Kim ve Steve Hricko, Sevgililer Günü kaçamağı için romantik bir tatil köyüne gitmişti. İnsanlar yıllardır buraya hep aynı sebeple geliyordu — bir şeylerden kaçmak, yeniden yakınlaşmak ya da nefes almak. Fakat o gece Kim kocasına aşk değil, ölüm hediye etmişti. Unuttuğu şeyse şuydu: Ateş bazen her şeyi yok etmezdi. 



‎Sunan: Sezgi Aksu‎Hazırlayan: Aslı Candaş, Sezgi Aksu‎Ses Tasarımı ve Kurgu: Ada Suay Tekdal‎Yapımcı: Podbee Media‎‎‎Canlandıranlar:‎Görevli: Ada KanburSteve: Umut Güloğlu‎Phillip: Batın Şahin‎Kim: Şevval Balkan‎‎‎Tüm bölümleri dinlemek ve daha fazlası için ⁠⁠⁠⁠⁠⁠podbeemedia.com⁠⁠⁠⁠⁠⁠'u ziyaret et!‎‎------ Podbee Sunar -------‎‎Bu podcast reklam içermektedir.‎

Karanlık Dosyalar

181- 506 Numaralı Kulübe: Kim Hricko

İyi misiniz beyefendi? Ben, ben elimden geleni yaptım. İçeri girdim ama kurtaramadım. Tamam, tamam beyefendi sakin olun. Bir yerinizde herhangi bir yanık var mı? Rahatça nefes alabiliyor musunuz? Kurtarmaya çalıştım ama olmadı. Bir anda alevler yükseldi. Hiçbir şey yapamadım. Çıkarmaya çalıştım. Oradaydı ama çıkaramadım. Yani denedim ama olmadı. Zaten yüzü de tamamen yanmıştı. Ben Sezgi Aksu. Burası Karanlık Dosyalar. Bugün sizlere ikinci şansların, yeni umutların ardına gizlenmiş bir ihanetin hikayesini anlatacağım. Ne dersiniz? Hazırsanız başlayalım mı? Maryland'deki Chesapeake körfezinin Sisli kıyılarında bir tatil köyünün içine saklanmış küçük bir kulübe bulunuyordu. Kulübe 506. İnsanlar yıllar boyunca buraya hep aynı sebeple gelmişti. Bir şeylerden kaçmak, yeniden yakınlaşmak ya da nefes almak. O kadar huzurlu bir yerdi ki gündüzleri körfezin sakin sularını, geceleri ise odun sobasının çıtırtısını duymak mümkündü. Ancak bir gece o sessizlik bozulmuştu. Sabaha karşı tüm kasaba aynı şeyi konuşuyordu. Kulübe 506 yanmıştı ve o gece kulübenin içi boş değildi. Steve ve Kim Rico'nun hikayesi dışarıdan bakıldığında sıradan bir evlilik gibiydi. Birbirlerini gördükleri ilk andan itibaren hemen anlaşmış, kendilerine mutlu bir aile kurmuşlardı. Steve iri yapılı ama yumuşak kalpli bir adamdı. Genelde sessiz ve düşünceliydi. Kim ise tam tersi neşeli, dikkat çekmeyi seven ve girdiği her ortamın havasını değiştiren bir kadındı. Aslında zıtkutuplar olarak evliliklerini 9 yıl devam ettirebilmeyi başarmışlardı. Fakat yıllar geçtikçe bu denge bozulmaya başladı. Steve giderek içine kapanmış, depresif birine dönüşmüştü. Artık günlerini evin bodrumunda, loş bir ampulün altında geçiriyor ve kimseyle konuşmadan saatlerini harcıyordu. Bir zamanlar eşine çiçek getiren ve kızını güldürmek için her şeyi yapan adam, şimdi kendi evinde bir hayalete dönüşmüştü. Aylar süren tartışmaların, sessizliklerin ve suçlamaların ardından ilişkileri kırılma noktasına geldi. Steve, ben artık dayanamıyorum. Ne? Ben boşanmak istiyorum. Şimdi ne diyorsun sen? Lütfen bana bir şans daha verir misin? Ben sana o şansı defalarca verdim Steve. Ya ne olur bak son bir tane daha. Yemin ediyorum değişeceğim. Steve bu sefer gerçekten kararlıydı. Kimle eskisi gibi olmak istiyordu ve değişmek için elinden geleni yapacaktı. Bunun için haftalarca süren sessiz bir hazırlığın içine girdi ve her akşam gizlice bir şeyler planladı. Her yaklaştığında Steve sesini alçaltıyor ya da telefonu hemen kapatıyordu. Çünkü Kim'e bir sürpriz hazırlayarak ilişkilerini kurtarmaya çalışacaktı. Steve sevgililer günü için özel bir kaçamak planlamıştı. Romantik bir tatil, ilişkilerine yeniden başlayabilecekleri bir fırsat olabilirdi. Fakat aslında bu, onlar için bir son olacaktı. 14 Şubat sabahı çift valizlerini toplayıp bagaja yerleştirdi, 8 yaşındaki kızlarını komşularına bıraktılar ve doğuya, Körfez'in kıyısına doğru yola çıktılar. Radyoda çalan eski aşk şarkıları eşliğindeki bir buçuk saatlik yolculuklarının ardından Maryland'in doğu kıyısındaki manzaralı Harbor Town Golf Resort'a vardılar. Resepsiyondaki görevli gülümseyerek iki kadeh şampanya uzatmış ardından da odanın anahtarını vermişti. Ve o anahtar tarihe geçecek bir gecenin kapısını açacaktı. Kim içeri adım attığında bir anlık nefesi kesilmişti. Kulübe 506, sade ve zarif dekoruyla adeta kataloglardan fırlamış gibiydi. Ahşap sobası, pencereden yansıyan su manzarası, sade ama zarif dekoruyla bu kulübe tam anlamıyla kusursuzdu. Her şey fazlasıyla mükemmeldi. Kim etrafta dolanırken masanın üzerinde duran bir şey dikkatini çekti. Adeta bir düğün davetiyesini andıran beyaz, kalın bir kart vardı. Merakla eline aldı ve üzerine okudu. Bu gece gerçek aşkın sahnesine hoş geldiniz. Bir an Steve'e baktı ve gülümsedi. Bu sadece şarap içip sohbet edecekleri bir akşam değildi. Steve aynı zamanda otelin sevgililer gününe özel organize ettiği tiyatro oyununa rezervasyon yaptırmıştı. Ağlayan Gelin isimli bu oyun, sahte bir düğünün gizemli bir cinayete dönüşmesini anlatıyordu. Fakat bu, o gecenin sonunda yaşanacakların yanında hafif kalacaktı. Üstelik izleyiciler de oyunun birer parçasıydı. Kimi suçlu, kimi ise kurbandı. Kimin gözleri parladı. Tiyatro, gizem, oyun... Tam ona göre bir geceydi. Steve'in tüm bu detayları düşünerek özel olarak böyle bir gece planlaması onu etkilemişti. Kim heyecanlı bir şekilde Steve'e sıkıca sarıldı. O anda ikisi de kısa bir zamanlığına da olsa her şeyin yeniden yoluna girebileceğine inanmışlardı. Akşam oyun saati geldiğinde Kim zarif kırmızı bir elbise, Steve ise şık bir takım elbise giyiyordu. İkisi de uzun zamandır giydiklerine böylesine özen göstermemişti. Etkinlik salonuna adım attıklarında karşılarında tam anlamıyla bir düğün sahnesi vardı. Tüller, mumlar, pembe ışıklar... Damat ve Nedimeler rolündeki oyuncular davetlilerin arasında dolaşıyor, herkes oyunun bir parçasıymış gibi davranıyordu. Konuklar da bu sahneye katılıyor, kendilerini gerçekten bir düğün misafiri gibi hissediyordu. Kimin keyfi çok yerindeydi. Ama her defasında Steve'e baktığında aynı şeyi görüyordu. İfadesiz, donuk bir yüz. Ne gülümsüyor ne de ilgileniyormuş gibi yapıyordu. Sence kim yaptı? Sence? Steve! Sence kim yaptı? Bilmem. Steve gözlerini sahneden ayırmadan öylece oturuyordu. Sanki oyun da karısı da orada yokmuş gibiydi. Kim bir an duraksadı ve ona baktı. Kendi kendine gülümseyerek gözlerini yeniden sahneye çevirdi. Steve belki de sadece yorgundu ya da heyecandan öyle görünüyordu. Sonuçta bunca şeyi planlamıştı. Belki de tek istediği her şeyin kusursuz geçmesiydi. Oyun bittiğinde salonda alkışlar yankılandı. İkili dışarı çıktıklarında loş ışıklarla aydınlatılmış patikalardan yürümeye başladılar. Kim, körfezin sessizliğinde birlikte bir kadeh şarap içmek ve sonrasında da kulübeye geçmeyi teklif etti. Steve o gece uzun zamandan sonra ilk kez gülümsemişti. İkisi ellerinde içkilerle odalarına döndüler. Her şey olması gerektiği gibi sakin görünüyordu. Kim, üzerine rahat bir şeyler giymek için birazdan gelirim diyerek yatak odasına gitti. Steve'in gözlerindeki donukluksa hala geçmemişti. Bir süre kapının önünde öylece durdu. Gözlerini odanın içinde gezdirdi. Sonra yavaşça ön kapıya yürüdü. Elini kilide uzattı ve sessizce çevirdi. Bu sırada tatil köyü de sessizleşmiş, herkes yavaş yavaş odasına çekilmişti. Fakat bu sessizlik gece bir sularında aniden bozulacaktı. Tatil köyünde kalan bir konuk olan Philip Parker, balkona hava almaya çıktığı anda yakınlardan gelen duman kokusunu fark etti. Koşarak odasından çıktığında yan kulübeden gelen alevleri gördü ve sesi ise gecenin sessizliğinde yankılanmaya başladı. Yangın var! Kulübe yanıyor! İçeride biri var! Yardım edin! Fakat etrafta kimse yok gibiydi. Philip tereddüt etmeden kuzeniyle birlikte dumanın geldiği yöne doğru koştu. Kulübenin pencerelerinden koyu ve yağlı dumanlar dışarı taşıyordu. Fakat Philip defalarca denemesine rağmen ne ön kapı açılıyor ne de içeriden herhangi bir ses geliyordu. Var gücüyle denedi ama kapı kıpırdamıyordu. Başka bir yol aramak için hemen arka tarafa koştu. Philip devam etmeye çalışıyor ama nefes almak onun için gittikçe güçleşmeye başlıyordu. Bu sırada sürgülü cam