Yeni bir ortama mı gireceksiniz? Sunum yapmanız mı gerekiyor? Bir date planınız ya da iş görüşmesiniz mi var? Tabii tüm bu durumlarda hem rahat olmak hem de cool görünmek istiyorsunuz, haklısınız. Kim istemez ki? Bu bölümü dinledikten sonra bana hep sorduğunuz; "İlk tanışmada nasıl cool olunur, sosyal ortamlarda nasıl davranılır, formal bir görüşmeden alnının akıyla nasıl çıkılır?" gibi sorular tarihe karışacak.



Evet bu konunun bilirkişisi değilim, evet en "cool" ben de değilim. Ama çocukluktan beri bu konuya kafa yoruyor, her girdiğim ortamda nasıl davranmam gerektiğini araştırıyorum. Bu bölümde de tüm öğrendiklerimi sizinle paylaşıyorum.



Hadi gelin bacımsu, hep birlikte şu meseleyi çözelim artık!






Tüm bölümler ve daha fazlası için ⁠⁠⁠podbeemedia.com⁠⁠⁠'u ziyaret et!



----- Podbee Sunar -------


Bu podcast reklam içermektedir.

cool olma sanatı

Dr. Gulec Radio

Influencer olmak için linç yemek şart mı? Halil İbrahim Göker neden bir anda tarih anlatmaya başladı? Survivor gerçek mi, yoksa biz mi fazla safız? Fransızlar gerçekten hayvanat bahçesinden hayvan satın alıp yedi mi? Bakıcaz’ın bu bölümünde sosyal medyanın anatomisine, tarihin viral haline ve kaşık-çatal kavgasına tümden bakıyoruz!



Tüm bölümler ve daha fazlasına Podbee app ve podbeemedia.com’dan ücretsiz olarak ulaşabilirsiniz. 



----- Podbee Sunar ------- 



Bu podcast reklam içerir.

Bakıcaz

Nasıl Influencer Olunur? Yerinde Tarih Halil İbrahim Göker Anlatıyor

Batıl inançlarımız bir yerlerde atıl vaziyette kalmasın diye tozlu sandıkları açtık. Kurşun döktürmeden Gana cenaze ritüellerine kadar geniş bir yelpazede neşe saçtık.









Tüm bölümler ve daha fazlası için podbeemedia.com ve Podbee App’i ziyaret et!





----- Podbee Sunar -------





Bu podcast reklam içermektedir.

Fularsız ile Kuralsız

Ay Ben Çok İnanırım Öyle Şeylere

Her Şeyin İletişiminde bu bölümün konusu spor iletişimi ve konuğumuz bu alanda olabilecek belki de en iyi isim: Mehmet Demirkol.



Bu bölümde marka değeri, sürdürülebilirlik, şeffaflık, spor paydaşlarının işbirliği, kulüp yapıları, günümüzde spor iletişiminde medya bacağı gibi pek çok konu başlığını derinlemesine konuşulup spor iletişimini tüm yönleriyle masaya yatırılıyor.






Tüm bölümler ve daha fazlası için ⁠podbeemedia.com⁠'u ziyaret et!



----- Podbee Sunar -------



Bu podcast reklam içermektedir.

Mehmet Demirkol İle Spor İletişimi

 Her Şeyin İletişimi

Kamboçya'dan herkese selaaaammmm!!! Gönüllü doktorluk için geldiğim bu uzak diyarlarda sizi de unutmadım tabii ki. Neler yaşadım, nasıl geldim, burada ne yapıyorum hepsini anlık olarak kaydettim. Hadi bölüme gelin görüşelim gurrollll!








Tüm bölümler ve daha fazlası için ⁠⁠⁠podbeemedia.com⁠⁠⁠'u ziyaret et!



----- Podbee Sunar -------


Bu podcast reklam içermektedir.

