklam içermektedir.

Karanlık Dosyalar I Kırılma Anı

En tehlikeli seri katillerden John Wayne Gacy davasını ele aldık.

Kırılma Anı: Katil Palyaço I John Wayne Gacy I Karanlık Dosyalar Videocast #4

Cadılar Bayramınız kutlu olsun! Karanlık Dosyalar, Sir Arthur Conan Doyle'un kült eseri Sherlock Holmes: Baskerville'lerin Köpeği davası ile karşınızda. Sherlock Holmes ve ortağı Dr. Watson, Devonshire'da, nesillerdir Baskerville Ailesi'ne musallat olan bir canavarın peşine düşüyor. Acaba bu davayı çözüp, Baskerville Konağı'nın varisi Henry Baskerville'i kurtarabilecekler mi? Yoksa genç Henry Baskerville bu lanetin kurbanı mı olacak?

*Bu bölümdeki bazı unsurlar rahatsız edici olabilir*

------- Podbee Sunar -------

Bu podcast reklam içermektedir.

Halloween🎃 #2: Sherlock Holmes | Baskerville Köpeği

23 - Halloween🎃 #2: Sherlock Holmes | Baskerville Köpeği

Eskiden, haritaların kenarlarından ötede başsız adamlar, tek ayaklı yaratıklar, ejderhalar olduğuna inanılırdı. Bu bölümde, insanın boşluğu uzun süre boş bırakamama dürtüsünü ve bunun için uydurduğumuz o acaib efsaneleri irdeliyoruz.

Bu bölümde bilinmeyenden korkuyu konuşuyoruz.

Bilinmeyenden Korkmak: Uzaylı korkusundan Ortaçağ Haritalarına

Korkmak en temel duygularımızdan biri. Kurtulmamız gereken, olumsuz bir duyguymuş gibi görünse de, aslında hayatımızda çok önemli bir işleve sahip. Bu bölümde, korku hakkında konuşuyoruz. Neden korkuyoruz? Korkularımız olmasa ne olurdu? Neden bazen korkmaktan keyif alıyoruz?



Sunan: Barış Özcan

Hazırlayan: Berkant Gültekin

Ses Tasarım ve Kurgu: Metin Bozkurt

Yapımcı: Podbee Media








Tüm bölümler ve daha fazlası için ⁠⁠podbeemedia.com⁠⁠'u ziyaret et!



----- Podbee Sunar -------



Bu podcast reklam içermektedir.