kapının hafifçe aralık olduğunu fark etti. Gömleğini ağzına bastırıp dizlerinin üstüne çöktü, yere yakın bir şekilde ilerledi. İçerisi artık neredeyse görünmezdi. Philip eliyle önünü yoklayarak ilerledi. Derken gözü bir gölgeye takıldı. Yere uzanmış bir çift ayak. Hey! Beni duyuyor musun? Phillip vücudu sarsıyor, bağırıyor ve uyandırmaya çalışıyordu. Fakat hiçbir tepki yoktu. Sadece odunların patlama sesi ve yanan kumaşın keskin kokusu geliyordu. Panik içinde bacağı kavrayarak bedeni sürüklemeye başladı fakat gücü yetmiyordu. Duman her nefeste ciğerlerini yakıyordu. Phillip'in tek isteği oradan sağ salim çıkmaktı. Fakat her şey giderek zorlaşıyordu. Tam umudunu kaybetmeye başlamıştı ki o sırada kuzeni içeri girmeyi başardı. Beraber tüm güçleriyle vücudu sürükleyerek dışarı çıkardılar. Bedenin uzuvları sağlam olmasına rağmen yüzü tamamen yanmıştı. Alev sanki sadece orayı hedef almış gibiydi. Fakat maalesef artık her şey için çok geçti. Steve o gece yanarak ölmüştü. Şimdi burada kısa bir ara verelim. Ardından kaldığımız yerden dosyamıza devam edeceğiz. Aslında ilk bakışta her şey bir kaza gibi görünüyordu. Belki soba devrilmiş ya da bir mum düşmüştü. Ve kim çalışanlara kocasının hala içeride olduğunu söyleyerek bağırıyor, ağlıyor ve çırpınıyordu. Ama o an hiç kimsenin bilmediği bir şey vardı. Yangın kazayla başlamamıştı. Kim o kapı kilitlenmeden çok önce planını yapmıştı. Gecenin ilerleyen saatlerinde odaya geldiklerinde Steve yatağında uzanmış, yarı uykulu bir halde tavana bakıyordu. Bir ara Kim'in ayak seslerini duydu. Adımları hafif ve dikkatli gibiydi. Belki mutfağa gitti diye düşündü. Geri döndüğünde kapı sessizce aralandı ve Kim elinde küçük bir metal tepsiyle içeri girdi. Yüzü ifadesiz, gözleri buz gibiydi. Sanki başka birine dönüşmüştü. Hiçbir şey söylemeden yatağın yanına geldi ve yavaşça eğildi. Sanki sevgiyle dokunacakmış gibi yaklaştı. Sonra birden tepsideki şırıngayı derisine sapladı. Steve ne olduğunu anlayamadan önce bir yanma hissetti. Bu his kalbinden ellerine doğru hızlıca yayıldı. Sonra da hiçbir şey. Kim... Ne yaptın sen? Aşkım merak etme. Hemen geçiyor. Sonra hiçbir şey hissetmeyeceksin. Sakın korkma. En doğrusu buydu. Steve'in vücudu felç olmuştu. Ne hareket edebiliyor, ne konuşabiliyor, ne de bağırabiliyordu. Ve gözleri artık yalnızca Kim'e kilitlenmişti. Kim tepsiyi kenara koydu. Dolabın altından küçük bir şişe çıkardı. İçinde çakmak sıvısı vardı. Bir an bile tereddüt etmeden şişeyi eğdi, sıvıyı yatağın üzerine, halıya ve perdelerin ucuna doğru akıttı. Steve'in tek yapabildiği şey, gözleriyle Kim'in hareketlerini takip etmekti. Kim ardından cebinden kibrit kutusu çıkardı ve bir kibrit çaktı. Karanlık oda, göz açıp kapayıncaya kadar alevin turuncu ışığıyla dolmuştu. Steve'in gözünden bir damla yaş akarken gördüğü son şey karısının kendi elleriyle onu ateşe vermesiydi. Kim soğukkanlı bir şekilde odadan çıkmak için arkasını döndü. Tam kapıya gelmişti ki durdu ve bir süre alevleri izlemeye başladı. Yüzünde hiçbir ifade yoktu. Ne pişmanlığı, ne korku, ne de öfke. Sadece sanki yıllardır beklediği bir şeyin sonunda gerçekleştiğine dair o garip durgunluk vardı. Alevler büyümeye başladıkça arka kapıya yöneldi. Fakat kapıyı tam kapatmadı. Sanki biri son anda kaçmaya çalışmış gibi hafifçe aralık bıraktı. Ardından sakince lobiye gitti. Kısa bir zaman içinde polis ve itfaiye geldi. Odasına döndüğünde insanların çoğaldığını gören Kim, derin bir nefes aldı, rolüne girdi ve tam anlamıyla yıkılmış bir eşi oynamaya başladı. Tek istediği, Steve'in sessiz yok oluşuyla birlikte her şeye yeniden başlamaktı. Ama unuttuğu bir şey vardı. Ateş bazen her şeyi yok etmezdi. Yangından geriye sadece küller ve birkaç yanık eşya kalmıştı. Ama polis olay yerini incelediğinde bir şey hemen dikkatlerini çekti. Steve Rico'nun ölümü yangından önce gerçekleşmişti. Bu her şeyi değiştiriyordu. Artık bir kazadan değil, bir gizemden söz ediliyordu. Bu yüzden dedektifler her ihtimali tek tek incelemeye başladı. Steve gençti ve sağlıklıydı. Yani kalp krizi ya da doğal ölüm neredeyse imkansız görünüyordu. Fotoğraflardaysa yatağın hemen yanında duran alkol şişeleri ve yerde yarı yanmış pro izleri vardı. İlk bakışta bu mümkün bir tablo gibiydi. Steve çok içtikten sonra elinde yanan pro ile uyuyakalmış olabilirdi. Polisler olayı derinleştirdi ve çevredeki tanıklarla görüşmeler başladı. O akşam otelde kalan herkes aynı şeyi söylüyordu. Kim çok üzgündü. Kendini kaybetmiş gibiydi. Ama biraz fazlasıyla sakindi. Kocam o gece fazla içmişti. Odaya geldiğimizde sevişmek istediğini söyledi. Ama sevişmek yok diye anlaşmıştık. Sadece konuşup ilişkimizi kurtarabiliyor muyuz ona bakacaktık. Ama işte kavga etmeye başladık. Ben de sinirlenip çıktım. Arabayı bir yerlere sürdüm. Karanlıkta, bilmiyorum nereye sürdüğümü. Sakinleştikten sonra da geri döndüm. Döndüğümde dumanları fark ettim. Ve resepsiyona kadar koştum, haber verdim. Ama döndüğümde dışarı çıkarmışlardı. Ölmüş. Ancak polis laboratuvar raporlarını incelediğinde tablo tamamen değişti. Steve'in kanında hiç alkol yoktu. Ve daha da önemlisi, yanan bir pronun o kadar kısa sürede odanın tamamını küle çevirmesi fiziksel olarak mümkün değildi. Yani ortada bir kaza değil, dikkatlice planlanmış bir cinayet vardı. Peki nasıl olmuştu? Cevap kimin mesleğinde gizliydi. Kim Rico bir hastanede ameliyathane teknisyeni olarak çalışıyordu. Yani tıbbi malzemelere erişimi vardı ve bu onun en büyük avantajıydı. Hastanedeki ilaç dolaplarından birinde sadece profesyonellerin bildiği güçlü bir madde bulunuyordu. Süksinilkolin. Bu ilaç ameliyat sırasında hastaların kaslarını geçici olarak felç etmek için kullanılırdı. Ama yüksek dozda verildiğinde bilinci açık bırakır, nefes almayı durdurur ve bedeni hareketsiz hale getirirdi. Yani bir insan kendi ölümünü görebilir ama hiçbir şey yapamazdı. En ürpertici kısmı, 1998'de bu maddeyi tespit edebilecek bir toksikoloji testi henüz yoktu ve kim bunu biliyordu. Bu yöntemi o yüzden seçmişti. Kusursuz bir plan gibi duruyordu ya da en azından kim öyle sanmıştı. Ama yargı sistemini o kadar kolay kandıramadı. Ve çok geçmeden Kim Rico'nun hikayesi artık bir aşk hikayesi değil, Amerika'nın en soğukkanlı cinayetlerinden biri olarak anılacaktı. Kim Rico çok uzun süre saklanamadı. Yangından yalnızca haftalar sonra deliller birer birer birleşti. Çelişkili ifadeler, laboratuvar bulguları ve fazla kusursuz davranışları hepsi aynı yöne işaret ediyordu. Kim kısa bir zamanda tutuklandı ve birinci derece cinayetle suçlandı. Kimin bunu yapma motivasyonuysa daha sonra ortaya çıktı. Kendisinden çok daha genç bir deniz piyadesiyle ilişki yaşıyordu. Yeni bir hayat kurmak ve boşanma süreciyle uğraşmak istemiyordu. Steve'i terk etmek yerine onu tamamen ortadan kaldırmayı seçti. Ateşin ardında sakladığı şey sadece bir ceset değil, bencilce bir özgürlük isteğiydi. Kulübe 506 artık bir tatil evi değil, bir adamın ailesini kurtarma hayaliyle yanarak öldüğü yer. Steve o tatile giderken hayatlarına yeniden başlayacaklarını sanıyordu. Ama farkında olmadan kendi ölümüne giden yolu hazırlamıştı. Bu hikaye bir sevginin ihanete dönüştüğü bir kabustu. Evet, bu haftanın karanlık dosyasının da sonuna geldik. Bir sonraki bölümde görüşmek üzere. Kendinize iyi bakın. Bu dizinin betimlemesi TRT tarafından Sesli Betimleme Derneğine yaptırılmıştır.

Bir yerinizde herhangi bir yanık var mı?

yeni umutların ardına gizlenmiş bir ihanetin hikayesini anlatacağım.

Maryland'deki Chesapeake körfezinin Sisli kıyılarında bir tatil köyünün içine saklanmış küçük bir kulübe bulunuyordu.

İnsanlar yıllar boyunca buraya hep aynı sebeple gelmişti.

O kadar huzurlu bir yerdi ki gündüzleri körfezin sakin sularını,

geceleri ise odun sobasının çıtırtısını duymak mümkündü.

Sabaha karşı tüm kasaba aynı şeyi konuşuyordu.

Kulübe 506 yanmıştı ve o gece kulübenin içi boş değildi.

Steve ve Kim Rico'nun hikayesi dışarıdan bakıldığında sıradan bir evlilik gibiydi.