bir kamboçya hikayesi 🩺🫂

Girl! Sesi duyuyor musunuz? İnsanlar bana baktı şu anda. Vay, tam iğrenç bir insan oldum. Bağırıyorum yanımda. Yani bağırmadım tamam mı? Biraz sesli konuştum. Çünkü şu an neredeyim biliyor musun? Bangkok, havaaymanındayım ve uçaktayım. Kamboçya'ya giden uçakta. Arkadaşlar, ancak size oturup ses kaydı yapabiliyorum. O kadar yoğundu ki. Öncelikle selam. Sizi çok özledim. Ve iyiyim, şükürler olsun. Güvendeyim, sağlıklıyım. Dr. Gilledge Radyo'ya hepiniz hoş geldiniz. Arkadaşlar, biz şimdi böyle kaldığımız yerden 3 saat uzaklıkta bir yere geldik, tamam mı? Böyle geldiğimiz o tıngır mıngır dalarta bile off-road yaptık sanki. Ve geldik şimdi, burada böyle 700-800 tane hasta, çocuk, yaşlı, herkes var. Sonra bugün bakacağımız hasta bu. muhtar falan, belediye başkanı artık kim varsa gelmiş, konuşma yapılıyor. İşte Kamboçyaca, İngilizce sonra çeviriliyor falan. Basın tarzı falan. Ultrason cihazımız var işte. Ondan sonra otoskoplarımız, şunumuz, bunumuz, vitallerimiz, hemşirelerimiz var diyor yanımızda. İlaçlarımız, eczane yaptık sonra. O kadar güzel oldu ki. Şimdi de sırasıyla hastalar gelecek. Önce triaja, önce registration'la uğrayacaklar. Sonra triaja, sonra bize gelecekler. Biz istersek falan bazı kan değerlerini falan alabileceğiz. Onları istersek daha yüksek hastanelere gönderebileceğiz. Şimdi sıkıntı şuymuş burada. Bu kişiler hastaneye ulaşamıyorlar yani, olay o. Hastaneye ulaşamadıkları için de sağlıklarına dikkat etmiyorlarmış ve Kamboçya'da doğacı, hoca, çıkık, kırıkçı falan yani bu tarz böyle batıl şekillerde hastalıklarını tedavi etmeye çalışıyorlarmış ve haliyle de erken yaşta ölüyorlar. Ve bu hastaların çoğu da şu anda kronik hastalıklara sahip olan hastalar. Çocuklar da var tabii ki. Şimdi doktorumuz bakacak. Biz hastalarımızı muayene ettikten sonra gerekli olan ilaçları verdikleri kağıda işte ilaçları yazacağız. İngilizce, Latince isimlerini bizde bir liste var burada olan ilaçlar. Sonrasında bir tane eczane kurduk işte o eczanede hem Kamboçya'dan getirilen ilaçlar hem Türkiye'de burada olmayan getirdiğimiz ilaçlar falan. Hepsinden böyle bir sınıfı da eczane yaptık. O eczaneden de yine gönüllü buradaki Kamboçyacığa kim erdiğini bilen saca doktorlar Hastalara verecekler. Şimdi biz İngilizce sünnet üniversitesine geleceğiz. Onlar Kamboçya'daki türünü verecekler falan. O ilaçları da size göstermek istiyorum. Yani çok garip. Parasetamol, paroli falan değil. Farklı yani haliyle. Ama güzel bir şey bu. Çok güzel. Heyecanlıyım. Konuşmalar bitecek. Şimdi birazdan hastalarım gelecek. Ve bu insanlar gerçekten yıllardır belki doktora gitmemişler, bir şey yapmamışlar. Hani mesela benim stereoskopumda böyle farklı özellikler falan var ya. O yüzden onu da kullanacağım. Onun için de heyecanlıyım. İşe yarayacak. Otosonda bakacağız mesela. Hani nodülerim var, bir şeyim var, sarfataşım var. Anlatacak bize şu var, bu var falan. Hep acildeyim. Şimdi acil değil, daha böyle klinik hastalıklara bakacağım. Kendim için de iyi olacak. Özlemiştim acil dışındaki branşları ve durumları da aslında. Öyle yani çok heyecanlıyım. Kusurumuş bir idim. I love you. Peribacası Fakültesi. Nasılsınız? Ben iyiyim. Şu an neredeyim biliyor musunuz? Kamboçya'nın başkentine, böyle 3-4 saat uzaklıkta. Posan Provin diye geçen bir yerdeyiz. Ve bugün 3. günümüz hasta baktığımız. Şu anda da bir sağlık merkezindeyiz. Ve 800 tane hasta var. 4 doktoruz. Böyle canla başla hastalara bakıyoruz. Sonrasında gidip uyuyoruz. Şimdi ben sana ne istemiştim biliyor musunuz? Yola çıkmamdan itibaren size sürekli kısa kısa ses kayıtları alayım, böyle vlog yapayım istemiştim ve bunları güzelce paylaşayım ama sonra ne oldu biliyor musunuz? O kadar fazla sürekli ses ve hasta var ki ve mesela akşamda böyle kalacağımız yere gittiğimde yanımda doktor arkadaşım oluyor, onu da rahatsız etmek istemiyorum falan. O yüzden bunu yapamadım. Zaten aradaki yolculuklarda servisli oluyoruz. Servisli olduğumuzda da insanlar var falan. Onu da yapamadım. Ondan sonra diğer türlü burada konuşma yapılıyor. Konuşmada hala hatta şu an uzağa geldim. Bir gölün oradayım şu anda. O konuşmada da çok fazla ses var. Yine yapamadım falan derken onu yapamadım. Ama dedim ki yani ben peri bacalarımı yalnız bırakmak istemiyorum. Benden ses duymasınlar istemiyorum. Ben de merak ediyorum onları. Onlar da beni merak ediyor. O yüzden istedim ki sohbet edelim ve ben ne yapıyorum, ne diyorum duyun. Ben buraya nasıl geldim biraz anlatayım. Ne oluyor? Anlatayım yani. Şimdi ben daha önce gönüllülüklere gittiğimde mesela Afrika'ya ne yapmıştım biliyor musunuz? Arkadaşlar tek başıma gittim hiçbir kurum olmadan. Ve hani bunu nasıl gittin, nasıl yaptın diyorlar. Şimdi öncelikle bir yetimhane buldum ben ve bir hastane buldum. Çünkü düşündüm hani gerçekten en çok yardıma ihtiyacı olacak kişiler bence o yetim. haliyle. bu arada yetimhanenin farklı bir adı varsa ve ben bunu yanlış söylüyorsam kusura bakmayın. olabilir. bana söyleyin yani. var mı acaba yetimhane kimsesiz? ya bilmiyorum. neyse. sonra hastaneye gittim. kimler hani maddi kaygılardan, maddi imkansızlıklardan ötürü daha doğrusu pardon yardım alamıyor. hangi evler? ama afrika'da gittiğim yer benim o kadar kötü bir yerdik ya. hani zaten hepsi öyle. ve sonra yetimhanede de gittiğimde zaten çocukların hiçbiri okula dahi gidemiyordu yani. hani öyle çocuklar falan. Ve kendim hem topladığım yardımlarla hem de kendim de katarak o zaman öyle gitmiştim. Yanımda ilaçlar vardı ve orada da ilaç alabiliyordum. Ve ben oradayken orada çocuklarla tek tek ilgilenip bir de üzerine o hastanenin bana verdiği adreslere beraber yardımcılar da vardı yanımda. Hep beraber gidip teker teker muayene ediyordum o evlerde. Hastaneye de yetkinliklerimi falan sunuyordum zaten. Konuşuyordum böyle böyle. Neyse böyle. Bu sefer peki ne yaptım? Bu sefer de bir kurumla gideyim dedim. Şimdi ben normalde kurumlara çok zor güvenen bir insanım haliyle. Çünkü dark side of volunteerism diye bir olgu var. Youtube'da falan bunu izleyebilirsiniz. Yani bu gönüllülük olayının da karanlık tarafı var. Zaten çoğu insan da bu yüzden bağış yaparken falan sıkıntıyı yaşıyor. O yüzden gerçekten güvenmek istedim. Sonra ne oldu? Ben biliyorsunuz ki depremin ikinci günü falan Hatay'a gitmiştim ve orada da yine kendim bir sahra kurmuştum. Sahra Hastanesi. Bu da şöyle olmuştu. Hatay'a ilk gittiğimde aslında Umke tarafına gittim fakat o Umke'nin olduğu yerde yeterli doktor sayısı vardı ve ulaşılamayan da yerler vardı. Ben dedim ki o zaman biz oraya gidelim. gittiğim yerde bir sürü gönüllü kuruluş ve yanında askerlerimizin kaldığı yerde vardı. ve askerlerimizin kaldığı yerde yani toplam orada işte kaç bin kişilik bir gönüllü ordusu vardı tamam mı? ve doktor yoktu, bakacak bir şey yoktu. hem o insanlara sonuçta askerler de hasta oluyor falan hem de asker olduğu için de alanda güvenli alan olduğu için de bir sürü insan etrafında tabii ki toplanmıştı. ve gönüllü arama kurtarma çalışmaları da olduğu için Herkes de oradaydı. Dedim o zaman burada yapalım. Sonra yanımızda askerler var tabi ki. Orada hemen kurduk bir şeyleri falan. Ben sonra gittim işte vali ile görüştüm o zaman. Vali atanıyordu oranın valisi de hani başka yerden. Onunla görüştüm. O bize destek sağladı. Ambulans ekibi geldi. Biz orada eczane kurduk. Sonra biliyorsunuz devamımız zaten. Ben sosyal medyadan şurada ihtiyacınız var dedim. O geldi. Buna ihtiyacınız var dedim. O geldi. Başka yerlerden böyle aşılar gönderdi. Kamyonlarla hatırlıyor musunuz o zamanları? Böyle ben diyordum ki işte buraya şunu bırakın falan. herkes göndereceği şeyi bıraksın, oradan kamyon kamyon Maraş'a, kamyon kamyon Hatay'a falan böyle neler geldi. O zamanları biliyorsunuz zaten hep beraber yapmıştık. Ve bu gerçekten benim için çok önemliydi o zamanlar. Çünkü herhangi bir dernek olmadan, bir şey olmadan kendi başımıza böyle bir şey yapmıştık. Bunun yaşattığı his çok bambaşka. Ve şunu biliyorsun yani, sen olmasan bu olmayacak. O his çok değişik. Mesela ben hastanede çalışırken bunu niye hissetmiyorum? Çünkü ben olmasam burada başka bir doktor buna bakacak yani falan. Ama ben öbün orada olmasaydım olay olmayacaktı. Bunun birincinde olmak çok şey değiştiriyor. Şimdi gelelim bu seferki gelişime. İkinci kez Hatay'a gitmek istediğimde, yani ikinci kez yine kendim gittim de, üçüncü kez gitmek istediğimde şöyle bir şey oldu. Bu sefer yeryüzü doktorları bana ulaştı dedi ki, biz Hatay'da tekrar hem psikososyal hem medikal oradaki konteyner kentlerde, artık çünkü konteyner kentler kurulmuştu, biz gittiğimizde arabada falan kaldık, işte çadırda kaldık hem de. Konteyner kentte bu sefer kalınacak falan ve hani artık aftermathi olayın yani hani sorun nasıl çıktısı falan toparlanmaya çalışılıyor şu anda. Aa dedim tabii ki gelmek isterim. Gittim ve o zaman gördüm ki aa gerçekten hani bu insanlar burada iyilik için bir şey yapmaya çalışıyorlar ve benim aklıma yattı. İçim de rahat, huzurlu bir şekilde orada çok güzel zaman geçirdim. Dedim o zaman tamam ben böyle yapabilirim hani şu an. Sonrasında da Bu sefer gerçekten bunaldığım zamanlarda bana yeryüzü doktorları aradı beni. Oradaki beyefendi. Dedi ki Tuba Hanım böyle böyle böyle Kamboçya'ya gönül doktorluk için bizimle gelmek ister misiniz? Ben hani tabii ki isterim. O kadar mutlu oldum ki. Bunu da sizinle paylaştım zaten. Bayağı 3 ay öncesinden falan. 