Bö! Korktun mu? 🎃

47 - Bö! Korktun mu? 🎃

Herkese merhaba. Ben Barış Özcan. 111. frekansa hoş geldiniz. Bu bölüme kısa bir hikayeyle başlıyoruz. Sıradan bir mahallede, yağmurlu sıradan bir gece. Bir evin içine konuk oluyoruz. Anne, baba ve çocuktan oluşan ufak bir çekirdek ailenin evine. Babası, 7 yaşındaki oğluna iyi geceler dilemek için oğlunun odasının kapısını araladı. Eğer bunu yapmazsa, oğlunun bütün gece korkudan uyuyamayacağını biliyordu. O yüzden her gece bir iyi geceler öpücüğü vermek artık aralarında sıradan bir rutine dönüşmüştü. Babası araladığı kapıdan loş ışığın kapladığı odaya girdi. Oğlu battaniyenin altında bekliyordu. Baba odaya girer girmez enteresan bir şeyler olduğunu anlayıverdi. Oğlunun suratında her zamankinden farklı, garip, tuhaf bir ifade vardı. Olağan dışı bir ifade. Babası ne olduğunu başta anlayamadı ama oğlu resmen ağzı kulaklarına varırcasına sırıtarak bakıyordu babasına. Babası oğlunun yanına yaklaştı, yatağının kenarına oturdu ve sordu. ''İyi misin oğlum?'' Oğlu hala o aynı sırıtışını sürdürerek kafasını iki yana salladı. ''Baba, yatağımın altında bir canavar var, kontrol edebilir misin?'' Babası, oğlunun bu şakacı isteğinin karşısında önce kıkırdadı. Ardından, ''Peki madem'' deyip dizlerinin üzerine çöktü ve kafasını kar yolanın altına soktu. ''Yatağın altında kim vardı?'' dersiniz. Korkudan beti benzi atmış oğlu, gerçek oğlu vardı ve babasına şöyle fısıldadı. ''Baba, yatağımda biri var.'' Huuu gülpertici. Ne o yoksa korktunuz mu? Bu anlattığım çok klasik bir korku hikayesi. Bölüme böyle bir hikayeyle başlamak istedim çünkü bu bölümün yayınlandığı gün benim oturduğum yerde yani Amerika'da insanlar Halloween'i kutluyorlar. Çocuklar canavar kostümleri giyiyor ve sonra kapı kapı dolaşmaya başlıyorlar. Soru belli. Şaka mı, şeker mi? Hazır Halloween ya da Cadılar Bayramı gelmiş, öyleyse bu bölüm korku hakkında konuşmanın tam sırası. Endişelenmeyin, bu bölümde sizi korkutmak gibi bir niyetim yok. Belki az önce anlattığım hikayede olduğu gibi ucundan kıyısından sizi ürkütmeyi deneyebilirim ama bu bölümde daha çok korku duygusunun kendisi üzerine konuşacağız. Yani duyguya odaklanacağız biraz. Dışarısı karanlık ve evde yalnızsınız. Televizyonda bir program var. Ama televizyon sesi dışında ev neredeyse tamamen sessiz. Hiç beklemediğiniz bir anda birdenbire balkon kapısı aniden nefesiniz sızlanıyor. Kalbiniz çarpmaya başlıyor. Kaslarınız geriliyor. Birkaç saniye sonra bunun sadece rüzgar olduğunu fark ediyorsunuz. Bakıyorsunuz, belki de çekine çekine bütün kapıları, bütün pencereleri kontrol ediyorsunuz. Kimsenin evinize girmeye çalıştığı falan yok. Ama siz bir an için o kadar korktunuz ki sanki hayatınız tehlikedeymiş gibi bir tepki verdiniz. Bedeniniz bir hayvanın hayatta kalması için kritik olan o savaş ya da kaç tepkisini başlattı. Gerçekte hiçbir tehlike olmamasına rağmen. Peki bu kadar yoğun bir tepkiye neden olacak ne oldu? Korku dediğimiz şey tam olarak nedir? Korku, dünya üzerindeki herkesin yaşadığı 7 evrensel duygudan biri. Fiziksel, duygusal ya da psikolojik olarak gerçek veya hayali bir tehlike karşısında ortaya çıkıyor. Ve biz korkmanın çoğu zaman olumsuz bir duygu olduğunu düşünüyoruz. E öyle ya bu şekilde deyişler bile var. Korkularından sıyrıl, korkusuz ol falan. Siz de bu büyük ama kuru tavsiyeleri daha önce eminim duymuşsunuzdur. Ama şimdi bir düşünelim. Korkusuz olmanın mümkün olup olmadığı bir tarafa, istenilecek bir şey olup olmadığı bile tartışmalı. Çünkü aslında korkunun biz canlılar için çok hayati bir işleri var. Korku, tehlikeyle başa çıkma konusunda bizi harekete geçiriyor ve bu yüzden aslında bizi güvende tutmada da hayati öneme sahip bir duygu. Korku tepkisi beynin amigdala adı verilen bir bölgesinde başlıyor. Şakak lobundaki badem şeklindeki bir bölge bu. Uyaranların duygusal etkilerini tespit eden önemli bölgelerden. Örneğin karşımızdaki insanın yüzünde bir duygu fark ettiğimizde bu bölge yani amigdala harekete geçiyor. Bu duygu özellikle de öfke ya da korku olduğunda onun görevi çok daha büyük. Yırtıcı bir hayvan görmek gibi tehdit içeren bir uyaran, amigdalanın korku tepkisini tetikliyor ve beynimiz yalnız iki ihtimali göz önünde bulunduruyor o sırada. Savaş ya da kaç! Korktuğumuzda kalp atışımız hızlanıyor. Çünkü tehlike karşısında iki seçeneğimiz var. Savaşmak ya da kaçmak. Ve biz hangisini seçersek seçelim, kaslarımızın daha fazla enerjiye, daha hızlı kan akışına ihtiyacı var. Kalbimizin deliler gibi kan pompalamasının nedeni tam da bu. Beynimiz aşırı uyanık bir hale geliyor, bronçlarımız genişliyor ve nefes alışverişimiz hızlanıyor çünkü savaşmak ya da kaçmak için çok daha fazla oksijene ihtiyacımız var. Sindirim sistemimiz gibi hayatta kalmamız için hayati olmayan organlarımızın işlemleri de korkuyla birlikte yavaşlamaya başlıyor. Bedenimiz hayatta kalabilmek için gerekli olan motor sistemlere odaklanıyor sadece. Bu tam bir hayatta kalma durumu. Korku bizi tehlike anında hızlıca harekete geçmeye itiyor. Durup düşünmek zorunda falan kalmadan tepki vermeye zorluyor bizi. Örneğin üzerimize hızla gelen bir arabanın önünden... Hiç düşünmeden kaçmamızı sağlıyor. Evrimsel süreçte korku, türümüzün varlığını sürdürebilmesi için belki de en önemli duygu. Korkup tehlikelerden uzaklaşan, ondan kaçınan insanlar genlerini gelecek nesillere aktarabildiler. Korkmuyor olsaydık, türümüz uzun süre hayatta kalabilir miydi ya da bu denli çoğalabilir miydi sizce? Sahi? Korkmuyor olsaydık dünya nasıl bir yer olurdu acaba? Korkulardan tamamen kurtulmak ilk bakışta oldukça çekici bir istek gibi görünüyor. Peki böyle bir şey gerçek olsa nasıl olurdu? Korkusuz biri olsak, korku hissedemeyen biri ya da… Şimdi burada bölüme kısa bir ara vereceğiz. Döndüğümüzde ise sizi biriyle tanıştıracağım. Hiçbir yere ayrılmayın. Sizi biriyle tanıştıracağımı söylemiştim. Karakterimiz S.M. adında bir kadın. Evet, S.M. Bu onun adının baş harfi yeri. Çünkü gerçek kimliğini yalnızca onunla çalışan bilim insanları biliyor. Kimliği bu insanlar dışında hiç kimseyle paylaşılmıyor çünkü S.M.'nin hastalığı onu kolayca istismar edilebilir bir duruma sokabilir. Hastalığı Urbach-Witte denilen ve oldukça nadir görülen türde. Bu hastalığın daha çok ciltte şişlikler ve kuruluk şeklinde etkileri var. Bir diğer etkisi ise beyinde kalsiyum birikintileri meydana getirmesi. Ve bu kalsiyum birikintileri, S.M.'nin beyninin amigdala bölümüne kadar ilerlemiş. Hatta amigdalayı tamamen ele geçirmiş durumda. Onunla çalışmalar gerçekleştiren nörobilimci Antonio Damasio'ya göre, S.M.'nin amigdalası sanki tamamıyla alınmış gibi. Ona dışarıdan bakıldığında pek çok sağlıklı insandan farksız görünüyor. Gayet sağlıklı bir hayat yaşıyor. Zihin yetilerinde herhangi bir gerilik filan yok. Oldukça aklı başında biri. Hatta bunun yanında fazlasıyla arkadaş canlısı Sevecen. Onu normal bir insandan ayıran en büyük özelliği o yok olan amigdalası nedeniyle hissedemediği bir duygu. Yani korku. Kelimenin tam anlamıyla korkusuz birisi sevme. Korku duygusunu sevme için hiçbir anlamı yok. Hiçbir şey ifade etmiyor. Korku duymuyor demeyelim de korku duyamıyor. Karşısına yırtıcı bir hayvan veya korku hissetmeyen, onu hissedemeyen birisi. Yüksek bir binanın tepesinden ayaklarını aşağıya sarkıttığında bile öyle sakin sakin kalabiliyor. Öyle ki kendisine korkmuş bir insanın yüz ifadesi gösterildiğinde bile bunun ne anlama geldiğini bilmediğini çıkaramadığını söylüyor onunla çalışan araştırmacılar. Korkusuz olmanın SMA'ye böyle güzel bir avantaj sağladığını filan düşünebilirsiniz ama onun yaşadığı şeyler bunun tam tersi. Bakın kendisi bizzat şöyle anlatıyor başından geçenleri. Bir gün markete giderken yol üzerindeki parkın içinden geçiyordum. O parktaki banklarda oturan bir adam uzaktan bana seslendi, beni yanına çağırdı. Ben de gittim, neye ihtiyacı olduğunu sordum. Beni kıyafetimden yakaladığı gibi boğazıma bir bıçak dayadı. Keseceğini öldüreceğini söyledi beni. O anda hiçbir şey hissetmedim. Ve adama tamam devam et, kes hadi boğazımı dedim. Adam da ne yapacağını bilemedi, beni bıraktı. Korkmamıştım. Ve ona geri geleceğim, sana gününü göstereceğim dedim. Parktan ayrılıp evime gittim. Ve aslına bakarsanız SMA'nin ölümle burun buruna geldiği tek olay da bu değil. Hayatında iki kez bu şekilde bıçak çekilmiş ona ve iki kez de silah doğrultulmuş. Ve bu olayların hiçbiri SMA'yi korkutmamış. Bu olayları bir tehdit olarak algılamamış. Dolayısıyla polisi filan aramak da aklının ucundan bile geçmemiş. Üstüne üstlük bu olayların yaşandığı mekanlara hemen ertesi gün tekrar gidebilmiş. Araştırmacılar bu olayların hiçbirinin sevmeyi korkutmadığı için böyle kalıcı bir travmaya da neden olmadığını söylüyorlar. S.M. kesinlikle aptal falan değil. Onun neyini öldürüp öldürmeyeceğini gayet iyi anlayabiliyor ama tehlikeye maruz kaldığımızda bizlerin hissettiği o hızlı, bilinç dışı içgüdüsel tepkilere sahip değil. Savaş ya da kaç mekanizması onda işlemiyor. Dolayısıyla zaman zaman uzak durması gereken tehlikeli durumlardan kaçınmakta zorlanabiliyor. Buradan çıkarılabilecek en önemli sonuç insan hayatını korkulardan arındırmanın dünyayı tehlikelerden arındırmayacağı olur sanırım. Hatta tehlikelerin var olduğu ama bizim bu tehlikelerden korkmadığımız ve kaçınamadığımız bir dünya her zamankinden çok daha tehlikeli olabilir. Yani bir bakıma korkuya ihtiyacımız var. İhtiyacımız varın da ötesinde. Bazen korkudan keyif bile alıyoruz. Bu duygu üzerine bir kültür inşa etmişiz. E işte Halloween dedik ya bölümün başında cadılar bayramı. Bu bayram korkunun kutlaması geleneği değilse nedir? Veya bir roller coaster'ın tepesinde olduğunuzu hayal edin. Tren gökyüzünde asılı duran rayların üzerinde bir aşağı bir yukarı hızla hareket ederken kalbiniz nasıl da hızlı çarpıyor. Veya bu tren sağdan soldan yaratıkların çıktığı, ürkütücü çığlıkların duyulduğu bir korku tünelinde dolaştırıyor da olabilir sizi. Korku odaları ve korku evleri de son dönemde giderek yaygınlaşan etkinlik alanlarından. Ya da en basitinden ya korku filmlerini bir düşünün. Ateş başında anlatılan korku hikayelerini. Podcast tarafında da korku ve gerilim temasına sahip bir sürü yapım var. Ve inanılmaz büyük bir talep görüyorlar. Gerçek suç podcastleri mesela. Bunlar arasında Sezgi Aksu'nun Karanlık Dosyalar podcastini size önerebilirim. Bu Halloween'i Cadılar Bayramı'na özel 3 bölümle kutluyor, haberiniz olsun. Dedim ya, korku üzerine koskoca bir kültür inşa etmişiz. Peki neden? Korkmaktan neden hoşlanıyoruz? Araştırmacılara göre bunun aslında birkaç nedeni var. Korkudan zevk almak söz konusu olduğunda hormonlar belki de en önemli bir leşen. Tehdit edildiğimizi hissettiğimiz an vücudumuzda hemen adrenalin, endorfin ve dopamin hormonları salınıyor. Fiziksel olarak daha güçlü hissediyoruz bu sayede. Tüm bunları güvenli olduğunu içten içe bildiğimiz bir ortamda yaşadığımızda ise tablo bütünüyle değişiyor. Aslında güvende olduğunu bildiğimiz o korku anlarında, örneğin az önce söylediğim o roller coaster turunda ya da bir korku filmi izlerken vücudumuz bu hormonlarla gelen mutluluğun tadını çıkarıyor. Bakın daha bugün yaşadığım bir şeyi anlatayım size. Fall diye bir film izledim. Böyle yükseklik korkusuyla ilgili bir film. Çok fazla bir şey söylemeyeyim şimdi. Benim yükseklerle aram öyle çok kötü değildir ama yine de öyle bir anlatmışlar, öyle bir göstermişler ki izlerken böyle elleriniz titremeye, terlemeye falan başlıyor. Bu türden yapay korku anlarında tehlikenin tam anlamıyla gerçek olmadığını biliyoruz ya, gerçek olmadığında vücudumuz bir yandan o korkuyla salgılanan adrenalini, endorfini, oksitosin gibi bir takım hormonları salgılayıp heyecanlanırken bir yandan da beynimizin prefrontal korteksini kendi kendine güvendeyim, güvendeyim ben şu anda öyle yüksekte falan değilim demeye devam ediyor. E geriye bu adrenalin patlamasının tadını çıkarmak kalıyor. Rahatlıyoruz özellikle de film bitince. Ve böyle bir esenlik duygusu kaplıyor içimizi. Başta anlattığım o hikayede yatağın üzerinde oturan çocuk gibi biraz sırıtmaya başlıyoruz galiba. Korku bizi yaşadığımız ana daha bir entegre ediyor. Hayatın daha bir farkına varıyoruz. Keyfini çıkartıyoruz. Bunun yanında bazı insanlar sınırları zorlamaktan, heyecan aramaktan ve ne kadar korkuya tahammül edilebileceğini görmekten de hoşlanıyorlar. kaygıya gerilime o korku barajına dayanabilirlerse eğer genellikle öyle büyük bir öz tatmin duygusu yaşanıyor. Yine bahsettiğim o filmde ki tırmanıcılar ya da gerçek hayattaki bu tırmanışçılar dağlara tırmananlar filan herhalde buna benzeyen duyguların peşinde olduklarından olsa gerek böyle ekstrem sporlara yöneliyorlar. Sanki böyle sınırlarımızı aşmışız gibi bir hissin peşindeyiz galiba. Çünkü bu da bize iyi hissettiren duygulardan bir başkası. Hadi bir de bunu yemeklerden örneklendirelim. Acı biber yemekten hoşlanmaya benzemiyor mu? Her ne kadar canımızı yaksa da o yediklerimiz bir yandan da yemeğin lezzetini arttırıyor, iştahımızı açıyor. Öyleyse bu cadılar bayramı sezonunda eğer bir korku filmi izlerseniz, bir korku hikayesi okursanız ya da böyle korkunç bir bilgisayar oyunu falan oynarsanız, o anda ne hissettiğinizi, vücudunuzda ne gibi değişimler olduğunu da bir düşünün derim. Buna izin verin, keyfini çıkartın. Aslına bakarsanız korku dahil hiçbir duygu olumsuz değil. Tüm duyguların hayatımızda bir yeri var, bir işlevi var. Ve o işlevler yerini geldiğinde, tamamlandığında bir başka duyguya yer açıyorlar, ona zemin hazırlıyorlar. Böyle akıp gidiyorlar. O yüzden bugün gelin korkularımıza da bu gözle bir bakalım. Görevini tamamlayıp akıp giden bir gökyüzü gibi görelim onu. Bazen parçalı bulutlu, bazen yağmurdan sonra açan bir gökkuşağı gibi. Evet, bu bölüm vesilesiyle de hepinize sevinçle korku dolu bir cadılar bayramı diliyorum. Ne dersiniz? Mümkün mü böyle bir şey?