Birbirlerini gördükleri ilk andan itibaren hemen anlaşmış,

kendilerine mutlu bir aile kurmuşlardı.

Steve iri yapılı ama yumuşak kalpli bir adamdı.

dikkat çekmeyi seven ve girdiği her ortamın havasını değiştiren bir kadındı.

Aslında zıtkutuplar olarak evliliklerini 9 yıl devam ettirebilmeyi başarmışlardı.

Fakat yıllar geçtikçe bu denge bozulmaya başladı.

loş bir ampulün altında geçiriyor ve kimseyle konuşmadan saatlerini harcıyordu.

Bir zamanlar eşine çiçek getiren ve kızını güldürmek için her şeyi yapan adam,

şimdi kendi evinde bir hayalete dönüşmüştü.

sessizliklerin ve suçlamaların ardından ilişkileri kırılma noktasına geldi.

Ben sana o şansı defalarca verdim Steve.

Kimle eskisi gibi olmak istiyordu ve değişmek için elinden geleni yapacaktı.

Bunun için haftalarca süren sessiz bir hazırlığın içine girdi ve her akşam gizlice bir şeyler planladı.

Her yaklaştığında Steve sesini alçaltıyor ya da telefonu hemen kapatıyordu.

Çünkü Kim'e bir sürpriz hazırlayarak ilişkilerini kurtarmaya çalışacaktı.

Steve sevgililer günü için özel bir kaçamak planlamıştı.

ilişkilerine yeniden başlayabilecekleri bir fırsat olabilirdi.

14 Şubat sabahı çift valizlerini toplayıp bagaja yerleştirdi,

8 yaşındaki kızlarını komşularına bıraktılar ve doğuya,

Körfez'in kıyısına doğru yola çıktılar.

Radyoda çalan eski aşk şarkıları eşliğindeki bir buçuk saatlik yolculuklarının ardından Maryland'in doğu kıyısındaki manzaralı Harbor Town Golf Resort'a vardılar.

Resepsiyondaki görevli gülümseyerek iki kadeh şampanya uzatmış ardından da odanın anahtarını vermişti.

Ve o anahtar tarihe geçecek bir gecenin kapısını açacaktı.

Kim içeri adım attığında bir anlık nefesi kesilmişti.

sade ve zarif dekoruyla adeta kataloglardan fırlamış gibiydi.

sade ama zarif dekoruyla bu kulübe tam anlamıyla kusursuzdu.

Kim etrafta dolanırken masanın üzerinde duran bir şey dikkatini çekti.

Adeta bir düğün davetiyesini andıran beyaz,

Bu gece gerçek aşkın sahnesine hoş geldiniz.

Bu sadece şarap içip sohbet edecekleri bir akşam değildi.

Steve aynı zamanda otelin sevgililer gününe özel organize ettiği tiyatro oyununa rezervasyon yaptırmıştı.

sahte bir düğünün gizemli bir cinayete dönüşmesini anlatıyordu.

o gecenin sonunda yaşanacakların yanında hafif kalacaktı.

Üstelik izleyiciler de oyunun birer parçasıydı.

Steve'in tüm bu detayları düşünerek özel olarak böyle bir gece planlaması onu etkilemişti.

10 Aralık 2000 günü Polonya’nın soğuk bir nehrinde cansız bir beden bulundu. Başlangıçta faili bulunamadığı için kapatılan bu dosya 2003 yılında tekrar açılacak, idealist bir polis memuru olan Jacek Wróblewski bu cinayetin izlerini bir romanın sayfaları arasında bulacaktı. Gerçekle kurgunun, hayatla edebiyatın, katille yazarın iç içe geçtiği bu sıra dışı olayı dinlemeye hazırsanız, başlayalım mı?



Sunan: Sezgi Aksu

Hazırlayan: Kevser Yağcı Biçici

Ses Tasarımı ve Kurgu: Ada Suay Tekdal 

Yapımcı: Podbee Media



Canlandıranlar:

Krystian Bala: Ada Suay Tekdal

Jacek Wróblewski: Metin Bozkurt

Aleksandra: Şevval Balkan

Tanık: Almila Kurt



Tüm bölümleri dinlemek ve daha fazlası için ⁠⁠⁠⁠⁠⁠podbeemedia.com⁠⁠⁠⁠⁠⁠'u ziyaret et!

------ Podbee Sunar -------

Bu podcast reklam içermektedir.

182- Bir Cinayetin Romanı: Krystian Bala

Kırılma Anı’nda bu kez konuğumuz, yıllarca Cinayet Büro’da dedektif olarak görev yapmış Suç Araştırmaları Uzmanı Mesut Demirbilek.
Yıllar önce gündeme gelen ve kamuoyunda “Kaddafi’nin pilotu cinayeti” olarak bilinen dosyanın nasıl çözüldüğünü, bir cinayet soruşturmasında bazen tek bir detayın nasıl kırılma anına dönüştüğünü konuşuyoruz.
Bir dedektif olay yerine baktığında ne görür? Bir dosya hangi noktada yön değiştirir? Ve yıllarını cinayet soruşturmalarına vermiş biri, suçun izini nasıl sürer?
Bölüm boyunca ayrıca Türkiye’de suç oranlarının gerçekten artıp artmadığını, seri katil ile toplu katliam arasındaki farkı ve kriminal soruşturmaların arka planındaki düşünme biçimini ele alıyoruz. 
Tüm bölümler ve daha fazlasına Podbee app ve podbeemedia.com’dan ücretsiz olarak ulaşabilirsiniz. ----- Podbee Sunar ------- Bu podcast reklam içerir.

Karanlık Dosyalar I Kırılma Anı

Eski cinayet büro dedektifi Mesut Demirbilek’le gerçek dosyalar: Kaddafi’nin pilotu cinayeti, suçun kırılma anları ve seri katiller.

Kırılma Anı: Bir Dedektifin Karanlık Dosyaları | Mesut Demirbilek | Karanlık Dosyalar Videocast #10

‎Fox Lake kasabasındaki çok sevilen polis memuru Joe Gliniewicz görev başındayken ölü bulundu. Onun bu sarsıcı ölümü tüm kasabayı derinden etkilemişken ardından ortaya çıkan gerçekler herkesi şaşkına uğratacaktı.‎‎‎Sunan: Sezgi Aksu‎Hazırlayan: Şeyma Orak ‎Ses Tasarımı ve Kurgu: Ada Suay Tekdal ‎Yapımcı: Podbee Media‎‎‎Canlandıranlar:‎Joe Gliniewicz: Ada Suay Tekdal ‎Melodie: Gülşah Dim‎Polis: Adar Yılmaz ‎Amir: Umut Coşkun ‎‎‎Tüm bölümleri dinlemek ve daha fazlası için ⁠⁠⁠⁠⁠⁠podbeemedia.com⁠⁠⁠⁠⁠⁠'u ziyaret et!‎‎------ Podbee Sunar -------‎‎Bu podcast reklam içermektedir.‎‎‎