2,5 ay işte neyse. Böyle toplantılarımıza başladık. Her şeyi konuşmaya başladık. İzinler olabilecek mi? Ne olacak? Ne edecek? Ben izin alamadım. Alamazdım yani çünkü hani yeterli o anlama doktor yok. Ne yaptım peki izin alamayacağım için? Devlet memuruyum. Evet, şöyle yaptım. Bir ayda tutmam gereken kaç nöbet varsa, her arkadaşımın tuttuğu gibi. Ben de o kadar nöbetti. Normalde 30 günde tutacaksam bunu 18 günde, hatta 17 günde tuttum hepsini. Yani iki kat çalıştım. Böyle çalıştığım için de gidebilme lüksüm doğdu benim. Tabii ki hayatta şu şey belli olmaz. Gelene kadar buraya korktum. Hani şey anlamında korktum. Aksilik tutacak mı, bir şey olacak mı? Hani biri hasta olur ve nöbetini tutamaz. Ben gitmek zorunda kalırım mesela. Bundan korktum. Şükürler olsun ki böyle bir şey olmadı ve gelebildim buraya. Gelirken de nöbetten çıktım biliyorsunuz. Sonrasında eşyalarımı topladım. Boyabat'tan Sinop'a arabayla geldim. Arabamı Sinop'ta bıraktım. Ondan sonra Sabiha'ya geldim uçakla. Sabiha'dan ısıtma ilaçlarımı aldım Kudut Sağlık Merkezi'nden. Ondan sonra ben sarı hurma aşısına olmuştum. Türkiye'ye giderken zaten o yüzden var o. Ondan sonra da İstanbul Havalimanı'na geldim. İstanbul Havalimanı'na gelince işte yeryüzü doktorları ekibiyle tanıştık. ve arkadaşlar çoğu benim podcastlarımı falan da biliyor ve içlerinden şu anda sesleniyorum. çok tatlı insanlar vardı. işte tek bacı bileyim falan filan. bu çok başka bir his biliyor musunuz? yani insanların orada bana ne kadar iyi geldiğini, bu podcastlerin ona dokunduğunu falan söyledi böyle yüzüme karşı. insanın yüzüne karşı övülmesi bu arada iyi bir şey değilmiş. ama kendimizi övmek dışında aslında ortak hisleri paylaşmak anlamında birbirimizi destekledik orada. o yüzden sıkıntı yok sanki. Öyle karar verdim. Sonrasında ekiple beraber önce Bangkok'a uçtuk. Oradan da tekrar aktarmayla Phnom Penh, Kamboçya'ya geldik. Geldikten sonra yol bittik falan haliyle. Ondan sonra tabii yorgun argın biraz uyumaya çalıştık falan. Sonra hemen işte önce klinikler, ilaçlar falan bunları kontrol ettik, malzemeleri kontrol ettik. Sonrasında yattık uyuduk. Ertesi gün direkt hasta bakmaya başladık ama başta böyle ilk geldiğinizde şey yapıyorsunuz yani hani şimdi alışığız ya her test var elimizde. Ben bir şeylerden şüpheleniyorsam tomografi çekebiliyorum falan. Bu da yok öyle şeyler. Ve karşıdaki insanlar yıllardır hastaneye gitmemiş. Yıllardır hatta bazılarının burada kimliği bile yok. Kimliği olmadığı için hastaneye gidemiyor. Yani mesela şey diyemiyorsun yani pol kontrol yok öyle bir şey. Ne pol kontrolü? seni bir şu görsün diyemiyorsun ve yardım etmek için yani şey çok zorluyor insanı elindeki az şeyle maksimum verimi almaya çalışıyorsun az opsiyonunla hani bir de mesela ilaç veriyorsun ama bu yönetkisi olmasın diye anlatmaya çalışıyorsun çünkü insanların ilaç bilinci yok, sağlık bilinci yok ve buradaki çoğu çocuk gelişim geriliği yaşıyor ve ailenin haberi yok herkes katarak, herkesin gözler bozuk çünkü vitaminsizlikten, bilinçsizlikten, beslenmemekten falan filan Afrika'da ben çocukların kaldığı yerde kalıyordum. Yetimhane gibi yerde. Ve o yüzden orada hep beraber vakit geçiriyorduk. Gecesi, gündüzü. Ve benim için çok farklı bir deneyimdi o. Şimdi burada ise kalacak yerimiz var bizim ve ayrıyız. Yani hastalara bakıyoruz, hastane gibi düşünün. Hastanede yok ama işte hastane gibi düşünün atıyorum. Bakacağımız yer var hastalara ve sonrasında kalacağımız yere gidiyoruz ve uyuyoruz. Uyup tekrar, uyup tekrar. Şimdi ben Afrika'dayken oyunsuz anlar gibi yaşamıştım. Onların yediği yemeği falan, yani o farklı anlamda çok başka bir şeydi. Buradaki de çok güzel. Burada çok daha fazla hasta bakıyorum diyebilirim. Çünkü sadece hasta bakıyorum sürekli sürekli sürekli. İkisi başkaydı ve ikisinin başka oluşu da güzel. Hepsini deneyimliyorsun. Bir de orada sadece bendeydi sorumluluk. O çok zordu. Yani gönüllü doktorluk muhteşem bir şey ama kolay değil yani. Hani olay dans etmek veya çocuklarla vakit geçirmek değil. Bazen öyle gözüküyor dışarıdan. Belki yani, aa çok güzel ben de gideyim. Öyle olmuyor bazen. Ben geldiğimden beri buraya, şimdi gerçekleri söyleyeyim, tüm vücudumun her yeri kabarık. Sinekler, böcekler her yerim yedi ve ben hani her yerime sıkıyorum spreyi falan. Akar, uyuz, hepsi üç bir geçmesin diye aldım. Size sormuştum bu spreylerini alayım diye. Ve gastroenterette oldum. Sudan büyük ihtimalle. Tifo değilim şükürler olsun. Ama tuvaletten çıkamadım bir gün hatta. Bir gün derken sabah. Sonra tüm salil açlarını, probiyotiklerini hepsini spazm giriyordu karnıma. Onlar için ilaç aldım. Yaklaşık 2 saatte, 1-10 dakika arabada böyle karnımı şey yaparak hasta bakmaya devam ettim. Ama konu şu burada, tuvalete de giremiyorsun ki rahat. Akan su yok zaten hasta baktığımız yerde. O yüzden işsiz olmak çok kötü yani burada. Şükürler olsun ki bugün daha iyiyim. İkinci ve üçüncü gün daha kötüydüm, şu an daha iyiyim. Dilemem ki güzel tabii ki anılar yaşıyorsunuz ama zor. Zorluğu atlattıktan sonra, bu iş bittikten sonra öyle bir hisse doluyorsunuz ki hani iyi ki ben bu mesleği yapıyorum, iyi ki tüm bu zorluklara katlanıyorum. İnsanlık kendini aşan amacı hissetmek insana çok güzel bir doyum sağlıyor. Doymayan zihinler ve doymayan beyinler, doymayan kalpler için çok güzel bir doyum sağlıyor. Popcast yapmaya başladığımdan beri size bir kere bile atamadığım olmamıştı. Zamanı geciktirdiğim de olmamıştı. Fakat düşünün yani o kadar yoğundum ki bunu bile yapamadım. Bu arada söylemeden geçemeyeceğim. Ülkemdeki olanlar için gerçekten çok üzgünüm. Bakmamaya çalışıyorum. Çünkü zaten yani burada da yaşadıklarım zor. Bir de üzerine haberleri iletince kahroluyorum. Elimden bir şey de gelmiyor. Elimden bir şey gelmemesi beni daha çok üzüyor. O kahramanın haberlerini okuyorum. İnsanların o yaşadıklarını okuyorum. Yani gerçekten çok çok yazık. Ülkeme, olanlara ama diyecek bir şeyim yok. Acı tarif edilemez, söylenecek. Her şey hafif. Sorumluların cezalarını çektiği gün için elimizden geleni yapmalıyız ben bunu diyorum. Üzülmekten daha çok yapmamız gereken şey sorumluların cezalandırılması için elimizden geleni yapmak. Ben sadece bunu söyleyebilirim. Döndüğümde de bunun için elinden ne giriyorsa bakacağım. Ben şunu görüyorum hastanede de. Bazı kültürler gerçekten dövülmeyi ve üzülmeyi şovenizme çevirip gerçekten kim daha fazla dövünürse o kadar seviyormuş muhabbetine giriyorlar. Bunu her gün biz hastanede görüyoruz. Bakıyorsun hiçbir şey yapmıyor yaşaması için hastanın. Tamam mı? Bakım biliyor. Hasta gelmiş vücudunda bir sürü yerde bası yarası var hastanın. Yani bu niye olur? Hastayı çevirmedikleri için. Havalı yatakta da çevirmeleri gerekiyor falan mesela. çevirmemişler bakmamışlar hastanın her yerinde enfeksiyon var ağzı burnu hiç temiz değil hijyen yok çünkü verilmemiş hijyen bakan kişi tarafından eee hastayı kaybedilince vay efendim nasıl oldu da o bizim her şeyimizdi de niye bakmadınız o zaman o yüzden günün sonunda ah vah dövünmek zaten üzüleceğiz ama bu dövünmekle bunu bu şekilde yapmak yerine elimizden geleni yapmaya odaklanmalıyız ve gerçekten sorunlu kimse ona hedef gösterip cezalarını çekmelerini sağlamalıyız doğru olduğunu düşündüğüm yol bu

