Kalabalığa sığınırız ama orada da kaçınılmazdır; yalnızızdır nihayetinde.






Tüm bölümler ve daha fazlası için&nbsp;⁠⁠podbeemedia.com⁠⁠'u ziyaret et!

----- Podbee Sunar -------
Bu podcast reklam içermektedir.

Kalabalıkta Yalnızlık

İhtiyacı Olan Alsın

Selamlar. Bugün birçok kanayan yaramızdan birisi olan yalnızlıkla ilgili konuşmak istiyorum.

Aslında daha önce konuşmuştuk. Dinleyenler hatırlayabilir. Yanlış yere koyduğumuzu yalnızlıklar diye bir ufak çapta ağladığım bir bölüm vardı. Dinlemeyen de lütfen dinlesin. Benim en çok sevdiğim bölümlerimden bir tanesidir. Hepsi bebeklerim gibi ama o beni çok vuran bir cümleydi. Yanlış yere koyulan yalnızlıklar.

Bugün de biraz daha farklı bir noktasından tutmak istiyorum yalnızlığı. Çünkü bence tutulabilecek milyon tane noktası var. Bu yalnızım demek sek ve tek başına çok kolay ama yalnız değilim ama yalnız hissediyorum demek biraz daha bu işin zor kısmı ve belki de anlamlandıramadığımız kısmı. Çünkü yalnızlık dediğimizde genelde bir şey olduğunda bizi

Kimsenin aramaması, bir şey olduğunda birilerini arayamamak... ...ya da telefonun günü içinde çok az çalıyor olması... ...hiç kimsenin bizi merak etmemesi gibi gibi... ...daha farklı bir yalnızlık konsepti düşünülüyor olabilir. Ama bir de bunların hepsinin olağan akışta olduğu... ...gül bebek, el bebek birileri için değerli olduğumuz... ...yani yalnız olmadığımız ama yalnız hissettiğimiz durumlar, noktalar oluyor. Bence bu biraz daha zor ve biraz daha karmışık.

Bir film izlemiştim orada. Kadın, beni sevmek senin için çok kolay çünkü burada duruyorum, yanındayım, yakınındayım. Biraz uzağına gitsem, kaldırımın karşısına geçsem sen benim için oraya bile geçemez gibi bir şey söylemişti. Orada kafamda bir ışık yandı. Yakında olduğumuz için mi buradalar yoksa burada mı duruyor insanlar? Yani yakınında mısın yoksa burada mı duruyorsun?

Bu da bence yalnız hissettiren ve ayıramadığımız farklardan bir tanesi. Çünkü birinin yanında olmakla ona yakın olmak aynı şey değil galiba. Biriyle gününüzü geçirip hala görünmez hissedebilirsiniz. Ve duygusal yakınlık çoğu zaman fiziksel varlıktan bağımsız oluyor. Bundandır ki hiç göremediğimiz, yanında olamadığımız çok çok yakın arkadaşlarımız, okyanus aşırı arkadaşlarımız, sevdiklerimiz bize bir sözüyle daha az yalnız hissettirirken, her gün gördüğümüz, fiziken dokunabildiğimiz, yanında olabildiğimiz

insanlar bazen bize bu hissi veremiyor. Bu flörtlerle de görüyoruz. Birlikteyiz ama içi boş bir bağın içinde sıkışıyoruz sanki.

O zaman en kalabalık anlarımızda bile, belki de en dolu hissetmemiz gereken anlarda bile yalnız hissediyorsak, yanımızdaki insanlar sadece yer mi kaplıyor? Yani yakınımızda oldukları için mi buradalar? Bilmiyorum, belki de öyleler. Belki de kendi seçtiğimiz kalabalıklarda değiliz. Öylesine yan yana gelmiş, bir şekilde ortak şeylerden birbirimize tutunmuş insanlarız ve bu yalnız hissetmemize engel olmuyor. O zaman dediğim gibi hissediyoruz belki. Yalnız değiliz ama yalnız hissediyoruz.

Bazen derdimizi hemen birilerine anlatabiliyoruz. Yanımızdalar ya bizi duyuyorlar. Duyuyorlar mı gerçekten bilmiyorum. Yani beni dinliyorsun ama beni duyuyor musun? En basitinden bu podcast, bu ihtiyacı olan alsın, konuşmalarımız. Karşı karşıya oturmuyoruz, yan yana değiliz. Sen beni sadece dinlemiyorsun, beni duyuyorsun da. Ya da sen bana bir şey söylediğinde ben sadece dinlemiyorum, duyuyorum. Demek ki bu yan yana olmakla, yakın olmakla, fiziksel olarak birbirine dokunmakla alakalı değil.

E bunun kötü de bir açısı var. Demek ki her dinleyen de duymuyor olabilir. Konuşabiliyor olmamız anlaşıldığımız anlamına gelmiyor. İletişim bolluğu içinde yüzmek bağ kurduğumuz anlamına gelmiyor. Bazen en çok iletişim kurabildiğimiz yerlerde de bağ kıtlığı hissediyoruz. Bazen konuşuyoruz konuşuyoruz, çenemiz ağrıyana kadar konuşuyoruz ama duymuyoruz.

Anlatmaya çalışmak da bazen yorucu oluyor. Bazen yanlış insanlara anlatmaya çalışmak, yanlış insanlara soyunmak, bizi ileride doğru yapabileceğimiz hamlelerden de soğutuyor ve yoruyor. Çünkü dinleyen hazır değil. Çünkü kendini gösterdiğin hazır değil. Ve bu ne onun suçu, ne senin suçun. Bizi çok kişi dinler, emin olun buna. Çok kişi dinler ama çok hızlı duyar. Ve bunu bilmek bazen hem bizi yalnız hissettirir, hem de kurduğumuz bağların değerini anlamımızı sağlar galiba.

Çok konuşup bu kadar yalnız kalıyorsak, sessizlik o zaman gerçekten yalnızlık mı oluyor bilmiyorum.

En sevdiğim şeylerden biri. Beraber sessizde olabiliriz. Konuşmak istemezsen yanındayım. Beraber hiçbir şey yapmak. Beraber sessizde olabilmek. Beraber sadece oturabilmek. Kendine kaldığında o küçük dairende seni rahatsız etmeyen insanlarla birlikte olabilmek. Tek bedenmiş gibi hissedebilmek. Bir insanın orada olduğunu hissetmemek. İyi anlamında aslında bir lüks.

Birinin yanında olduğunu hissetmemek, bazen onunla o kadar tek olmak ki, yanında bir fazlalıkmış gibi hissetmemek, onun uzun olması, bu sessizlikle kaynaşma işi, bu hiçbir şey yapmama işi, en çok dolu ve en çok anlaşılır hissettiğimiz anlardan biri galiba, benim için öyle. Benim için sessizlikleri doldurabilenler, çok kıymetli insanlar ve en az yalnız hissettiğim zamanlar.

Yalnızlığımıza temas etmekten korkmayan insanlar bizi en çok anlayan insanlar. Bizi en az yalnız hissettiren insanlar. Başka bir açıdan da bakınca, bir yalnız hissettiğimi düşündüren şeyler nedir diyorum? Birilerini özleyememek mi acaba?

Duygusal bir tükenmişlikte olmak mı? İlişki yorgunluğu mu? Birini özlemek bir lüks mü? Birini, bir şeyleri özlemek. Çok şükür bununla ayağına çok bir derdim yok şimdilik. Birilerini özleyebiliyorum ama çevremde çok sevdiğim insanlardan duyuyorum bunu. Özleyemiyorum.

Özlemek benim için bir lüks oldu. Demek ki bağ kurmuyorum çevremdekilerle, yokluklarını da özlemiyorum dediği zaman bir durup düşünüyorum. O seviyeye ben de gelebilirim. O seviyeye gelmiş olanlarımız vardır. Gelmekten korkanlarımız vardır. İçsel bağlantıların kopması hepimizin korkulu rüyası galiba ama bazen de buna kaçmıyor muyuz? Daha az üzülmek için bunların hiçbirini hissetmediğimiz, hiç özlemiyorum ya, hiç aramıyorum ya, umurumda değil, ben kendime yetiyorum dediğimiz,

Bazen kendi kendimizi yalnızlaştırdığımız ve sonra kalabalığın içinde kendimizi göstermekten çekindiğimiz ve bunu unuttuğumuz zamanlar da oluyor. Bazen kendi yalnızlığımızı kendimiz getiriyoruz galiba.

Çünkü susmakla konuşmamak, yalnız olmakla susmak aynı şey değil. Yan yana susmanın da bir dili var. Susan insanların, beraber susan insanların da bir dili var. Bazen iki insan aynı anda aynı şeyi hissedip bunu birbirine gösteremiyor olabilir. Bazen iki insan sessizliğin içinde çok beraber olabilir ve bunu birbirlerine gösteremiyor olabilir. Ama yanındayım, seni anlıyorum, seninle istediğim bir dilde konuşuyorum diyen insanların arasında bu kadar yalnız hissetmek çok ironik değil mi? Susmanın bile bir dili varken, iletişim kuralım diye bize öğretilen dilin bizi yalnız hissettirmesi çok ironik değil mi? Paylaşmanın içimize yankılanan bir yalnızlık oluşturması çok ironik değil mi?

Peki bu nasıl bir yalnızlık? Ben bu yalnız hissetmelere, yalnız olmadan yalnız olmalara alışacak mıyım? Bu geçecek mi? Biz yalnızlığımıza alıştık mı?

Geçici bir dönem diye düşündüğümüz ya da geçici bir faz diye düşündüğümüz her şey hayatımıza mı dönüştü? Bir ara ben de okuyunca çok gülmüştüm. Kötü bir dönemdeyim diyorum ama kötü bir dönem hayatım oldu. Mesela yalnız bir dönemdeyim. Yalnız bir dönem hayatım mı oldu? Dönem sandığımız şey, durum sandığımız şeyler acaba alıştığımız ve içinden çıkamadığımız hayatlarımız mı oldu?

Kalabalığın içinde yalnız kalmayı bir şekilde kabullendik, istedik ve buna yer açar mı olduk? Bu hisle barıştık mı? Bu hisse alıştık mı? Mutlulukta konuştuğumuz gibi yüklere çok mu alıştık da yüksüzlük bize zor geliyor? Yalnızlığa çok mu alıştık da bağ kurmak acaba bize çok zor geliyor da kalabalıkların içindeki yalnızlığı oynamaktan hoşlanıyoruz? Gerçekten yalnız mıyız? Ya da buna yer mi açıyoruz? Bunu ayırmak da gerekiyor galiba.

Diyeceksiniz ki bana her bölüm bir şeye ayır diyorsun. Razı olmakla kabul gelmeye ayır diyorsun. Şununla bunu ayır diyorsun. Evet. Hayat gerçekten birbirine benzeyen birçok şeyi birbirinden ayırmaktan ibaret bence. Sevgi sandığımız sevgi olmayan şeyler. Kabul sandığımız razı olmalar. Bize iyi geliyor zannettiğimiz zehirler. Belki de yalnızlık zannettiğimiz alışkanlıklar da vardır. Belki gerçekten yalnız değilizdir ama bir dönem yalnız olmaya o kadar alışmış ve kaptırmışızdır ki kendimizi. Belki yalnız değilizdir ve bunu da ayırmamız gerekiyordur. Çünkü insanlar alışır. İnsanlık alışmaktan ibaret. Alışmamaya da alışıyoruz. Her şeye alışıyoruz.

Ve en çok da yalnız hissetmeye alışıyoruz. En çok bununla imtihan ediliyoruz çünkü. En temelde, en corede bununla sınamıyoruz. Belki evet, fark ettiğinden daha fazla alışmışsındır ve bu senin tavrın olmuştur. Belki üstüne sinmiştir.

O yüzden evet, benimle birlikte bu sohbette yaptığın sürece, sonsuza kadar umarım, hep bir şeylerin arasındaki farkı ayırmanı söyleyeceğim sana. Çünkü ben güzelliklerin hepsini, doğruların hepsini, şimdilik doğrum olan şeyleri, bu farkların arasında buldum. Bu nüanslarda buldum. Bazen de kendi yalnızlığımızı bir hastalıkmış gibi üstümüze taşıyoruz. Ben bu kadar yalnız hissederken bir başkasının yalnızlığını alabilir miyim? Bir başkasının yalnızlıktan kurtarabilir miyim ki bağ kurayım?

İki yalnız birbirine iyi gelir mi yoksa iki boşluk birbirini yutar mı? Hasr'ın sorusu. Bence iki boşluk birbirini yutmaz. Susmanın da bir dili vardır, yalnızlığın da bir dili vardır dediğimizde. Eğer o dilleri tanıyorsak, hayır, iki yalnız birbirine iyi gelebilir, iki boşluk birbirini yutmaz bence.

Birinin seni yalnızlığında anlaması belki onun da yalnız hissettiğini gösterir. Anlaşılmak çünkü yalnızlığın panzehiriyse ve seninle aynı dersten muzdaripsin. Evet, sen yalnızlığınla birine iyi gelebilirsin ve ona yalnız olmadığını ve anlaşıldığını gösterebilirsin. Sesini duydum, sesini duyuyorum ve bu da bir bağdır ve en değerli bağlardan bir tanesidir. Bazen bunu dile getirmekten de korkuyoruz mesela.

Ben buradayım demek için, ya da bakar mısınız, ben bunu yapamıyorum demek için ne kadar yalnız hissetmen gerekiyor?

Birinin yalnızlığını fark etmesi için ne kadar susmalısın? Bazen görünmek için susuyoruz ya, çünkü bu da çok iyi bir destürdür. Yani duyulmak istiyorsan ilk önce susmayı bil. Konuşmamayı öğren. Ama bunu bazen çok kaptırıyoruz galiba kendimizi. Bazen görünmek için susuyoruz ama bu çok susmaya, çok geri çekilmeye dönüyor. Her şey yerinde makbuldür. Her ilaç, her hastalığın devası değil ya, her susma da her görülmenin devası değil.

Doğru yerde susmalı, doğru yerde geri çekilmeli. Doğru yerde de ben buradayım demeliyiz. Yani pasif sinyallerle ben buradayım demenin çok acemice halleri var ve bazen insanlar bunu görmek istemiyor. Çünkü bunu görmeye çalışmak da bazen karşıdaki insanları yalnızlaştırıyor. Herkes kendi derdinde kalıyor. Kimse senin suskunluğunun alt yazısını yazmak istemiyor çünkü onun da suskunlukları oluyor. Nerede sustuğuna, nerede anlaşılmak için sustuğuna ve bunu düstur edindiğine dikkat etmelisin.

Ama şöyle de bir gerçek var ki ben bunu hala inanıyorum içimde ve bir yerlerde taşıyorum. Ne zaman anlatmaya çalışsam, ne zaman yalnızlığımdan kurtulmak için kendime birilerini anlatmaya ve açmaya çalışsam maalesef ki kendimden uzaklaşıyorum. Kendimi anlatmaya çalışırken bazen daha yanlış hissediyorum. Sürekli kendimi açıklamak, bir bağ kurmaya çalışmak bir çırpınışa benziyor.

Eğer kendimi birine göstermeye çalışıyorsam, zaten görünmediğimi başta kabul etmişim gibi düşünüyorum. Yani birine haklı olduğunu anlatmaya çalışmak, zaten haksız olduğunu baştan kabullenmektir derler ya, birine bir şeyi anlatmaya çalışmak, zaten onun olmadığını kabul etmektir. Hantitezi zaten kabul etmektir ya, beni gör diye, benimle bağ kur diye birine çırpınmak, zaten görünmezliği kabul etmek gibi geliyor bazen. Ve bazen biri beni çok anladığında kendimi unuttuğumu hissediyorum.

Bu da bir mutlulukla bir bağla ne yapacağımı bilmediğim o, elimi kolumu nereye koymayı bilmediğim anlardan kaynaklanıyor. Kendimi bazen anlatmaya çalışırken kaybediyorum.

Ama bunun hem kötü hem de çok iyi bir şey olduğunu şöyle anladım. Senden çıkan artık sana ait değildir derler ya, bu sanatçıların genelde eserleriyle kurdukları bağı anlatır. Bir şey içinden çıkarırsın, bir şey icra edersin, bir yere emanet edersin, bir yere bırakırsın, gösterirsin, o artık senin bir parçan değildir. Sen onu bir şekilde dışarı bırakmışsındır, onunla bağını kesmişsindir.

Belki bizi yaralayan ya da bizi çok temelden biz yapan şeyleri anlatırken, birilerine bırakırken, evet, onu kendimizden çıkarıyoruz. Bir yandan hem şifalanıyoruz, bir yandan hem eksiliyoruz. Ama bunun iyi bir şey olduğunu ve bunun içimizdeki devinime, dönüşüme yer açtığını bilmemiz gerekiyor. Benden çıkan artık bana ait değildir. Bir şey yazdığında, bir şey konuştuğunda, mesela ben sizinle her hafta konuştuğumda, o şey daha az bana ait. Şu an bu yalnızlığı konuştum da bu yalnızlık daha az bana ait.

Ve siz belki bunu biriyle konuştuğunuzda, birine anlattığınızda o daha az size ait. Ama bu demek değil ki siz kendinizden kopuyorsunuz ya da kendinizi kaybediyorsunuz.

Ben kimim diye sorduğumuzda bile, orada bile değişiyoruz. Kim olduğuna bakarken bile değişiyorsun. Yani ağzından çıkan her cümle, kendini anlatmak için harcadığın her saniye, kendini kaybetmiyorsun, değişiyorsun. Değiştiğini hesaba katmak zorundasın. Evet, belki gerçekten kendini anlatmaya çalışırken kaybediyorsun. Ama başka bir şeyler de kazanıyorsun. Başka bir sen de kazanıyorsun.