180-Kahraman Polisin Sarsıcı Sonu:Joe Gliniewicz 

Merkezi birim, merkezi birim. Joe konuşuyor. Bildirdiğim alandayım. Şüpheliler koşuyor. Üç kişiler. Biri siyahi, ikisi beyaz. Batı tarafına doğru. Acil destek istiyorum. Merkez, duyuyor musun? Beni öldürecekler. Hemen destek ekibi gönderin. Çok zamanım kalmadı. 1 Eylül 2015'te telsizden gelen o çaresiz mesaj, Joe'nun son mesajı olacaktı. Ben Sezgi Aksu, burası Karanlık Dosyalar. Bu bölümde bir halk kahramanının ölümünün ardından ortaya çıkan rahatsız edici gerçekleri öğrenmeye hazırsanız başlayalım mı? ABD'nin Illinois eyaletinde bulunan Fox Lake, sahil kenarında sakin bir yerleşim yeriydi. Bu küçük kasabada herkes birbirini tanırdı. Zamanla kocaman bir aile gibi olmuşlardı. Kasabadakilerin gözlerinin önünde büyüyen, her anına şahit oldukları Joe Glinwich, bunun örneklerinden biriydi. Herkesin sevgisini daha çocukluk yıllarında kazanan Joe, 1985 yılında, henüz 21 yaşındayken Fox Lake Polis Departmanına katılmıştı. Ve o zamandan beri Fox Lake için Joe sadece bir polis değildi. O, kasabanın simgesi haline gelmişti. 30 yılı aşkın hizmeti boyunca herkesin sevgisini kazanmış, güler yüzlü ve oldukça disiplinli biriydi. Öyle ki kasabada Joe'nun devriye arabasını gören herkes kendini güvende hissederdi. Joe'nun mesleğine olan bağlılığının en büyük kanıtıysa kurduğu Fox Lake Genç Polis Adayları programıydı. Bu akademide hem geleceğin polislerini yetiştiriyor hem de gençleri suça karşı koruyup onlara dürüstlüğü, liderliği ve topluma bağlılığı öğretiyordu. Onlar için Joe bir rol modeldi, bir baba figürüydü. Tüm gençler Joe arkalarında durduğunda geleceğin en iyi vatandaşları olacaklarına inanırlardı. Joe hayatını hem kendi ailesi hem de gençler için mükemmel bir gelecek yaratmaya adamış gibi görünüyordu. Her şey kusursuzdu. Emekliliğe yaklaşırken Joe arkasında bırakacağı bu onurlu mirasla gurur duyuyordu. Hem departmanın hem de kasabanın gözünde efsaneleşmiş bir figür olan Joe, emekliliği yaklaşmış olmasına rağmen yeni terfiler almaya devam ediyor, toplumu olan hizmetleriyle takdir topluyordu. Kimse onun mesleğine veda etmesini istemiyordu. Ayrıca Glenwich kendisi gibi bir polisle evliydi ve evliliği tıpkı meslek hayatı gibi kusursuz görünüyordu. Karısı, dört tane oğlu ve Joe herkesin imrenerek baktığı mutlu bir aileydi. 1 Eylül 2015 sabahı, Fox Lake'teki herkes için sıradan bir salı günü gibi başlamıştı. Joe Glynwich de her zamanki gibi polis merkezine gelmiş, işleriyle ilgileniyordu. Bazı belgelerle uğraştıktan sonra hızla polis merkezinden ayrıldı. İlerleyen saatlerde ekip arkadaşlarına Joe'dan gelen bir telsiz çağrısı kasabadaki huzurlu havayı tamamen değiştirecekti. Joe bir süredir peşlerinde olduğu şüphelilerle karşılaşmış, onların peşinden kasabanın uzak ve ağaçlık bir bölgesine girmişti. Bu durumu hemen ekip arkadaşlarına bildirerek, yakındaki terk edilmiş bir pompa istasyonuna doğru gittiğini söyledi. Üç adamın peşinden gizlice yürüyen Joe, adamlardan biri tarafından birden fark edilmiş ve şüpheliler koşarak hızla kaçmaya başlamıştı. Joe'nun acil yardıma ihtiyacı vardı. Destek istemek için telsizi üzerinden mesai arkadaşlarına ulaşmaya çalışıyordu. Onunla iletişime geçen polisler destek ekibinin yola çıktığını ve kısa süre içinde olay yerine varacaklarını söyledi. Ancak bir süre sonra Joe ile iletişimde kalmaya çalışırlarken polislerin karşılaştıkları şey birkaç el silah sesi ve ardından gelen koca bir sessizlikti. Destek ekipleri olay yerine ulaştığında Joe'nun devriye aracını terk edilmiş bir pompa istasyonunun yakınında buldular. Arabanın anahtarları dahi üzerindeydi ama Joe ortada yoktu. Çevreyi dikkatlice dolaşan polisler herhangi bir iz bulamayınca daha geniş çapta bir arama çalışması başlattılar. Arama ekiplerine yardım etmek için Joe'nun karısı da çalışmalara katılmıştı. Fakat bütün çabalara ve uğraşlara rağmen Joe'dan hiçbir iz bulamıyorlardı. Bu sırada tüm kasaba nefesini tutmuş, endişe içinde haberleri takip ediyordu. Herkes Joe'nun sağ salim bulunmasını istiyor, fakat ellerinden dua etmekten başka hiçbir şey gelmiyordu. Ancak tüm iyi niyetlerine rağmen bu umut dolu bekleyiş acı bir sonla noktalandı. Joe Glinwich'in cesedi ormanlık alandaki çalılıkların arasında bulundu. Hemen hemen herkesin aklında tek bir soru vardı. Kahramanlarına ne olmuştu? Soruşturma ekibi olay yerindeki ipuçlarını hızla incelemeye aldı. Joe'nun silahı bedeninin yakınlarında bulunmuştu. Vücudunda darp izleri vardı. Sanki bir boğuşma yaşamış gibiydi. Görünen o ki Joe, boynunun üstünden isabet alan tek bir kurşun yarasıyla hayatını kaybetmişti. Aslında ilk bulgular, Joe'nun verdiği son telsiz raporunu doğruluyordu. Üç tehlikeli şüpheli, polis memurunu tuzağa düşürmüş, onu soğukkanlılıkla infaz etmişti. Joe Glenwich'in ölüm haberi, Fox Lake'i ve tüm ülkeyi korkunç bir yasa boğdu. Çok sevilen bir polisin ve kasaba idolünün görev başında katledilmesi, ulusal bir trajedi haline geldi. Joe bir kahramandı ve kahraman olarak ölmüştü. Ailesi gözyaşları içindeydi. Genç akademi adayları şoktaydı ve tüm kasaba en güvendikleri kişiyi kaybetmenin derin acısını yaşıyordu. Herkes bir an önce suçluların bulunmasını istiyordu ve polis bu katilleri bir an önce bulmak ve adaleti sağlamak zorundaydı. Güvenlik güçleri de üzerlerindeki bu sorumluluğun farkındaydı. Polis ve yüzlerce FBI ajanı, Joe'nun telsizden tarif ettiği şüphelileri bulmak için adeta seferber olmuştu. Toplumun öfkesi ve polislere yöneltilen adaletin sağlanması yönündeki baskı her geçen saat artıyordu. Ancak polisin işi zor görünüyordu. Zira Joe'nun takip ettiği üç kişiyi gören tek bir tanık vardı. O da zaten bu kişileri yalnızca uzaktan gördüğünü söylüyordu. İlk aşamada polisin elinde bundan başka pek bir delil yoktu. Bir yanda polisler suçluların izini bulmaya çalışırken, diğer yandan kasaba Glenwich ailesine yüz binlerce dolar bağış toplamakla uğraşıyordu. Halk bu şekilde biraz olsun ailenin acısını dindirmeye çalışıyor, onların yanlarında olduklarını göstermek istiyorlardı. Ve Joe, devasa bir cenaze töreniyle onurlandırıldı. Ancak araştırma derinleştikçe soruşturma ekiplerinin kafasını karıştıran, hatta onları giderek rahatsız eden bazı detaylar açığa çıkmaya başladı. Şimdi burada kısa bir ara verelim. Ardından kaldığımız yerden dosyamıza devam edeceğiz. Dedektiflerin ellerinde pek delil olmasa da ortada bir gariplik vardı. Glenn Wetch'in cesedine yapılan otopsi, onun ölüm nedenini boynundan aldığı tek bir kurşun yarası olarak belirlemişti. Ancak yaralanma açısı ve kan izleri, birisinin ona uzaktan ateş ettiğini değil, aksine yakın mesafeden ve açı değiştirerek ateş ettiğini gösteriyordu. Amirim, Joe'nun otopsi raporu elimize ulaştı. Ver bakayım. Yakın mesafeden tek kurşun mu? Nasıl ya? Joe kadar deneyimli bir polis nasıl bu kadar yakınlığa gelen katili fark etmez ki? Yok. Bu işte bir gariplik var. Polisler olayın nasıl gerçekleştiğini çözebilmek için günün zaman çizelgesini hazırlamaya başladılar. Ama tıpkı otopsi raporu gibi, Joe'nun sinyal kayıtlarında da tuhaflık vardı. Çünkü bu kayıtlar o gün olay yerine iş yerindekilere söylediğinden çok daha önce gittiğini ve yaklaşık bir saat kadar orada olduğunu gösteriyordu. Halbuki mesai arkadaşlarına hiçbir şey söylememiş, onlara haber vermemişti. Tüm mesai arkadaşları Joan'un attığı adımlara güvenirlerdi. Bu yüzden ilk başta haber vermemiş olmasına şaşırsalar da, o an yapması gerekli olan şeyin bu olduğuna kanaat getirdiler. Joan'un peşinde olduğu üç şüpheliye dair bilgi edinme umuduyla polisin telefonu incelemeye alındı. Polisler incelemeye Joe'nun son günleri, mesajları, mali durumu gibi detaylardan başladılar. Bu detaylı inceleme kasabanın kahramanının imajını yavaşça lekelemeye başladı. Amirim, banka dökümleri geldi. Çok yüklü miktarda para giriş çıkışları var. Üstelik bunların çoğu akademi hesabından Joe'nun hesabına aktarılmıştır. Ne? Yani... Ne diyorsun sen? Ver bakayım şunları bana. Emin misiniz? Bak bir yanlışlık olmasın. Bu çok, çok büyük bir şey. Yok efendim. Joe akademinin paralarını kendi hesabına aktarmış yani. Aman tanrım. Joe Glenwich, uzun yıllardır yürüttüğü genç polis adayları programı aracılığıyla kasabanın fonlarından on binlerce doları zimmetine geçirmişti. Soruşturma, Joe'nun gençlik programı için toplanan parayı kişisel harcamalarında, tatillerde, yasaklı sitelerde ve restoranlarda kullandığını ortaya çıkardı. Zira Joe bu yolsuzluğu yıllardır sürdürüyordu. Ancak kasaba yönetimi son zamanlarda gençlik programının mali durumunu denetlemeye başlamıştı. Hatta Joe'nun bu programdaki yetkilerini elinden almaya hazırlanıyordu. Bu durumda Joe akademi içinde sadece bir eğitmen statüsünde olacaktı ve yapılan incelemelerin ardından Joe'nun zimmetine geçirdiği paranın açığa çıkması an meselesiydi. Ancak sadece bu kadarla da kalmıyordu. Arama ve mesaj kayıtları incelendiğinde, Joe'nun bu işte yalnız olmadığı da anlaşılacaktı. Joe Glenwich'in bu ihaneti sadece onu değil, eşi, polis memuru Melody Glenwich'i de kapsıyordu. Programın parasıyla kişisel harcamalar yapmalarının yanı sıra Joe ve Melody'nin ifşa olmaktan duydukları korkuyla ilgili mesajlaşmaları ortaya çıkmıştı. Joe, mali denetim bu hafta başlıyor. Ne yapacağız? O paraların gittiğini görürlerse her şey ortaya çıkar. Sakin ol be. Ben hallederim, bulurum bir yolunu. Ama planın ne? O kadar büyük bir açık var ki. Nereye harcadığımızı nasıl açıklayacağız? Program içinmiş gibi gösteremeyiz. Korkuyorum Joe, gerçekten çok korkuyorum. Joe'nun bu sorunu çözmek için hızlı bir plana ihtiyacı vardı. İlk başta mali durumları inceleyecek yetkiliyi öldürmesi için bir çete üyesi tutmayı düşündü. Yetkili kişinin ölmesi Joe'ya zaman kazandırır ve akademinin el değiştirme olayı ertelenebilirdi. Ama yapamadı. Hiçbir suçu olmayan masum birini öldürmek istemiyordu. Ayrıca eşinin zarar görmesi ve itibarını kaybetmesi de istediği bir şey değildi. Kaldı ki kendisi de onurunu düşünüyor, kötü bir polis olarak anılmak istemiyordu. Bu yüzden eşine dahi haber vermeden akıl almaz bir plan yaptı. 28 Ekim 2015'te olaydan yaklaşık iki ay sonra polis departmanı soruşturmanın sonucunu açıkladı ve durum aydınlığa kavuştu. Joe Glenwich suçluların peşinde olduğu sırada katledilmemişti. Aksine yaklaşan soruşturmadan kaçınmak için kendi intiharını cinayet süsü verecek şekilde planlamış, olaydan hemen önce üç şüpheliği takip ettiği yalanını telsizden bildirerek kendince bir kurgu yaratmıştı. Ve etrafta birilerinin onu görme ihtimalini hesaba katarak gerçekten üç kişiyi parayla tutmuş, o sırada tam o saatte oradan koşmalarını söylemişti. Cesedi bulunduğunda sanki şüphelilerle boğuşmuş gibi gözükmek için vücudunda morluklar oluşmasını sağlamıştı. Bu morluklar, John'un kendini yere atarak oluşturduğu morluklardı. İntiharını gerçekleştirmeden önce bir başka yaptığı şey de, akademiden yanına aldığı el feneri ve bıçak gibi eşyaları olay yerine atmış, bunları sanki katiller düşürmüş gibi göstermeye çalışmıştı. En çarpıcı detaysa silahıydı. Joe kendi silahını kullanırken parmak izi kalmaması için eldiven takmıştı. Amacıysa silahı bulunduktan sonra kasabada dram yaratmaktı. Zira onların gözünde sevilen ve şerefli bir polis aşağılık suçlular tarafından kendi silahıyla öldürülmüş olacaktı. Yani aslında Joe, son anlarında bir katil hayaleti yaratarak toplumun ve polisin dikkatini başka yöne çekmeye çalışmıştı. Açığa çıkan bu gerçekler, Fox Lake'teki herkes için yıkıcı olacaktı. Kahraman bildikleri polisin bir hain çıkması kasaba halkını derinden sarsmıştı. Bundan en çok etkilenenler ise ihanete uğramış hisseden, ilham verdiği masumlar, yani toplumsal görevlere yönlendireceğine söz verdiği gençlerdi. 13-14 yaşlarındaki genç polis adayları tüm bunlara inanmak istemediklerini söylüyor, gerçeği kabullenemiyorlardı. Bir an önce katilinin bulunmasını istedikleri kahramanları aslında onlara açıkça ihanet etmişti. Kasaba hem paralarını hem de inançlarını kaybetmiş durumdaydı. Joe'nun cinayet süsü verilmiş intiharı, onların hafızasına bir yas değil, bir utanç olarak kazındı. Joe için artık yapılacak bir şey kalmamıştı. Ama ihanetin bedelini onunla birlikte yaşayanlar ödeyeceklerdi. John'un eşi Melody Glenwich yolsuzluk ve zimmetine para geçirme suçlamalarıyla ömür boyu hapis cezası aldı. John'un yarattığı kahramanlık mirası sonsuza dek silinmişti. Dava kapandığında Fox Lake toplumu için asıl trajedi yeni başlıyordu. Kasaba halkı bu yalanın ardından toparlanmak için uzun yıllar mücadele etmek zorunda kaldı. Artık kimseye güvenmiyorlardı. Joe Glinvich, görevini kötüye kullanan, itibarını kurtarmak uğruna masum insanları lekelemeye çalışan ve topluma hizmet adı altında yolsuzluk yapan bir adamdı. Bu olay sadece polise ve devlete karşı değil, tanıdıklarına da duyulan güveni temelden sarstı. Joe'nun yaptıkları yolsuzluğun nasıl sistemli bir şekilde gizlenebileceğinin de hikayesi oldu. Evet, bu haftanın karanlık dosyasının da sonuna geldik. Bir sonraki dosyada görüşmek üzere. Kendinize iyi bakın. Hadi bakalım.