Girl! Sesi duyuyor musunuz? İnsanlar bana baktı şu anda. Vay, tam iğrenç bir insan oldum. Bağırıyorum yanımda. Yani bağırmadım tamam mı? Biraz sesli konuştum. Çünkü şu an neredeyim biliyor musun? Bangkok, havaaymanındayım ve uçaktayım. Kamboçya'ya giden uçakta. Arkadaşlar, ancak size oturup ses kaydı yapabiliyorum. O kadar yoğundu ki. Öncelikle selam.

Sizi çok özledim. Ve iyiyim, şükürler olsun. Güvendeyim, sağlıklıyım. Dr.

Arkadaşlar, biz şimdi böyle kaldığımız yerden 3 saat uzaklıkta bir yere geldik, tamam mı? Böyle geldiğimiz o tıngır mıngır dalarta bile off-road yaptık sanki. Ve geldik şimdi, burada böyle 700-800 tane hasta, çocuk, yaşlı, herkes var. Sonra bugün bakacağımız hasta bu. muhtar falan, belediye başkanı artık kim varsa gelmiş, konuşma yapılıyor. İşte Kamboçyaca, İngilizce sonra çeviriliyor falan. Basın tarzı falan. Ultrason cihazımız var işte. Ondan sonra otoskoplarımız, şunumuz, bunumuz, vitallerimiz, hemşirelerimiz var diyor yanımızda. İlaçlarımız, eczane yaptık sonra. O kadar güzel oldu ki. Şimdi de sırasıyla hastalar gelecek. Önce triaja, önce registration'la uğrayacaklar. Sonra triaja, sonra bize gelecekler. Biz istersek falan bazı kan değerlerini falan alabileceğiz. Onları istersek daha yüksek hastanelere gönderebileceğiz. Şimdi sıkıntı şuymuş burada.

Bu kişiler hastaneye ulaşamıyorlar yani, olay o. Hastaneye ulaşamadıkları için de sağlıklarına dikkat etmiyorlarmış ve Kamboçya'da doğacı, hoca, çıkık, kırıkçı falan yani bu tarz böyle batıl şekillerde hastalıklarını tedavi etmeye çalışıyorlarmış ve haliyle de erken yaşta ölüyorlar. Ve bu hastaların çoğu da şu anda kronik hastalıklara sahip olan hastalar. Çocuklar da var tabii ki. Şimdi doktorumuz bakacak.

Biz hastalarımızı muayene ettikten sonra gerekli olan ilaçları verdikleri

kağıda işte ilaçları yazacağız. İngilizce, Latince isimlerini bizde bir liste var burada olan ilaçlar. Sonrasında bir tane eczane kurduk işte o eczanede hem Kamboçya'dan getirilen ilaçlar hem Türkiye'de burada olmayan getirdiğimiz ilaçlar falan. Hepsinden böyle bir sınıfı da eczane yaptık. O eczaneden de yine gönüllü buradaki Kamboçyacığa kim erdiğini bilen saca doktorlar

Hastalara verecekler. Şimdi biz İngilizce sünnet üniversitesine geleceğiz. Onlar Kamboçya'daki türünü verecekler falan. O ilaçları da size göstermek istiyorum. Yani çok garip. Parasetamol, paroli falan değil. Farklı yani haliyle. Ama güzel bir şey bu. Çok güzel. Heyecanlıyım. Konuşmalar bitecek. Şimdi birazdan hastalarım gelecek. Ve bu insanlar gerçekten yıllardır belki doktora gitmemişler, bir şey yapmamışlar. Hani mesela benim stereoskopumda böyle farklı özellikler falan var ya. O yüzden onu da kullanacağım. Onun için de heyecanlıyım. İşe yarayacak.

Otosonda bakacağız mesela. Hani nodülerim var, bir şeyim var, sarfataşım var. Anlatacak bize şu var, bu var falan. Hep acildeyim. Şimdi acil değil, daha böyle klinik hastalıklara bakacağım. Kendim için de iyi olacak. Özlemiştim acil dışındaki branşları ve durumları da aslında. Öyle yani çok heyecanlıyım. Kusurumuş bir idim. I love you.

Peribacası Fakültesi. Nasılsınız? Ben iyiyim. Şu an neredeyim biliyor musunuz? Kamboçya'nın başkentine, böyle 3-4 saat uzaklıkta. Posan Provin diye geçen bir yerdeyiz. Ve bugün 3. günümüz hasta baktığımız. Şu anda da bir sağlık merkezindeyiz. Ve 800 tane hasta var. 4 doktoruz. Böyle canla başla hastalara bakıyoruz. Sonrasında gidip uyuyoruz.

Şimdi ben sana ne istemiştim biliyor musunuz? Yola çıkmamdan itibaren size sürekli kısa kısa ses kayıtları alayım, böyle vlog yapayım istemiştim ve bunları güzelce paylaşayım ama sonra ne oldu biliyor musunuz? O kadar fazla sürekli ses ve hasta var ki ve mesela akşamda böyle kalacağımız yere gittiğimde yanımda doktor arkadaşım oluyor, onu da rahatsız etmek istemiyorum falan. O yüzden bunu yapamadım. Zaten aradaki yolculuklarda servisli oluyoruz. Servisli olduğumuzda da insanlar var falan. Onu da yapamadım. Ondan sonra diğer türlü burada konuşma yapılıyor. Konuşmada hala hatta şu an uzağa geldim. Bir gölün oradayım şu anda. O konuşmada da çok fazla ses var. Yine yapamadım falan derken onu yapamadım. Ama dedim ki yani ben peri bacalarımı yalnız bırakmak istemiyorum. Benden ses duymasınlar istemiyorum. Ben de merak ediyorum onları. Onlar da beni merak ediyor. O yüzden istedim ki sohbet edelim ve ben ne yapıyorum, ne diyorum duyun. Ben buraya nasıl geldim biraz anlatayım. Ne oluyor? Anlatayım yani. Şimdi ben daha önce gönüllülüklere gittiğimde mesela Afrika'ya ne yapmıştım biliyor musunuz? Arkadaşlar tek başıma gittim hiçbir kurum olmadan. Ve hani bunu nasıl gittin, nasıl yaptın diyorlar. Şimdi öncelikle bir yetimhane buldum ben ve bir hastane buldum. Çünkü düşündüm hani gerçekten en çok yardıma ihtiyacı olacak kişiler bence o yetim. haliyle. bu arada yetimhanenin farklı bir adı varsa ve ben bunu yanlış söylüyorsam kusura bakmayın. olabilir. bana söyleyin yani. var mı acaba yetimhane kimsesiz? ya bilmiyorum. neyse. sonra hastaneye gittim. kimler hani maddi kaygılardan, maddi imkansızlıklardan ötürü daha doğrusu pardon yardım alamıyor. hangi evler? ama afrika'da gittiğim yer benim o kadar kötü bir yerdik ya. hani zaten hepsi öyle. ve sonra yetimhanede de gittiğimde zaten çocukların hiçbiri okula dahi gidemiyordu yani. hani öyle çocuklar falan. Ve kendim hem topladığım yardımlarla hem de kendim de katarak o zaman öyle gitmiştim. Yanımda ilaçlar vardı ve orada da ilaç alabiliyordum. Ve ben oradayken orada çocuklarla tek tek ilgilenip bir de üzerine o hastanenin bana verdiği adreslere beraber yardımcılar da vardı yanımda. Hep beraber gidip teker teker muayene ediyordum o evlerde. Hastaneye de yetkinliklerimi falan sunuyordum zaten. Konuşuyordum böyle böyle. Neyse böyle. Bu sefer peki ne yaptım? Bu sefer de bir kurumla gideyim dedim. Şimdi ben normalde kurumlara çok zor güvenen bir insanım haliyle. Çünkü dark side of volunteerism diye bir olgu var. Youtube'da falan bunu izleyebilirsiniz. Yani bu gönüllülük olayının da karanlık tarafı var. Zaten çoğu insan da bu yüzden bağış yaparken falan sıkıntıyı yaşıyor.