Ve biz bu devinimi dönüşümü yaşarken yanımızda bazen kimse yok değil ama içimizde kimse yok gibi oluyor. İşte bu bahsetmeye çalıştığım yalnızlık bu. Parça parça bana yalnız hissettiren her şeyden bahsediyorum. Daldan dala gibi geliyor belki dinlerken ama. Ha şundan da var, bundan da var. Çünkü bunların hepsi beni kalabalıkta yalnız hissettiren şeyler. Yanımda kimse yok değil ama bazen içimde kimse kalmamış oluyor.

İnsanlarla çevriliyken bazen içimdeki boşluk daha çok yüzüme çarpıyor. Bazı zamanlarda ne kadar çok insanla iletişim kurarsam o kadar yalnız hissediyorum. Dışarıda ne kadar çok insan varsa içimde o kadar çok yankı oluyor. Sosyal hissetmekle sosyal olmak arasında bir fark oluyor. En tehlikeli yalnızlıklara, bu biraz birazlara gidiyor gibi hissediyorum kendimi. Başkalarının yanında içimde kayboluyorum.

Ve bu beni korkutuyor. Böyle hissettiğim zaman da diyorum ki, o zaman susmanın dilini bilen biriyle belki vakit geçirmelisin. O zaman belki biraz daha dingin, biraz daha dışarıda, ne kadar bir şeyin olmadığını görmek için çabalarsan, o kadar kabul edip kayboluyorsun ya, biraz sakin olmalısın belki.

Yanımızda çok insan oluyor ama biz kimseyle olmuyoruz. Bu flörtte de, geçerli ikili ilişkilerde, aşkta, meşkte, evlilikte, ailede, dostlukta... Yanındaki insanlarla mısın, değil misin? Bunu bir bilmek gerekiyor ve bazen kendimizi buna uzaklaştırmak gerekiyor. Çünkü bizi şarj edecek sandığımız bu bağlar bizim bütün enerjimizi alıyor. Tam olarak ait olmadığın, tam olarak uyumadığın bir yerin... Puzzle bile kendine ait olan boşluğa gidiyor ya... Sen eğer oraya uyumuyorsan, oraya uyumaya zorlamamalısın kendini bir süre.

Çünkü ne hissettiğini bile unutuyorsun. Bu daha büyük bir yalnızlığa sebep oluyor. Ne hissettiğini bilmemek çok büyük bir yalnızlık. Yalnız hissetmenin bir seviyesi var. İşte uyuşmama, o gün orada olmak istememe enerjin olmaması, bir de ne hissettiğini bilmeme var. İçsel kopuş var.

Bazen çok zorlamak, bazen orayı çok çevirmeye çalışmak bunlara sebep oluyor ve gerçekten değmez. Kendimizi o kadar uzun süre bastırıyoruz ki sonunda sessiz kalıyoruz. Bu sessizlik o ''haz ve öz konuşuyorum'' bilgeliği değil işte. Yine bir şeyleri ayırmaya, bir şeyleri anlamaya geliyoruz. Ve en çok da sevilmeye çalışırken yalancı hissediyoruz.

Sevilme arzusu yalnızlığımızı büyütüyor. Birinin bizi sevmesini istemek en kırılgan hal haline geliyor. Aldığımız sonuçlar bizi daha yalnız yapıyor. Ne kadar çok ona yararsak, ne kadar kalabalıkta kendimizi, göster amcalara bakalım, oynarken daha çok uzaklaşıyoruz kendimizden. Çünkü bunların hepsi aslında bir performans. Bunların hepsi beni gör. İnsan doğal halinde kendini sergiliyor mu? Sen bir otururken, koltukta kendinle kafanın içinde kalmaya çalışırken ya da seni çoktan çözmüş ve yanında yalnız hissetmediğin insanlardayken göster amcaya diye kendi performansını yapıyor musun? Yapmıyorsun. Ve bunları yaparken bazen yalnız hissediyoruz. Bu da kalabalıkta yalnız olmaya sebep oluyor. Ya ben niye kendimi sana satmak zorundayım sen beni gör diye?

Ben kendimi kabul ettikten sonra ben niye sana kendimi göstermeye çalışmalıyım? Siz bendeki şovu kendiniz görmelisiniz, yoksa ben tam olarak zaten sevemem ve sevilemem. Kurtarılmaya, yalnız hissettirilmemeye neden bu kadar muhtaç oluyoruz? Belki de düşerken biriyle düşmek istiyoruz. Yalnız düşmek istemiyoruz. Belki bir kurtarılma fantezimiz var, bilmiyorum.

En çok kendine yeten insanlar bile, mesela kız arkadaşlarım, her şeyi kendim yapayım derken Seyit Onbaşı oldum diyor ya, bu da olmamalı. Evet, bazen tamam ben düşersem kalkarım, ben yalnızlığımla baş ederim ama ben Seyit Onbaşı olmak istemiyorum. Bir kurtarılmak istiyorum, bir yalnız düşmek istemiyorum. Ben kendimle kalkarım ama sen beni bir kaldır istiyorum. Bu güçsüzce kurtarıcı beklemek değil ama bazen bu beklentinin karşılanmaması da bizi çok kırıyor.

Bazen yardım isteyen insanlar ya da bazen destek görmek isteyenler, bazen yalnız hissettirilmek istemeyen insanlar, bunun için de başarılı olamadığı için değil. Ama bir kez olsun, ihtiyacı olmasa da, istemese de, birilerinin onunla birlikte düştüğünü görmek istiyor. Kimse beni kurtarmak zorunda değil elbette ama biri elimi tutabilir. Düşerken beni tutabilir ve bu bazen bana yeter bile.

Artık bizi tanıyan insanların arasında yalnız olmak istemiyoruz. Kendi başımıza seytonbaşı gibi düşmek istemiyoruz. Kalabalıkların içinde bak bana bak, bana bak, beni gör demek istemiyoruz. Bazen zaten en çok bizi tanıyan, çok tanıdığımı düşündüğümüz, her günümüzü gördüğümüz, daha önce de dediğim gibi fiziksel olarak 7-24 yan yan olduğumuz insanlar bize hiç dokunmuyor. Bu zaten en büyük yalnızlıkları tetikliyor.

Güvendiğin birinin seni anlamaması, bazen belki seni doğuran, seninle aynı evi paylaşan, insanların seni anlamaması. Tanınmak başka, yanında tutulmak başka. Birinin sana alışması, senin birine alışman birbirinizi anladığınız anlamına gelmiyor maalesef. Ve bu da yalnız değilim ama yalnız hissediyorumun en temelinde yatan şeylerden bir tanesi. Bir sürü yalnız değilim ama yalnız hissediyorum verdim sana. Karışık karışık, oradan oraya belki daldan dala.

Umarım sana ışık olabilmişimdir, umarım sana sarılabilmişimdir. Umarım seni düşerken biraz tutabilmişimdir, seytonbaş olmak zorunda kalmamışsındır. Umarım yalnızlığında tanıdığım bir dili olabilmişimdir sana. İhtiyacı olan ansın, çok sarıldım.

Beni ele geçiren bir cümle hakkında kısa bir paylaşım-cık. Yalnızlıklarımız, bazen yanlış yerlere koyduğumuz yalnızlıklarımız…

------- Podbee Sunar -------

Bu podcast, On Dijital Bankacılık hakkında reklam içerir. Bankacılık On'la Rahat. Dünya Döndükçe EFT-Havale- Fast Ücreti Yok. ON Mobil'i _ndir! 
Bu podcast, Pegasus hakkında reklam içerir. Yeni seyahat rotanı planlamak için hemen https://www.flypgs.com/ ’u veya Pegasus Mobil uygulamasını ziyaret et!
Bu podcast, Garanti BBVA hakkında reklam içerir. 

See Privacy Policy at https://art19.com/privacy and California Privacy Notice at https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Yanlış Yer(ler)e Koyduğum(uz) Yalnızlık(lar)

Bu bölümü, bu ufacık bölümü hiç zamanı olmayan bir zamandan kaydediyorum. Genelde hayatımın özetidir. Hiç zamanı değil Ezgi. Hiç sırası değil Ezgi. Genelde bir şeyleri yapmaya başladığım, sürdürdüğüm ve yapmayı tercih ettiğim o zaman aralığı, asla doğru zamanı bulamayan ben. Her zaman başka bir şey yapması gerekirken, kesinlikle başka bir şey yapan ben. Bu da onlardan birisi olacak. Ama en azından iyi bir amaca hizmet ediyor. En azından sizle beni buluşturan bir amaca hizmet ediyor. Bir iki gün önce bir dizide bir cümle beni çok fena tokatladı. Sizinle de paylaştım. Ama böyle bir dampa koymak ya da kendi başına bir post hazırlamak için fazla samimi ve derindi. Yüzlerine az da olsa konuşulması gerekiyor. Böyle paylaşılması gerekiyor ve sonra gerekirse üstüne derinleşmek ya da ondan çıkmak gerekiyor diye düşündüm. Cümle şöyle bir şeydi. Yanlış yere konulmuş yalnızlıktı. Muhteşem... Yanlış yere konulmuş bir yalnızlık... Yanlış yere koyduğumuz yalnızlıklarımız... Yanlış yerlerde doyurmaya çalıştığımız... Bir şekilde anlayamadan, bilmeden ya da belki bile bile lades yerleştirdiğimiz o yalnızlıklarımız... Çok aşinayım bu hisse. Ve birçok hata diye adlandırdığım ya da aşırılık diye adlandırdığım davranışımın altında da görebiliyorum. Tercihimin altında da görebiliyorum. Ama hiç böyle derli toplu, giydirilmiş, böyle düğmeleri iliklenmiş şekilde, jilet gibi açıklandığını hiç duymamıştım. Kendim de bunu kendim için yapamamıştım. O yüzden şimdi küçük bir paket oluştu zihnimde. Yanlış yere koyduğum yalnızlıklarım, böyle anılarımı oraya topluyorum. Bazı anlam veremediğim hareketlerimi oraya topluyorum. Şu an böyle bir kutu var kafamda. Ve birkaç gündür o kutuya çeşitli sorular giriyor, cevaplar giriyor, anılar giriyor. Her şey oraya gidiyor. Ve bu, bilmiyorum, bir girdap gibi. Düşündükçe düşündürüyor. Günüm geçiyor, yapıyorum bir şeyler ama kesinlikle arkada bir yerde yanlış yere koyduğum yalnızlıklarım ve bana ödettiği bedeller. ya da bana sağladığı doyumlar eğer varsa, artılar, eksiler, bunları düşünmeden duramıyorum. Eminim, hani bununla empati kurabilen, empati demeyeyim, bununla bağ kurabilen vardır aranızda. Ya ben de çok yapıyorum diyen. Belki yaparken farkında olan da vardır. Ya ben bile bile lade istiyorum şu anda. Benim bir yalnızlığım var. İçimde doyuramadığım bir yalnızlık var ya, onun şu an yanlış yerlerde. saçını okşamaya çalışıyorum belki bu yalnızlığın diyebilerek belki atlayanlarımız da var. Çoğu zaman ben de muhtemelen öyle atlıyorum. Ama bunu bilmeden yapanlarımız da var. Ya da bunu da onun için mi yapmışım, aydınlanmasını dahi yaşamamış olanlar var. Belki bu aydınlanmayı hiç istemeyenler vardı. Çok özür dilerim şimdiden. Ama söz veriyorum yerine başka bir şey koyacağız. Şu an bilmiyorum ama koyacağız. O yüzden tekrar özrümü kabul et. Neyse, konudan dağılmayalım. Yanlış yere koyduğumuz, yerleştirdiğimiz yalnızlıklarımız, bunu bir düşünelim istiyorum beraber. Mesai çıkışında belki bir 3-4 dakikanı ayırıp bunu dinlersin. Ve hayatındaki bu cümlenin yerini, nerelerde konumlandığını belki düşünmek istersin benim gibi. Sonra üstüne bir kayıtçıktan ziyade bir kayıt belki yaparız. Bana yazarsın, konuşuruz, bilmiyorum. Sadece kafamdaki bu cümleyi artık soğumadan... Hani beklemiş çayın tadı kaçar misali... Kafamda daha fazla soğumadan sizinle paylaşmak istedim. Çok çok çok saatlerdir bu cümleyi düşünüyorum. Bir yanım üzülüyor. Ya diyor hani... Yalnızlıklar... Bir de yalnızım deriz ya mesela. Ama yalnızlıklarım demeyi çok nadir tercih eden insan görüyorum. Çünkü yalnızlık tek çeşit bir yalnızlık değil. Yalnızlık tek boyutlu bir şey değil. Ne açıdan yalnızlıkların? Aile içi yalnızlıkların mı? Dostane yalnızlıkların mı? Romantik hayattaki partnerin, aşk hayatın, sevgilin yalnızlıkların mı? ya da hayallerinin gerçek hayatında buluştuğu andaki yalnızlıkların bu tonlarca yalnızlık çeşidi var. Yani ben yalnızım demek ya da yalnızlaştırılıyorum demek çok kolay. Ama aslında bunun ne kadar çok dalı olduğunu bazen kaçırıyoruz. Ben de çok severim ya da ben yalnız hissediyorum. O sırada bazen çok iyi niyetli insanlardan şu cevap gelirdi. ''Ama hayır, seni çok seven arkadaşlarım var. Seni anlayan...'' Hayır. Yalnızlık tek taraflı, sadece insan bazlı ve etkileşim bazlı bir şey değil ki. O zaman kendimi sorguluyordum. Benim yalnızlığım demeye çok da hakkım yok galiba. Biraz küstahlık mı oluyor? Çünkü hiç yalnız olduğumu gösteren şeyler yok. Belli bir saat ortadan kaybolsam her yeri ayağa kaldıracak insanlar var. Belli bir saat ortadan gitsem beni merak edecek insanlar var. Yok olsam yokluğumu hissedecek insanlar var. O zaman ben yalnız değilim. Gibi bazen kendimi yalnızlıktan çekmeye çalıştığım zamanlar da oldu. Ama şunu bilmek lazımmış. Yalnızlık tek boyutlu. Tek tarafa çalışan bir şey değil. Bir sürü dalda, bir sürü anlamda, bir sürü sekmede yalnızlığımız var. Ve bence her kişiye özgü bir sürü yalnızlık sekmesi var. Benim altmış altı tane yalnızlığım olabilir. Senin üç tane yalnızlığın vardır ve muhteşemdir. Hiç bilmediğim tonda bir yalnızlıktır. Ton ton, sekme sekme, herkesin kendine özel, nasıl kaygıları, korkuları, şikayetleri, istekleri, arzuları varsa, herkesin mayasına göre yalnızlıkları var. Herkesin kalbine, ruhuna, mayasına göre işleyen birçok şey gibi. O yüzden yanlış yere koyduğum bu yalnızlıklarımı, Çok düşünmek istediğim bir süreç geçiriyorum. Belki bunu yapmak istemiyorum. Belki doğru yere nasıl koyabilirim bunu bulmak istiyorum. O yüzden bu küçük kalbi size bırakmak istedim. Lütfen yanlış yere koyduğunuz yalnızlıklarınız varsa benimle birlikte düşünün olur mu? Çok sarıldım.

Bu bölümü, bu ufacık bölümü hiç zamanı olmayan bir zamandan kaydediyorum. Genelde hayatımın özetidir. Hiç zamanı değil Ezgi. Hiç sırası değil Ezgi. Genelde bir şeyleri yapmaya başladığım, sürdürdüğüm ve yapmayı tercih ettiğim o zaman aralığı, asla doğru zamanı bulamayan ben. Her zaman başka bir şey yapması gerekirken, kesinlikle başka bir şey yapan ben. Bu da onlardan birisi olacak. Ama en azından iyi bir amaca hizmet ediyor. En azından sizle beni buluşturan bir amaca hizmet ediyor.

Bir iki gün önce bir dizide bir cümle beni çok fena tokatladı. Sizinle de paylaştım. Ama böyle bir dampa koymak ya da kendi başına bir post hazırlamak için fazla samimi ve derindi. Yüzlerine az da olsa konuşulması gerekiyor. Böyle paylaşılması gerekiyor ve sonra gerekirse üstüne derinleşmek ya da ondan çıkmak gerekiyor diye düşündüm. Cümle şöyle bir şeydi. Yanlış yere konulmuş yalnızlıktı.

Muhteşem... Yanlış yere konulmuş bir yalnızlık... Yanlış yere koyduğumuz yalnızlıklarımız... Yanlış yerlerde doyurmaya çalıştığımız... Bir şekilde anlayamadan, bilmeden ya da belki bile bile lades yerleştirdiğimiz o yalnızlıklarımız...