1 Eylül 2015'te telsizden gelen o çaresiz mesaj,

Bu bölümde bir halk kahramanının ölümünün ardından ortaya çıkan rahatsız edici gerçekleri öğrenmeye hazırsanız başlayalım mı?

ABD'nin Illinois eyaletinde bulunan Fox Lake,

sahil kenarında sakin bir yerleşim yeriydi.

Bu küçük kasabada herkes birbirini tanırdı.

Zamanla kocaman bir aile gibi olmuşlardı.

Kasabadakilerin gözlerinin önünde büyüyen,

her anına şahit oldukları Joe Glinwich,

Herkesin sevgisini daha çocukluk yıllarında kazanan Joe,

henüz 21 yaşındayken Fox Lake Polis Departmanına katılmıştı.

Ve o zamandan beri Fox Lake için Joe sadece bir polis değildi.

30 yılı aşkın hizmeti boyunca herkesin sevgisini kazanmış,

güler yüzlü ve oldukça disiplinli biriydi.

Öyle ki kasabada Joe'nun devriye arabasını gören herkes kendini güvende hissederdi.

Joe'nun mesleğine olan bağlılığının en büyük kanıtıysa kurduğu Fox Lake Genç Polis Adayları programıydı.

Bu akademide hem geleceğin polislerini yetiştiriyor hem de gençleri suça karşı koruyup onlara dürüstlüğü,

liderliği ve topluma bağlılığı öğretiyordu.

Tüm gençler Joe arkalarında durduğunda geleceğin en iyi vatandaşları olacaklarına inanırlardı.

Joe hayatını hem kendi ailesi hem de gençler için mükemmel bir gelecek yaratmaya adamış gibi görünüyordu.

Emekliliğe yaklaşırken Joe arkasında bırakacağı bu onurlu mirasla gurur duyuyordu.

Hem departmanın hem de kasabanın gözünde efsaneleşmiş bir figür olan Joe,

emekliliği yaklaşmış olmasına rağmen yeni terfiler almaya devam ediyor,

toplumu olan hizmetleriyle takdir topluyordu.

Kimse onun mesleğine veda etmesini istemiyordu.

Ayrıca Glenwich kendisi gibi bir polisle evliydi ve evliliği tıpkı meslek hayatı gibi kusursuz görünüyordu.

dört tane oğlu ve Joe herkesin imrenerek baktığı mutlu bir aileydi.

Fox Lake'teki herkes için sıradan bir salı günü gibi başlamıştı.

Joe Glynwich de her zamanki gibi polis merkezine gelmiş,

Bazı belgelerle uğraştıktan sonra hızla polis merkezinden ayrıldı.

İlerleyen saatlerde ekip arkadaşlarına Joe'dan gelen bir telsiz çağrısı kasabadaki huzurlu havayı tamamen değiştirecekti.

Joe bir süredir peşlerinde olduğu şüphelilerle karşılaşmış,

onların peşinden kasabanın uzak ve ağaçlık bir bölgesine girmişti.

Bu durumu hemen ekip arkadaşlarına bildirerek,

yakındaki terk edilmiş bir pompa istasyonuna doğru gittiğini söyledi.

Üç adamın peşinden gizlice yürüyen Joe,

adamlardan biri tarafından birden fark edilmiş ve şüpheliler koşarak hızla kaçmaya başlamıştı.

Destek istemek için telsizi üzerinden mesai arkadaşlarına ulaşmaya çalışıyordu.

Onunla iletişime geçen polisler destek ekibinin yola çıktığını ve kısa süre içinde olay yerine varacaklarını söyledi.

Ancak bir süre sonra Joe ile iletişimde kalmaya çalışırlarken polislerin karşılaştıkları şey birkaç el silah sesi ve ardından gelen koca bir sessizlikti.

Destek ekipleri olay yerine ulaştığında Joe'nun devriye aracını terk edilmiş bir pompa istasyonunun yakınında buldular.

Arabanın anahtarları dahi üzerindeydi ama Joe ortada yoktu.

Çevreyi dikkatlice dolaşan polisler herhangi bir iz bulamayınca daha geniş çapta bir arama çalışması başlattılar.

Arama ekiplerine yardım etmek için Joe'nun karısı da çalışmalara katılmıştı.

Fakat bütün çabalara ve uğraşlara rağmen Joe'dan hiçbir iz bulamıyorlardı.

endişe içinde haberleri takip ediyordu.

Herkes Joe'nun sağ salim bulunmasını istiyor,

fakat ellerinden dua etmekten başka hiçbir şey gelmiyordu.

Ancak tüm iyi niyetlerine rağmen bu umut dolu bekleyiş acı bir sonla noktalandı.

Joe Glinwich'in cesedi ormanlık alandaki çalılıkların arasında bulundu.

Hemen hemen herkesin aklında tek bir soru vardı.

Soruşturma ekibi olay yerindeki ipuçlarını hızla incelemeye aldı.

Joe'nun silahı bedeninin yakınlarında bulunmuştu.

boynunun üstünden isabet alan tek bir kurşun yarasıyla hayatını kaybetmişti.

Joe'nun verdiği son telsiz raporunu doğruluyordu.

Fox Lake'i ve tüm ülkeyi korkunç bir yasa boğdu.

Çok sevilen bir polisin ve kasaba idolünün görev başında katledilmesi,

Joe bir kahramandı ve kahraman olarak ölmüştü.

Genç akademi adayları şoktaydı ve tüm kasaba en güvendikleri kişiyi kaybetmenin derin acısını yaşıyordu.

Herkes bir an önce suçluların bulunmasını istiyordu ve polis bu katilleri bir an önce bulmak ve adaleti sağlamak zorundaydı.

Karanlık Dosyalar podcastinin 189. bölümünde işlediğimiz Stein-Erik Soelberg dosyasını,  Emekli Cinayet Büro Amiri ve Siber Suç Uzmanı Mesut Demirbilek ile Uzman Adli Psikolog Sinem Cibaş Karlıklı ile ele aldık.

Bir zamanlar Silikon Vadisi’nin başarılı yöneticilerinden biri olan 56 yaşındaki Eric Solberg, yaşadığı duygusal çöküşün ardından annesinin yanına taşınmış ve teselliyi bir yapay zeka botunda bulmuştu. Ancak bu dijital dostluk, kanlı bir ortaklığa dönüştü.

Mesut Demirbilek’in “Rasyonel Psikopat” olarak tanımladığı yapay zeka;  “kusursuz bir fail” portresi çiziyor. Peki teknolojinin insan psikolojisi üzerindeki kırılma anı yapay zeka olabilir mi?

Daha detaylı öğrenmek için Karanlık Dosyalar 189 - İlk Yapay Zeka Cinayeti: Stein-Erik Soelberg bölümünü buradan dinleyebilirsiniz.

-----

Tüm bölümler ve daha fazlasına Podbee app ve podbeemedia.com’dan ücretsiz olarak ulaşabilirsiniz.

----- Podbee Sunar -----

Bu podcast reklam içerir.

Bu bölümde konuğumuz Emekli Cinayet Büro Amiri Mesut Demirbilek.

Kırılma Anı: Yapay Zeka Cinayet İşler Mi? | Stein-Erik Soelberg Dosyası | Karanlık Dosyalar Videocast #14

Palu Ailesi’ni kendi evladının celladı haline getiren neydi? Toplu bir cinnet mi? Yoksa damatlarının yarattığı korku imparatorluğu mu? Karanlık Dosyalar'ın bu bölümünde aylarca Türkiye’nin gündemine oturan Palu Ailesi’nin, kızlarının ölümüyle sonuçlanan dehşet verici yolculuğunu takip edeceğiz. 



Sunan: Sezgi Aksu

Yazan: Elif Danyal

Ses Tasarımı ve Kurgu: Ada Suay Tekdal

Yapımcı: Podbee Media



Canlandıranlar:

Tuncer Ustael:&nbsp;Metin Bozkurt

Havva Palu:&nbsp;Şevval Balkan

Emine:&nbsp;Ayşe Şirin Çakmakçı

Komşu Adam:&nbsp;Umut Coşkun

Meryem:&nbsp;Elif Danyal



Tüm bölümler ve daha fazlasına Podbee app ve&nbsp;podbeemedia.com’dan ücretsiz olarak ulaşabilirsiniz.