Herkese merhaba. Ben Barış Özcan. 111. frekansa hoş geldiniz.

bölüme kısa bir hikayeyle başlıyoruz.

Sıradan bir mahallede, yağmurlu sıradan bir gece. Bir evin içine konuk oluyoruz. Anne, baba ve çocuktan oluşan ufak bir çekirdek ailenin evine. Babası, 7 yaşındaki oğluna iyi geceler dilemek için oğlunun odasının kapısını araladı. Eğer bunu yapmazsa, oğlunun bütün gece korkudan uyuyamayacağını biliyordu.

O yüzden her gece bir iyi geceler öpücüğü vermek artık aralarında sıradan bir rutine dönüşmüştü. Babası araladığı kapıdan loş ışığın kapladığı odaya girdi. Oğlu battaniyenin altında bekliyordu. Baba odaya girer girmez enteresan bir şeyler olduğunu anlayıverdi. Oğlunun suratında her zamankinden farklı, garip, tuhaf bir ifade vardı. Olağan dışı bir ifade.

Babası ne olduğunu başta anlayamadı ama oğlu resmen ağzı kulaklarına varırcasına sırıtarak bakıyordu babasına. Babası oğlunun yanına yaklaştı, yatağının kenarına oturdu ve sordu. ''İyi misin oğlum?'' Oğlu hala o aynı sırıtışını sürdürerek kafasını iki yana salladı. ''Baba, yatağımın altında bir canavar var, kontrol edebilir misin?''

Babası, oğlunun bu şakacı isteğinin karşısında önce kıkırdadı. Ardından, ''Peki madem'' deyip dizlerinin üzerine çöktü ve kafasını kar yolanın altına soktu. ''Yatağın altında kim vardı?'' dersiniz. Korkudan beti benzi atmış oğlu, gerçek oğlu vardı ve babasına şöyle fısıldadı. ''Baba, yatağımda biri var.''

Huuu gülpertici. Ne o yoksa korktunuz mu? Bu anlattığım çok klasik bir korku hikayesi. Bölüme böyle bir hikayeyle başlamak istedim çünkü bu bölümün yayınlandığı gün benim oturduğum yerde yani Amerika'da insanlar Halloween'i kutluyorlar. Çocuklar canavar kostümleri giyiyor ve sonra kapı kapı dolaşmaya başlıyorlar.

Soru belli. Şaka mı, şeker mi? Hazır Halloween ya da Cadılar Bayramı gelmiş, öyleyse bu bölüm korku hakkında konuşmanın tam sırası. Endişelenmeyin, bu bölümde sizi korkutmak gibi bir niyetim yok. Belki az önce anlattığım hikayede olduğu gibi ucundan kıyısından sizi ürkütmeyi deneyebilirim ama bu bölümde daha çok korku duygusunun kendisi üzerine konuşacağız. Yani duyguya odaklanacağız biraz.

Dışarısı karanlık ve evde yalnızsınız. Televizyonda bir program var. Ama televizyon sesi dışında ev neredeyse tamamen sessiz. Hiç beklemediğiniz bir anda birdenbire balkon kapısı aniden nefesiniz sızlanıyor. Kalbiniz çarpmaya başlıyor. Kaslarınız geriliyor. Birkaç saniye sonra bunun sadece rüzgar olduğunu fark ediyorsunuz.

Bakıyorsunuz, belki de çekine çekine bütün kapıları, bütün pencereleri kontrol ediyorsunuz. Kimsenin evinize girmeye çalıştığı falan yok. Ama siz bir an için o kadar korktunuz ki sanki hayatınız tehlikedeymiş gibi bir tepki verdiniz. Bedeniniz bir hayvanın hayatta kalması için kritik olan o savaş ya da kaç tepkisini başlattı. Gerçekte hiçbir tehlike olmamasına rağmen.

Peki bu kadar yoğun bir tepkiye neden olacak ne oldu? Korku dediğimiz şey tam olarak nedir? Korku, dünya üzerindeki herkesin yaşadığı 7 evrensel duygudan biri. Fiziksel, duygusal ya da psikolojik olarak gerçek veya hayali bir tehlike karşısında ortaya çıkıyor.

Ve biz korkmanın çoğu zaman olumsuz bir duygu olduğunu düşünüyoruz. E öyle ya bu şekilde deyişler bile var. Korkularından sıyrıl, korkusuz ol falan. Siz de bu büyük ama kuru tavsiyeleri daha önce eminim duymuşsunuzdur. Ama şimdi bir düşünelim. Korkusuz olmanın mümkün olup olmadığı bir tarafa, istenilecek bir şey olup olmadığı bile tartışmalı. Çünkü aslında korkunun biz canlılar için çok hayati bir işleri var.

Korku, tehlikeyle başa çıkma konusunda bizi harekete geçiriyor ve bu yüzden aslında bizi güvende tutmada da hayati öneme sahip bir duygu.

Korku tepkisi beynin amigdala adı verilen bir bölgesinde başlıyor. Şakak lobundaki badem şeklindeki bir bölge bu. Uyaranların duygusal etkilerini tespit eden önemli bölgelerden. Örneğin karşımızdaki insanın yüzünde bir duygu fark ettiğimizde bu bölge yani amigdala harekete geçiyor. Bu duygu özellikle de öfke ya da korku olduğunda onun görevi çok daha büyük.

Yırtıcı bir hayvan görmek gibi tehdit içeren bir uyaran, amigdalanın korku tepkisini tetikliyor ve beynimiz yalnız iki ihtimali göz önünde bulunduruyor o sırada. Savaş ya da kaç! Korktuğumuzda kalp atışımız hızlanıyor. Çünkü tehlike karşısında iki seçeneğimiz var. Savaşmak ya da kaçmak. Ve biz hangisini seçersek seçelim, kaslarımızın daha fazla enerjiye, daha hızlı kan akışına ihtiyacı var. Kalbimizin deliler gibi kan pompalamasının nedeni tam da bu.

Beynimiz aşırı uyanık bir hale geliyor, bronçlarımız genişliyor ve nefes alışverişimiz hızlanıyor çünkü savaşmak ya da kaçmak için çok daha fazla oksijene ihtiyacımız var. Sindirim sistemimiz gibi hayatta kalmamız için hayati olmayan organlarımızın işlemleri de korkuyla birlikte yavaşlamaya başlıyor. Bedenimiz hayatta kalabilmek için gerekli olan motor sistemlere odaklanıyor sadece. Bu tam bir hayatta kalma durumu.