Çok aşinayım bu hisse. Ve birçok hata diye adlandırdığım ya da aşırılık diye adlandırdığım davranışımın altında da görebiliyorum. Tercihimin altında da görebiliyorum. Ama hiç böyle derli toplu, giydirilmiş, böyle düğmeleri iliklenmiş şekilde, jilet gibi açıklandığını hiç duymamıştım. Kendim de bunu kendim için yapamamıştım. O yüzden şimdi küçük bir paket oluştu zihnimde. Yanlış yere koyduğum yalnızlıklarım,

böyle anılarımı oraya topluyorum. Bazı anlam veremediğim hareketlerimi oraya topluyorum. Şu an böyle bir kutu var kafamda. Ve birkaç gündür o kutuya çeşitli sorular giriyor, cevaplar giriyor, anılar giriyor. Her şey oraya gidiyor. Ve bu, bilmiyorum, bir girdap gibi. Düşündükçe düşündürüyor. Günüm geçiyor, yapıyorum bir şeyler ama kesinlikle arkada bir yerde yanlış yere koyduğum yalnızlıklarım ve bana ödettiği bedeller.

ya da bana sağladığı doyumlar eğer varsa, artılar, eksiler, bunları düşünmeden duramıyorum. Eminim, hani bununla empati kurabilen, empati demeyeyim, bununla bağ kurabilen vardır aranızda. Ya ben de çok yapıyorum diyen. Belki yaparken farkında olan da vardır. Ya ben bile bile lade istiyorum şu anda. Benim bir yalnızlığım var. İçimde doyuramadığım bir yalnızlık var ya, onun şu an yanlış yerlerde.

saçını okşamaya çalışıyorum belki bu yalnızlığın diyebilerek belki atlayanlarımız da var. Çoğu zaman ben de muhtemelen öyle atlıyorum. Ama bunu bilmeden yapanlarımız da var. Ya da bunu da onun için mi yapmışım, aydınlanmasını dahi yaşamamış olanlar var. Belki bu aydınlanmayı hiç istemeyenler vardı. Çok özür dilerim şimdiden. Ama söz veriyorum yerine başka bir şey koyacağız. Şu an bilmiyorum ama koyacağız.

O yüzden tekrar özrümü kabul et. Neyse, konudan dağılmayalım. Yanlış yere koyduğumuz, yerleştirdiğimiz yalnızlıklarımız, bunu bir düşünelim istiyorum beraber. Mesai çıkışında belki bir 3-4 dakikanı ayırıp bunu dinlersin. Ve hayatındaki bu cümlenin yerini, nerelerde konumlandığını belki düşünmek istersin benim gibi. Sonra üstüne bir kayıtçıktan ziyade bir kayıt belki yaparız. Bana yazarsın, konuşuruz, bilmiyorum.

Sadece kafamdaki bu cümleyi artık soğumadan... Hani beklemiş çayın tadı kaçar misali... Kafamda daha fazla soğumadan sizinle paylaşmak istedim. Çok çok çok saatlerdir bu cümleyi düşünüyorum. Bir yanım üzülüyor. Ya diyor hani...

Yalnızlıklar... Bir de yalnızım deriz ya mesela. Ama yalnızlıklarım demeyi çok nadir tercih eden insan görüyorum. Çünkü yalnızlık tek çeşit bir yalnızlık değil. Yalnızlık tek boyutlu bir şey değil. Ne açıdan yalnızlıkların? Aile içi yalnızlıkların mı? Dostane yalnızlıkların mı? Romantik hayattaki partnerin, aşk hayatın, sevgilin yalnızlıkların mı?

ya da hayallerinin gerçek hayatında buluştuğu andaki yalnızlıkların bu tonlarca yalnızlık çeşidi var. Yani ben yalnızım demek ya da yalnızlaştırılıyorum demek çok kolay. Ama aslında bunun ne kadar çok dalı olduğunu bazen kaçırıyoruz. Ben de çok severim ya da ben yalnız hissediyorum.

O sırada bazen çok iyi niyetli insanlardan şu cevap gelirdi. ''Ama hayır, seni çok seven arkadaşlarım var. Seni anlayan...'' Hayır. Yalnızlık tek taraflı, sadece insan bazlı ve etkileşim bazlı bir şey değil ki. O zaman kendimi sorguluyordum. Benim yalnızlığım demeye çok da hakkım yok galiba. Biraz küstahlık mı oluyor? Çünkü hiç yalnız olduğumu gösteren şeyler yok.

Belli bir saat ortadan kaybolsam her yeri ayağa kaldıracak insanlar var. Belli bir saat ortadan gitsem beni merak edecek insanlar var. Yok olsam yokluğumu hissedecek insanlar var. O zaman ben yalnız değilim. Gibi bazen kendimi yalnızlıktan çekmeye çalıştığım zamanlar da oldu. Ama şunu bilmek lazımmış. Yalnızlık tek boyutlu. Tek tarafa çalışan bir şey değil.

Bir sürü dalda, bir sürü anlamda, bir sürü sekmede yalnızlığımız var. Ve bence her kişiye özgü bir sürü yalnızlık sekmesi var. Benim altmış altı tane yalnızlığım olabilir. Senin üç tane yalnızlığın vardır ve muhteşemdir. Hiç bilmediğim tonda bir yalnızlıktır.

Ton ton, sekme sekme, herkesin kendine özel, nasıl kaygıları, korkuları, şikayetleri, istekleri, arzuları varsa, herkesin mayasına göre yalnızlıkları var. Herkesin kalbine, ruhuna, mayasına göre işleyen birçok şey gibi. O yüzden yanlış yere koyduğum bu yalnızlıklarımı,

Çok düşünmek istediğim bir süreç geçiriyorum. Belki bunu yapmak istemiyorum. Belki doğru yere nasıl koyabilirim bunu bulmak istiyorum. O yüzden bu küçük kalbi size bırakmak istedim. Lütfen yanlış yere koyduğunuz yalnızlıklarınız varsa benimle birlikte düşünün olur mu? Çok sarıldım.

TDK 2024 yılının kavramı olarak "kalabalık yalnızlık"ın belirlendiğini duyurdu geçtiğimiz günlerde. Peki ne demek bu kalabalık yalnızlık? Yakın İlişkiler'in bu bölümünde Psikolog Dr. Gizem Sürenkök kalabalık yalnızlık kavramını derinlemesine inceliyor ve ardından bu durumdan mustarip olanlara öneriler sunuyor.

------- Podbee Sunar -------

Bu podcast reklam içermektedir.

Hiç Kalabalık İçinde Yalnız Hissettiğin Oldu mu?

Yakın İlişkiler

Merhaba sevgili dinleyici. Bu hafta TDK yılın kavramını belirledi. Ve yılın kavramı kalabalık yalnızlık. Kalabalık yalnızlık ne demek? Önce biraz bunu düşünelim. Sonra da bu konu hakkında uzun uza diye konuşalım istiyorum. Çünkü bence beklenmedik bir şekilde çok önemli bir kavrama atıfta bulunuldu. Ve hazır bu konu bizim konularımıza çok ilişkiliyken bu fırsatı kaçırmayalım isterim.

Kalabalık yalnızlık temelde etrafımızda insanlar olsa bile, insanların arasında bulunsak bile duygusal ve sosyal olarak yalnız hissetmemiz anlamına geliyor. Kimi zaman mesela etrafımızda birçok arkadaşımız oluyor, iş yerinde birçok arkadaşımız oluyor, baktığımızda gülüp eğleniyoruz ama günün sonunda kendimize anlaşılmamış, duyulmamış ve yeteri kadar sevilmemiş hissediyoruz.

Baktığımızda aslında günümüzde bu duyguyu besleyebilecek yani o yalnızlık hissini arttırabilecek çok da koşul var. Bunları da biraz konuşmak istiyorum. O yüzden hadi gel birazcık daha bunun derinine dalalım.

Sanki zaman geçtikçe yani böyle bir şekilde temasımız olan insanların sayısı arttıkça yalnızlık hissimiz de artıyor. Görüştüğümüz insanların sayısı artarken yani bir nevi derin ve anlamlı bağlar kurma oranımız azalıyor. Tabii ki bunda sosyal medyanın ve dijital iletişimin yeri çok büyük.

Hani böyle şey gibi, mesela ben bir tweet atıyorum. Bir sürü insan o tweeti görüyor. Hatta ona cevap veriyor. Bazen bana özelden mesaj atıyor. Benimle bir şekilde bir bağ kuruyor. Ama bu bağ, yeteri kadar elle dokunulabilen, zor anda koşulabilen bir bağ olamıyor. Ya da mesela, Tanıştığımız insanlarla konuşmalarımız yüzeysel kalıyor. Daha derine inemiyoruz. Kendimize olduğumuz halimizi gösteremiyoruz. Sosyal medyanın böyle bir tarafı da oluyor. Instagram gibi, TikTok gibi, LinkedIn gibi mecralarda olduğumuz en iyi halimizi göstermeye çalışıyoruz. Ve arka tarafta aslında nasıl bir durumdayız, o anda nelerin içinden geçiyoruz hiç bilmiyoruz.

Bu TikTok fenomenlerinin, bazılarının intiharları konuşulmuştu geçtiğimiz haftalarda. Bunları düşününce ya da mesela aslında Instagram'da bu böyle müthiş hayatlar yaşıyormuş gibi görünen influencerların derinde hissettikleri yalnızlık duygusunu düşününce, Bu hiç tuhaf değil. Üstelik bu insanlar o görüntüleriyle yani bizlere gösterdikleri hayatla bizim içimizde de ciddi bir yetersizlik duygusuna yol açıyorlar. Ve o yetersizlik duygusu aslında bizim başka insanlarla ilişki kurmamıza engel oluyor. Ne demek istiyorum? Birazcık daha açayım. Diyelim ki ben gördüklerim yüzünden kendimi başarısız, çirkin, sevilmeyecek gibi hissetmeye başlıyorum. Benim öyle güzel bir evim yok. Ya da benim o kadar güzel bir vücudum yok. Ya da hiç sosyal medyada gördüğüm insanlar kadar başarılı veya eğlenceli değilim. Peki ben nasıl arkadaşlık kuracağım? Nasıl partner bulacağım? İnsanlar beni beğenebilir mi gerçekten? Ben hiçbir zaman o kadar iyi değilsem.

Bu duygular özellikle öz saygısı düşük olanlarımızı daha fazla etkiliyor. Öyle olunca, biraz daha kilo vermeden insanların karşısına çıkmamalıyım ya da şu işe girmeden arkadaşlarımla tekrar görüşmemeliyim ya da işte şu şu şu başarıyı elle etmeden biriyle görüşmeye bile çalışmamalıyım duygusu bizi alt üst ediyor ve kendimizi daha da izole etmemize sebebiyet veriyor. Üstelik bu depresif ve anksiyetik düşünceler bizim zaten kendimize dış dünyanın alıkoymamıza sebep olduğu için giderek daha yalnız hale geliyoruz ve kendimizi daha da sevilemez buluyoruz. Aslında baktığımızda yalnızlık uzun süredir üzerine konuşulan bir konu. Hiç düşündünüz mü bilmiyorum ama Amerika'da şu anda ciddi bir opioid krizi var. İnsanlar ağrı kesicileri ama çok güçlü ağrı kesicileri ve diğer uyuşturucu maddeleri

Çok fazla kullanıyorlar ve birçok aile, birçok insanın hayatı bunlardan dolayı dağılıyor. Bu opioid krizinin ortaya çıkışını Amerika'daki yalnızlık durumuyla bağdaştıran çok fazla çalışma var. İnsanlar yalnız hissettikçe, kendilerini anlaşılmamış hissettikçe aslında başka yerlerden tatmin arıyorlar.

ve genellikle ana problemi çözmekten kaçmak amacıyla bu tarz baş etme yöntemlerini tercih edebiliyorlar. Bu şekilde başlayan süreç zaman içerisinde giderek kötüleşiyor ve şu anda bu piyoid krizini çözmek için yalnızlıkla mücadele etme yöntemleri araştırıyor üniversitedeki araştırmacılar. Bununla beraber mesela Avrupa Birliği içerisinde de şimdi yalnızlık kavramı çokça konuşulur oldu. Bununla ilgili neler yapılabilir, nasıl farklı bir yöntem denilebilir, nasıl insanlar tekrar birbiriyle daha iyi ilişkiler kurabilir üzerine konuşuyor insanlar.

Hatta 2025 yılında EU Loneliness diye bir proje başlatılacak ve tamamen yalnızlık üzerine çalışacak. Böyle bir grup araştırma yapılacak, çalışma yapılacak. Türkiye'de de yalnızlık önemli bir problem. Aslında Dünya Sağlık Örgütü şu anda dünyada her üç kişiden birinin yalnız olduğunu hissettiğini söylüyor.

Yalnız olmak zaten böyle bir objektif olarak yalnız olma kavramı değil. Yalnız olmak çok subjektif bir duygu. O yüzden aslında kalabalık, yalnızlık önemli bir kavram. Yani ben dışarıdan bakıldığında hiç yalnız gözükmeyebilirim. Ama derinde yalnız hissediyorsam yani etrafımdaki insan sayısının da hiçbir önemi yok.

Burada algılan yalnızlıktan bahsediyorum ya, size daha iyi bir örnek oluştursun diye şeyi hatırlatmak istedim. Biz araştırmalarımızda genellikle insanların ne kadar yalnız olduğunu ölçemek isteriz. Ben özellikle doktor derken dışlanmayla ilgili çok araştırma yapıyordum ve dışlanan insanlar daha çok yalnız insanlar mı gibi bir soru doğal olarak

Ama bunu da şöyle düşünmenizi istemem. Yani dışlandığım için yalnız hissediyorum değil, bazen de yalnız hissettiğim için dışlanıyorum. Biraz yumurta-tabuk ilişkisi var. Orada çok kullandığımız bir ölçek vardı. O ölçekten böyle bazı soruları sizinle paylaşmak isterim ki aslında neye baktığımızı anlayın. Mesela bu Skilla'da şöyle sorular var. Zorlandığım anlarda konuşabileceğim bir insan olduğunu düşünüyorum. Kendimi başka insanlara yakın hissediyorum.

Bana yoldaşlık edecek birinin var olduğuna inanıyorum. İlişkilerimin, benim başkalarıyla kurduğum ilişkilerin anlamlı ilişkileri olduğuna inanıyorum. Beni gerçekten tanıyan biri olduğuna inanıyorum.

Şimdi bunları insanlar 1 ile 7 arasında çok katılıyorum ya da hiç katılmıyorum diye işaretlediklerinde dışarıdan bakıldığında çok arkadaşı olan ya da hani böyle çok keyifli, mutlu, hiç yalnız gözükmeyen insanların mesela beni bu hayatta gerçekten tanıyan kimse yok gibi bir cevap verdiklerini gördüğünüzde aslında anlıyorsunuz yalnızlık ne demek.

Burada hemen şeyi de düşündürtüyor bana bu mesela çok popüler figürler işte mesela rock müzisyenleri ya da böyle oyuncular ya da bir sürü ünlü insanın aslında baktığımızda çok popüler çok iyi bir hayatı varmış gibi

Ama derinde çok yalnız hissediyor. Hatta biliyorsunuz kimi bu sebeplerle madde kullanımına, hatta günün sonunda intihara sürüklenebiliyor. Bu yalnızlık duygusu, o yüzden gözle görülenle içeride hissedilenin çok farklı olabileceği bir duygu. Onu vurgulamak istiyorum özellikle. O yüzden de benim adıma bu yılın kavramının kalabalık yalnızlık olması çok önemli, çok kritik. Çünkü bunun hakkında konuşma fırsatı veriyor bize.

Az önce şunu söylemiştim, yani aslında yalnızlık farklı yaş gruplarında farklı etki gösteriyor diye. Bunu biraz açmak istiyorum, çok hızlıca. Birincisi, genç insanların, yani 30 yaşından küçük insanların kendilerini daha yalnız hissettiğini gösteriyor çalışmalar.

Sonra yalnızlık 30 ile 65 yaş arasında yalnızlık duygusu biraz azalıyor. Sonra yaşlı insanlar da daha tekrar fazlalaşıyor. Burada bir şeyi düşünüyorum. Bana bu data hep şunu hatırlatır. Yani zaten yaşlılıkta o anlaşılmama hissi artıyor. Etrafımızdan arkadaşlar belki bir bir azalıyor. Bunların tabii çok ilgisi var. Gençlikte de yani 30 yaşın altında da

Kimlik bulma çabası içerisinde muhtemelen kendimizi yalnız hissediyoruz. Mesela şu bilgi beni çok etkilemişti. Üniversitenin ilk yılı hayatımızda en çok arkadaş edindiğimiz dönem. Ama hemen sonrasında o arkadaşlıklar hızlıca azalıyor. Çünkü kendimizi herkese o kadar yakın hissedemiyoruz ve bir nevi yaprak döküyoruz aslında yani. O yüzden o

kendimizin kim olduğunu bulma ve kendimizle barışık olma noktasına gelene kadar yalnız hissediyor olmamız çok anlaşılır. Zaten o noktaya gelemeyenlerimiz de bence yalnızlık hissini sürdürmeye devam ediyor. Şu da var tabi ki yani kendi olduğumuz halimizle sevilebileceğimize inancımız var mı yok mu? Çünkü buna inanmıyorsak aslında ilişki kurma eforlarımızı da azaltabiliyoruz. İsterseniz şimdi bu noktada minik bir ara verelim sonra başka faktörleri de konuşmak üzere

Geri döneceğim. Peki ya bu kalabalık yalnızlık kavramı neden şimdilerde konuşuluyor? Veya mesela neden bazı kültürlerde bundan daha fazla bahsediyoruz? Bazı yaşayış şekillerinde bunun daha büyük bir yeri var. Çünkü modern şehir yaşamı aslında bence bunda çok etkili. Çünkü

Sadece şehir yaşamı değil yani modern hayat bireyselliği çok fazla ön plana çıkartıyor ve bizi birbirimizden uzaklaştırıyor. Artık birbirimizden haberdar değiliz. Komşumuzdan haberdar değiliz. Arkadaşımızdan haberdar değiliz. Hepimiz çok ciddi bir tempon içerisindeyiz. Birbirimize vakit ayırmakta zorlanıyoruz. Eskiden var olan dayanışma ağları bir nevi erozyona uğruyor.

Pandemiden sonra bu durum tabi ki daha da derinleşti. Daha da uzaklaştık birbirimizden. Mesela modern aşklardaki problemlerin pandemiden sonra ne kadar daha da kötüleştiğini eminim farkediyorsunuz. Bu arada onu da söylemeden geçemeyeceğim. Bu dating dünyasındaki şu anda gerçekten çok kötü olan durum yalnız hissetme halimizi de giderek arttırıyor. Çünkü bizi umutsuz hissettiriyor.