O yüzden gerçekten güvenmek istedim. Sonra ne oldu? Ben biliyorsunuz ki depremin ikinci günü falan Hatay'a gitmiştim ve orada da yine kendim bir sahra kurmuştum. Sahra Hastanesi. Bu da şöyle olmuştu. Hatay'a ilk gittiğimde aslında Umke tarafına gittim fakat o Umke'nin olduğu yerde yeterli doktor sayısı vardı ve ulaşılamayan da yerler vardı. Ben dedim ki o zaman biz oraya gidelim.

gittiğim yerde bir sürü gönüllü kuruluş ve yanında askerlerimizin kaldığı yerde vardı. ve askerlerimizin kaldığı yerde yani toplam orada işte kaç bin kişilik bir gönüllü ordusu vardı tamam mı? ve doktor yoktu, bakacak bir şey yoktu. hem o insanlara sonuçta askerler de hasta oluyor falan hem de asker olduğu için de alanda güvenli alan olduğu için de bir sürü insan etrafında tabii ki toplanmıştı. ve gönüllü arama kurtarma çalışmaları da olduğu için

Herkes de oradaydı. Dedim o zaman burada yapalım. Sonra yanımızda askerler var tabi ki. Orada hemen kurduk bir şeyleri falan. Ben sonra gittim işte vali ile görüştüm o zaman. Vali atanıyordu oranın valisi de hani başka yerden. Onunla görüştüm. O bize destek sağladı. Ambulans ekibi geldi. Biz orada eczane kurduk. Sonra biliyorsunuz devamımız zaten. Ben sosyal medyadan şurada ihtiyacınız var dedim. O geldi. Buna ihtiyacınız var dedim. O geldi. Başka yerlerden böyle aşılar gönderdi. Kamyonlarla hatırlıyor musunuz o zamanları? Böyle ben diyordum ki işte buraya şunu bırakın falan. herkes göndereceği şeyi bıraksın, oradan kamyon kamyon Maraş'a, kamyon kamyon Hatay'a falan böyle neler geldi. O zamanları biliyorsunuz zaten hep beraber yapmıştık. Ve bu gerçekten benim için çok önemliydi o zamanlar. Çünkü herhangi bir dernek olmadan, bir şey olmadan kendi başımıza böyle bir şey yapmıştık. Bunun yaşattığı his çok bambaşka. Ve şunu biliyorsun yani, sen olmasan bu olmayacak. O his çok değişik. Mesela ben hastanede çalışırken bunu niye hissetmiyorum?

Çünkü ben olmasam burada başka bir doktor buna bakacak yani falan. Ama ben öbün orada olmasaydım olay olmayacaktı. Bunun birincinde olmak çok şey değiştiriyor.

Şimdi gelelim bu seferki gelişime. İkinci kez Hatay'a gitmek istediğimde, yani ikinci kez yine kendim gittim de, üçüncü kez gitmek istediğimde şöyle bir şey oldu. Bu sefer yeryüzü doktorları bana ulaştı dedi ki, biz Hatay'da tekrar hem psikososyal hem medikal oradaki konteyner kentlerde, artık çünkü konteyner kentler kurulmuştu, biz gittiğimizde arabada falan kaldık, işte çadırda kaldık hem de. Konteyner kentte bu sefer kalınacak falan ve hani artık aftermathi olayın yani hani sorun nasıl çıktısı falan toparlanmaya çalışılıyor şu anda.

Aa dedim tabii ki gelmek isterim. Gittim ve o zaman gördüm ki aa gerçekten hani bu insanlar burada iyilik için bir şey yapmaya çalışıyorlar ve benim aklıma yattı. İçim de rahat, huzurlu bir şekilde orada çok güzel zaman geçirdim. Dedim o zaman tamam ben böyle yapabilirim hani şu an. Sonrasında da Bu sefer gerçekten bunaldığım zamanlarda bana yeryüzü doktorları aradı beni. Oradaki beyefendi. Dedi ki Tuba Hanım böyle böyle böyle Kamboçya'ya gönül doktorluk için bizimle gelmek ister misiniz? Ben hani tabii ki isterim. O kadar mutlu oldum ki. Bunu da sizinle paylaştım zaten. Bayağı 3 ay öncesinden falan. 2,5 ay işte neyse. Böyle toplantılarımıza başladık. Her şeyi konuşmaya başladık. İzinler olabilecek mi? Ne olacak? Ne edecek?

Ben izin alamadım. Alamazdım yani çünkü hani yeterli o anlama doktor yok. Ne yaptım peki izin alamayacağım için? Devlet memuruyum. Evet, şöyle yaptım. Bir ayda tutmam gereken kaç nöbet varsa, her arkadaşımın tuttuğu gibi. Ben de o kadar nöbetti. Normalde 30 günde tutacaksam bunu 18 günde, hatta 17 günde tuttum hepsini. Yani iki kat çalıştım. Böyle çalıştığım için de gidebilme lüksüm doğdu benim.

Tabii ki hayatta şu şey belli olmaz. Gelene kadar buraya korktum. Hani şey anlamında korktum. Aksilik tutacak mı, bir şey olacak mı? Hani biri hasta olur ve nöbetini tutamaz. Ben gitmek zorunda kalırım mesela. Bundan korktum. Şükürler olsun ki böyle bir şey olmadı ve gelebildim buraya. Gelirken de nöbetten çıktım biliyorsunuz. Sonrasında eşyalarımı topladım. Boyabat'tan Sinop'a arabayla geldim. Arabamı Sinop'ta bıraktım.

Ondan sonra Sabiha'ya geldim uçakla. Sabiha'dan ısıtma ilaçlarımı aldım Kudut Sağlık Merkezi'nden. Ondan sonra ben sarı hurma aşısına olmuştum. Türkiye'ye giderken zaten o yüzden var o. Ondan sonra da İstanbul Havalimanı'na geldim. İstanbul Havalimanı'na gelince işte yeryüzü doktorları ekibiyle tanıştık.

ve arkadaşlar çoğu benim podcastlarımı falan da biliyor ve içlerinden şu anda sesleniyorum. çok tatlı insanlar vardı. işte tek bacı bileyim falan filan. bu çok başka bir his biliyor musunuz? yani insanların orada bana ne kadar iyi geldiğini, bu podcastlerin ona dokunduğunu falan söyledi böyle yüzüme karşı. insanın yüzüne karşı övülmesi bu arada iyi bir şey değilmiş. ama kendimizi övmek dışında aslında ortak hisleri paylaşmak anlamında birbirimizi destekledik orada. o yüzden sıkıntı yok sanki.