Korku bizi tehlike anında hızlıca harekete geçmeye itiyor. Durup düşünmek zorunda falan kalmadan tepki vermeye zorluyor bizi. Örneğin üzerimize hızla gelen bir arabanın önünden...

Hiç düşünmeden kaçmamızı sağlıyor. Evrimsel süreçte korku, türümüzün varlığını sürdürebilmesi için belki de en önemli duygu. Korkup tehlikelerden uzaklaşan, ondan kaçınan insanlar genlerini gelecek nesillere aktarabildiler. Korkmuyor olsaydık, türümüz uzun süre hayatta kalabilir miydi ya da bu denli çoğalabilir miydi sizce?

Sahi? Korkmuyor olsaydık dünya nasıl bir yer olurdu acaba? Korkulardan tamamen kurtulmak ilk bakışta oldukça çekici bir istek gibi görünüyor. Peki böyle bir şey gerçek olsa nasıl olurdu? Korkusuz biri olsak, korku hissedemeyen biri ya da… Şimdi burada bölüme kısa bir ara vereceğiz. Döndüğümüzde ise sizi biriyle tanıştıracağım. Hiçbir yere ayrılmayın.

Sizi biriyle tanıştıracağımı söylemiştim. Karakterimiz S.M. adında bir kadın. Evet, S.M. Bu onun adının baş harfi yeri. Çünkü gerçek kimliğini yalnızca onunla çalışan bilim insanları biliyor. Kimliği bu insanlar dışında hiç kimseyle paylaşılmıyor çünkü S.M.'nin hastalığı onu kolayca istismar edilebilir bir duruma sokabilir.

Hastalığı Urbach-Witte denilen ve oldukça nadir görülen türde. Bu hastalığın daha çok ciltte şişlikler ve kuruluk şeklinde etkileri var.

Bir diğer etkisi ise beyinde kalsiyum birikintileri meydana getirmesi. Ve bu kalsiyum birikintileri, S.M.'nin beyninin amigdala bölümüne kadar ilerlemiş. Hatta amigdalayı tamamen ele geçirmiş durumda. Onunla çalışmalar gerçekleştiren nörobilimci Antonio Damasio'ya göre, S.M.'nin amigdalası sanki tamamıyla alınmış gibi. Ona dışarıdan bakıldığında pek çok sağlıklı insandan farksız görünüyor.

Gayet sağlıklı bir hayat yaşıyor. Zihin yetilerinde herhangi bir gerilik filan yok. Oldukça aklı başında biri. Hatta bunun yanında fazlasıyla arkadaş canlısı Sevecen. Onu normal bir insandan ayıran en büyük özelliği o yok olan amigdalası nedeniyle hissedemediği bir duygu. Yani korku.

Kelimenin tam anlamıyla korkusuz birisi sevme. Korku duygusunu sevme için hiçbir anlamı yok. Hiçbir şey ifade etmiyor. Korku duymuyor demeyelim de korku duyamıyor. Karşısına yırtıcı bir hayvan veya

korku hissetmeyen, onu hissedemeyen birisi. Yüksek bir binanın tepesinden ayaklarını aşağıya sarkıttığında bile öyle sakin sakin kalabiliyor. Öyle ki kendisine korkmuş bir insanın yüz ifadesi gösterildiğinde bile bunun ne anlama geldiğini bilmediğini çıkaramadığını söylüyor onunla çalışan araştırmacılar.

Korkusuz olmanın SMA'ye böyle güzel bir avantaj sağladığını filan düşünebilirsiniz ama onun yaşadığı şeyler bunun tam tersi. Bakın kendisi bizzat şöyle anlatıyor başından geçenleri. Bir gün markete giderken yol üzerindeki parkın içinden geçiyordum. O parktaki banklarda oturan bir adam uzaktan bana seslendi, beni yanına çağırdı. Ben de gittim, neye ihtiyacı olduğunu sordum.

Beni kıyafetimden yakaladığı gibi boğazıma bir bıçak dayadı. Keseceğini öldüreceğini söyledi beni. O anda hiçbir şey hissetmedim. Ve adama tamam devam et, kes hadi boğazımı dedim. Adam da ne yapacağını bilemedi, beni bıraktı. Korkmamıştım. Ve ona geri geleceğim, sana gününü göstereceğim dedim. Parktan ayrılıp evime gittim.

Ve aslına bakarsanız SMA'nin ölümle burun buruna geldiği tek olay da bu değil. Hayatında iki kez bu şekilde bıçak çekilmiş ona ve iki kez de silah doğrultulmuş. Ve bu olayların hiçbiri SMA'yi korkutmamış. Bu olayları bir tehdit olarak algılamamış. Dolayısıyla polisi filan aramak da aklının ucundan bile geçmemiş. Üstüne üstlük bu olayların yaşandığı mekanlara hemen ertesi gün tekrar gidebilmiş.

Araştırmacılar bu olayların hiçbirinin sevmeyi korkutmadığı için böyle kalıcı bir travmaya da neden olmadığını söylüyorlar.

S.M. kesinlikle aptal falan değil. Onun neyini öldürüp öldürmeyeceğini gayet iyi anlayabiliyor ama tehlikeye maruz kaldığımızda bizlerin hissettiği o hızlı, bilinç dışı içgüdüsel tepkilere sahip değil. Savaş ya da kaç mekanizması onda işlemiyor. Dolayısıyla zaman zaman uzak durması gereken tehlikeli durumlardan kaçınmakta zorlanabiliyor.

Buradan çıkarılabilecek en önemli sonuç insan hayatını korkulardan arındırmanın dünyayı tehlikelerden arındırmayacağı olur sanırım. Hatta tehlikelerin var olduğu ama bizim bu tehlikelerden korkmadığımız ve kaçınamadığımız bir dünya her zamankinden çok daha tehlikeli olabilir. Yani bir bakıma korkuya ihtiyacımız var. İhtiyacımız varın da ötesinde. Bazen korkudan keyif bile alıyoruz.

Bu duygu üzerine bir kültür inşa etmişiz. E işte Halloween dedik ya bölümün başında cadılar bayramı. Bu bayram korkunun kutlaması geleneği değilse nedir? Veya bir roller coaster'ın tepesinde olduğunuzu hayal edin. Tren gökyüzünde asılı duran rayların üzerinde bir aşağı bir yukarı hızla hareket ederken kalbiniz nasıl da hızlı çarpıyor.

Veya bu tren sağdan soldan yaratıkların çıktığı, ürkütücü çığlıkların duyulduğu bir korku tünelinde dolaştırıyor da olabilir sizi. Korku odaları ve korku evleri de son dönemde giderek yaygınlaşan etkinlik alanlarından. Ya da en basitinden ya korku filmlerini bir düşünün. Ateş başında anlatılan korku hikayelerini.

Podcast tarafında da korku ve gerilim temasına sahip bir sürü yapım var. Ve inanılmaz büyük bir talep görüyorlar. Gerçek suç podcastleri mesela. Bunlar arasında Sezgi Aksu'nun Karanlık Dosyalar podcastini size önerebilirim. Bu Halloween'i Cadılar Bayramı'na özel 3 bölümle kutluyor, haberiniz olsun. Dedim ya, korku üzerine koskoca bir kültür inşa etmişiz. Peki neden? Korkmaktan neden hoşlanıyoruz?

Araştırmacılara göre bunun aslında birkaç nedeni var. Korkudan zevk almak söz konusu olduğunda hormonlar belki de en önemli bir leşen. Tehdit edildiğimizi hissettiğimiz an vücudumuzda hemen adrenalin, endorfin ve dopamin hormonları salınıyor. Fiziksel olarak daha güçlü hissediyoruz bu sayede. Tüm bunları güvenli olduğunu içten içe bildiğimiz bir ortamda yaşadığımızda ise tablo bütünüyle değişiyor.

Aslında güvende olduğunu bildiğimiz o korku anlarında, örneğin az önce söylediğim o roller coaster turunda ya da bir korku filmi izlerken vücudumuz bu hormonlarla gelen mutluluğun tadını çıkarıyor. Bakın daha bugün yaşadığım bir şeyi anlatayım size. Fall diye bir film izledim. Böyle yükseklik korkusuyla ilgili bir film. Çok fazla bir şey söylemeyeyim şimdi.