Sevilemeyecek miyim? Hiç düzgün bir insanla karşılaşamayacak mıyım? Ya da bu düzgün insanlar bir yerlerde varsa ben onları nereden bulacağım sahi? Sorularını sürekli sorduruyor bize gibi hissediyorum. Bu arada yalnızlık öyle sadece psikolojik olarak hissettiğimiz bir duygu da değil. Yani o duygunun yanı sıra bizim depresyon ve anksiyete gibi maruz sağlığı sorunlarıyla karşılaşma ihtimalimizi arttırıyor tabii ki.

Bunun yanı sıra mesela bağışıklık sisteminizin zayıflamasına yol açıyor, yaşlılıkta Alzheimer riskini arttırıyor, obezite ile ilişkisi bulunuyor. Yani yalnızlık çok aslında derin toplumsal bir sorun. Aynı zamanda bir halk sağlığı sorunu demem mümkün bence.

Tabii ki bir psikolog olarak sadece bireyleri anlatacağımı düşündüyseniz yanıldınız. Çünkü bence bu işin politik boyutu da var. Yani neoliberal politikalar bence yalnızlığı arttıran, körükleyen bir yaklaşım. Çünkü bireysel başarı kutu sanıyor. Bireysel olarak. Para kazanmak, kariyer yapmak, bir yerlere varmak çok önemliyken toplumsal dayanışma duygusu giderek zayıflıyor. Herkes kendi başına bir şey başarır. Ben de zaten bir yere varacaksam kendi başıma, kendi ayaklarımın üzerinde varırım duygusuyla. Aslında ben sosyal destek ağlarımdan yeterince yararlanamıyorum ve bu da yalnızlık hissimi derinleştiriyor. Aile arasında kurulan bağlar da bu arada zayıflıyor. Burada mesela çekirdek aileye övgü düzüyoruz sürekli. Tabii ki kalabalık ailelerde, geniş ailelerde ciddi sınır problemleri de var yani bunu inkar etmeyeceğim. Ama sonuçta doğru sınırları koyarak geniş aileden duygusal anlamda faydalanabilmemiz de mümkün. Ama biz yalnızlaşıyoruz ve yalnızlaşırken

küçülürken aslında daha önce önemli olan bağlarımızı kaybediyoruz. Mesela bu konu şeyde çok konuşuluyor. Hiç düşünüyor musun bilmiyorum işin bu kısmını ama çocuk yetiştirmek. İngilizce it takes a village to raise a kid diye bir tabir var. Yani bir çocuğun yetiştirilmesi için bir köy gerekir diye.

çevireyim. Şu anda çocukları kendi küçücük çekirdek ailemizde yetiştirmeye çalışıyoruz. Ne kadar az insandan destek alıyoruz. Ne kadar az insana elimizi uzatıyoruz. Bu anlamda bir düşünün derim. Burada tabii ki şey değil yani ben elimi uzatmadığım için destek alamıyorum. Sığ bir bakış açısı bence. Bir yandan da ben ihtiyacı olan arkadaşıma elimi uzatıyor muyum? Ya da arkadaşımın ihtiyacı olacağını düşünüyor muyum? Bu da önemli.

Mesela çok basit bir örnek vereyim. Benim oturduğum apartmanda kızımın okuluna giden herhalde 6-7 daire var. Ve ben bu 6-7 dairedeki insanların hepsini tanıyorum. Her sabah kızımla beraber 6-7 çocuk apartmandan çıkıp kızımın okuluna yürüyerek gidiyorlar. Henüz hiçbirimiz kendilerimizle konuşup şunu demedik. Ya niye biz her sabah 6-7 aile

Tek tek ayrı ayrı okula götürüyoruz bu çocukları demedik. Neden mesela sabahleyin saat 8'de bütün çocuklar apartmanın altında toplansın, işte pazartesi ben götüreyim, salı komşum götürsün, çarşamba diğer komşumu götürsün gibi bir anlaşmaya varamadık derseniz, işte ben bunda modern hayatı suçluyorum.

Çünkü o ilişkiler kurulmuyor artık. Birbirimize olan güvenimiz de azalıyor bu arada. Yani şu da çok önemli. Ben başka bir insanın benim önem verdiğim şeye benim kadar önem vereceğine güvenemez hale geliyorum. Öyle olunca da elimi uzatmıyorum, destek almıyorum.

Tabi bu arada kentsel dönüşümden ve sosyal mekanlardan da bahsetmemiz lazım. Yani eskiden daha fazla toplumsal olarak bir araya gelebileceğimiz alan varken şimdi onlar da daha ayrık ayrık. Yani şehir planlamalarında da sosyal etkileşim alanları azalıyor. Böylece bir araya o kadar da fazla gelmiyoruz. Mesela şunu düşünmenizi isterim.

Ne zaman en son nerede yeni bir insanla tanıştınız? Yeni bir insanla arkadaşlık kurdunuz. Yani şu anda mesela flört etmek için online dating dışında insanlar bir iletişim yöntemi bulmakta zorlanıyorlar. Benim aklıma hemen şey geliyor. Yani biz üniversitedeyken mesela o zaman Taksim çok

daha güzel ve girilesi bir yerken hep beraber Taksim'e giderdik, otururduk. Biz oturduğumuzda yan masada arkadaşlarımızın arkadaşları, orada başka bilmem kimin tanıdığı derken aslında bir koca sokakta bir şekilde temas kurabileceğin bir sürü insan olurdu. Öyle olunca biriyle tanışmak, biriyle orada oturup bir şeyler içmek o kadar daha kolay olurdu ki. Şu anda zaten yeni bir insanla o şekilde bir araya gelemiyorsun. Bunlar çok azalmış durumda. Bir de tabii ki, yani dijital medyanın, zaten konuştuk, yani o sosyal medyanın üzerinde zaten onun etkisini regüle edebilecek hiçbir şey yok. Ve bunun bize ne kadar nüfuz ettiğini fark etmekte de zorlanıyoruz.

Peki kalabalık yalnızlıkla nasıl başa çıkabiliriz? Yani bu hepimizi etkileyen bir şey, etkileyebilecek bir şey. Birincisi sosyal medya kullanımımızı konuşmamız lazım arkadaşlar. Yani bunu hepimizin bir oturup düşünmesi lazım. Akşamları o storylere bakarken, TikTok'ta videoları izlerken, Twitter'da gerçekten bir nevi çürürken, bu arada dünyada yılın kavramı olan beyin çürümesine bir brain rota bir el sallamak istedim. Çünkü aslında yaptığımız şey bu. Yani beynimizi çöple dolduruyoruz. Gerçekten hiçbir işimize yaramayan, bir saat sonra hatırlamadığımız ama o esnada bizi iyi hissettirmeyen ama izlediğimiz ve değiştiği için iyi hissettiren bir sürü şeyi zihnimize sokuyoruz ve gerçekten iyi etmiyoruz. O yüzden burada bununla ilgili bir farklılık yaratmak zorundayız ve bunu kendimiz yapmak zorundayız. Bunu sevdiğimiz insanlarla birlikte yapmak zorundayız. İkincisi,

Ailemize ve arkadaşlarımıza daha fazla vakit geçirmek için uğraşmamız gerekiyor. Şimdi ben burada çuvaldızı kendi mesleğime de batırmak istiyorum. Yani ki bunun da bence politikayla alakası çok var. Yani bu yeni bakış açısı.

bizi bireyselliğe çok fazla sürüklüyor. Sanki iyi hissetmek için tek yol benim kendimi iyileştirmem. Meditasyon yaparsam, sabahları çıkıp yürüyüşümü yapar, kahvemi içersem, güzel müzikler dinleyip, kendi iyilik halimi önceliklendirirsem hayatta mutlu bir insan olacakmışım yanılgısı var. İnsanlar böyle mutlu olmuyorlar. İnsanlar iyi ilişkiler kurarak mutlu oluyorlar ve bizim daha iyi ilişkiler kurmayı öğrenmemiz gerekiyor. O yüzden de burada bir yerlerden başlamak için önce birbirimize anlamlı vakit geçirmemiz lazım. Çıkın bakın, bu arada ben bunu kendim de yapıyorum yani hiç yargılayan bir yerden söylemediğime emin olabilirsiniz. Mesela oturuyoruz yemek yemeye gidiyoruz. Ben, eşim, kızım ve bir bakıyorum WhatsApp mesajlarına bakarken bulmuşum kendimi. Ay ona da bir cevap vereyim. Şuna da şunu yapayım derken bir 7-8 dakika geçmiş. Aynı esnada eşim de belki telefonla bakıyor. Belki işte kızım da o esnada bambaşka bir şeyle ilgileniyor derken yani biz aslında beraber yemeğe gitmişiz ama üçümüz

Konuşmamışız yani. 10-15 dakika geçmiş, biz konuşmamışız. Yani bunu fark ettiğim zamanlar ben böyle apar topar telefonu çantama atıyorum ve hani böyle oraya odaklanmaya çalışıyorum tekrar ama sonuçta bunu yapıyorum. Yani şeyi de hatırlıyorum. Mesela Defne daha çok küçükken, onu uyuttuğum esnada Defne kucağımda olurdu. Mesela ben telefona bakıyor olurdum. Yani bunu yakaladığım zamanlar hemen telefonu bırakmaya çalışıyordum. Yani bu anı kaçırmamam lazım. Bu çok özel bir an. Benimle bağ kurma anı. Ama her zaman yapamıyordum bunu.

O yüzden bence buralarda biraz daha farkındalığımızı arttırıp kendimize o savaşı vermemiz gerekiyor gibi hissediyorum. Bu işin tabii ki sosyal politikalar kısmı da var. Yani toplumsal olarak bir arada vakit geçirebileceğimiz alanların arttırılması gerekiyor. Bunu türlü korkularla yapmayan sistemler olduğunu biliyorum. Çünkü insanların bir araya gelmesi başka korkuları uyandırabiliyor.

Ama aslında bunun böyle sağlıklı ve bize iyi gelen yöntemlerle hazırlanması çok güzel olur gerçekten. Benzer bir şekilde ruh sağlığına erişimin de kolaylaştırılması gerekiyor. Çünkü şu anda ruh sağlığı gerçekten aslında herkes için sadece ekonomik olarak erişilebilir değil. Bence psikolojik olarak da erişilebilir değil.

Yani insanlar ruhsalla hizmeti almak için gerçekten ciddi büyük bir problemlerin olması gerektiğini düşünüyorlar. Halbuki böyle bir şey yok aslında. Son olarak bence toplumsal olarak dayanışma duygusunu arttırmamız lazım. Toplumsal dayanışmanın artması için illa korkunç büyük olayları beklememiz gerekmiyor. Yani gönüllü faaliyetlere daha fazla katılım sağlansa,

Yerel boyutta aslında birbirimizi daha fazla tanıyıp, daha fazla vakit geçirebilsek ve daha fazla birlikte bir şeyler, anlamlı bir şeyler, topluma faydalı bir şeyler yapabilsek bunların hepsi kalabalık yalnızlık duygumuza çok iyi gelecek. Umarım bu podcast bu kavramı biraz daha kafanızda açmıştır, daha aydınlatmıştır. Belki kendinizce kendi yalnızlığınızla savaşabilecek bir çözüm bulmanıza yardımcı olmuştur. Ya da belki yalnız olabileceğini düşündüğünüz bir insana elinizi uzatmanın ve onunla güzel, kaliteli vakit geçirmenin ona ne kadar iyi geleceğini farketmenizi sağlamıştır. Hepinize çok sevgilerimi gönderiyorum. Hepimiz için daha az yalnız günler diliyorum.

Üstümüze karabasan gibi çöken bu yalnızlık hissi de ne? Bu kalabalıkların yalnızlığımızı gidermesi gerekmez miydi? Yalnızlık tek başına kalmak değil miydi? Haddini Aşan Yaşam Rehberi’niz bu bölümünde gürültü patırtı arasındaki ıssızlığa kalabalıklar içindeki yalnızlığa bakıyor.

Bölümde Bahsi Geçenler:

Edward Hopper: Nighthawks. / 1942 (Vikipedi)

YouTube: Nighthawks by Edward Hopper: Great Art Explained








Tüm bölümler ve daha fazlası için ⁠⁠podbeemedia.com⁠⁠'u ziyaret et!



----- Podbee Sunar -------

Bu podcast reklam içermektedir.