Öyle karar verdim. Sonrasında ekiple beraber önce Bangkok'a uçtuk. Oradan da tekrar aktarmayla Phnom Penh, Kamboçya'ya geldik. Geldikten sonra yol bittik falan haliyle. Ondan sonra tabii yorgun argın biraz uyumaya çalıştık falan. Sonra hemen işte önce klinikler, ilaçlar falan bunları kontrol ettik, malzemeleri kontrol ettik. Sonrasında yattık uyuduk. Ertesi gün direkt hasta bakmaya başladık ama başta böyle ilk geldiğinizde şey yapıyorsunuz yani hani şimdi alışığız ya her test var elimizde. Ben bir şeylerden şüpheleniyorsam tomografi çekebiliyorum falan. Bu da yok öyle şeyler. Ve karşıdaki insanlar yıllardır hastaneye gitmemiş. Yıllardır hatta bazılarının burada kimliği bile yok. Kimliği olmadığı için hastaneye gidemiyor. Yani mesela şey diyemiyorsun yani pol kontrol yok öyle bir şey. Ne pol kontrolü? seni bir şu görsün diyemiyorsun ve yardım etmek için yani şey çok zorluyor insanı elindeki az şeyle maksimum verimi almaya çalışıyorsun az opsiyonunla hani bir de mesela ilaç veriyorsun ama bu yönetkisi olmasın diye anlatmaya çalışıyorsun çünkü insanların ilaç bilinci yok, sağlık bilinci yok ve buradaki çoğu çocuk gelişim geriliği yaşıyor ve ailenin haberi yok herkes katarak, herkesin gözler bozuk çünkü vitaminsizlikten, bilinçsizlikten, beslenmemekten falan filan

Afrika'da ben çocukların kaldığı yerde kalıyordum. Yetimhane gibi yerde. Ve o yüzden orada hep beraber vakit geçiriyorduk. Gecesi, gündüzü. Ve benim için çok farklı bir deneyimdi o. Şimdi burada ise kalacak yerimiz var bizim ve ayrıyız. Yani hastalara bakıyoruz, hastane gibi düşünün. Hastanede yok ama işte hastane gibi düşünün atıyorum. Bakacağımız yer var hastalara ve sonrasında kalacağımız yere gidiyoruz ve uyuyoruz. Uyup tekrar, uyup tekrar. Şimdi ben Afrika'dayken oyunsuz anlar gibi yaşamıştım.

Onların yediği yemeği falan, yani o farklı anlamda çok başka bir şeydi. Buradaki de çok güzel. Burada çok daha fazla hasta bakıyorum diyebilirim. Çünkü sadece hasta bakıyorum sürekli sürekli sürekli. İkisi başkaydı ve ikisinin başka oluşu da güzel. Hepsini deneyimliyorsun. Bir de orada sadece bendeydi sorumluluk. O çok zordu.

Yani gönüllü doktorluk muhteşem bir şey ama kolay değil yani. Hani olay dans etmek veya çocuklarla vakit geçirmek değil. Bazen öyle gözüküyor dışarıdan. Belki yani, aa çok güzel ben de gideyim. Öyle olmuyor bazen. Ben geldiğimden beri buraya, şimdi gerçekleri söyleyeyim, tüm vücudumun her yeri kabarık. Sinekler, böcekler her yerim yedi ve ben hani her yerime sıkıyorum spreyi falan. Akar, uyuz, hepsi üç bir geçmesin diye aldım. Size sormuştum bu spreylerini alayım diye. Ve gastroenterette oldum. Sudan büyük ihtimalle. Tifo değilim şükürler olsun.

Ama tuvaletten çıkamadım bir gün hatta. Bir gün derken sabah. Sonra tüm salil açlarını, probiyotiklerini hepsini spazm giriyordu karnıma. Onlar için ilaç aldım. Yaklaşık 2 saatte, 1-10 dakika arabada böyle karnımı şey yaparak hasta bakmaya devam ettim. Ama konu şu burada, tuvalete de giremiyorsun ki rahat. Akan su yok zaten hasta baktığımız yerde. O yüzden işsiz olmak çok kötü yani burada.

Şükürler olsun ki bugün daha iyiyim. İkinci ve üçüncü gün daha kötüydüm, şu an daha iyiyim. Dilemem ki güzel tabii ki anılar yaşıyorsunuz ama zor. Zorluğu atlattıktan sonra, bu iş bittikten sonra öyle bir hisse doluyorsunuz ki hani iyi ki ben bu mesleği yapıyorum, iyi ki tüm bu zorluklara katlanıyorum. İnsanlık kendini aşan amacı hissetmek insana çok güzel bir doyum sağlıyor. Doymayan zihinler ve doymayan beyinler, doymayan kalpler için çok güzel bir doyum sağlıyor.

Popcast yapmaya başladığımdan beri size bir kere bile atamadığım olmamıştı. Zamanı geciktirdiğim de olmamıştı. Fakat düşünün yani o kadar yoğundum ki bunu bile yapamadım. Bu arada söylemeden geçemeyeceğim. Ülkemdeki olanlar için gerçekten çok üzgünüm. Bakmamaya çalışıyorum. Çünkü zaten yani burada da yaşadıklarım zor. Bir de üzerine haberleri iletince kahroluyorum. Elimden bir şey de gelmiyor. Elimden bir şey gelmemesi beni daha çok üzüyor. O kahramanın haberlerini okuyorum. İnsanların o yaşadıklarını okuyorum. Yani gerçekten çok çok yazık.

Ülkeme, olanlara ama diyecek bir şeyim yok. Acı tarif edilemez, söylenecek. Her şey hafif. Sorumluların cezalarını çektiği gün için elimizden geleni yapmalıyız ben bunu diyorum. Üzülmekten daha çok yapmamız gereken şey sorumluların cezalandırılması için elimizden geleni yapmak.

Ben sadece bunu söyleyebilirim. Döndüğümde de bunun için elinden ne giriyorsa bakacağım. Ben şunu görüyorum hastanede de. Bazı kültürler gerçekten dövülmeyi ve üzülmeyi şovenizme çevirip gerçekten kim daha fazla dövünürse o kadar seviyormuş muhabbetine giriyorlar. Bunu her gün biz hastanede görüyoruz. Bakıyorsun hiçbir şey yapmıyor yaşaması için hastanın. Tamam mı? Bakım biliyor. Hasta gelmiş vücudunda bir sürü yerde bası yarası var hastanın. Yani bu niye olur? Hastayı çevirmedikleri için. Havalı yatakta da çevirmeleri gerekiyor falan mesela. çevirmemişler bakmamışlar hastanın her yerinde enfeksiyon var ağzı burnu hiç temiz değil hijyen yok çünkü verilmemiş hijyen bakan kişi tarafından eee hastayı kaybedilince vay efendim nasıl oldu da o bizim her şeyimizdi de niye bakmadınız o zaman o yüzden günün sonunda ah vah dövünmek zaten üzüleceğiz ama bu dövünmekle bunu bu şekilde yapmak yerine elimizden geleni yapmaya odaklanmalıyız ve gerçekten sorunlu kimse ona hedef gösterip cezalarını çekmelerini sağlamalıyız doğru olduğunu düşündüğüm yol bu

Her ilişkinin kemerinde var olan arkadaşlık üzerine; bazı anılar, bazı fikirler.











Tüm bölümler ve daha fazlası için podbeemedia.com'u ziyaret et!

------ Podbee Sunar -------

Bu podcast reklam içermektedir.