Benim yükseklerle aram öyle çok kötü değildir ama yine de öyle bir anlatmışlar, öyle bir göstermişler ki izlerken böyle elleriniz titremeye, terlemeye falan başlıyor. Bu türden yapay korku anlarında tehlikenin tam anlamıyla gerçek olmadığını biliyoruz ya, gerçek olmadığında vücudumuz bir yandan o korkuyla salgılanan adrenalini, endorfini, oksitosin gibi bir takım hormonları salgılayıp heyecanlanırken bir yandan da beynimizin prefrontal korteksini

kendi kendine güvendeyim, güvendeyim ben şu anda öyle yüksekte falan değilim demeye devam ediyor. E geriye bu adrenalin patlamasının tadını çıkarmak kalıyor. Rahatlıyoruz özellikle de film bitince. Ve böyle bir esenlik duygusu kaplıyor içimizi. Başta anlattığım o hikayede yatağın üzerinde oturan çocuk gibi biraz sırıtmaya başlıyoruz galiba.

Korku bizi yaşadığımız ana daha bir entegre ediyor. Hayatın daha bir farkına varıyoruz. Keyfini çıkartıyoruz. Bunun yanında bazı insanlar sınırları zorlamaktan, heyecan aramaktan ve ne kadar korkuya tahammül edilebileceğini görmekten de hoşlanıyorlar.

kaygıya gerilime o korku barajına dayanabilirlerse eğer genellikle öyle büyük bir öz tatmin duygusu yaşanıyor. Yine bahsettiğim o filmde ki tırmanıcılar ya da gerçek hayattaki bu tırmanışçılar dağlara tırmananlar filan herhalde buna benzeyen duyguların peşinde olduklarından olsa gerek böyle

ekstrem sporlara yöneliyorlar. Sanki böyle sınırlarımızı aşmışız gibi bir hissin peşindeyiz galiba. Çünkü bu da bize iyi hissettiren duygulardan bir başkası. Hadi bir de bunu yemeklerden örneklendirelim. Acı biber yemekten hoşlanmaya benzemiyor mu? Her ne kadar canımızı yaksa da o yediklerimiz bir yandan da yemeğin lezzetini arttırıyor, iştahımızı açıyor.

Öyleyse bu cadılar bayramı sezonunda eğer bir korku filmi izlerseniz, bir korku hikayesi okursanız ya da böyle korkunç bir bilgisayar oyunu falan oynarsanız, o anda ne hissettiğinizi, vücudunuzda ne gibi değişimler olduğunu da bir düşünün derim. Buna izin verin, keyfini çıkartın.

Aslına bakarsanız korku dahil hiçbir duygu olumsuz değil. Tüm duyguların hayatımızda bir yeri var, bir işlevi var. Ve o işlevler yerini geldiğinde, tamamlandığında bir başka duyguya yer açıyorlar, ona zemin hazırlıyorlar. Böyle akıp gidiyorlar. O yüzden bugün gelin korkularımıza da bu gözle bir bakalım. Görevini tamamlayıp akıp giden bir gökyüzü gibi görelim onu. Bazen parçalı bulutlu, bazen yağmurdan sonra açan bir gökkuşağı gibi.

Evet, bu bölüm vesilesiyle de hepinize sevinçle korku dolu bir cadılar bayramı diliyorum. Ne dersiniz? Mümkün mü böyle bir şey?

Konya, bozkırın tam çocuğudur demişti Tanpınar. Çumra, Abdullah Aksoy’dan beri bozkırın üvey çocuğu olarak kaldı.&nbsp;

*Bu bölümdeki bazı unsurlar rahatsız edici olabilir*

Sunan:&nbsp;Sezgi Aksu
Yazan ve Yöneten:&nbsp;Hazal Beril Çam
Ses Tasarımı ve Kurgu:&nbsp;Tolgacan Bozca
Cast Direktörü:&nbsp;Bilgesu Akın
Intro Müzik: Soykan Soner
Yapımcı:&nbsp;Podbee Media

Canlandırmalar: 

Ömer Komiser: Tansu Biçer
Vahap Komiser: Metin Bozkurt
Abdullah: Jehat Kaplan
Bekir Usta: Ali Emrah Sarı
Yılmaz Usta: Mesut Karakulak
Celal Kara: Numan Direkçi
Gardiyan: Berk Utni
Walter: Gökbey Karataş
Polis 1: Özgür Yılgür
Polis 2: Oğulcan Ayan
Çocuk: Lâl Vulkan

------- Podbee Sunar -------

Bu podcast reklam içermektedir.

Çumra Canavarı - 1. Bölüm: Topraktan Yükselen Koku #Podbee Dinlesen Duyarsın

57 - Çumra Canavarı - 1. Bölüm: Topraktan Yükselen Koku #Podbee Dinlesen Duyarsın