Yalnızlık

Haddini Aşan Yaşam Rehberi

Gezegenimizdeki insan nüfusu 1800'e dek 1 milyarı bile bulmadı. Şu an 8 milyar kişiyle birlikte yaşıyoruz. Kültür, sanat, medya ve internet bizi birbirimizden haberdar etmek, birbirimize tanıtmak ve birbirimize bağlamak için elinden geleni yapıyor. Araştırmalara göre bir insanın sağlıklı bir iletişim yürütebileceği kişi sayısı 150. Sosyal ağlarda çoğumuz bundan çok daha kalabalık ortamlardayız. Herkesten, her şeyden haberdarız. Her şey hakkında sözümüz var ve asla içimizde tutamıyoruz. Peki üstümüze kara basan gibi çöken bu yalnızlık hissi ne? Bu kalabalıkların yalnızlığımızı gidermesi gerekmez miydim? Yalnızlık tek başına kalmak değil miydim? Haddini aşan Yaşam Rehberi'nin bu bölümünde gürültü patırtı arasındaki ıssızlığa, kalabalıklar içindeki yalnızlığa bakıyoruz. Evet efendim 20. bölümümüzden merhaba. En başta biliyorsunuz kavramları açıklıyoruz. Bir şeyden bahsederken ne ifade etmeye çalışıyoruz, ne kastediyoruz? O konuda bir eş zamanlama, bir senkronizasyon gerekiyor. En başta en yaygın atayla başlayalım bu meseleyle ilgili. Yalnız değil sevgili dostlar, yalnız. Yani Y-A-L-N-I Z. Yalnız. Neden yalnız? Çünkü yalından geliyor kökü. Yani yalın ne? Yalın mesela sade anlamı da var. Ona çavan bir kullanımı da var. Ama özünde eski Türkçe'de çıplak anlamına geliyor. Yani bu şey var ya, düşünüyorum, yalın ayak mesela. Değil mi? Yalın kılıç. Böyle şeyler var. Bu çıplaklıkla ilgili bir başına olmayla ilgili. Dolayısıyla yalnız da sözcük olarak bir başınalığı, tek olmayı ifade ediyor. Fakat... Yalnızlık dediğimizde kavramsal olarak yani bunu soyut bir kavrama çevirdiğimizde o kadar net değil. Çünkü yalnızlık tek başına olmakla özdeş bir şey değil sadece. Şüphesiz tek başımızayken aynı zamanda yalnızız ama tek başına olduğumuz her an yalnızız diyemeyiz. Kalabalıklar içinde yalnız değiliz de diyemeyiz. biraz daha anlaşılabilir bir şekle getirirsek tanımını şöyle yapabiliriz. Yalnızlık, olması gerekenden daha az insanla ilişkide olma hissi. Yani bu bir his, bir durum değil. Kalabalıkların içinde de olabilir. Nereden aklıma geldiğine gelirsek tabii bir de o var. Bu son birkaç bölümü dinleyenler için hani bahsettiğimiz konular, bu ıssızlıklar, boşanmışlıklar, ilişkiler vs. derken bu yalnızlık kavramının da bir üstünde durmak istedim. Gözde Atilla ile yaptığımız bölümde yungun kulaklarını çınlatmıştık, psikanaliz konusuyla ilgili olanların gayet aşina olduğu isimlerden biri. Yung'un yalnızlık tarifini size vereyim. O çok güzel bir özet olarak aklımızda kalabilir. Diyor ki, yalnızlık insanın çevresinde insan olmaması demek değildir. İnsan kendisinin önemsediği şeyleri başkalarına ulaştıramadığı ya da başkalarının olanaksız bulduğu görüşlere sahip olduğu zaman kendini yalnız hisseder. Çok güzel bir tanım. Yani çevremizdeki insan yokluğu değil yalnızlık. Çevremizde bir sürü insan olabilir ama çevremizde nasıl insanlar olmasını arzularız? Bizim önemsediğimiz şeyleri anlayan, paylaşmak zorunda değil, hem fikir olmak zorunda değil ama anlayan, algılayan, dinleyen, ilgi gösteren, Ya da başkalarının artık olanaksız bulduğu görüşlere sahip olduğu zaman yani öyle bir ruh hali, bir düşünce yapısı içindeyiz ki artık içinde bulunduğumuz toplum, kalabalıklar ya da erişebildiğimiz o dış çeperimizdeki insanların bizim için işlevsizleşme hali, yokluk haline yalnızlık diyoruz. Yalnızlığın tabii bir de bu modern çağda çok özdeş bir hali var. Yani bu içinde yaşadığımız çağda zaten yalnızlıkla tanışmamak, haşır neşir olmamak, yalnızlığın yabancısı olmak çok zor. Neden? Çünkü bu çağ kendimize odaklandığımız bir çağ. Tamamen kendimize odaklıyız. İşte her şey konusundaki çare bizde. Her şeyin, her derdin kökeni biziz. çözümünü de biz bulacağız. Biz iyileşirsek dünya iyileşecek vs. gibi bütün bu kişisel gelişim konteksti, bağlamı içerisinde şüphesiz olarak kendimize odaklanıyoruz. Kendimize odaklandıkça da bir noktanın ardından artık yalnızlıkta karşı karşıya kalıyoruz. Bunu tabi bu güncel zamana yaklaştırdıkça teknolojiyle çok odaklayabiliriz ama hani şu anki teknolojilerimizde kısıtlı bir durum değil bu. Tarih boyunca her aşağı yukarı yeni özellikle kitle iletişim aracında kendini göstermiş. İlk teknolojik yalnızlıktan mesela televizyonların icadıyla bahsedilmeye başlanmış. Çünkü televizyonlar insanları evlerine kapattıkça, televizyonlar, ekranlar insanları kendi etrafında topladıkça doğal olarak o aile dışı, dış çeperdeki ilişkilerin zayıflaması ile birlikte sosyallikte ortadan kalkmış. Tabi bunun zirvesine tahmin edeceğiniz gibi cep telefonları şüphesiz, cep telefonları ne zaman ki cep telefonu ünvanını bırakarak akıllı cihaz, akıllı kişisel cihaz falan gibi isimlere kavuştu Artık onlar telefonların olduğu gibi iletişim için kullandığımız şeylerin ötesinde bir yere gitti ve bütün bunlar hani programlarımızda çeşitli vesilelerle hep değindiğimiz bu dikkat ekonomisi meselesinden beslenerek bizi bizlerden kopardı ve yalnızlığın o tekinsiz soğuk kollarına fırlatıp bıraktım. Peki. Sayısal verilere birazcık da bakalım. Türkiye'den başlayalım sonra dünyadan birkaç sayı paylaşayım sizinle. Türkiye İstatistik Kurumu'nun verilerine göre Türkiye'de son 10 yılda tek yaşayanların sayısında %77.2 artış olmuş ve Türkiye'de yalnız yaşayanların sayısı 5 milyon 200 bin kişiye ulaşmış. Düşünebiliyor musunuz? 5.200.000 ve yine tahmin edeceğiniz ve sanıyorum hala hafızanızda tazelini koruduğu üzere iyi hatırlayacağınız gibi bu konudaki en dramatik artış, en sıra dışı hareketlenme geride bıraktığımız pandemi sürecinde koronavirüs etkileriyle yaşandı hem Türkiye'de hem dünyada. Dünyada durum ne diye baktığımızda dünyada durum aslında gelişmişlikle paralel olarak daha da dramatikleşiyor. Mesela çok meşhur bir araştırma var, öyle bir araştırma ki bu devamında siyasi sistemde yeni bir arayışa yol açtı. Bu araştırma İngiltere'de demek istiyorum ama bir yandan da doğrusu Birleşik Krallık hangisindeyim bilmiyorum ama İngiltere diyoruz, hadi İngiltere diyelim. İngiltere'de 2018 yılında gerçekleştirilen bir araştırmada son bir aydır hiç kimseyle konuşmadığını söyleyen kişi sayısı 200 bin olarak çıkmıştı ve bu acil durumun ardından dünyada ilk defa 2018 yılında İngiltere'de Yalnızlık Bakanlığı kuruldu. Yani burada uzun uzun yapılanmasından söz etmek isterdim. Yani Yalnızlık Bakanlığı ne yapar aşağı yukarı tahmin etmek zor değil sanıyorum. Fakat öyle az buzda bir mesele değil. Çünkü işin sosyal boyutu var, ekonomik boyutu var, eğitim boyutu var. Bir sürü bir sürü çaba çalışma. Ben burada süreyi fazla uzatmamak için ayrıntılarına girmiyorum ama sizler bir araştırın lütfen. İngiltere'deki yalnızlık bakanlığını öyle çok boşuna açılmış hiçbir işe yaramayan bir şey de değil kesinlikle. Peki teknoloji malum birçok şeye sebep oluyor ama birçok şeye çözüm de sunuyor. Tabii ki yalnızlık da bir istisna diyelim. Size birkaçından bahsedeyim böyle notlarımdan derlediğim. L2 adlı bir girişim var. L2 diye de çevirebiliriz. Bu bir eşlik robotu. Yani bir ne diyelim, bir eşlikçi. Yani sevgili demeyelim ama bir dost, bir yakın arkadaş vesaire. Yıllık 600 dolar bedeli var. Bu bedeli ödüyorsunuz, bir miktarda kurulum ücreti ödüyorsunuz ve evinizde bir yere yerleştiriyorsunuz. Bu öyle gözünüzde canlandırdığınız gibi eli ayağı olan bir robot değil de bir köşede duran hani şu akıllı hoparlörlerin biraz daha gösterişli hali gibi ama sürekli kulağı sizde. Konuşmak istediğiniz zaman konuşuyor, susmak istediğiniz zaman susuyor, sadece onu dinlemek istediğiniz zaman durmaksızın konuşuyor. sizi giderek daha fazla tanıyor tahmin edeceğiniz gibi ve bir sosyal ilişki yaratıyor. Çünkü yalnızlık en fazla belki de konuşarak biriyle konuşarak dertleşerek dağılıyor. Bunun tabi zirve yaptığı toplumların içerisinde Asya ülkeleri de başı çekiyor. Asya ülkeleri deyince sanıyorum tahmin etmekte zorlanmıyorsunuzdur. Yalnızlıkla özdeş ülkeler, Asya'nın teknolojiyle de anılan ülkeleri. Tabii ki en başta Japonya, Güney Kore ve Çin geliyor. Japonya'da Miku adlı sentetik sevgililer satılıyor. Bu da böyle aynı ELEC gibi bir kenara koyuyorsunuz. Hologramı da andırıyor birazcık. 2800 dolar ücreti var veya mesela kiralık kız kardeş hizmeti var Japonya'da çok enteresan. Bu arada erkek kardeş yok o daha da enteresan yani kızlar da kız kardeş alıyor erkekler de kız kardeş alıyor ama onun seans bedeli var üstelik 250 dolar. Düşünebiliyor musunuz? Yani az buz bir bedelden de söz etmiyoruz. Çin'de mesela bir benzeri var. O da kiralık erkek arkadaş. Onda da kız yok, kadın yok. Sadece erkek arkadaş var. Ne diyelim kültürel farklılıklar mı diyelim bilemedim ama böyle. Size daha enteresan bir şey anlatayım. Bu konuyla da doğrudan ilişkili. 1992 yılında epey bir uzun süre Japonya'da bulundum, kaldım. Tokyo ve Akişima. Tokyo'nun Akişima mahallesinde kaldım. Kyoto'da da bir dönem yaşadım. Neyse orada çok dehşet verici, 1992 yılı için daha da dehşet verici bir tecrübem olmuştu. Örneğin çok uzakta yaşayan ya da çok uzakta olmasına da gerek yok, sıkça ziyaret edemediğiniz, ihmal ettiğinizi düşündüğünüz bir akrabanız var. veya işte anneniz babanız her neyse kiralık evlat servisleri var. Bunları parasını ödüyorsunuz geliyorlar işte diyorsunuz ki işte ben Serdar Kuzuloğlu annemin adı şu babamın adı şu biz şurada büyüdük şöyle bir küçükken hatıram var işte erik toplarken ağaçtan düştük de dizim burkunmuştu da annem de ekmek çiğneyip koymuştu da falan artık neyse o çocukluk anısı onu anlatıyorsunuz. Sonra adam bu tüm bunları not alıyor. Sonra gidiyor annenizin kapısını çalıyor. İşte anneciğim merhaba ben geldim ben Serdar. İşte nasılsın? Ya hatırlıyor musun ben küçükken erik ağacından düşmüştüm de ekmek çiğnemiştim de dizime koymuştum diye dertleşiyor onun yalnızlığını almak için. Ve bu ücretli bir hizmet ve kimsenin garipsediği bir hizmet değildi. Yani annemizi babamızı öyle ıssız bırakmak mı garip? Yoksa hani böyle bir hizmetten faydalanmak mı garip? Yoksa bütün bunların yokluğu mu en garibi? Bilemiyorum. Mesela Tranquility Chair diye bir enteresan ürün var. Hadi son olarak da ondan bahsedeyim ara vermeden önce. 435 dolar alıyorsunuz. Ne yapıyor biliyor musunuz? Size sarılıyor. Kendinizi yalnız hissettiğiniz zamanda size sarılıyor ve bunun için 435 dolar veriyorsunuz. Ne enteresan değil mi yaşadığımız dönem? Öyle. Ama üstünde işte durup düşünüp sorular soruncaya kadar da hiç öyle görünmüyor. Maddini aşan yaşam rehberi niye var? İşte bu yaşadığımız çağda arada bir durup sorular sormaya, büyüteç tutmaya ve düşünmeye itmek için var. Kısa bir aranın ardından bütün bu faaliyetlerimiz devam edecek. Sesli bir yayında zihinlerde bir şeyler canlandırmak öyle kolay değil ama yalnızlık deyince gözümde ne canlanıyor diye düşündüm ve ünlü Amerikalı sanatçı, ressam Edward Hopper'ın Nighthawks adlı tablosu aklıma geldi. Bölümün notlarına bağlantısını, o tablonun anlattıklarını içeren, aktaran çok güzel bir YouTube videosunu ve onun Wikipedia bağlantısını ekliyorum. Lütfen bakın. Hatta keşke o dosyayı açıp ona bakarken programın devamını dinleseniz çok çok... çok ikoniktir, çok dönemseldir. Hem Amerika'nın o dönemki halini çok iyi anlatır, hem o dönemin sanat anlayışını çok iyi yansıtır. Birazcık haşır neşir olanlar için Edward Hopper'la ilgili çok ipucu barındırır ama aynı zamanda bu programımızın başlığı olan yalnızlık meselesini de yani o şehrin, o kalabalığın içerisindeki yalnızlığı da çok iyi anlatır. Bu tablo bir akşam vakti Amerika'da New York şehrinin Manhattan semtinde diner olarak geçen, bizde tam bir karşılığı yok ama 24 saat açık restoranlar olarak düşünebiliriz. Bütün şehrin uykuya daldığı, belki evlerine çekildiği, yavaş yavaş karanlığın artık bütün şehri teslim alıp sokak lambalarının aydınlığına bıraktığı o zaman diliminde Bir restoranda oturan dört kişiyi gösterir. Bir restoranda bulunan dört kişiyi. Bunlardan ikisi restorandaki çifttir. İşte neyse bakarsınız çok da böyle tasvir etmeye gerek yok ama dışarıdan bakarsınız tabloda o restorana. Sanki sokaktan geçerken bakan ya da onları merakla izleyen bir böyle röntgenci gibi bir açıyla bir oval bombeli camın ardından seyredersiniz ve Dışarının karanlığıyla büyük bir tezat oluşturacak şekilde içerisi aydınlık, pırıl pırıl. Üstelik renkli ve cana yakındır, canlıdır. Ama içerideki herkes birbirinden kopuktur. Restoranın müşterisi olan çift bile. Henüz cep telefonu icat edilmemiştir ama yan yana oturan çiftler birbirinden uzaktır. Dışarıdan da kopuktur, birbirlerinden de kopukturlar. Restorandaki görevliler de öyle yani bir aradalığı ve yalnızlığı sanıyorum hani düşündüğümde benim kendi yarım yamalak sanat bilgimle aklıma gelen tablo bu oldu. Bütün o tabloya bakarak düşünerek bu aktaracaklarımı da kafamda demledim. Yalnızlık peki hani bahsediyoruz ya yalnızlık şudur budur yalnızlığı gidermek için şunlar yapılır tamam da Derdimiz ne bu yalnızlıkla? Niye bunu mesele ediyoruz? Belki birazcık bundan bahsetmekte fayda var. Yalnızlık, sevgili dostlar, tam bir sorunlar, problemler, dertler kokteyli. Aklınıza ne geliyorsa onu tetikliyor. Depresyon, ansiyete... öz saygı kaybı, stres, kalp damar hastalıkları hatta bağışıklığın zayıflaması, uyku bozukluğu, erken ölüm, madde bağımlılığı, yeme sorunları, demans, alzheimer ne aklınıza geliyorsa bütün bunlar algı bozukluğu da dahil olmak üzere yalnızlık dediğimiz meseleyle birlikte zirve yapıyor. Yani bu öyle sadece ruh haliyle, duygu durumumuzla tanımlanabilen ve sadece ruh halimizi etkileyen bir şey değil. Baya fizyolojik karşılıkları olan da bir şeyden söz ediyoruz. Bu konudaki en meşhur araştırma ki en fazla atı falan da araştırma aynı zamanda, Brigham Young Üniversitesi'nden Julian Holt-Lunstad'ın bir araştırması. 2017 yılında yayınlıyor bu makaleyi. Hatta Amerika Birleşik Devletleri'nde gerçekleştirilen Psikoloji Birliği'nin yıllık kongresinde paylaşıyor, 125. kongrede. 300.000 kişiyi kapsayan 148 alt başlıklı bir araştırma Araştırmanın tabi haberleri de konu olmuştu belki bu kısmıyla hatırlarsınız. En dehşet verici ayrıntısı yalnızlığın, gerçek anlamda derin yalnızlığın günde 15 sigara içmeye denk sağlığa zarar verdiği üzerineydi. günde 15 sigara yani neredeyse bir pakete yakın sigara içmekle eşdeğer yalnızlık. Peki neye sebep oluyor bakıldığında? Örneğin aile veya toplulukla kurulan sosyal bağlar herhangi bir sebepten dolayı koptuğunda bu kişinin ölüm riskini %50 arttırıyor ya da azaltıyor. Yani bu bağların varlığı ölüm riskini yarı yarıya azaltıyor yokluğu yarı yarıya arttırıyor. Çok düşündürücü. Erken ölüm konusunda çok önemli bir belirleyici. Mesela aynı araştırmadan yine böyle birkaç kafanızı karıştırmadan sayıp paylaşayım. Örneğin sosyal ayrımcılık mağduru olan birisinin erken ölüm riski %29 artarken tek başına yaşayanlarda %32'ye ulaşıyor bu erken ölüm riski. Yani erken ölüm değil ama bunun tehlikesi, bunun ihtimali artıyor. Aynı araştırmada mesela çok enteresan bir şey var. Çok sık, kendilerini çok sık yalnız hissettiklerini aktaran katılımcıların %60'ının aslında bir eşle birlikte yaşadığı yani ya sevgilisinin olduğu ya da karısının, kocasının olduğu birlikte yaşadıkları hatta birçoğunun çocuğu olduğuna dikkat çekilmişti. %60'ının yani bir insanın ailesi olması, evli olması, çoluğu çocuğu olması yalnızlık için bir engel teşkil etmiyor. Yani yalnızlık bir kere daha tekrarlayalım, bir başına kalmak ile doğrudan bağlantılı bir mesele değil. Dahası, daha da enteresan aynı araştırmayla ilgili son veriyi paylaşayım sizinle. Birey olmanın önemli olduğu, vurgulandığı toplumlarda, böyle kutsandığı toplumlarda, yani bireyci, fertçi toplumlarda yalnızlık daha az zarar veriyor. Çünkü psikolojik olarak zaten diyoruz ki, zaten olması gereken bu. Ben koskoca insan oldum, bu kadar eğitim aldım, bu kadar kariyer yaptım, bir sosyal edinime sahibim. Dolayısıyla zaten benim birbaşım olmam lazım. Bu şart değil diyor ama aile bağlarının güçlü olduğu, cemiyetçilik, cemaatçilik, grupçuluğun olduğu örneğin Türkiye gibi kültürlerde yalnızlık çok daha ağır, yıkıcı şekilde kendini gösteriyor. Peki bir de kapatırken bu kadar derde tasaya sebep olan meseleyle ilgili enteresan çözümlerden birini yine Japonya'dan tabii ki bütün enteresanlıkların var olduğu ve bütün enteresanlıkların bir parça kabul edilebilir, mübah sayıldığı Japonya'dan vereyim örneğin. Osaka Üniversitesi fizik bölümü mezunu 37 yaşındaki Soji Morimoto'dan bahsedeyim size. Kendisinin bir hizmeti var. Hizmetini 10 bin yen karşılığında sunuyor. Yani siz çevirin şimdi bizim kurlar çok oynak olduğundan burada kayıtlara bir Türk lirası karşılığı koymayayım ama 10 bin yen karşılığında hizmet veriyor. Ne yapıyor biliyor musunuz? Hiçbir şeye vaat etmeden Kendini kiralıyor ama nasıl kiralıyor? Hani o aklımıza gelen bedenen kiralama anlamında değil. Böyle mesela çağırıyorsunuz, öğlen sizinle yemek yiyor veya siz yemek yerken size eşlik ediyor. Parkta otururken yanınızdaki bankta geliyor oturuyor, sizi dinliyor. İsterseniz konuşuyor, istemezseniz susuyor. İsterseniz size bir konuda yardımcı oluyor. Üstelik günde 3-4 müşterisi oluyor. Ve en yoğun müşterileri biraz önce de bahsettiğim gibi genellikle yalnız yemek istemeyen ve sohbetlere bir eşlikçi arayan yalnızlar. Yani sevgili dostlar tabii ki bu modern çağ yalnızlığı da bir sektöre dönüştürecekti. Boş bırakmayacaktım. Ne kadar ne kadar çok anlatmak istediğim şey var yalnızlık konusunda. Oysa ne kadar da basit bir konu değil mi düşünüldüğünde yalnızlık? Ama işte bu benim bir şey kafamda demlenmeye başlanınca köpürüyor da köpürüyor, köpürüyor da köpürüyor programımızın süresi içerisine sığmıyor bu bölümde. Aynen yine böyle oldu. Yalnızlığın en azından ne olduğuna baktık, yansımalarına baktık, başımıza neler açtığına baktık. Gelin isterseniz burada bu bölüme noktayı koyalım. İki gün sonra yayına alacağımız bunun devamındaki bölümümüzde yani yine bu hafta konu ile ilgili ikinci bölümümüzde yalnızlığın gerekçelerine ve hani bu kadar aslında böyle kötü dediğimiz uzaklaşmaya çalıştığımız yalnızlığın Talep edildiği durumlara bir de bakalım değil mi? Herkes öyle bir arada olmak istemiyor. Bazen de yalnız kalmak istiyoruz. O zaman ne oluyor? Onun ayrıntılarına bakalım. Haddini aşan Yaşam Rehberi iki gün sonra aynı konuyla yeniden huzurlarınızda olacak.