----- Podbee Sunar -------

Bu podcast reklam içermektedir.

206 - Palu Ailesi 1. Bölüm: Cehennemden Gelen Damat

Dört arkadaş eğlenceli bir kutlama yapmak için Bodom Gölü çevresinde kamp yapmaya karar vermişlerdi. Ama gece yarısı gördükleri bir çift kırmızı gözle tüm hayatları altüst olacaktı. 



Sunan: Sezgi Aksu 

Hazırlayan: Sezgi Aksu, Şeyma Orak

Ses Tasarımı ve Kurgu: Ada Suay Tekdal 

Yapımcı: Podbee Media 



Canlandıranlar: 

Nils: Adar Yılmaz

Mia: Almila Kurt

Seppo:Batın Şahin 

Tezgahtar: Kevser Biçici

Karl: Özgür Yılgür

Komşu: Gülşah Dim



 Tüm bölümleri dinlemek ve daha fazlası için ⁠⁠⁠⁠⁠⁠podbeemedia.com⁠⁠⁠⁠⁠⁠'u ziyaret et! ------ Podbee Sunar ------- Bu podcast reklam içermektedir.

183- Karanlıkta Beliren Kırmızı Gözler: Bodom Gölü Katliamı

Nils, sizse poyla suları alın. Biz de abur cuburları halledelim. Benim ev sevdiğince sen de almayı unutma ha. Biraz sessiz olabilir misiniz? Farkındaysanız diğer insanlar da alışveriş yapıyor burada. Aa pardon ya, haklısınız. Selam bu arada. Şey, biz kamp yapacağız da var mı önerebileceğiniz bir yer? Yok, yapmayın bence. Anlamadım? Açıkça söylüyorum işte. Güvensiz buralar. Basın gidin geldiğiniz yere. Ama biz... Ya Mia, bırak şunu deli herhalde. Ben Sezgi Aksu, burası Karanlık Dosyalar. Bugün size keyifli bir doğum günü kutlaması için kamp yapmaya giden dört arkadaşın en eğlenceli gecelerinin nasıl korkunç bir vahşete dönüştüğünü anlatacağım. Ne dersiniz? O gece Bodom Gölü kenarında yaşananları dinlemeye hazırsanız başlayalım mı? Kasım alışverişinde harcadıkça kazanmanın adresi çok net. Çünkü bonuslular alışverişlerinde 20 bin liraya varan bonus kazanıyor. 30 Kasım'a kadar ihtiyaçlarınızı Türkiye'nin internette de en çok kullanılan kartı bonusla alın. Market, giyim, seçili e-ticaret platformları, elektronik, beyaz eşya, mobilya, yapı ve seyahat alışverişlerinde toplam 20 bin liraya varan bonus kazanın. Ayrıntılı bilgi Bonus.com.tr ve Bonus Flash'ta. Finlandiya'nın güneyi binlerce gölü, uçsuz bucaksız ormanları ve sıcak yazlarıyla ünlüydü. Burada yaşayan herkes yaz aylarında kamp yapar, bu doğanın keyfini sürerdi. Şehrin en popüler kamp yerlerinden biri ise Bodøm Gölü olarak biliniyordu. Bu gölün etrafı, şehrin karmaşasından kaçmak isteyenler için adeta saklı bir cennet gibiydi. Özellikle de gençlerin yıllardır yaz partilerine ve kamp kaçamaklarına ev sahipliği yapıyordu. 4 Haziran 1960 sabahı, 15 yaşındaki Myla Mia Björklund ve erkek arkadaşı Nils Gustafsson'da bir kaçamak planlayan gençlerdendi. Onlara Nils'in en yakın arkadaşı Seppo Boisman ve onun sevgilisi Anja Tuliki de eşlik edecekti. Gençler önce bir yerde buluşup biraz takılacak, ardından motosikletlerine binerek 30 km uzaklıkta bulunan Bodøm Gölü'ne doğru yola çıkacaklardı. Bu plan Mia'nın yaklaşan 16. doğum günü için yapılmış erken bir kutlama olarak planlanmıştı. Ancak Mia birlikte kampa gittikleri çiftle, Anya ve Seppo'yla ilk kez o gün tanışacaktı. Fakat hiçbir şey korktuğu gibi olmamıştı. Mia onlarla sohbet etmeye başladığında sanki yıllardır arkadaşlarmış gibi hissetti. Anya ile uyumları şaşırtıcı derecede hızlı olmuş. Seppo'nun bitmeyen esprileri ise Mia'yı sürekli güldürmüştü. Sonra kadın bana git buradan deyince ben de motora bir asıldım egzoz bir patladı güm diye. Kadın korkudan elindeki süpürgeyi düşürdü görmeniz lazımdı. Ay inanmıyorum sana Seppo delisin sen. Gerçekten delisin. Karnım ağrıdı gülmekten. Abartma istersen, o kadar da komik değildi bence. Sohbet ederken geçen saatlerin farkına varmayan ekip bir an önce kalkıp yola koyulmaya karar verdi. Daha çadırlarını kuracakları yeri bulup hazırlıklarını tamamlamaları gerekiyordu. Bodom Gölü kamp alanına yaklaştıklarında yiyecek ve içecek almak için göl kenarındaki küçük büfeye uğradılar. Tüm coşkularıyla gülüp şakalaşmaya devam eden gençler, bu sırada tezgahtar kadının beklenmedik ve sert tepkisiyle karşılaştılar. Özür dilemelerine rağmen kadın onları tersliyor, sordukları sorulara kabaca yanıtlar veriyor, onlara buralarda kamp yapmamaları gerektiğini söylüyordu. Mia ve arkadaşları kadının bu öfkesine şaşırsalar da bu güzel günün bozulmasına izin vermemeye karar verip oradan ayrıldılar. Ve nihayet çadırlarını kurup yerleştiklerinde ise tüm neşeleriyle sohbet etmeye kaldıkları yerden devam ettiler. Ancak ilerleyen saatlerde konu yine büfedeki kadının garip sözlerine gelmişti. Ardından herkes bu göl hakkında duydukları garip şeyleri anlatmaya başladı. Burası bu kadar popüler bir yer olmasına rağmen bölgedeki kampçılar tarafından yıllardır anlatılan tuhaf hikayeler herkesin kulağına gelmişti. Göl kıyısında geceleri bağıran bir kadın, yabancıları durduk yere tersleyen agresif satıcılar, kimi zamanda gecenin kör vakti duyulan anlaşılmaz sesler bu hikayelerden sadece birkaçıydı. Aslında kimse bunların ne kadar gerçek olup olmadığını bilmezdi ama bildikleri tek bir şey vardı. Bodom'un yerel halkı gerçekten de yabancıları pek sevmiyordu. Bunu anlamak için o büfedeki kadına birkaç saniye bakmak yeterliydi. Ortamın gerilmeye başlamasıyla birlikte gençler konuyu değiştirmeye karar verip daha eğlenceli şeyler konuşmaya başladılar. Fakat Mia duyduklarını unutamıyordu. İçi ürpermişti. O an bu tatil yolculuğunun sıradan bir kamp gezisi olmaktan çıktığına dair tuhaf bir huzursuzluk tüm bedenini sarmaya başlayacaktı. Dört arkadaş çadırlarını gölün içine doğru uzanan, ağaçlarla çevrili, sessiz bir açıklıkta kurmuşlardı. Etraf çok huzurluydu. Ortamdaki tuhaf havayı arkalarında bırakarak bu huzurun tadını daha fazla çıkarabilmek için birkaç bira açtılar. Sohbetler, kahkahalar ve şişe sesleri ormana karıştı. İlerleyen saatlerde dört arkadaş serinlemek için göle girme kararı aldılar. Finlandiya'nın o meşhur beyaz gecelerinden biri yaşanıyordu. Güneş ufukta asılı kalıyor, hava tam anlamıyla kararmıyordu. Gençler sudan çıkıp iskeleye uzandıklarında gökyüzündeki o aydınlığı sessizce izlemeye daldılar. Etrafta çıt çıkmıyordu. O an her şey o kadar sakindi ki bu huzurun bozulma ihtimalini hayal etmek bile imkansızdı. Artık gece ilerlemiş ve herkes çadırlarına geçmişti. Mia her şeye rağmen çok mutluydu. 16. yaşına çok güzel bir kutlamayla girmişti. Uyumadan önce bugüne dair hislerini ve yeni yaşından beklentilerini günlüğüne yazmaya karar verdi. Satırlarında harika bir akşam geçirdiğinden, gölün büyüleyici atmosferinden ve Nils ile ne kadar mutlu olduğundan bahsediyordu. Fakat Mia o an geleceğe dair yazdığı beklentilerinin asla gerçekleşmeyeceğini, günlüğüne kaydettiği o güzel satırların hayatının son satırları olacağını henüz bilmiyordu. Mia'nın o gece daldığı huzurlu uykusu sabaha karşı duyduğu tuhaf seslerle bölünmüştü. Onu derin uykusundan uyandıran şey dışarıdan, hemen yanı başından gelen garip tıkırtılardı. Uykulu gözlerle sesin yönüne kulak kesildi. Muhtemelen biri tuvalete kalktı diye düşündü. Hafifçe doğruldu ve çadırın açık kapısına baktı. İşte o an nefesi kesilmişti. Bir gölge hareket ediyordu. Ardından devasa bir silüet Mia'nın görüşünü tamamen engelledi. Karaltı çadıra doğru eğilmeye devam ediyordu. Ve Mia o karanlığın içinden doğrudan kendisine bakan iki parlak kırmızı göz gördü. Sonra bir anda çadırın ipleri koptu. Tente üzerlerine çökmüştü. Artık gençlerin bağırışları kumaşın altında çok zor duyuluyordu. Çadırın çökmesiyle sessizlik yerini vahşete ve canice bir öfkeye bıraktı. Saldırgan hiç durmadan onların üzerine geliyor. Bıçak darbeleri, sopalar ve tekmelerin ardı arkası kesilmiyordu. Tüm bunlar dakikalarca devam etti. Saldırgan içerideki en ufak bir harekete bile tahammülü yokmuşçasına vurmaya devam ediyordu. Çadırın içinden gelen bağırışlar ve yardım çığlıkları zamanla yerini acı dolu inlemelere bıraktı ve ardından tüm sesler kesildi. Gençlerin hareketsizce yattığını gören saldırgan artık buradaki işinin bittiğini anlayarak ormanı terk etti. Dört gencin oldukça güzel geçen geceleri hiç beklemedikleri bir anda karanlığa bürünmüştü. Sabaha doğru bu vahşetin ilk izleri görüldüğünde Bodom Gölü'nün etrafını saran sessizlik yerini uzun yıllar sürecek bir araştırmaya bırakacaktı. Saat 6'ya doğru gölün kenarında balık tutan iki genç, ormandan yola doğru koşan sarışın bir adam gördü. Yalnızdı, panik içinde kaçıyordu. Bu durum ilk başta garip gelse de etrafta herhangi bir sorun görmeyince işlerine geri döndüler. Orman yeniden sessizliğe bürünmüştü. Ama bu durum o kadar da uzun sürmeyecekti. Zira bu sessizliği bozan bir diğer şey iki oğluyla birlikte yüzmek için göle inen bir babaydı. Her şeyden habersiz patikadan neşeyle yürüyorlardı. Ancak ağaçların bittiği o açıklığa geldiklerinde baba bir anda donup kaldı. Karşılaştığı manzara sabahın huzurunu mahvetmişti. Yerde yerle bir olmuş, ezilmiş bir çadır yığını duruyordu. Birkaç adım daha yaklaştığındaysa gördüğü şey kanını dondurdu. Çadırın etrafındaki toprak koyu bir kızıla boyanmıştı. O an adamın tüm neşesi yerini dehşete bıraktı. Tek bir içgüdüyle çocuklarının bu olayı görmesini engellemek istercesine panikle arkanıza bakmayın diye haykırdı. Çocuklarını oradan apar topar uzaklaştırdığında bile şoku atlatamamıştı. Güvenli bir mesafeye ulaşıp biraz olsun soluklandığında titreyen elleriyle telefona sarıldı ve polisi arayarak ormanda gördüğü o kabusu anlattı. Polisler olay yerine vardıklarında gördükleri manzara karşısında adeta ürpermişti. En deneyimli memurlar bile daha önce böyle bir vahşetle karşılaşmadıklarını söylüyorlardı. Anya ve Seppo hala uyku tulumlarının içindeydi. Çadırın dışından, kumaşın üzerinden defalarca bıçaklanmış ve dövülerek öldürülmüşlerdi. Mia dışarı çıkmayı başarmıştı ama yıkılmış çadırın üstünde can vermişti. Bedeni paramparçaydı. 