Çumra Canavarı serisinde dinleyecekleriniz gerçek olaylardan esinlenerek kurgulanmıştır. 12 Nisan 1967 Konya Cezaevi Beyim, Allah rızası için çiçeklerimi getir. Son kez namaz kılacağım. Tamam, bekle. Allah'ım sen beni affet. Allah'ım bu günahkar kulunu affet ya Rabbi. Yarabbi, sen en yücesin. Bağışla beni, kurban olduğum. Son günahımı işleyeceğim. Bu aciz kuluna merhamet eyle yarabbi. Yarabbi, sen bizi salih kullarından eyle yarabbi. Sen bizi hidayet eyle yarabbi. Affet beni yarabbi. Al. Allah razı olsun beyim. Allahü ekber. Allahü ekber. Allah-u Ekber! Esselamu Aleyküm ve Rahmetullah! Esselamu Aleyküm ve Rahmetullah! Merhum Abdullah Aksu'ya hakkınızı helal ediyor musunuz? Etmiyoruz hocam! Hakkınızı helal bana etmiyoruz! Ne yapıyorsunuz ya? Yapmayın! Cemaat-i Müslümin olur mu böyle? Yazıktır! Günahtır! Günahtır! Yapmayın! Yapmayın! Atmayın şu taşları! Atmayın! Nisan 1990. Çumra, Konya. Çumra'nın ileri gelenlerinden Celal Kara, Çumra'da elliyi aşkın ev yapmıştı. Neredeyse tüm Çumra onun yaptığı evlerde oturuyordu. Varlıklı olduğu kadar da aksi biriydi Celal Bey. Köylüler onun gözünün içine bakmaktan çekinirdi. Bakabilseler ilk sormak istedikleri soru bu kadar varlıklı bir adamın neden hala o kokuşmuş evinde oturduğuydu. Tüm Çumralıları yeni apartmanlarda oturtan Celal Kara, kendine yeni bir ev yapmıyor, baba yadigarı evinden ayrılmıyordu. Onun bahçesinden yükselen koku, sadece Celal Kara ve ailesi için değil, tüm Çumra halkı için dayanılmaz bir hal almıştı. Toprak, havaların ısınmasıyla daha da kötü kokuyor, adımını atanı içine çeken bir bataklığa dönüşüyordu. Bu öyle bir kokuydu ki, Çumra'dan tüm Anadolu'ya nüfuz eden bir lanete dönüşmüştü. Celal Kara bu sorunu kökünden çözmek için evinin bahçesinde bir kazı çalışması başlattı. Bahçesinin her yerine ayçiçeği ekilsin istiyordu. Peki 23 yıldır gitmeyen bu koku, ayçiçekleri ekilmesiyle gidecek miydi? 23 Nisan 1990 sabahı ülkenin dört bir yanında kutlamalar yapılırken Celal Kara'nın bahçesinde çalışan Yılmaz ve Bekir Usta sıcaktan bunalmışlardı. Ya kapat hele şunu ya. Başımıza güneş geçmiş kaç saattir. Bir türkü neyin aç ya. Lan oğlum kurtlanma çevir hele düğmesini aç. Ben ne bileyim bana ne ya. Oba! Ha şöyle ya. Azıcık neşemiz yerine gelsin ya. Ne yapıyorsun lan oğlum? Allah canını almayasın senin. Kazmayla alkış tutuyorum. Celal efendi görecek lan. Gel buraya gel. Aman göreceği varsa görsün. Ne bu vakit? Çekil, çekil, çekil. Kapat sen de şunu, kapat ya. O ne lan? Tövbe estağfurullah! Tövbe estağfurullah! Bismillah! Bismillah! Bismillah! Bu ne lan? Bu ne lan? Allah! Allah! Allah! O gün Celal Karan'ın bahçesinden tam beş ceset çıkmıştı. İskelete dönüşmüş beş ceset. Bahçenin her yerini kaplamış, cenin pozisyonunda yatan beş ceset. Kısa sürede Celal Kara'nın bahçesi polisler, savcılar ve bölge halkının kalabalığıyla dolmuştu. Bahçesinden beş ceset çıkan Celal Kara, her şeyin sorumlusu olarak görülen en olağan şüpheliydi. Karakolda verdiği ifadelerde cesetleri açıklayamıyor, sadece bir şey bilmediğine dair yemin ediyordu. Panikten hiçbir şey düşünemeyen Celal Kara, böyle giderse hapse girebileceğini duyduğu an hatırladı. Kiracı. Bundan tam 28 yıl önce evini kiraladığı o uğursuz kiracı. Ben kendimi bildim bileli bu evde oturuyorum komiserim. 62 senesinde 2 yılında Gayseri'ye gittiydik oğlanın askerliği için. Hanım bizim oğlana çok düşkün, bırakamadı illa bizde gidelim dedi. Peşinden gittik bizde ne yapacaksın? O zaman da bu evi o uğursuza kiraladıydım. Kiralanmaz olaydım lanet ol lanete. Yanlış olmasın bir, bir buçuk yıl oturduktan sonra da taşıncam ben dedi. Taşındı. Bu sefer de Kazım Bey'in evine taşındı. Bozok yoluna doğru. Ondan sonra oğlanın askerliği bitince de biz de başka kiracı almadık zaten komiserin. Tekrar döndük evimize. Bunlar hep o iblisin işi. Bütün Çumra lanet etmişti o kiracıya. Tam unutulmuştu ki yine dönmüştü o lanet. Ama artık aradan 23 yıl geçtiğinden ne savcı biliyordu bu davayı ne de polisler. 23 yıl önce Çumra'daki laneti bitiren o iki komiserin yuvaya dönme vakti gelmişti. Şimdi ufak bir aramız olacak. Ardından tekrar birlikteyiz. Mayıs 1990 Ooo, Ömer komiserim, bu göbek ne yahu? Bırak benim göbeği, senin saçlar nereye gitti asıl komiser? Valla benden uzak, Allah'a yakın olsun ha. Gel, gel bir sarılayım sana, gel. Gel, gel, gel. Döndük dolaştık, geri geldik güzel çumuramıza. Valla öyle oldu. Hadi başlayalım, ne olmuş? Ne olacak komiserim? Yine kazmışlar bataklığı. Yine ceset çıkmış. 1962. Çatalhöyük, Konya. 1960'lı yılların başında yaklaşık 9400 yıllık bir tarihi olan Çumra'ya bağlı Çatalhöyük kentinde arkeolojik kazılar başlamıştı. Yıllar sürecek bu kazıları başlatmak için gelen Alman ve İngiliz ekipler muhtar ve bölge halkını ikna edebilmek için çok uğraştı. Çumralılar, köylerine yabancıların gelmesini ve düzenlerinin bozulmasını istemiyorlardı. Arkeologlar, kazılar sonucu ortaya çıkarılacakların tüm dünya için çok önemli olduğunu, bu sayede Çumra'nın da dünyadaki herkes tarafından tanınacağını köylülere anlattı. Aynı zamanda kazılarda çalışıp para kazanabileceklerini bilmek de Çumralılar için önemliydi. Çünkü köylülerin çoğu zaten şehre göçmüştü. Kalanlarsa ya Celal Kara'nın inşaatlarında çalışıyor ya da tarla sürüyordu. Bu kazılarda çalışmak onlar için daha iyi ve daha kazançlı görünüyordu. Sonunda köylüler ve muhtar zor da olsa ikna oldular. Ve Çatalhöyük kentinde kazılar başladı. Bunun için Türkiye'nin ve dünyanın farklı yerlerinden Çumra'ya ekipler geliyor. 9400 yıl önceki Çatalhöyük kentini tekrar gün yüzüne çıkarmak için kazı çalışmaları yapıyorlardı. 20 metre yüksekliğindeki höyüklerin altından çıkan onlarca iskelet köylüleri tedirgin etmişti. Ölmüş insanları yattıkları yerden çıkartmanın çumraya uğursuzluk getireceğini düşünüyorlardı. İlginç olan şuydu ki, iskeletler evlerin altından çıkıyordu. Arkeologların söylediğine göre, çatal höyüklüler ev sahipleri öldükten sonra onları cenin şeklinde gömüp üstüne yeni bir ev inşa ederlermiş. Yani Çatalhöyük Nekropolü'nde her yeni ev önceki ev sahiplerinin mezarlığıymış. Konya'da hiçliğin ortasından yükselen bu höyükler, Çumra'yı bir açık mezarlığa çevirmişti. Üstelik bu mezarlık sadece 9400 yıl önceki Çatalhöyüklülere değil, kazı için Çumra'ya gelenlere de mezar olmuştu. O dönem Çumra'ya dışarıdan gelen yerli yabancı birçok insan kayıplara karışıyordu. Belki de köylüler haklıydı. Antik çatal ayık mezarları, Çumra'ya bela getirmişti. Şşş, bak hele bak. Bizim deli bulmuş yine bir kafa dengi kendine. Karışma lan adamı. Almancı olacak o. Senin yeğen ne ara gittiydi Almanya'ya? Almanya mıydı? Haa, Dusseldorf'a gitti. Kurban da gelecekler, Allah kısmet edersin. Ne oluyor lan? Aha geldi yine bunun cinleri. Şu adamı çağır da anlıyordu bunun dilinden. Walter'e mi diyorsun? Evet Kamil. Walter nerede? Şu taraftaydı daha iyi. Kapar getir baksın şuna. Geliyor kendisi zaten. Kurban olayım Walter abi bir şuna bir bakıver ya. Ya ya okey. Abdullah'ın yüzü çarpılmış gibiydi. Gözlerinin her ikisi de ayrı yöne bakıyordu. Tüm bedeni, yüzünün her kıvrımı kasılıyor, ağzından köpükler çıkıyordu. Göğüs kafesinden çıkan o acı çığlık tüm çatala yükleyen kılandı. Arkeolog Walter Zimmermann, ilk yardımı bildiğinden kazılarda yaşanan ani sağlık sorunlarında köylülere yardımcı olmaya çalışıyordu. Sara nöbeti geçiren Abdullah'la ise daha önceden Abdullah'ın kazı sırasında sıcaktan fenalaştığı bir günden tanışıyorlardı. Walter, Abdullah'ı serin bir ağaç gölgesine yatırdı, ona su verdi, kendine gelmesini sağladı. Köylüler müteşekkir olup dağıldılar. O günden sonra Walter'ı bir daha gören olmadı. Walter, kazılar başladıktan sonra kaybolan üçüncü Alman arkeologtu. Çumra'da yıllardır görev yapan, kendisi de Çumralı olan Vahap komiser, kayıpları önemsemiyordu. Vahap komiser ve köylüler arasında çatala yükün altında define olduğuna, arkeolog kılığında gelen Alman ve İngilizlerin de bu definenin peşinde olduğuna dair bir dedikodu vardı. Sonuçta yıllarca birbirine karşı savaşmışlardı. Şimdi de define uğruna savaşıyorlardı. Ancak Vahap komiser kayıpların üstüne gitmediği için emniyetten uyarı almıştı. Artık bu işin ciddi bir şekilde araştırılması gerekiyordu. Konya Merkez Emniyet Müdürlüğü'nde yıllarca cinayet büro amiri olarak çalışan, onlarca katili yakalayıp adalete teslim eden Komiser Ömer, bu iş için biçilmiş kaftandı. Çumra'ya kayıpların peşine düşmek üzere tayin edildi. Amirim, sizi Ömer komiserimle danıştırayım. Kendisi merkezden geldi Çumra'mıza. Tekrar hoş geldiniz komiserim. Hoş bulduk, hoş bulduk. Merhaba, afiyet olsun. Ömer adı güzel ben. Ooo hoş geldin, hoş geldin. Biz de seni bekliyorduk. Ömer komiser. Vahap bende. Buyur geç otur, yemeğimizi ye. Memnun oldum Vahap Bey. Sağ olun, yedim ben. Olmaz öyle, geç otur iki lokma yemek ye. Bana şu kayıpların bilgisini getirir misin oğlum? Getireyim amirim. Teşekkür ederim Vahap komiserim. Gerçekten ben tokum. Ömer komiserim ayıp oluyor. Biz aç olduğumuzdan mı oturuyoruz ya? Allah ne verdiyse hep beraber yiyeceğiz. Acelen ne? İşimize bakalım Vahap Bey, kaybedecek ne vaktimiz kaldı ne de insanımız öyle değil mi? Bak komiser, sen buraların yabancısın, bilmezsin. Burada zaman geçmek bilmez. Yemeğini yiyeceksin, çayını içeceksin, sonra da ağır ağır işini yapacaksın. Anladın? Uyarınız için teşekkürler. Daha sonra bir çayınızı içmeye gelirim. İyi günler. Tövbe estağfurullah çattık ya. Yusuf, çay getir lan bana. Şunları da bu ne bu poşet mi bir şeyin içine koy kaldır. Çumra küçük bir yerdi. Çok olay çıkmazdı. Çıkan olaylardaysa Vahap komiser orta yolu bulmaya çalışır... ...kendine iş çıksın istemezdi. Ömer komiserin geldiği gibi her şeyi kurcalamaya başlaması... ...onu huzursuz etti. Hem kendisinin hem de tüm Çumra'nın rahatını bozacağını anlamıştı. Açılın buradan, hadi beklemeyin. Eyvah abim. Hadi yengeyi de al gitsen. Ben haber vereceğim size. Tamam, tamam. Necef, olay ne? Komiserim, aha bu oğlanlar toprakta oynarken eşeleyince çıkmış. Oğlum niye eşeleyiyorsunuz lan toprağa marukat gibi? Anne! Şuraya beni çağırın hele, gelsin. Ulan adam çırılçıplak, kapatın lan şu üstünü, günaha soktunuz hepimizi. Baş aşağı mı gömmüşler lan bu da bunu? Evet komiserim aha bu sicimle bağlamışlar. Tövbe estağfurullah. Müslüman Müslüman bunu yapar mı Recep? Yapmaz komiserim. Komiserim olaya tanık olan kimse yok gibi görünüyor. Gel gel Ömer Bey gel. Aha bak olay burada gel. Ben de seni dayanıklı sandıydım ya. Ömer komiserin olay yerine ulaşmasıyla iskelete dönüşmüş bir cesetle göz göze gelmesi bir olmuştu. Bu, onun ölü bir bedenle ilk karşılaşması değildi. Ancak daha önce hiç böyle bir manzaraya şahit olmamıştı. Elini ayağını bağlamak, başüstü gömmek... Bunu yapan kişi, birilerine bir şeyler söylemek istiyordu. Sanki her şeyi yapabileceğine dair bir kudreti olduğunu kanıtlamak istiyordu. Peki kimdi bunu yapan? Ne söylemek istiyordu? Ömer komiser bu soruların peşinden Vahap komiserle birlikte gidecek ve soru işaretlerini ortadan kaldıracaktı. Birinci bölümün sonuna geldik. Hikayenin devamı gelecek hafta sizlerle.