Gezegenimizdeki insan nüfusu 1800'e dek 1 milyarı bile bulmadı. Şu an 8 milyar kişiyle birlikte yaşıyoruz. Kültür, sanat, medya ve internet bizi birbirimizden haberdar etmek, birbirimize tanıtmak ve birbirimize bağlamak için elinden geleni yapıyor. Araştırmalara göre bir insanın sağlıklı bir iletişim yürütebileceği kişi sayısı 150. Sosyal ağlarda çoğumuz bundan çok daha kalabalık ortamlardayız. Herkesten, her şeyden haberdarız.

Her şey hakkında sözümüz var ve asla içimizde tutamıyoruz. Peki üstümüze kara basan gibi çöken bu yalnızlık hissi ne? Bu kalabalıkların yalnızlığımızı gidermesi gerekmez miydim? Yalnızlık tek başına kalmak değil miydim? Haddini aşan Yaşam Rehberi'nin bu bölümünde gürültü patırtı arasındaki ıssızlığa, kalabalıklar içindeki yalnızlığa bakıyoruz.

Evet efendim 20. bölümümüzden merhaba. En başta biliyorsunuz kavramları açıklıyoruz. Bir şeyden bahsederken ne ifade etmeye çalışıyoruz, ne kastediyoruz? O konuda bir eş zamanlama, bir senkronizasyon gerekiyor. En başta en yaygın atayla başlayalım bu meseleyle ilgili. Yalnız değil sevgili dostlar, yalnız. Yani Y-A-L-N-I

Z. Yalnız. Neden yalnız? Çünkü yalından geliyor kökü. Yani yalın ne? Yalın mesela sade anlamı da var. Ona çavan bir kullanımı da var. Ama özünde eski Türkçe'de çıplak anlamına geliyor. Yani bu şey var ya, düşünüyorum, yalın ayak mesela. Değil mi? Yalın kılıç. Böyle şeyler var. Bu çıplaklıkla ilgili bir başına olmayla ilgili. Dolayısıyla yalnız da sözcük olarak bir başınalığı, tek olmayı ifade ediyor. Fakat... Yalnızlık dediğimizde kavramsal olarak yani bunu soyut bir kavrama çevirdiğimizde o kadar net değil. Çünkü yalnızlık tek başına olmakla özdeş bir şey değil sadece. Şüphesiz tek başımızayken aynı zamanda yalnızız ama tek başına olduğumuz her an yalnızız diyemeyiz. Kalabalıklar içinde yalnız değiliz de diyemeyiz.

biraz daha anlaşılabilir bir şekle getirirsek tanımını şöyle yapabiliriz. Yalnızlık, olması gerekenden daha az insanla ilişkide olma hissi. Yani bu bir his, bir durum değil. Kalabalıkların içinde de olabilir. Nereden aklıma geldiğine gelirsek tabii bir de o var. Bu son birkaç bölümü dinleyenler için hani bahsettiğimiz konular, bu ıssızlıklar, boşanmışlıklar, ilişkiler vs. derken bu yalnızlık kavramının da bir üstünde durmak istedim. Gözde Atilla ile yaptığımız bölümde yungun kulaklarını çınlatmıştık, psikanaliz konusuyla ilgili olanların gayet aşina olduğu isimlerden biri.

Yung'un yalnızlık tarifini size vereyim. O çok güzel bir özet olarak aklımızda kalabilir. Diyor ki, yalnızlık insanın çevresinde insan olmaması demek değildir. İnsan kendisinin önemsediği şeyleri başkalarına ulaştıramadığı ya da başkalarının olanaksız bulduğu görüşlere sahip olduğu zaman kendini yalnız hisseder.

Çok güzel bir tanım. Yani çevremizdeki insan yokluğu değil yalnızlık. Çevremizde bir sürü insan olabilir ama çevremizde nasıl insanlar olmasını arzularız? Bizim önemsediğimiz şeyleri anlayan, paylaşmak zorunda değil, hem fikir olmak zorunda değil ama anlayan, algılayan, dinleyen, ilgi gösteren, Ya da başkalarının artık olanaksız bulduğu görüşlere sahip olduğu zaman yani öyle bir ruh hali, bir düşünce yapısı içindeyiz ki artık içinde bulunduğumuz toplum, kalabalıklar ya da erişebildiğimiz o dış çeperimizdeki insanların bizim için işlevsizleşme hali, yokluk haline yalnızlık diyoruz.

Yalnızlığın tabii bir de bu modern çağda çok özdeş bir hali var. Yani bu içinde yaşadığımız çağda zaten yalnızlıkla tanışmamak, haşır neşir olmamak, yalnızlığın yabancısı olmak çok zor. Neden? Çünkü bu çağ kendimize odaklandığımız bir çağ. Tamamen kendimize odaklıyız. İşte her şey konusundaki çare bizde. Her şeyin, her derdin kökeni biziz. çözümünü de biz bulacağız. Biz iyileşirsek dünya iyileşecek vs. gibi bütün bu kişisel gelişim konteksti, bağlamı içerisinde şüphesiz olarak kendimize odaklanıyoruz. Kendimize odaklandıkça da bir noktanın ardından artık yalnızlıkta karşı karşıya kalıyoruz. Bunu tabi bu güncel zamana yaklaştırdıkça teknolojiyle çok odaklayabiliriz ama hani şu anki teknolojilerimizde kısıtlı bir durum değil bu. Tarih boyunca her aşağı yukarı yeni özellikle kitle iletişim aracında kendini göstermiş. İlk teknolojik yalnızlıktan mesela televizyonların icadıyla

bahsedilmeye başlanmış. Çünkü televizyonlar insanları evlerine kapattıkça, televizyonlar, ekranlar insanları kendi etrafında topladıkça doğal olarak o aile dışı, dış çeperdeki ilişkilerin zayıflaması ile birlikte sosyallikte ortadan kalkmış. Tabi bunun zirvesine tahmin edeceğiniz gibi cep telefonları şüphesiz, cep telefonları ne zaman ki cep telefonu ünvanını bırakarak akıllı cihaz, akıllı kişisel cihaz falan gibi isimlere kavuştu Artık onlar telefonların olduğu gibi iletişim için kullandığımız şeylerin ötesinde bir yere gitti ve bütün bunlar hani programlarımızda çeşitli vesilelerle hep değindiğimiz bu dikkat ekonomisi meselesinden beslenerek bizi bizlerden kopardı ve yalnızlığın o tekinsiz soğuk kollarına fırlatıp bıraktım. Peki. Sayısal verilere birazcık da bakalım. Türkiye'den başlayalım sonra dünyadan birkaç sayı paylaşayım sizinle. Türkiye İstatistik Kurumu'nun verilerine göre Türkiye'de son 10 yılda tek yaşayanların sayısında %77.2 artış olmuş ve Türkiye'de yalnız yaşayanların sayısı 5 milyon 200 bin kişiye ulaşmış.

Düşünebiliyor musunuz? 5.200.000 ve yine tahmin edeceğiniz ve sanıyorum hala hafızanızda tazelini koruduğu üzere iyi hatırlayacağınız gibi bu konudaki en dramatik artış, en sıra dışı hareketlenme geride bıraktığımız pandemi sürecinde koronavirüs etkileriyle yaşandı hem Türkiye'de hem dünyada. Dünyada durum ne diye baktığımızda dünyada durum aslında gelişmişlikle paralel olarak daha da dramatikleşiyor. Mesela çok meşhur bir araştırma var, öyle bir araştırma ki bu devamında siyasi sistemde yeni bir arayışa yol açtı. Bu araştırma İngiltere'de demek istiyorum ama bir yandan da doğrusu Birleşik Krallık hangisindeyim bilmiyorum ama

İngiltere diyoruz, hadi İngiltere diyelim. İngiltere'de 2018 yılında gerçekleştirilen bir araştırmada son bir aydır hiç kimseyle konuşmadığını söyleyen kişi sayısı 200 bin olarak çıkmıştı ve bu acil durumun ardından dünyada ilk defa 2018 yılında İngiltere'de Yalnızlık Bakanlığı kuruldu.

Yani burada uzun uzun yapılanmasından söz etmek isterdim. Yani Yalnızlık Bakanlığı ne yapar aşağı yukarı tahmin etmek zor değil sanıyorum. Fakat öyle az buzda bir mesele değil. Çünkü işin sosyal boyutu var, ekonomik boyutu var, eğitim boyutu var. Bir sürü bir sürü çaba çalışma. Ben burada süreyi fazla uzatmamak için ayrıntılarına girmiyorum ama sizler bir araştırın lütfen. İngiltere'deki yalnızlık bakanlığını öyle çok boşuna açılmış hiçbir işe yaramayan bir şey de değil kesinlikle. Peki teknoloji malum birçok şeye sebep oluyor ama birçok şeye çözüm de sunuyor. Tabii ki yalnızlık da bir istisna diyelim. Size birkaçından bahsedeyim böyle notlarımdan derlediğim. L2 adlı bir girişim var. L2 diye de çevirebiliriz. Bu bir eşlik robotu. Yani bir ne diyelim, bir eşlikçi. Yani sevgili demeyelim ama bir dost, bir yakın arkadaş vesaire. Yıllık 600 dolar bedeli var. Bu bedeli ödüyorsunuz, bir miktarda kurulum ücreti ödüyorsunuz ve evinizde bir yere yerleştiriyorsunuz. Bu öyle gözünüzde canlandırdığınız gibi eli ayağı olan bir robot değil de bir köşede duran hani şu akıllı hoparlörlerin biraz daha gösterişli hali gibi ama sürekli kulağı sizde. Konuşmak istediğiniz zaman konuşuyor, susmak istediğiniz zaman susuyor, sadece onu dinlemek istediğiniz zaman durmaksızın konuşuyor.

sizi giderek daha fazla tanıyor tahmin edeceğiniz gibi ve bir sosyal ilişki yaratıyor. Çünkü yalnızlık en fazla belki de konuşarak biriyle konuşarak dertleşerek dağılıyor. Bunun tabi zirve yaptığı toplumların içerisinde Asya ülkeleri de

başı çekiyor. Asya ülkeleri deyince sanıyorum tahmin etmekte zorlanmıyorsunuzdur. Yalnızlıkla özdeş ülkeler, Asya'nın teknolojiyle de anılan ülkeleri. Tabii ki en başta Japonya, Güney Kore ve Çin geliyor. Japonya'da Miku adlı sentetik sevgililer satılıyor. Bu da böyle aynı ELEC gibi bir kenara koyuyorsunuz. Hologramı da andırıyor birazcık. 2800 dolar ücreti var veya mesela kiralık kız kardeş hizmeti var Japonya'da çok enteresan. Bu arada erkek kardeş yok o daha da enteresan yani kızlar da kız kardeş alıyor erkekler de kız kardeş alıyor ama onun seans bedeli var üstelik 250 dolar. Düşünebiliyor musunuz? Yani az buz bir bedelden de söz etmiyoruz. Çin'de mesela bir benzeri var. O da kiralık erkek arkadaş. Onda da kız yok, kadın yok. Sadece erkek arkadaş var. Ne diyelim kültürel farklılıklar mı diyelim bilemedim ama böyle. Size daha enteresan bir şey anlatayım. Bu konuyla da doğrudan ilişkili.

1992 yılında epey bir uzun süre Japonya'da bulundum, kaldım. Tokyo ve Akişima. Tokyo'nun Akişima mahallesinde kaldım. Kyoto'da da bir dönem yaşadım. Neyse orada çok dehşet verici, 1992 yılı için daha da dehşet verici bir tecrübem olmuştu. Örneğin çok uzakta yaşayan ya da çok uzakta olmasına da gerek yok, sıkça ziyaret edemediğiniz, ihmal ettiğinizi düşündüğünüz bir akrabanız var.

veya işte anneniz babanız her neyse kiralık evlat servisleri var. Bunları parasını ödüyorsunuz geliyorlar işte diyorsunuz ki işte ben Serdar Kuzuloğlu annemin adı şu babamın adı şu biz şurada büyüdük şöyle bir küçükken hatıram var işte erik toplarken ağaçtan düştük de dizim burkunmuştu da annem de ekmek çiğneyip koymuştu da falan artık neyse o çocukluk anısı onu anlatıyorsunuz.

Sonra adam bu tüm bunları not alıyor. Sonra gidiyor annenizin kapısını çalıyor. İşte anneciğim merhaba ben geldim ben Serdar. İşte nasılsın? Ya hatırlıyor musun ben küçükken erik ağacından düşmüştüm de ekmek çiğnemiştim de dizime koymuştum diye dertleşiyor onun yalnızlığını almak için. Ve bu ücretli bir hizmet ve kimsenin garipsediği bir hizmet değildi. Yani annemizi babamızı öyle ıssız bırakmak mı garip? Yoksa hani böyle bir hizmetten faydalanmak mı garip? Yoksa bütün bunların yokluğu mu en garibi? Bilemiyorum. Mesela Tranquility Chair diye bir enteresan ürün var. Hadi son olarak da ondan bahsedeyim ara vermeden önce. 435 dolar alıyorsunuz. Ne yapıyor biliyor musunuz? Size sarılıyor.

Kendinizi yalnız hissettiğiniz zamanda size sarılıyor ve bunun için 435 dolar veriyorsunuz. Ne enteresan değil mi yaşadığımız dönem? Öyle. Ama üstünde işte durup düşünüp sorular soruncaya kadar da hiç öyle görünmüyor. Maddini aşan yaşam rehberi niye var? İşte bu yaşadığımız çağda arada bir durup sorular sormaya, büyüteç tutmaya ve düşünmeye itmek için var. Kısa bir aranın ardından bütün bu faaliyetlerimiz devam edecek.

Sesli bir yayında zihinlerde bir şeyler canlandırmak öyle kolay değil ama yalnızlık deyince gözümde ne canlanıyor diye düşündüm ve ünlü Amerikalı sanatçı, ressam Edward Hopper'ın Nighthawks adlı tablosu aklıma geldi. Bölümün notlarına bağlantısını, o tablonun anlattıklarını içeren, aktaran çok güzel bir YouTube videosunu ve onun Wikipedia bağlantısını ekliyorum. Lütfen bakın. Hatta keşke o dosyayı açıp ona bakarken programın devamını dinleseniz çok çok... çok ikoniktir, çok dönemseldir. Hem Amerika'nın o dönemki halini çok iyi anlatır, hem o dönemin sanat anlayışını çok iyi yansıtır. Birazcık haşır neşir olanlar için Edward Hopper'la ilgili çok ipucu barındırır ama aynı zamanda bu programımızın başlığı olan yalnızlık meselesini de yani o şehrin, o kalabalığın içerisindeki yalnızlığı da çok iyi anlatır. Bu tablo bir akşam vakti Amerika'da New York şehrinin Manhattan semtinde diner olarak geçen, bizde tam bir karşılığı yok ama 24 saat açık restoranlar olarak düşünebiliriz. Bütün şehrin uykuya daldığı, belki evlerine çekildiği, yavaş yavaş karanlığın artık bütün şehri teslim alıp sokak lambalarının aydınlığına bıraktığı o zaman diliminde

Bir restoranda oturan dört kişiyi gösterir. Bir restoranda bulunan dört kişiyi. Bunlardan ikisi restorandaki çifttir. İşte neyse bakarsınız çok da böyle tasvir etmeye gerek yok ama dışarıdan bakarsınız tabloda o restorana. Sanki sokaktan geçerken bakan ya da onları merakla izleyen bir böyle röntgenci gibi bir açıyla bir oval bombeli camın ardından seyredersiniz ve

Dışarının karanlığıyla büyük bir tezat oluşturacak şekilde içerisi aydınlık, pırıl pırıl. Üstelik renkli ve cana yakındır, canlıdır. Ama içerideki herkes birbirinden kopuktur. Restoranın müşterisi olan çift bile. Henüz cep telefonu icat edilmemiştir ama yan yana oturan çiftler birbirinden uzaktır. Dışarıdan da kopuktur, birbirlerinden de kopukturlar. Restorandaki görevliler de öyle yani bir aradalığı ve yalnızlığı sanıyorum hani düşündüğümde benim kendi yarım yamalak sanat bilgimle aklıma gelen tablo bu oldu. Bütün o tabloya bakarak düşünerek bu aktaracaklarımı da kafamda demledim. Yalnızlık peki hani bahsediyoruz ya yalnızlık şudur budur yalnızlığı gidermek için şunlar yapılır tamam da

Derdimiz ne bu yalnızlıkla? Niye bunu mesele ediyoruz? Belki birazcık bundan bahsetmekte fayda var. Yalnızlık, sevgili dostlar, tam bir sorunlar, problemler, dertler kokteyli. Aklınıza ne geliyorsa onu tetikliyor. Depresyon, ansiyete... öz saygı kaybı, stres, kalp damar hastalıkları hatta bağışıklığın zayıflaması, uyku bozukluğu, erken ölüm, madde bağımlılığı, yeme sorunları, demans, alzheimer ne aklınıza geliyorsa bütün bunlar algı bozukluğu da dahil olmak üzere yalnızlık dediğimiz meseleyle birlikte zirve yapıyor. Yani bu öyle sadece ruh haliyle, duygu durumumuzla tanımlanabilen ve sadece ruh halimizi etkileyen bir şey değil. Baya fizyolojik karşılıkları olan da bir şeyden söz ediyoruz.