İlişkinin Çekirdeği: Arkadaşlık

Sepin Kafası

S1E21: İlişkinin Çekirdeği: Arkadaşlık

Herkes benimle mi? Burası Sepin Kafası. Hepiniz hoş geldiniz. Hoş geldin Sepinciğim. Merhaba. Bugün artık ilişkilenmeyi rahatça kullanayım ilk bölümden sonra. İlişkilenmenin bir soğan cücüğü olan arkadaşlıktan başlayalım istedik aslında senin önderliğinde. Arkadaşlığı nasıl tanımlarız hayatımızda diye bir başlangıç yapsak. Tamam. Burada bir şey anlatmak istiyorum. Ben pek acı pornografisi sevmiyorum. Böyle gözyaşlarıyla. Hayat bundan ibaretken aslında. Podcast kaydederken. Evet yani niye kimin canına sıkalım ama 17 yaşındayken babam benim 2 senelik bir kanser hastalığından ve çok zorlu bir 2 seneden sonra diyeyim. Öldü. Teşekkür ederim. Ve hani arkadaşlık sordun. Babamın cenazesi aklıma geliyor. Ve yani cenazede ben çok etrafıma bakmak istemiyordum. Kimseyle göz göze gelmek istemiyordum. Çok net hatırlıyorum. Ve böyle hep yere bakıyordum yani o ...durduğum yer ve devamlı yere bakma halim. Sanki böyle dışarıdan kendimi görüyormuşum gibi net hala zihnimde. Böyle işte bir uğultu oluyor zaten. Çok kalabalıktı babamın cenazesi işte. Devamlı bir uğultu var işte. Böyle sesler çalınıyor kulağına. Ve kaç senelik arkadaşım Senan benim. Yaşım belli olacak. Otuz küsür senelik arkadaşım. Nice yıllarınız olsun maşallah. O zamanlar hepimizin bir çift ayakkabısı vardı. Yani işte kışlık bir bot, yazlık bir ayakkabı, her neyse. O yüzden Sena'nın botları, hala da hatırlıyorum yani o botları. Botları çok netti benim için. Ve birden o benim işte devamlı yere baktığım bir kare gibi düşünme yani dikdörtgen. Orada onun botlarını gördüm. Yani Sena'nın ayaklarını gördüm botlarının. Ve o zaman mesela başımı kaldırıp Sena'na baktım. Yani benim için babamın cenazesinde etrafa bakabilmem, biriyle göz teması kurabilmem, Sena'nın ayaklarını veya işte botlarını görmemden sonra olmuştu. Yani bu galiba söyleyeceğim birçok süslü cümleden çok daha iyi anlatıyor. Yani benim için arkadaşlık o botlar diyeyim sana. Evet, hayatı çekilir kılmada ve bir destek hissetmede biraz o soğan cücüğünü de aslında biraz önce seninle kayda girmeden önce bulmuştuk. Her şeyin yapı taşı olarak hayatı çekilir ve destekli kılıyor gibi hissediyorum. Özge Özel'in bir şakası var bebişin. Yani kendimi bildim bileli ve birkaç senedir, belki 20 senedir bir sevgililik yapıyorum tam zamanı diye. Benim de gerçekten hayatıma baktığımda sevgili ve manita olaylarına girmem çok büyük zamanımı aldı. Ama yani kendimi bildim bileli arkadaşlık yapıyorum, iyi veya kötü. Ve düşündüğümde o ilişki dramalarından, bilmem neden ya da şu anda adını bilmediğim bazı dramatik seanslarda kendimi kurtarabildiğim ve hep eğlendiğim kişiler arkadaşlarım oldu hayatımda. Ve ailenin giremediği, sirayet edemediği, seni hayata döndüremediği, bir manitanın elinden gelmediği falan gibi yerlerde bence arkadaşların çok büyük bir nüfusu var. Şöyle bir şey, yani arkadaşlık bundan muaf veya buna bu kadar batmıyor diyeyim bu çamura. Merhaba annem dinlerse. Yani şöyle ebeveynlikte maruz kaldığın döngüler var değil mi? O bir takım işte sonra bağlanma teorisi vesaireyle açıklanıyor işte çocukluk travmaları şunlar bunlar ama senin bir böyle maruz kaldığın öğrendiğin bir takım döngüler var yani ve bunlar senin hayatında davranış biçimini olarak varlar. Şimdi bu döngülerin çoğu romantik ilişkide de aynen taşınıyor yani sen aslında yan yana koysan anne baba ilişkindeki döngüleri ve romantik ilişkinde girdiğin döngüleri yani bu döngüleri şey gibi düşünebiliriz bir şekilde içinden çıkamadığımız şeyler yani hep o çemberin içinde devam ediyorsun yani çıkmak istiyorsun oradan ama çıkamıyorsun o döngülere baktığında aslında Çok birbirine benziyor yani romantik ilişkideki döngüyle anne babadan gördüğün döngü diyeyim. Yani maruz kaldığın ebeveynlik aslında çok birbirine benziyor. Şimdi arkadaşlık... Bunun dedikodusunu yapalım. Bu döngüyü sana gösterebilir. Derin arkadaşlıkta da görüyorsun bu döngüleri. Ama seni o kadar içine batırmıyor. Çünkü romantik ilişkide o döngüden böyle çıkmak büyük bir mesai istiyor benim gözümde yani. Benim deneyimimde de. Halbuki arkadaşlık çok daha böyle seçim olduğu için yani romantik ilişki de seçim ama arkadaşlık daha yani hiç hukuki bir bağ yok ortada biyolojik bir bağ yok otomatik hiçbir şey yok yani birazcık hani romantik ilişki seçimdir ama aslında romantik ilişki O da var ama bir yandan da yani çocukluk yaralarının da tekrarıdır yani baktığında romantik ilişki. O yüzden arkadaşlık çok daha böyle serbest, çok daha özgür, çok daha döngüsüz bir yer ya öyle söyleyeceğim. İşleri karıştıracağım. Şimdi mesela romantik ilişki. Anne baba evet, şu an o tarafa kaymak istemiyorum. Ama mesela bazı dönemler var arkadaşlarımdan hoşlandığımı hatırlıyorum. Onları hoş gördüğümü, hoş bulduğumu, Freudiyen bazı isteklerimin olduğunu hatırlıyorum. Ama mesela şey diye de ayırmak istemiyorum. Seks yapılan arkadaşlar, seks yapılmayan arkadaşlar falan onlara da girmiyorum. Ama arkadaşlık biraz daha nötr bir yerde kaldığın hormonal olarak da ya da bunu böyle biraz törf olarak da anlatmak istemiyorum ama bir çekim olarak ona daha pür pak bakabildiğin bazı şeyler oluyor. Ama manitalıkta ya da işte o bir cinsel dürtü cinsel partnerde o gibi şeylerin de bu mefhumu karıştırdığını düşünüyorum. Yani bir beğenilmek ya ben şimdi yani Merve'nin beni çok sevdiğini biliyorum. Beni beğendiğini gördüğünü de biliyorum ve bu bana yetiyor. Yani şey olarak öbür türlü başka bir arzulanma gibi bir isteğim yok. ama başka partnerimde ya da bu yani seks yapabildiğim partnerlerde düşündüğümde bunu oranın çarpıştığı yerler daha komplike oluyor. Yani bunu yanlış insana söylüyorsun çünkü ben genelde şöyle eleştiri alıyorum. Hadi bakalım. Yok ben o kadar yani insanları kadın ve erkek olarak eğer romantik bir şey yoksa ortada göremiyorum ki yani o kadar mesela bir erkek de benim için kadın güvenliği veriyor ki bana. Türkiye'de bunu böyle olmaması gerekiyor ama aslında çünkü başıma iş geliyor. Yani bana biri şey dedi, senin bu yaşına kadar hayatta kalmış olman büyük bir mucize. O kadar anlamıyorsun yani karşındakinin... Hissiyatını ve sana karşı arzularını güvenemem. İlla ondan da, tamam şimdi ayıp olacak. Ukalalık gibi olmasın da. Birilerinin kalbini kıracağım. Yok yok. Anlatabildim mi? Arkadaşlık benim için o kadar net bir yer. Öbür o romantik ilişki dinamiklerinin o kadar sirayet edemediği bir yer. Benim için o kadar ayrı bir yerde ve o kadar daha da üstte bir yerde. Anlatabiliyor muyum? O yüzden... Çok iyi anlıyorum. Arkadaşlığın bir seviye olarak da görülmesini istemem bu anlattıklarımdan. Çünkü hakikaten devlet kurumlarında tanınması gerektiğini düşünüyorum. Gerçekten sevdiğim arkadaşlarımla beraber imza atabileceğim ve arsa alabileceğim bir düzen kurulsun istiyorum bu konuda. Sadece bir devlet nezdinde evlenip yapacağım falan gibi olsun istemem. Ve bu yüzden aslında her şeyin içinde de arkadaşlık vardır gibi de bir tezim olduğunu düşünüyorum. Yani bunun iş arkadaşımla, patronumla, yemek yediğim yerdeki garsonla falan filan gibi aslında hayatımın bütün