Çumra Canavarı serisinde dinleyecekleriniz gerçek olaylardan esinlenerek kurgulanmıştır.

Allah rızası için çiçeklerimi getir. Son kez namaz kılacağım. Tamam, bekle.

Allah'ım sen beni affet. Allah'ım bu günahkar kulunu affet ya Rabbi.

Yarabbi, sen en yücesin. Bağışla beni, kurban olduğum. Son günahımı işleyeceğim. Bu aciz kuluna merhamet eyle yarabbi. Yarabbi, sen bizi salih kullarından eyle yarabbi. Sen bizi hidayet eyle yarabbi. Affet beni yarabbi.

Allah-u Ekber! Esselamu Aleyküm ve Rahmetullah! Esselamu Aleyküm ve Rahmetullah! Merhum Abdullah Aksu'ya hakkınızı helal ediyor musunuz? Etmiyoruz hocam! Hakkınızı helal bana etmiyoruz! Ne yapıyorsunuz ya? Yapmayın! Cemaat-i Müslümin olur mu böyle? Yazıktır! Günahtır! Günahtır! Yapmayın! Yapmayın! Atmayın şu taşları! Atmayın!

Nisan 1990. Çumra, Konya. Çumra'nın ileri gelenlerinden Celal Kara, Çumra'da elliyi aşkın ev yapmıştı. Neredeyse tüm Çumra onun yaptığı evlerde oturuyordu. Varlıklı olduğu kadar da aksi biriydi Celal Bey. Köylüler onun gözünün içine bakmaktan çekinirdi. Bakabilseler ilk sormak istedikleri soru bu kadar varlıklı bir adamın neden hala o kokuşmuş evinde oturduğuydu.

Tüm Çumralıları yeni apartmanlarda oturtan Celal Kara, kendine yeni bir ev yapmıyor, baba yadigarı evinden ayrılmıyordu. Onun bahçesinden yükselen koku, sadece Celal Kara ve ailesi için değil, tüm Çumra halkı için dayanılmaz bir hal almıştı. Toprak, havaların ısınmasıyla daha da kötü kokuyor, adımını atanı içine çeken bir bataklığa dönüşüyordu. Bu öyle bir kokuydu ki, Çumra'dan tüm Anadolu'ya nüfuz eden bir lanete dönüşmüştü.

Celal Kara bu sorunu kökünden çözmek için evinin bahçesinde bir kazı çalışması başlattı. Bahçesinin her yerine ayçiçeği ekilsin istiyordu. Peki 23 yıldır gitmeyen bu koku, ayçiçekleri ekilmesiyle gidecek miydi? 23

Nisan 1990 sabahı ülkenin dört bir yanında kutlamalar yapılırken Celal Kara'nın bahçesinde çalışan Yılmaz ve Bekir Usta sıcaktan bunalmışlardı.

Ya kapat hele şunu ya. Başımıza güneş geçmiş kaç saattir. Bir türkü neyin aç ya. Lan oğlum kurtlanma çevir hele düğmesini aç. Ben ne bileyim bana ne ya. Oba!

Ha şöyle ya. Azıcık neşemiz yerine gelsin ya.

Ne yapıyorsun lan oğlum? Allah canını almayasın senin. Kazmayla alkış tutuyorum. Celal

efendi görecek lan. Gel buraya gel. Aman göreceği varsa görsün. Ne bu vakit?

Çekil, çekil, çekil. Kapat sen de şunu, kapat ya. O ne lan?

Tövbe estağfurullah! Tövbe estağfurullah! Bismillah! Bismillah! Bismillah! Bu ne lan? Bu ne lan? Allah! Allah! Allah! O gün Celal Karan'ın bahçesinden tam beş ceset çıkmıştı. İskelete dönüşmüş beş ceset. Bahçenin her yerini kaplamış, cenin pozisyonunda yatan beş ceset.

Kısa sürede Celal Kara'nın bahçesi polisler, savcılar ve bölge halkının kalabalığıyla dolmuştu. Bahçesinden beş ceset çıkan Celal Kara, her şeyin sorumlusu olarak görülen en olağan şüpheliydi. Karakolda verdiği ifadelerde cesetleri açıklayamıyor, sadece bir şey bilmediğine dair yemin ediyordu.

Panikten hiçbir şey düşünemeyen Celal Kara, böyle giderse hapse girebileceğini duyduğu an hatırladı. Kiracı. Bundan tam 28 yıl önce evini kiraladığı o uğursuz kiracı.

Ben kendimi bildim bileli bu evde oturuyorum komiserim. 62 senesinde 2 yılında Gayseri'ye gittiydik oğlanın askerliği için. Hanım bizim oğlana çok düşkün, bırakamadı illa bizde gidelim dedi. Peşinden gittik bizde ne yapacaksın? O zaman da bu evi o uğursuza kiraladıydım. Kiralanmaz olaydım lanet ol lanete. Yanlış olmasın bir, bir buçuk yıl oturduktan sonra da taşıncam ben dedi. Taşındı. Bu sefer de Kazım Bey'in evine taşındı. Bozok yoluna doğru.

Ondan sonra oğlanın askerliği bitince de biz de başka kiracı almadık zaten komiserin. Tekrar döndük evimize. Bunlar hep o iblisin işi. Bütün Çumra lanet etmişti o kiracıya. Tam unutulmuştu ki yine dönmüştü o lanet. Ama artık aradan 23 yıl geçtiğinden ne savcı biliyordu bu davayı ne de polisler. 23 yıl önce Çumra'daki laneti bitiren o iki komiserin yuvaya dönme vakti gelmişti.

Şimdi ufak bir aramız olacak. Ardından tekrar birlikteyiz. Mayıs

1990 Ooo, Ömer komiserim, bu göbek ne yahu? Bırak benim göbeği, senin saçlar nereye gitti asıl komiser? Valla benden uzak, Allah'a yakın olsun ha. Gel, gel bir sarılayım sana, gel. Gel, gel, gel.

Döndük dolaştık, geri geldik güzel çumuramıza. Valla öyle oldu. Hadi başlayalım, ne olmuş? Ne olacak komiserim? Yine kazmışlar bataklığı. Yine ceset çıkmış. 1962.

1960'lı yılların başında yaklaşık 9400 yıllık bir tarihi olan Çumra'ya bağlı Çatalhöyük kentinde arkeolojik kazılar başlamıştı. Yıllar sürecek bu kazıları başlatmak için gelen Alman ve İngiliz ekipler muhtar ve bölge halkını ikna edebilmek için çok uğraştı.

Çumralılar, köylerine yabancıların gelmesini ve düzenlerinin bozulmasını istemiyorlardı. Arkeologlar, kazılar sonucu ortaya çıkarılacakların tüm dünya için çok önemli olduğunu, bu sayede Çumra'nın da dünyadaki herkes tarafından tanınacağını köylülere anlattı.

Aynı zamanda kazılarda çalışıp para kazanabileceklerini bilmek de Çumralılar için önemliydi. Çünkü köylülerin çoğu zaten şehre göçmüştü. Kalanlarsa ya Celal Kara'nın inşaatlarında çalışıyor ya da tarla sürüyordu. Bu kazılarda çalışmak onlar için daha iyi ve daha kazançlı görünüyordu.