Bu konudaki en meşhur araştırma ki en fazla atı falan da araştırma aynı zamanda, Brigham Young Üniversitesi'nden Julian Holt-Lunstad'ın bir araştırması. 2017 yılında yayınlıyor bu makaleyi. Hatta Amerika Birleşik Devletleri'nde gerçekleştirilen Psikoloji Birliği'nin yıllık kongresinde paylaşıyor, 125. kongrede. 300.000 kişiyi kapsayan 148 alt başlıklı bir araştırma

Araştırmanın tabi haberleri de konu olmuştu belki bu kısmıyla hatırlarsınız. En dehşet verici ayrıntısı yalnızlığın, gerçek anlamda derin yalnızlığın günde 15 sigara içmeye denk sağlığa zarar verdiği üzerineydi.

günde 15 sigara yani neredeyse bir pakete yakın sigara içmekle eşdeğer yalnızlık. Peki neye sebep oluyor bakıldığında? Örneğin aile veya toplulukla kurulan sosyal bağlar herhangi bir sebepten dolayı koptuğunda bu kişinin ölüm riskini %50 arttırıyor ya da azaltıyor. Yani bu bağların varlığı ölüm riskini yarı yarıya azaltıyor yokluğu yarı yarıya arttırıyor. Çok düşündürücü.

Erken ölüm konusunda çok önemli bir belirleyici. Mesela aynı araştırmadan yine böyle birkaç kafanızı karıştırmadan sayıp paylaşayım. Örneğin sosyal ayrımcılık mağduru olan birisinin erken ölüm riski %29 artarken tek başına yaşayanlarda %32'ye ulaşıyor bu erken ölüm riski. Yani erken ölüm değil ama bunun tehlikesi, bunun ihtimali artıyor.

Aynı araştırmada mesela çok enteresan bir şey var. Çok sık, kendilerini çok sık yalnız hissettiklerini aktaran katılımcıların %60'ının aslında bir eşle birlikte yaşadığı yani ya sevgilisinin olduğu ya da karısının, kocasının olduğu birlikte yaşadıkları hatta birçoğunun çocuğu olduğuna dikkat çekilmişti. %60'ının yani bir insanın ailesi olması, evli olması, çoluğu çocuğu olması yalnızlık için bir engel teşkil etmiyor. Yani yalnızlık bir kere daha tekrarlayalım, bir başına kalmak ile doğrudan bağlantılı bir mesele değil. Dahası, daha da enteresan aynı araştırmayla ilgili son veriyi paylaşayım sizinle. Birey olmanın önemli olduğu, vurgulandığı toplumlarda, böyle kutsandığı toplumlarda, yani bireyci, fertçi toplumlarda yalnızlık daha az zarar veriyor. Çünkü psikolojik olarak zaten diyoruz ki, zaten olması gereken bu. Ben koskoca insan oldum, bu kadar eğitim aldım, bu kadar kariyer yaptım, bir sosyal edinime sahibim. Dolayısıyla zaten benim birbaşım olmam lazım. Bu şart değil diyor ama aile bağlarının güçlü olduğu,

cemiyetçilik, cemaatçilik, grupçuluğun olduğu örneğin Türkiye gibi kültürlerde yalnızlık çok daha ağır, yıkıcı şekilde kendini gösteriyor. Peki bir de kapatırken bu kadar derde tasaya sebep olan meseleyle ilgili enteresan çözümlerden birini yine Japonya'dan tabii ki bütün enteresanlıkların var olduğu ve bütün enteresanlıkların bir parça kabul edilebilir, mübah sayıldığı Japonya'dan vereyim örneğin.

Osaka Üniversitesi fizik bölümü mezunu 37 yaşındaki Soji Morimoto'dan bahsedeyim size. Kendisinin bir hizmeti var. Hizmetini 10 bin yen karşılığında sunuyor. Yani siz çevirin şimdi bizim kurlar çok oynak olduğundan burada kayıtlara bir Türk lirası karşılığı koymayayım ama 10 bin yen karşılığında hizmet veriyor. Ne yapıyor biliyor musunuz? Hiçbir şeye vaat etmeden

Kendini kiralıyor ama nasıl kiralıyor? Hani o aklımıza gelen bedenen kiralama anlamında değil. Böyle mesela çağırıyorsunuz, öğlen sizinle yemek yiyor veya siz yemek yerken size eşlik ediyor. Parkta otururken yanınızdaki bankta geliyor oturuyor, sizi dinliyor. İsterseniz konuşuyor, istemezseniz susuyor. İsterseniz size bir konuda yardımcı oluyor. Üstelik günde 3-4 müşterisi oluyor. Ve en yoğun müşterileri biraz önce de bahsettiğim gibi genellikle yalnız yemek istemeyen ve sohbetlere bir eşlikçi arayan yalnızlar. Yani sevgili dostlar tabii ki bu modern çağ yalnızlığı da bir sektöre dönüştürecekti. Boş bırakmayacaktım.

Ne kadar ne kadar çok anlatmak istediğim şey var yalnızlık konusunda. Oysa ne kadar da basit bir konu değil mi düşünüldüğünde yalnızlık? Ama işte bu benim bir şey kafamda demlenmeye başlanınca köpürüyor da köpürüyor, köpürüyor da köpürüyor programımızın süresi içerisine sığmıyor bu bölümde. Aynen yine böyle oldu. Yalnızlığın en azından ne olduğuna baktık, yansımalarına baktık, başımıza neler açtığına baktık.

Gelin isterseniz burada bu bölüme noktayı koyalım. İki gün sonra yayına alacağımız bunun devamındaki bölümümüzde yani yine bu hafta konu ile ilgili ikinci bölümümüzde yalnızlığın gerekçelerine ve hani bu kadar aslında böyle kötü dediğimiz uzaklaşmaya çalıştığımız yalnızlığın Talep edildiği durumlara bir de bakalım değil mi? Herkes öyle bir arada olmak istemiyor. Bazen de yalnız kalmak istiyoruz. O zaman ne oluyor? Onun ayrıntılarına bakalım. Haddini aşan Yaşam Rehberi iki gün sonra aynı konuyla yeniden huzurlarınızda olacak.

Özellikle karantina sürecinde belamız olan yalnızlık konusunu enine boyuna değerlendirdiğimiz bir bölüm. Deniz bu bölümde yalnızlığı iyi ve kötü diye ikiye ayırıyor. Tam ortasından, cart diye.

Deniz'e ulaşın
Email: deniz.ozturhan@gmail.com
Twitter: @yanilgi
Instagram: @dozturhan

------- Podbee Sunar -------
Bu podcast, getirfinans hakkında reklam içerir.  getirfinans iyi faizi vade beklemeden günlük kazandırır. Kredi faiz oranı düşüktür. Aidatsız kredi kartı sunar. Para transferinden ücret almaz. Sen de getirfinanslı ol. Bu podcast, Garanti BBVA hakkında reklam içerir. Bonus Platinum Dinamik'le tanışın!Kendiliğinden saatte bir değişen güvenlik koduyla internet alışverişlerinin en yeni ve daha da güvenli ödeme yöntemi!
See Privacy Policy at https://art19.com/privacy and California Privacy Notice at https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Yalnızlık Bizde Ata Sporudur

Olumlu Dünya

10: Yalnızlık Bizde Ata Sporudur

Yalnızlık tam olarak nerede başlıyor, bize neler ediyor, nasıl aşarız? İlk yarıda az delirmiş dozturhan’ıyla nadir bir bölüm.
------- Podbee Sunar -------
Bu podcast, getirfinans hakkında reklam içerir.  getirfinans iyi faizi vade beklemeden günlük kazandırır. Kredi faiz oranı düşüktür. Aidatsız kredi kartı sunar. Para transferinden ücret almaz. Sen de getirfinanslı ol. Bu podcast, Garanti BBVA hakkında reklam içerir. Bonus Platinum Dinamik'le tanışın!Kendiliğinden saatte bir değişen güvenlik koduyla internet alışverişlerinin en yeni ve daha da güvenli ödeme yöntemi!
See Privacy Policy at https://art19.com/privacy and California Privacy Notice at https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Belki Alışmam Lazımdı

98: Belki Alışmam Lazımdı

Evli kalmak veya evliliği bitirmek bir başarı mı? Boşanan bir kadın hayatı boyunca "boşanmış kadın" kimliğine mi sıkışır?Yakın İlişkiler'in bu bölümünde konuğumuz Nursena Yılmaz'ın deneyimlerinden yola çıkarak boşanma sürecini, toplum baskısını ve özellikle kadınların boşanma sonrası yaşadıkları kimlik sorgulamasını konuşuyoruz.Yaratıcı: Gizem SürenkökKonuk: Nursena YılmazYapımcı: Podbee Media



Tüm bölümler, videolar ve daha fazlasına Podbee App ve podbee.com'dan ücretsiz olarak ulaşabilirsiniz. Bu bölüm reklam ve sponsorluk içerebilir.

Boşandıktan Sonra Sen Artık Kimsin? | Konuk: Nursena Yılmaz

Güvenli ya da tehlikeli. İkisiyle dolu bir dolap. Biriktirdiğimiz yüzlerce duygu ve birikimi nasıl hafifletebiliriz?






Tüm bölümler ve daha fazlası için ⁠⁠⁠podbeemedia.com⁠⁠⁠'u ziyaret et!



----- Podbee Sunar -------


Bu podcast reklam içermektedir.

Gizli Dolap

Sepin Kafası

S1E15: Gizli Dolap

Herkes benimle mi? Burası Sepin Kafası. Hepiniz hoş geldiniz. En son bölümde neye güveniyorsun diye bırakmıştık. Şimdi o bit bir kenarda dursun biraz. Güven, güvenlik böyle birbirinin içine giriyor demiştik önceki bölümde. Biraz şimdi güvenlik tarafına geçelim istiyorum. Güvenin karşısında sözlükte tehlike bulunmama durumu güvenlik, emniyet, asayiş de yazıyor. Evet. Bu güvenlik meselesi gene aslında daha önce de çok konuştuğumuz çocuklukla aslında çok bağlantılı. Burada birazcık teori anlatmak istiyorum. Stephen Porges diye bir psikiyatri profesörü var University of North Carolina'da ve onun literatüre kazandırdığı bir terim var. Neurosepsiyon. Çok uzatmayacağım bunu ama bunu biliyor olmanın önemli olduğunu düşünüyorum hepimiz için. Ve nörosepsiyon aslında fizyolojimizin güvenlik ve tehdit ayrıştırmasını yapması demek. Yani bu sürecin karşılığı nörosepsiyon diye geçiyor. Yani sadece güvenlik değil, güvenlik ve tehdit algılarını ayrıştırma süreci. Tekrar ediyorum. Yani şöyle düşünelim, doğuyoruz ve bir takım tecrübeler yaşamaya başlıyoruz. Bu tecrübeleri yaşarken de bize bakan insanlar var. Yani biz büyürken etrafımızda olan insanlar var. Ve bu tecrübeleri fizyolojimiz sanki iki dolaba kategorize ediyor. Güvenli, güvenli değil. Veya bu bana güven veriyor, bu beni tehdit ediyor. Böyle iki dolabı yavaş yavaş dolduruyoruz. Bu bir çocuğu anlamam için yapıyorum aslında. Bu bir çocuğu ele alıyoruz ve çocuk ebeveynlerinden ya da işte düşmesinden, eli yanmasından falan gibi şeyler öğreniyor. Bu tür eylemlerle. Ve burada beni hep düşündüren, tehditi yaratan şey dış faktörün verdiği tepki mi? Yoksa gerçekten elini bastığında yanan bir şey ya da sürttüğü dizi mi? Yoksa bir annenin, aa ne yaptın falan ya da onun böyle çok üzülmesi, o şeyi yapması, yani o üstüne bir telaş ve bir şey gördüğünde çocuk aslında tehlikeyi veya tehditi O şekilde yorumlamayı öyle mi öğreniyoruz? Şimdi şöyle, elinin yanmaması lazım. Yani bizim derimizin belli bir sıcaklığın üzerine zaten dokunmaması gerekiyor. Tamam, kabul. Sağlıklı olabilmek için. Bir böyle şeyler var. Bunları zaten öğrenelim, evet. Biz Ahmet'i hayatta kalmak için. Ama bazı deneyimlerde aslında hiçbir tehdit yokken tehdit algısı da yerleşiyor içimize. Aynen öyle. Ve o senin dediğin sebepten oluyor çoğu zaman. koşma, düşersin, ince çıkma, hastalanırsın falandan aslında bu çok küçük veriyorum ve ebeveynliği taşlamaktan falan ne haddimi öyle bir yerden açmıyorum. Sadece bu gibi davranışların çok büyük bir yere dönüştüğünü ve bir kar topu olduğunu düşünüyorum insanlıkta. Ve ne oluyor? Tehdit dolabı gereksiz birçok şeyle şişiyor ve çok kalabalıklaşıyor. Aslında orada belki gerçek tehditler yok. Şimdi büyüyünce biz ne oluyor? Hep böyle benzeterek çalışır sistem. O dolaba attıklarına benzeyen şeyleri yakaladıkça, bu da benim için tehdit diyor, onu da dolaba atıyor. Yani devamlı artık o tasnif mekanizmasının getirdiği bilgiyle hareket etmeye devam ediyor. Şimdi bunu bilmek ne işe yarayacak? Bunlar böyle duymakla, okumakla hemen o dolaplar tekrar olması gerektiği hale gelemiyor. Yani duymakla, okumakla halledebileceğimiz şeyler değil büyük ihtimal. Ama entelektüel seviyede bunu bilmek, kendimizle çalışırken, katıldığımız çalışmalar, aldığımız terapiler, nasıl çalışıyorsak kendimizle bilmiyorum, orası herkesin kendi bileceği iş. Ama bu tarz böyle entelektüel bilgi işe yarıyor, o yüzden. Buna özellikle değindim. Bizim güvenlik ve tehdit algımız, bebekliğimizden itibaren bu şekilde, yani tasdifleme mekanizması sürecinden geçerek belli bir yere oturuyor. İnsan çalışa çalışa peki kendiyle bu dolabı, bütün istiflediği her şeyi, belki bazen o dolabı şey diye de hayal ediyorum sen anlattıkça. Bazıları benim bile değil mesela, o korkuların. Birinden görüp, Galiba bundan da korkmam lazım. Korkuya çevirmiyorum lafı ama bu çok güvensiz bir şey. Bir de şey gibi bir şey var ya, en iyi korunma yöntemi hiç yapmamak. Bu hareketsizliğe ve bu kaçınmaya da yol açıyor o şişen dolaplar. Ama doğru duyuyorsam ve benim de inanmak istediğim şey olarak da bunu belki de söylemek istiyorum. Bunları yolda bırakabiliriz aslında çalışırken. Değil mi? Evet, buna inanıyorum. Bunun yolunun tek başına olmadığını düşünüyorum. Tabii ki. Yani illa destek lazım. Destekten tek kastım da terapi veya başka çalışmalar değil de, ben bunların ilişkilenme içinde çok daha kolay, en azından kendi tecrübemde çok daha kolay demeyeyim, ilişkilenme gerektiğini düşünüyorum. Yani ilişki gerekiyor bunlar için. Bu hep altın çizdiğimiz, bu yalnız baş etmek, yalnız bir şeyleri çözmek, tavana bakmaktan ziyade aslında Evet. Sevdiğin ve güvendiğin, o insanlarla nasıl baş edebilirsin diye yolunu aramak sanıyorum ben de. Evet. Ama kendinde bunun bir kısmının büyük bir çoğunluğunu belki de sen veriyorsun. O yolda bırakma kararında, korkularından arınma kararında. Yani bunu demek yanlış olur mu? Yani şöyle, tabii ki kendilik çok önemli bir şey. Yani insanın kendi içindeki o ses, kendi sözcükleri... Çok yıpratıcı olabiliyor çünkü güvensiz hissettiğinde kendini. Evet ve bunlar çok önemli ama şu anki sistemde o kadar bireylik, bireysellik, kendilik o kadar vurgulanıyor ki ben bilhassa öbür taraftan konuşuyorum. Yani vurguyu öbür tarafa alabilmek için oradan konuşuyorum. Yani biraz karikatürze de ediyorum belki. Yok, hiç öyle duymadım. Sadece benim dediğim şey o aslında senin de dediğin o iç ses şeyi. Kendini tehdit altında hissedince insanın soruları çeşitleniyor ya, sorumluluğu kendine çekiyor ve sanki o anda daha iyi bir şey yapsa veya daha iyi olsa daha güvende hissedecekmişcesine suçluyor. Benim en çok mesela kendimle kaldığımda huzursuz ve kaçacak yerimin olmadığı bu. Belki de o anda işte alomer ve alabimnamne falan yapmam gereken an oluyor belki de. Anne falan diye bir şey oluyor yani. Tamam, okey, kabul. Şimdi önceki bölümde neye güveniyorsun demiştik. Konuşmamıştık, soruyu bırakmıştık. Bunu ben yetişkin eğitiminde de soruyorum. Ve oradaki cevapları şöyle bir hatırlamaya çalıştım. Hiçbir şey diyen oluyor. Hiçbir şeye güvenmiyorum diyen oluyor. Kendime güveniyorum diyen oluyor. Doğaya güveniyorum diyen oluyor. Hayata, evrene, galaksiye. Bir öğrenci şöyle demişti. Astım'ı olan bir öğrenci. Astım krizinden sonra nefesin geldiğini gördüğüm bir an oluyor. Daha henüz nefes gelmemiş oluyor ama onu gördüğüm an oluyor. Sanki içime nefes üfleniyor gibi. O ana güveniyorum diyor. Ne kadar güzel ve şiirsel değil mi? Gerçekten. Sezgime güveniyorum diyen oluyor. Muhakememe güveniyorum diyen oluyor. Benim gibi, senin gibi düşünen insanların varlığına güveniyorum diyen oluyor. Bir şekilde böyle güven aslında aradığımız, belki çoğu zaman aradığımız yerde bulamadığımız, o yüzden de çok daha tetikte yaşadığımız bir şeye dönüşmüş bizim için, onu görüyorum. Ve çok zor bunu konuşmak. Yani neye güvendiğini konuşmak çok zor çünkü daha çok neye güvenmediğini veya ne kadar güvensiz hissettiğini, bu dünyaya yerleşemediğini görmüş oluyorsun bu konuşmayla. O yüzden her zaman yaptığımız gibi daha kolay, daha ferah, çabasız olandan devam etmeye uygun buluyorum. Yani bu konuşmayı yetişkin eğitimde de yaparken şimdi burada da Hayatımızın böyle farklı kompartmanları var. İşte iş, arkadaşlık, sevgililik, başka ne olabilir sen söyle. İşte annelik, partnerlik, evlilik, torunluk, evlatlık, hepsi olur. Bunlar hep ilişkisel böyle farklı departmanlar da diyebiliriz aslında. Bunlardan bizi en az zorlayanıyla başlayıp, o en az zorlayan sistemik ünite içinde biraz daha güvenebilir miyim diye bir adım atabiliriz. Sen hep sorarsın ya, nasıl yapacağız diye. Aynen öyle. Nasıl yapmayacağımızı. O sefer sen sormadan ben verdim cevabı. Çok rahatladım. Harikaydı ama müthiş rahatladım. Çünkü kaşlarım iniyordu sen güveni ve dünyayı anlattığın sırada. Peki bu biraz daha güvenmeyi aslında nasıl yapacağız? O güvenip kendi aklında bu kendinlik dediğin şeyle kendimi ona mı söyleyeceğim? Sana güveniyorum mu diyeceğim? Bu duruma mı güveniyorum diyeceğim? Aslında güven tam olarak nerede başlıyor? İçinde mi başlıyor, lafta mı başlıyor? Tamam, ben bir öneri olarak, öneri vermeyi hiç sevmiyorum. Peki, bir sahne çizsen falan ya da. Güvenmediğinden davranıyorsun ya. Şimdi bir güvenmemen var, bir de onun davranış karşılığı var. Evet. O davranış karşılığından geri saralım. O davranışı yakalayıp, onu biraz daha az güvenmediğin bir yerden yapabilir misin? Neyse o davranış, hepimiz için farklıdır. Bambaşkadır tabii ki. Hepimiz için, evet, çok farklı farklı tezahür ediyordur. Ama onu yakalayıp, ben bunu güvenmediğim için yaptığım dediğin her neyse... Ama bak, o en az zorlayan kompartmanda yapıyoruz bunu. En zorlu yerden başlamıyoruz. Ve o en az zorlayan kompartmanda da seni en az zorlayan durumdan başlıyoruz. Yani hep en azıyla işimiz. Ve orada senin için çok da sıkıntılı, rahatsız edici bir durum değil. Ama belli ki o davranışın bir güvensizliğin sonucu. Onu yakalayıp o davranışını daha az güvenmediğin bir yerden, bak daha çok güvendiğini demiyorum, daha az güvenmediğin bir yerden yapmam mümkün mü? Ama iyi geliyorsa mı sana? Bence deneyebiliriz. Küçük adımlar. Evet. Bence deneyebiliriz. Daha çok güven değil çünkü daha az güvenmediğin yerden herkes start alabilir sanki. Biraz daha, biraz daha diye diye. Okey.