15 kez bıçaklanmıştı. Nils ise hemen yanında yatıyordu. Yüzü o kadar feci şekilde dövülmüştü ki tanınmaz hale gelmişti. Polisler dört gencinde öldüğünü düşündü. Fakat inceleme sırasında bir memur hafif bir nefes sesi duyduğunu sandı. Çocukların durumu oldukça kötü gözükmesine rağmen... ...yine de ufak bir umudu olan polis memuru eğilip dikkatlice baktı. Ve haklı çıkmıştı. Zira Nils hâlâ yaşıyordu. Peki hayatta kalan bu tek tanık, gözlerini açtığında o kabus gecesine dair neler anlatacaktı? Şimdi burada kısa bir ara verelim. Ardından kaldığımız yerden dosyamıza devam edeceğiz. 2025 yılı devlet katkısı üst limitinden faydalanmak için Garanti BB veya Mobil veya Garanti BB veya Emeklilik Mobil'den BES birikiminize ek ödeme yapın. %30 devlet katkısı avantajından maksimum faydalanın. Ayrıntılı bilgi GarantiBB veya Emeklilik.com.tr'de. Olay yerindeki polislerden birinin Nils'in nefes aldığını fark etmesinin ardından genç hızla hastaneye kaldırıldı. Nils yaşamla ölüm arasında bir yerde mücadele ediyordu. Kafa tası çatlamış, yüz kemikleri ezilmişti. Hastanede tedavisi sürerken herkes onun iyileşmesini ve net bir şekilde ifade vermesini bekliyordu. Çünkü olay yeri incelemesi ilerledikçe ortaya çıkan ipuçları cevaplardan çok daha fazla soru doğurmaya başlamıştı. Cüzdanlar ve saatler kayıptı. Bu yüzden polisler bunun bir soygun olduğunu düşündü. Ama motosikletlere dokunulmamıştı. Anahtarlar ortada yoktu fakat motorlar yerindeydi. Çadırın yanındaki motorları katilin görmemesi imkansızdı. Ayrıca Nils'in deri ceketi ve ayakkabıları da ortadan kaybolmuştu. Bu detaylar polislere oldukça garip gelmişti. Bu yüzden çok daha geniş kapsamlı bir arama çalışması yapmaya karar verdiler ve Finlandiya ordusu da çalışmalara dahil oldu. Askerler çadırdan yaklaşık 500 metre uzakta, yaprak yığınlarının altında Nils'in ayakkabılarını buldu. Kan içindeydi ama içleri tertemizdi. Katil o saldırıdan sonra o ayakkabıları giymiş, sonra da ormana atmış gibi gözüküyordu. İncelemeler devam ederken bir yandan da Nils'le yakından ilgileniliyordu. İyileşmesi çok yavaş olmuştu. Haftalarca konuşamadı. Konuşmaya başladığındaysa hiçbir şey hatırlamıyordu. Ne günü, ne saldırıyı, ne de yaşananları. Sadece tek bir şeyi hatırlıyordu. Karanlığın içindeki bir silüet ve kırmızı gözler. Polis Nils'in hatırladığı o kırmızı gözlü silüetin peşine düştü. Dört binden fazla kişi sorgulandı. En umut verici bilgi sabah ormanda kaçan adamı gören balıkçılardan gelecekti. Onların tanımlamasıyla bir robot resim çizildi. Polis her yerde bu resme benzeyen şüphelileri arıyordu. Ancak Finlandiya'daki herkes bu toplu cinayetten o kadar etkilenmişti ki artık herkes çevresine şüpheyle yaklaşıyor, robot çizimdekine benzer biri gördükleri an ardı arkasını düşünmeden ihbar ediyorlardı. Ancak çizim Finlandiya'daki yüzlerce erkeğe benzediği için onlarca yanlış ihbara yol açtı. Yine de tüm bu yanlış ihbarlara rağmen bir isim öne çıkmıştı. Hans Essman. Cinayetten tam bir gün sonra mide ağrısı şikayetiyle hastaneye başvuran Hans'ı doktorlar dengesiz, agresif ve sarhoş halde buldu. Robot resimdeki adama çok benziyordu ve üstü başı da çamur içindeydi. Kıyafetlerinde kırmızı lekeler vardı ve tırnaklarının altı toprakla doluydu. Öyle ki bir saldırı geçirmiş ve boğuşmuş gibi bir hali vardı. Doktorlar direkt yetkili kişilere haber verdi. Hans oldukça hızlı bir şekilde sorguya alındı ama tüm suçlamaları reddetti ve hiçbir açıklama yapmadı. Polisler bu adamdan hala şüpheleniyordu ama ellerinde yeterli delil olmadığından Hans'ı serbest bırakmak zorunda kalmışlardı. O esnada göl çevresinde fısıldanan başka bir isim daha vardı. Carl Waldemar Jillström. Carl göl kenarında yaşıyordu. Kasaba halkı ona bela derdi. Kampçılara saldırmasıyla ünlüydü. Çadırları keser, taş fırlatırdı. Üstelik Carl, büfede gençlere bağıran o kadının da kocasıydı. Olay ortaya çıkar çıkmaz ondan şüphelenen birçok kişi olmuştu. Ama yıllarca Carl hakkında herhangi bir işlem başlatılmadı. Çünkü karısı Carl'ın o gün evde olduğunu iddia etmiş ve şahitleri olduğunu bile söylemişti. Ama Mia ve arkadaşlarının ölmesinin üstünden tam 9 yıl geçtikten sonra Carl, komşusuyla içki içerken bazı itiraflarda bulunmuştu. Hala anlamadın mı? O Domgölü katili benim. O çadırı başlarına yıkan benim. Hani o kampçı çocuklar vardı ya. Ben öldürdüm onları. Ne diyorsun sen ya? Bak bunun şakası olmaz. Eğer gerçekse de git o göle at kendini hemen. Cehenneme kadar yolun var. Carl'ın cansız bedeni tam da gençlerin öldürüldüğü yerin yakınlarında, gölün soğuk sularında bulundu. Komşusunun o gece öfkeyle söylediği sözleri Carl için bir çeşit veda emri olmuştu. Ölümü kayıtlara intihar olarak geçse de bu ani son onun gerçekten katil olup olmadığı sorusunu sonsuza dek cevapsız bıraktı. Olay dosyası yavaş yavaş tozlanmaya başlamıştı. Araştırmalardan hiçbir sonuç çıkmıyordu. Ta ki 2004 yılına kadar. O yıl savcılar Finlandiya'yı sarsan bir hamle yaptı. Hayatta kalan tek kişi ve travmanın bedelini en ağır ödeyen Nils Gustafsson cinayetlerle suçlanıyordu. Savcılığa göre Nils, o gece Mia'nın Seppo'nun şakalarına gülmesine sinirlenmişti. Kıskançlık patlaması yaşamış, tartışma kavgaya dönmüş ve Nils önce iki arkadaşını, ardından sevdiği kızı tam 15 kez bıçaklayarak vahşice öldürmüştü. Cinayetlerin ardındansa her şeyi gizemli bir pusuymuş gibi göstermek için tıpkı bir sahne gibi kamp alanını düzenlemişti. Savcılar en güçlü kanıtın Nils'in ayakkabıları olduğunu söylüyorlardı. Dış yüzeyde kurbanların kanı vardı. Ama Nils'in kanı yoktu. Bu, onların iddiasına göre ayakkabıları yaralandıktan sonra değil, cinayet sırasında giydiğini kanıtlıyordu. Ancak Nils ifadesini hiç değiştirmedi. Hiçbir şey hatırlamadığını, yalnızca kırmızı gözleri gördüğünü söyledi. Mahkeme salonunda nefeslerin tutulduğu o an geldiğinde karar kesindi. Jüri, savcılığın sunduğu senaryonun somut kanıtlarla desteklenmediğine karar verdi. Böylece Nils Gustafsson, yıllar sonra üzerine atılan bu korkunç katil yaftasından aklanarak berat etti. Finlandiya Devleti, Nils'e yaşattığı bu ikinci travma ve haksız suçlama nedeniyle ona yüklü bir tazminat ödeyerek bir nevi özür diledi. Ancak mahkemenin kapıları kapansa da o gecenin üzerindeki sis perdesi aralanamadı. Gerçek hala o gölü çevrileyen yaşlı ağaçların gölgesinde, karanlıkta bir yerlerde saklı kalmaya devam ediyor. Bugün Bodom Gölü, karanlık meraklıları için bir tür ziyaret yerine dönüşmüş durumda. Davanın çözülememiş oluşu, halk arasında farklı ihtimalleri hala canlı tutuyor. Kimine göre katil, uzun yıllar arkadaşlarının ölümüyle başa çıkmaya çalışan ve hayatta kalan tek kişi Nils Gustafsson'du. Kimine göre cinayetten hemen sonra hastaneye başvuran, gizemli ve dengesiz Hans Ellsman'dı. Bazıları ise hala intihar eden ve ölmeden önce itirafta bulunan Carl Jillström'ün sözlerinin gerçek olduğuna inanıyor. Ve Nils'in asla unutamadığı o kırmızı gözlü silüet de gizemini hala koruyor. Böyle birinin varlığına dair hiçbir kanıt bulunamadı. Ben Sezgi Aksu. Burası Karanlık Dosyalar. Bir sonraki dosyada görüşmek üzere. Kendinize iyi bakın. Bu dizinin betimlemesi TRT Kasım alışverişinde harcadıkça kazanmanın adresi çok net. Çünkü bonuslular alışverişlerinde 20 bin liraya varan bonus kazanıyor. 30 Kasım'a kadar ihtiyaçlarınızı Türkiye'nin internette de en çok kullanılan kartı bonusla alın. Market, giyim, seçili e-ticaret platformları, elektronik, beyaz eşya, mobilya, tarafından Sesli Betimleme Derneğine yaptırılmıştır. yapı ve seyahat alışverişlerinde toplam 20 bin liraya varan bonus kazanın. Ayrıntılı bilgi Bonus.com.tr ve Bonus Flash'ta.