Sonunda köylüler ve muhtar zor da olsa ikna oldular. Ve Çatalhöyük kentinde kazılar başladı. Bunun için Türkiye'nin ve dünyanın farklı yerlerinden Çumra'ya ekipler geliyor. 9400 yıl önceki Çatalhöyük kentini tekrar gün yüzüne çıkarmak için kazı çalışmaları yapıyorlardı.

20 metre yüksekliğindeki höyüklerin altından çıkan onlarca iskelet köylüleri tedirgin etmişti. Ölmüş insanları yattıkları yerden çıkartmanın çumraya uğursuzluk getireceğini düşünüyorlardı. İlginç olan şuydu ki, iskeletler evlerin altından çıkıyordu. Arkeologların söylediğine göre, çatal höyüklüler ev sahipleri öldükten sonra onları cenin şeklinde gömüp üstüne yeni bir ev inşa ederlermiş.

Yani Çatalhöyük Nekropolü'nde her yeni ev önceki ev sahiplerinin mezarlığıymış. Konya'da hiçliğin ortasından yükselen bu höyükler, Çumra'yı bir açık mezarlığa çevirmişti. Üstelik bu mezarlık sadece 9400 yıl önceki Çatalhöyüklülere değil, kazı için Çumra'ya gelenlere de mezar olmuştu. O dönem Çumra'ya dışarıdan gelen yerli yabancı birçok insan kayıplara karışıyordu.

Belki de köylüler haklıydı. Antik çatal ayık mezarları, Çumra'ya bela getirmişti. Şşş, bak hele bak. Bizim deli bulmuş yine bir kafa dengi kendine. Karışma lan adamı. Almancı olacak o. Senin yeğen ne ara gittiydi Almanya'ya? Almanya mıydı? Haa, Dusseldorf'a gitti. Kurban da gelecekler, Allah kısmet edersin. Ne oluyor lan?

Aha geldi yine bunun cinleri. Şu adamı çağır da anlıyordu bunun dilinden. Walter'e mi diyorsun? Evet Kamil. Walter nerede? Şu taraftaydı daha iyi. Kapar getir baksın şuna. Geliyor kendisi zaten. Kurban olayım Walter abi bir şuna bir bakıver ya. Ya ya okey.

yüzü çarpılmış gibiydi. Gözlerinin her ikisi de ayrı yöne bakıyordu. Tüm bedeni, yüzünün her kıvrımı kasılıyor, ağzından köpükler çıkıyordu. Göğüs kafesinden çıkan o acı çığlık tüm çatala yükleyen kılandı.

Arkeolog Walter Zimmermann, ilk yardımı bildiğinden kazılarda yaşanan ani sağlık sorunlarında köylülere yardımcı olmaya çalışıyordu. Sara nöbeti geçiren Abdullah'la ise daha önceden Abdullah'ın kazı sırasında sıcaktan fenalaştığı bir günden tanışıyorlardı. Walter, Abdullah'ı serin bir ağaç gölgesine yatırdı, ona su verdi, kendine gelmesini sağladı. Köylüler müteşekkir olup dağıldılar.

O günden sonra Walter'ı bir daha gören olmadı. Walter, kazılar başladıktan sonra kaybolan üçüncü Alman arkeologtu. Çumra'da yıllardır görev yapan, kendisi de Çumralı olan Vahap komiser, kayıpları önemsemiyordu. Vahap komiser ve köylüler arasında çatala yükün altında define olduğuna, arkeolog kılığında gelen Alman ve İngilizlerin de bu definenin peşinde olduğuna dair bir dedikodu vardı.

Sonuçta yıllarca birbirine karşı savaşmışlardı. Şimdi de define uğruna savaşıyorlardı. Ancak Vahap komiser kayıpların üstüne gitmediği için emniyetten uyarı almıştı. Artık bu işin ciddi bir şekilde araştırılması gerekiyordu.

Konya Merkez Emniyet Müdürlüğü'nde yıllarca cinayet büro amiri olarak çalışan, onlarca katili yakalayıp adalete teslim eden Komiser Ömer, bu iş için biçilmiş kaftandı. Çumra'ya kayıpların peşine düşmek üzere tayin edildi. Amirim,

sizi Ömer komiserimle danıştırayım. Kendisi merkezden geldi Çumra'mıza. Tekrar hoş geldiniz komiserim. Hoş bulduk, hoş bulduk. Merhaba, afiyet olsun. Ömer adı güzel ben.

Ooo hoş geldin, hoş geldin. Biz de seni bekliyorduk. Ömer komiser. Vahap bende. Buyur geç otur, yemeğimizi ye. Memnun oldum Vahap Bey. Sağ olun, yedim ben. Olmaz öyle, geç otur iki lokma yemek ye. Bana şu kayıpların bilgisini getirir misin oğlum? Getireyim amirim. Teşekkür ederim Vahap komiserim. Gerçekten ben tokum. Ömer komiserim ayıp oluyor. Biz aç olduğumuzdan mı oturuyoruz ya? Allah ne verdiyse hep beraber yiyeceğiz. Acelen ne?

İşimize bakalım Vahap Bey, kaybedecek ne vaktimiz kaldı ne de insanımız öyle değil mi? Bak komiser, sen buraların yabancısın, bilmezsin. Burada zaman geçmek bilmez. Yemeğini yiyeceksin, çayını içeceksin, sonra da ağır ağır işini yapacaksın. Anladın? Uyarınız için teşekkürler. Daha sonra bir çayınızı içmeye gelirim. İyi günler.

Tövbe estağfurullah çattık ya. Yusuf, çay getir lan bana. Şunları da bu ne bu poşet mi bir şeyin içine koy kaldır.

Çumra küçük bir yerdi. Çok olay çıkmazdı. Çıkan olaylardaysa Vahap komiser orta yolu bulmaya çalışır... ...kendine iş çıksın istemezdi. Ömer komiserin geldiği gibi her şeyi kurcalamaya başlaması... ...onu huzursuz etti. Hem kendisinin hem de tüm Çumra'nın rahatını bozacağını anlamıştı. Açılın buradan, hadi beklemeyin. Eyvah abim. Hadi yengeyi de al gitsen. Ben haber vereceğim size. Tamam, tamam.

Necef, olay ne? Komiserim, aha bu oğlanlar toprakta oynarken eşeleyince çıkmış. Oğlum niye eşeleyiyorsunuz lan toprağa marukat gibi? Anne! Şuraya beni çağırın hele, gelsin. Ulan adam çırılçıplak, kapatın lan şu üstünü, günaha soktunuz hepimizi. Baş aşağı mı gömmüşler lan bu da bunu?

Evet komiserim aha bu sicimle bağlamışlar. Tövbe estağfurullah. Müslüman Müslüman bunu yapar mı Recep? Yapmaz komiserim. Komiserim olaya tanık olan kimse yok gibi görünüyor. Gel gel Ömer Bey gel. Aha bak olay burada gel.

Ömer komiserin olay yerine ulaşmasıyla iskelete dönüşmüş bir cesetle göz göze gelmesi bir olmuştu. Bu, onun ölü bir bedenle ilk karşılaşması değildi. Ancak daha önce hiç böyle bir manzaraya şahit olmamıştı. Elini ayağını bağlamak, başüstü gömmek... Bunu yapan kişi, birilerine bir şeyler söylemek istiyordu. Sanki her şeyi yapabileceğine dair bir kudreti olduğunu kanıtlamak istiyordu. Peki kimdi bunu yapan?

Ne söylemek istiyordu? Ömer komiser bu soruların peşinden Vahap komiserle birlikte gidecek ve soru işaretlerini ortadan kaldıracaktı. Birinci

bölümün sonuna geldik. Hikayenin devamı gelecek hafta sizlerle.

Cadılar Bayramı'na özel! Sesi biraz aç, ışıkları söndür ve kapını kilitle.

Bu Gece Şeker İstemiyorlar

Karanlık Dosyalar

22 - Halloween🎃 #1: Vampir Tarikatı

Barış Özcan ile 111 Hz

227 - Uykumuzda Yazdığımız Hikayeler: Karabasan

Tarihte Acâib ve Garâib

Denizler Altında Yirmi Bin Fersah: Su Canavarları

Karanlık Dosyalar

50 - Şeker Mi Ölüm Mü: Ronald Clark O'Bryan

Karanlık Dosyalar I Kırılma Anı

Kırılma Anı: Katil Palyaço I John Wayne Gacy I Karanlık Dosyalar Videocast #4

Karanlık Dosyalar

23 - Halloween🎃 #2: Sherlock Holmes | Baskerville Köpeği

Tarihte Acâib ve Garâib

Bilinmeyenden Korkmak: Uzaylı korkusundan Ortaçağ Haritalarına

Barış Özcan ile 111 Hz

47 - Bö! Korktun mu? 🎃

Karanlık Dosyalar

57 - Çumra Canavarı - 1. Bölüm: Topraktan Yükselen Koku #Podbee Dinlesen Duyarsın