Herkes benimle mi? Burası Sepin Kafası. Hepiniz hoş geldiniz.

En son bölümde neye güveniyorsun diye bırakmıştık. Şimdi o bit bir kenarda dursun biraz. Güven, güvenlik böyle birbirinin içine giriyor demiştik önceki bölümde. Biraz şimdi güvenlik tarafına geçelim istiyorum. Güvenin karşısında sözlükte tehlike bulunmama durumu güvenlik, emniyet, asayiş de yazıyor.

Evet. Bu güvenlik meselesi gene aslında daha önce de çok konuştuğumuz çocuklukla aslında çok bağlantılı. Burada birazcık teori anlatmak istiyorum. Stephen Porges diye bir psikiyatri profesörü var University of North Carolina'da ve onun literatüre kazandırdığı bir terim var. Neurosepsiyon. Çok uzatmayacağım bunu ama bunu biliyor olmanın önemli olduğunu düşünüyorum hepimiz için. Ve nörosepsiyon aslında fizyolojimizin güvenlik ve tehdit ayrıştırmasını yapması demek. Yani bu sürecin karşılığı nörosepsiyon diye geçiyor. Yani sadece güvenlik değil, güvenlik ve tehdit algılarını ayrıştırma süreci. Tekrar ediyorum. Yani şöyle düşünelim, doğuyoruz ve bir takım tecrübeler yaşamaya başlıyoruz. Bu tecrübeleri yaşarken de bize bakan insanlar var. Yani biz büyürken etrafımızda olan insanlar var. Ve bu tecrübeleri fizyolojimiz sanki iki dolaba kategorize ediyor. Güvenli, güvenli değil. Veya bu bana güven veriyor, bu beni tehdit ediyor. Böyle iki dolabı yavaş yavaş dolduruyoruz. Bu bir çocuğu anlamam için yapıyorum aslında. Bu bir çocuğu ele alıyoruz ve çocuk ebeveynlerinden ya da işte düşmesinden, eli yanmasından falan gibi şeyler öğreniyor. Bu tür eylemlerle. Ve burada beni hep düşündüren, tehditi yaratan şey dış faktörün verdiği tepki mi? Yoksa gerçekten elini bastığında yanan bir şey ya da sürttüğü dizi mi? Yoksa bir annenin, aa ne yaptın falan ya da onun böyle çok üzülmesi, o şeyi yapması, yani o üstüne bir telaş ve bir şey gördüğünde çocuk aslında tehlikeyi veya tehditi

O şekilde yorumlamayı öyle mi öğreniyoruz? Şimdi şöyle, elinin yanmaması lazım. Yani bizim derimizin belli bir sıcaklığın üzerine zaten dokunmaması gerekiyor. Tamam, kabul. Sağlıklı olabilmek için. Bir böyle şeyler var. Bunları zaten öğrenelim, evet. Biz Ahmet'i hayatta kalmak için. Ama bazı deneyimlerde aslında hiçbir tehdit yokken tehdit algısı da yerleşiyor içimize. Aynen öyle. Ve o senin dediğin sebepten oluyor çoğu zaman. koşma, düşersin, ince çıkma, hastalanırsın falandan aslında bu çok küçük veriyorum ve ebeveynliği taşlamaktan falan ne haddimi öyle bir yerden açmıyorum. Sadece bu gibi davranışların çok büyük bir yere dönüştüğünü ve bir kar topu olduğunu düşünüyorum insanlıkta. Ve ne oluyor? Tehdit dolabı gereksiz birçok şeyle şişiyor ve çok kalabalıklaşıyor. Aslında orada belki gerçek tehditler yok. Şimdi büyüyünce biz ne oluyor? Hep böyle benzeterek çalışır sistem. O dolaba attıklarına benzeyen şeyleri yakaladıkça, bu da benim için tehdit diyor, onu da dolaba atıyor. Yani devamlı artık o tasnif mekanizmasının getirdiği bilgiyle hareket etmeye devam ediyor. Şimdi bunu bilmek ne işe yarayacak? Bunlar böyle duymakla, okumakla hemen o dolaplar tekrar olması gerektiği hale gelemiyor. Yani duymakla, okumakla halledebileceğimiz şeyler değil büyük ihtimal. Ama entelektüel seviyede bunu bilmek, kendimizle çalışırken, katıldığımız çalışmalar, aldığımız terapiler, nasıl çalışıyorsak kendimizle bilmiyorum, orası herkesin kendi bileceği iş. Ama bu tarz böyle entelektüel bilgi işe yarıyor, o yüzden. Buna özellikle değindim. Bizim güvenlik ve tehdit algımız, bebekliğimizden itibaren bu şekilde, yani tasdifleme mekanizması sürecinden geçerek belli bir yere oturuyor. İnsan çalışa çalışa peki kendiyle bu dolabı, bütün istiflediği her şeyi, belki bazen o dolabı şey diye de hayal ediyorum sen anlattıkça. Bazıları benim bile değil mesela, o korkuların. Birinden görüp,

Galiba bundan da korkmam lazım. Korkuya çevirmiyorum lafı ama bu çok güvensiz bir şey. Bir de şey gibi bir şey var ya, en iyi korunma yöntemi hiç yapmamak. Bu hareketsizliğe ve bu kaçınmaya da yol açıyor o şişen dolaplar. Ama doğru duyuyorsam ve benim de inanmak istediğim şey olarak da bunu belki de söylemek istiyorum. Bunları yolda bırakabiliriz aslında çalışırken. Değil mi?

Evet, buna inanıyorum. Bunun yolunun tek başına olmadığını düşünüyorum. Tabii ki. Yani illa destek lazım. Destekten tek kastım da terapi veya başka çalışmalar değil de, ben bunların ilişkilenme içinde çok daha kolay, en azından kendi tecrübemde çok daha kolay demeyeyim, ilişkilenme gerektiğini düşünüyorum. Yani ilişki gerekiyor bunlar için. Bu hep altın çizdiğimiz, bu yalnız baş etmek, yalnız bir şeyleri çözmek, tavana bakmaktan ziyade aslında

Evet. Sevdiğin ve güvendiğin, o insanlarla nasıl baş edebilirsin diye yolunu aramak sanıyorum ben de. Evet. Ama kendinde bunun bir kısmının büyük bir çoğunluğunu belki de sen veriyorsun. O yolda bırakma kararında, korkularından arınma kararında. Yani bunu demek yanlış olur mu? Yani şöyle, tabii ki kendilik çok önemli bir şey. Yani insanın kendi içindeki o ses, kendi sözcükleri... Çok yıpratıcı olabiliyor çünkü güvensiz hissettiğinde kendini. Evet ve bunlar çok önemli ama şu anki sistemde o kadar bireylik, bireysellik, kendilik o kadar vurgulanıyor ki ben bilhassa öbür taraftan konuşuyorum. Yani vurguyu öbür tarafa alabilmek için oradan konuşuyorum. Yani biraz karikatürze de ediyorum belki. Yok, hiç öyle duymadım. Sadece benim dediğim şey o aslında senin de dediğin o iç ses şeyi. Kendini tehdit altında hissedince insanın soruları çeşitleniyor ya, sorumluluğu kendine çekiyor ve sanki o anda daha iyi bir şey yapsa veya daha iyi olsa daha güvende hissedecekmişcesine suçluyor. Benim en çok mesela kendimle kaldığımda huzursuz ve kaçacak yerimin olmadığı bu. Belki de o anda işte alomer ve alabimnamne falan yapmam gereken an oluyor belki de.

Anne falan diye bir şey oluyor yani. Tamam, okey, kabul. Şimdi önceki bölümde neye güveniyorsun demiştik. Konuşmamıştık, soruyu bırakmıştık. Bunu ben yetişkin eğitiminde de soruyorum. Ve oradaki cevapları şöyle bir hatırlamaya çalıştım. Hiçbir şey diyen oluyor. Hiçbir şeye güvenmiyorum diyen oluyor. Kendime güveniyorum diyen oluyor. Doğaya güveniyorum diyen oluyor. Hayata, evrene, galaksiye. Bir öğrenci şöyle demişti. Astım'ı olan bir öğrenci. Astım krizinden sonra nefesin geldiğini gördüğüm bir an oluyor. Daha henüz nefes gelmemiş oluyor ama onu gördüğüm an oluyor. Sanki içime nefes üfleniyor gibi. O ana güveniyorum diyor. Ne kadar güzel ve şiirsel değil mi? Gerçekten.

Sezgime güveniyorum diyen oluyor. Muhakememe güveniyorum diyen oluyor. Benim gibi, senin gibi düşünen insanların varlığına güveniyorum diyen oluyor. Bir şekilde böyle güven aslında aradığımız, belki çoğu zaman aradığımız yerde bulamadığımız, o yüzden de çok daha tetikte yaşadığımız bir şeye dönüşmüş bizim için, onu görüyorum. Ve çok zor bunu konuşmak.

Yani neye güvendiğini konuşmak çok zor çünkü daha çok neye güvenmediğini veya ne kadar güvensiz hissettiğini, bu dünyaya yerleşemediğini görmüş oluyorsun bu konuşmayla. O yüzden her zaman yaptığımız gibi daha kolay, daha ferah, çabasız olandan devam etmeye uygun buluyorum. Yani bu konuşmayı yetişkin eğitimde de yaparken şimdi burada da

Hayatımızın böyle farklı kompartmanları var. İşte iş, arkadaşlık, sevgililik, başka ne olabilir sen söyle. İşte annelik, partnerlik, evlilik, torunluk, evlatlık, hepsi olur. Bunlar hep ilişkisel böyle farklı departmanlar da diyebiliriz aslında. Bunlardan bizi en az zorlayanıyla başlayıp, o en az zorlayan sistemik ünite içinde biraz daha güvenebilir miyim diye bir adım atabiliriz.

Sen hep sorarsın ya, nasıl yapacağız diye. Aynen öyle. Nasıl yapmayacağımızı. O sefer sen sormadan ben verdim cevabı. Çok rahatladım. Harikaydı ama müthiş rahatladım. Çünkü kaşlarım iniyordu sen güveni ve dünyayı anlattığın sırada. Peki bu biraz daha güvenmeyi aslında nasıl yapacağız?

O güvenip kendi aklında bu kendinlik dediğin şeyle kendimi ona mı söyleyeceğim? Sana güveniyorum mu diyeceğim? Bu duruma mı güveniyorum diyeceğim? Aslında güven tam olarak nerede başlıyor? İçinde mi başlıyor, lafta mı başlıyor? Tamam, ben bir öneri olarak, öneri vermeyi hiç sevmiyorum. Peki, bir sahne çizsen falan ya da. Güvenmediğinden davranıyorsun ya. Şimdi bir güvenmemen var, bir de onun davranış karşılığı var. Evet.

O davranış karşılığından geri saralım. O davranışı yakalayıp, onu biraz daha az güvenmediğin bir yerden yapabilir misin? Neyse o davranış, hepimiz için farklıdır. Bambaşkadır tabii ki. Hepimiz için, evet, çok farklı farklı tezahür ediyordur. Ama onu yakalayıp, ben bunu güvenmediğim için yaptığım dediğin her neyse... Ama bak, o en az zorlayan kompartmanda yapıyoruz bunu. En zorlu yerden başlamıyoruz.

Ve o en az zorlayan kompartmanda da seni en az zorlayan durumdan başlıyoruz. Yani hep en azıyla işimiz. Ve orada senin için çok da sıkıntılı, rahatsız edici bir durum değil. Ama belli ki o davranışın bir güvensizliğin sonucu. Onu yakalayıp o davranışını daha az güvenmediğin bir yerden, bak daha çok güvendiğini demiyorum, daha az güvenmediğin bir yerden yapmam mümkün mü? Ama iyi geliyorsa mı sana?

Bence deneyebiliriz. Küçük adımlar. Evet. Bence deneyebiliriz. Daha çok güven değil çünkü daha az güvenmediğin yerden herkes start alabilir sanki. Biraz daha, biraz daha diye diye. Okey.

Onarım Atölyesi Podcast’in bu bölümünde konuğumuz Gizem Kendik Önduygu! Bu podcast serisinde çok bahsettiğimiz "ihtimam" kavramı üzerine düşünmemizi sağlayan Gizem'le birlikte, ihtimam odaklı ilişkilenmelerin peşine düştük.
See Privacy Policy at https://art19.com/privacy and California Privacy Notice at https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

İhtimam // Konuk: Gizem Kendik Önduygu

Onarım Atölyesi

S4E8: İhtimam // Konuk: Gizem Kendik Önduygu

Çünkü insanız.

(Bu arada bölümde Anora'ya dair spoiler yok.) 



Bölümde Bahsi Geçenler:

Anora I Love is a hustle.

Past Lives






Tüm bölümler ve daha fazlası için ⁠⁠podbeemedia.com⁠⁠'u ziyaret et!

----- Podbee Sunar -------
Bu podcast reklam içermektedir.

neden aşık oluyoruz? (anora ve past lives)

sadece film izlemiyorum

yalnızlık ve şehirde yaşamak temasında 7 farklı podcastten seçilmiş 10 bölüm. Toplam ~4 saat.

Yalnızlık ve şehirde yaşamak

İhtiyacı Olan Alsın

Kalabalıkta Yalnızlık

İhtiyacı Olan Alsın

Yanlış Yer(ler)e Koyduğum(uz) Yalnızlık(lar)

Yakın İlişkiler

Hiç Kalabalık İçinde Yalnız Hissettiğin Oldu mu?

Haddini Aşan Yaşam Rehberi

Yalnızlık

Olumlu Dünya

10: Yalnızlık Bizde Ata Sporudur

Olumlu Dünya

98: Belki Alışmam Lazımdı

Yakın İlişkiler

Boşandıktan Sonra Sen Artık Kimsin? | Konuk: Nursena Yılmaz

Sepin Kafası

S1E15: Gizli Dolap

Onarım Atölyesi

S4E8: İhtimam // Konuk: Gizem Kendik Önduygu

sadece film izlemiyorum

neden aşık oluyoruz? (anora ve past lives)