Benim ev sevdiğince sen de almayı unutma ha.

Farkındaysanız diğer insanlar da alışveriş yapıyor burada.

biz kamp yapacağız da var mı önerebileceğiniz bir yer?

Bugün size keyifli bir doğum günü kutlaması için kamp yapmaya giden dört arkadaşın en eğlenceli gecelerinin nasıl korkunç bir vahşete dönüştüğünü anlatacağım.

O gece Bodom Gölü kenarında yaşananları dinlemeye hazırsanız başlayalım mı?

Kasım alışverişinde harcadıkça kazanmanın adresi çok net.

Çünkü bonuslular alışverişlerinde 20 bin liraya varan bonus kazanıyor.

30 Kasım'a kadar ihtiyaçlarınızı Türkiye'nin internette de en çok kullanılan kartı bonusla alın.

yapı ve seyahat alışverişlerinde toplam 20 bin liraya varan bonus kazanın.

Ayrıntılı bilgi Bonus.com.tr ve Bonus Flash'ta.

uçsuz bucaksız ormanları ve sıcak yazlarıyla ünlüydü.

Burada yaşayan herkes yaz aylarında kamp yapar,

Şehrin en popüler kamp yerlerinden biri ise Bodøm Gölü olarak biliniyordu.

şehrin karmaşasından kaçmak isteyenler için adeta saklı bir cennet gibiydi.

Özellikle de gençlerin yıllardır yaz partilerine ve kamp kaçamaklarına ev sahipliği yapıyordu.

15 yaşındaki Myla Mia Björklund ve erkek arkadaşı Nils Gustafsson'da bir kaçamak planlayan gençlerdendi.

Onlara Nils'in en yakın arkadaşı Seppo Boisman ve onun sevgilisi Anja Tuliki de eşlik edecekti.

Gençler önce bir yerde buluşup biraz takılacak,

ardından motosikletlerine binerek 30 km uzaklıkta bulunan Bodøm Gölü'ne doğru yola çıkacaklardı.

doğum günü için yapılmış erken bir kutlama olarak planlanmıştı.

Ancak Mia birlikte kampa gittikleri çiftle,

Anya ve Seppo'yla ilk kez o gün tanışacaktı.

Fakat hiçbir şey korktuğu gibi olmamıştı.

Mia onlarla sohbet etmeye başladığında sanki yıllardır arkadaşlarmış gibi hissetti.

Anya ile uyumları şaşırtıcı derecede hızlı olmuş.

Seppo'nun bitmeyen esprileri ise Mia'yı sürekli güldürmüştü.

Sonra kadın bana git buradan deyince ben de motora bir asıldım egzoz bir patladı güm diye.

Kadın korkudan elindeki süpürgeyi düşürdü görmeniz lazımdı.

Sohbet ederken geçen saatlerin farkına varmayan ekip bir an önce kalkıp yola koyulmaya karar verdi.

Daha çadırlarını kuracakları yeri bulup hazırlıklarını tamamlamaları gerekiyordu.

Bodom Gölü kamp alanına yaklaştıklarında yiyecek ve içecek almak için göl kenarındaki küçük büfeye uğradılar.

Tüm coşkularıyla gülüp şakalaşmaya devam eden gençler,

bu sırada tezgahtar kadının beklenmedik ve sert tepkisiyle karşılaştılar.

Özür dilemelerine rağmen kadın onları tersliyor,

sordukları sorulara kabaca yanıtlar veriyor,

onlara buralarda kamp yapmamaları gerektiğini söylüyordu.

Mia ve arkadaşları kadının bu öfkesine şaşırsalar da bu güzel günün bozulmasına izin vermemeye karar verip oradan ayrıldılar.

Ve nihayet çadırlarını kurup yerleştiklerinde ise tüm neşeleriyle sohbet etmeye kaldıkları yerden devam ettiler.

Ancak ilerleyen saatlerde konu yine büfedeki kadının garip sözlerine gelmişti.

Ardından herkes bu göl hakkında duydukları garip şeyleri anlatmaya başladı.

Burası bu kadar popüler bir yer olmasına rağmen bölgedeki kampçılar tarafından yıllardır anlatılan tuhaf hikayeler herkesin kulağına gelmişti.

Göl kıyısında geceleri bağıran bir kadın,

yabancıları durduk yere tersleyen agresif satıcılar,

kimi zamanda gecenin kör vakti duyulan anlaşılmaz sesler bu hikayelerden sadece birkaçıydı.

Aslında kimse bunların ne kadar gerçek olup olmadığını bilmezdi ama bildikleri tek bir şey vardı.

Bodom'un yerel halkı gerçekten de yabancıları pek sevmiyordu.

Bunu anlamak için o büfedeki kadına birkaç saniye bakmak yeterliydi.

Ortamın gerilmeye başlamasıyla birlikte gençler konuyu değiştirmeye karar verip daha eğlenceli şeyler konuşmaya başladılar.

O an bu tatil yolculuğunun sıradan bir kamp gezisi olmaktan çıktığına dair tuhaf bir huzursuzluk tüm bedenini sarmaya başlayacaktı.

Dört arkadaş çadırlarını gölün içine doğru uzanan,

Ortamdaki tuhaf havayı arkalarında bırakarak bu huzurun tadını daha fazla çıkarabilmek için birkaç bira açtılar.

kahkahalar ve şişe sesleri ormana karıştı.

İlerleyen saatlerde dört arkadaş serinlemek için göle girme kararı aldılar.

Finlandiya'nın o meşhur beyaz gecelerinden biri yaşanıyordu.

Gençler sudan çıkıp iskeleye uzandıklarında gökyüzündeki o aydınlığı sessizce izlemeye daldılar.

O an her şey o kadar sakindi ki bu huzurun bozulma ihtimalini hayal etmek bile imkansızdı.

Jaime Osuna... Yüzündeki Joker dövmeleriyle medyanın "gerçek Joker" 
olarak adlandırdığı, işlediği korkunç cinayetlerle tarihe geçen bir 
isim. Peki, onu bu karanlık yola sürükleyen neydi? Hapishane duvarları 
ardında işlenen kan dondurucu cinayet ve "Bin Yüzlü Adam" efsanesinin 
arkasında neler saklıydı? 



Karanlık Dosyalar podcastinin 138. bölümünde işlediğimiz Jamie Osuna'nın davasını Karanlık Dosyalar Kırılma Anı videocastimizde Uzman Psikolog Sinem Cibaş Karlıklı ile ele aldık.  



Tüm bölümler ve daha fazlası için ⁠⁠⁠⁠podbeemedia.com⁠⁠⁠⁠'u ziyaret et!



----- Podbee Sunar -------

Bu podcast reklam içermektedir.

Kırılma Anı: Bin Yüzlü Şeytan I Jamie Osuna I Karanlık Dosyalar Videocast #1

Karanlık Dosyalar podcastinin 176. bölümünde işlediğimiz John Wayne Gacy davasını Karanlık Dosyalar Kırılma Anı videocastimizde Uzman Psikolog Sinem Cibaş Karlıklı ile ele aldık.

Karanlık Dosyalar podcast 176. bölüm: https://podbeemedia.com/bolum/68e5f2140bd665d1cf495082

----- Podbee Sunar -------

Bu podcast reklam içermektedir.

En tehlikeli seri katillerden John Wayne Gacy davasını ele aldık.

Kırılma Anı: Katil Palyaço I John Wayne Gacy I Karanlık Dosyalar Videocast #4

"Sezgi Aksu ile Karanlık Dosyalar’ın en çok dinlenen ve en çok konuşulan 10 gerçek suç hikayesi tek listede."

Karanlık Dosyalar Top 10

Karanlık Dosyalar

181- 506 Numaralı Kulübe: Kim Hricko

Karanlık Dosyalar

182- Bir Cinayetin Romanı: Krystian Bala

Karanlık Dosyalar I Kırılma Anı

Kırılma Anı: Bir Dedektifin Karanlık Dosyaları | Mesut Demirbilek | Karanlık Dosyalar Videocast #10

Karanlık Dosyalar

180-Kahraman Polisin Sarsıcı Sonu:Joe Gliniewicz

Karanlık Dosyalar I Kırılma Anı

Kırılma Anı: Yapay Zeka Cinayet İşler Mi? | Stein-Erik Soelberg Dosyası | Karanlık Dosyalar Videocast #14

Karanlık Dosyalar

206 - Palu Ailesi 1. Bölüm: Cehennemden Gelen Damat

Karanlık Dosyalar

183- Karanlıkta Beliren Kırmızı Gözler: Bodom Gölü Katliamı

Karanlık Dosyalar

Kırılma Anı: Bin Yüzlü Şeytan I Jamie Osuna I Karanlık Dosyalar Videocast #1

Karanlık Dosyalar I Kırılma Anı

Kırılma Anı: Katil Palyaço I John Wayne Gacy I Karanlık Dosyalar Videocast #4