her yerine sirayet eden ilişkilenmede adını arkadaşlık diye koyabiliyorum aslında. Yani dünyayla kurduğum da bir ...arkadaşlık olmasını diliyorum ve bunun da yapılmasının öğrenildiğini düşünüyorum. Yani bunu yıldan yıla veya işte zamandan zamanında daha iyi yapıldığını da düşünüyorum. Bu da bir emek işi de giriyor. Belki de ilk bölümde ilişkilenme üzerine konuştuğumuz şey de. Evet, emek, özen. Peki, sen belki istediğin gibi cevapla. Ama sana sorsam ki Sepinci, bir arkadaşlık sağlıklı başına alırsam nasıl kurulur? Nasıl, var mı bu işin? Ya da nasıl kurulmaza da çevirebilirsin. Ah bak çalışmadığım yerden sordun. Yani ben şeye çok inanıyorum eğitimlerde de hep bahsediyorum yani yüzüncü baskı belki. Bizler desteksiz yaşayabilen bir tür değiliz. Yani hep şey derim ben işte biz biped olarak ayaklandığımızda işte gözlerimiz öne bakıyor. Yani bizim gözlerimiz belli bir açıyı görebiliyor ve dar bir açı görüyor aslında. Çünkü işte böyle düşün topluluk olarak yürüyoruz böyle. Arkadan kaplan gelirse arkadakiler öndekilere kaplan geliyor kaçın diye. Bağırabilir yani. Bizim onu gözlerimizin görüş açısı sebebiyle görmemize gerek yok. O yüzden desteğin çok önemli olduğu bence birazcık da karikatürize ederek anlattım ama biz destekle hayatımızı devam ettirebiliyoruz. Evrimsel olarak baktığımızda da. O yüzden bu destek mekanizmalarının bir şekilde kurulmuş olması insan için çok önemli. Neyse aradığı, bilmiyorum. Hepimizin aradığı şey veya bulmaya çalıştığı şey belki farklı da. Ya ben burada ne yapıyorum diye bir soru varsa ki herhalde olmalı. O sorunun peşinden giderken o destek çok önemli. Ve işte bu yani arkadaşlığın o destek mekanizmasının en sağlam ayaklarından biri olduğunu düşünüyorum. Çünkü diğer ilişkilerde işte o çocukluk yaraları daha önceki bölümlerde de konuştuğumuz Bizi tökezletiyor yani romantik ilişkide hop ortaya çıkıyor değil mi? Senin çocukluk yaran diğerinin çocukluk yarasına dokunuyor ve böyle içinden çıkılması zor bir çatışma içinde debelenmeye başlıyorsun. Şimdi arkadaşlıkta buna düşmen birazcık daha zor oluyor veya... Evet, terk edilme korkum biraz daha az tetikleniyor gibi sanki. Olabilir, evet yani birçok korkun. Daha az korkunun olduğu bir yer belki. O yüzden de o destek daha baki. Tabii ki bozulan arkadaşlıklar oluyor ama arkadaşlık daha böyle hayatında hep var olan bir şey. O yüzden de o desteğin bir gün böyle ayağının altından çekileceği korkusu yani bunu böyle düşünmüyorsundur. Çıkarcı bir yerden bahsetmiyorum ama. Yani o en primitif korkularımız işte hani annem beni terk edecek mi? Ve onun başka bir versiyonu işte sevgiliyle olan ilişkide. O yok yani arkadaşlıkta. O yüzden çok daha böyle hep ilerliyorsun. Anlatabiliyor muyum? Çok güzel ilerliyorsun. Ben burada ne yapıyorum sorusu bence arkadaşla çok... Güzel yol alıyor yani. Annen değilim, baban değilim, eşin değilim, kocan değilim, olmam da gerek yok ve buradayım, senin yanındayım ve bundan çok mutluyum gibi bir ilişki türü ve bu çok gerçekten çok saf da geliyor ve bir kardeşim yok hayatta ama hani bu öğrendiğim arkadaşlıkta bir kardeş gibi duygusunu bilmesem de bir kardeş gibi olma duygusunu ve arzusunu hissediyorum. O yüzden de hani ihtiyaç anında bana ihtiyaç varsa ve yapabileceğim bir şeyse o. Gidip orada eforumu da mesaimi de şaklabanlığımı da patavatsızlığımı da ne gerekiyorsa benimle ilgili onu vermeye çalışıyorum. Destek deyince ama bir şeyi netleştirmek istedim. Yani destek benim gözümde sadece işte sen düştüğünde seni kaldırma hali değil. Yani destek senin var oluşunda, senin var olmanla alakalı, senin işte neyse o gittiğin yer. O gideceğin yerle alakalı, varlığıyla sana destek olan insanlar yani. Arkadaş benim gözümde öyle bir şey. Ya bu şey olarak biraz önce aslında benim aklıma gelen resim, evet beni uyandırma niye oldu? Çünkü bu ilk başta açtığım bazen bazı kişiler dışında kimsenin giremediği bazı çamur günler oluyor ya ve o zaman gerçekten pis işleri halletmek için gerçekten arkadaşların gerekiyor ya da o arkadaş gerekiyor yani. O tür zamanlarda insanların hayatlarında bulunmak, Bazen kimsenin orada olmaması gereken zamanlarda bulunmaya eşdeğer oluyor. O da bence yine fucking insan olmaya giriyor yani. Gerçekten evet buradayız ve bu anı beraber paylaşıyoruz. İğrencez ama çok mutluyuz gibi anlar var. Bu gibi kelimelerin geçtiği herkesin bir şey aklına gelebileceğini düşünüyorum arkadaşlarıyla. Sözcük olarak da bence çok asil bir sözcük. Arkadaş. Arkanda olması hissi bence... Ya bilmiyorum başka ilişkide çok zor gibi geliyor bana. Başka ekleyeceğim bir şey var mı? Neler var? Bir de şöyle bir şey galiba Şevval. Arkadaşlıkta onay diye bir konu yok ortada çoğu zaman. Birçok ilişkide maalesef bir onaylanma hali var yani. Birileri seni onaylıyor ya da onaylamıyor o yaptığın. Okey ya da değil. Arkadaşlık onun da çok serbest olduğu bir yer. Ve bu sana çok özgürlük sağlıyor diye düşünüyorum. Yani seni çok özgür kılıyor birçok şeyden. Ve o ilişkideki özgürlük işte seni büyütüyor falan bu sözcükler. Gerçekten böyle söylerken içim titriyor da. Ama gerçekten çocuk büyütmek gibi o özgürlük seni büyütüyor. Yani arkadaşlığın sağladığı o özgür hal seni büyütüyor diye hissediyorum. Belki senden daha yakın zamanda şunu tecrübe etmiş olabilirim ki, arkadaşlarımın gözünden kendimi görmeye çalıştığım bir süre oldu. Ve bu konuda hep bu özellikle okul arkadaşlarımda, yurt dışına taşınanlarda ya da benden daha özgür olanlarda görece bunlar hepsi benim gözümde yaşananlarda. Hep onların gözünden görmeye çalıştığım ve böyle bir komplekse girdiğim dönemde de belki havalıca, ya Şevo sen kimsin, onlar kim sorusunu hem küçümseyerek hem de gitgide gerçekçi olarak sorduğum şeye yoldaş giden de arkadaşlarım oldu. Birileri gitti Londra'ya, birileri gitti Berlin'e. Diğerleri sadece varoluşuyla beni düşündürdü falan gibi. O yüzden aslında galiba belki de aldığın yolla ve bunu yaptıkça da yavaş yavaş bu onay mekanizması arkadaşlıkta daha ferah bir yere geliyor diye anlıyorum. Farklı da olabiliriz tabii ki kurduğumuz şeylerde. Ama mesela sana göre galiba daha yakın bir zamanda bu onay arayıcılığını arkadaşlıkta da keşfetmişliğim ve deneyimlemişliğim bayağı var. Yani tam şey mi diyorsun? Arkadaşlıkta sen onay mekanizması işliyordu mu diyorsun? Evet, bence ilk gördüğün yerlerde bu akran zorbalığı falan gibi dediğimiz şeyler var ya, okul döneminde ya da küçüklükten itibaren başladığın ve ilk dışlandığın ya da kabul edildiğin yerde, o arkadaşlık, tarikatın da gizli falan gibi, nasıl bağlayacağım bilemediğim bir yerde gizli gibi olduğunu düşünüyorum. Evet oradaki işte bir fark herhalde diğer ilişkilerine kıyasla senin çocukluk yaralarınla kurduğu bağ daha zayıf. Yani sen orada o çocukluk yaralarının tekrarı onların işte düğmelerine basılmasından daha serbest bir şekilde ilerleyebiliyorsun arkadaşlıkta. Yani daha geçmişten değil ki geçmişi ben çok seviyorum yani geçmişi unutalım gibi bir yerden söylemiyorum bunu ama yani sadece geçmişten değil. O anki halinden, o anki kendinden devam edebiliyorsun gibi. Daha hızlı bir onarma var gibi de duyuyorum bu söylediğinden. Yani daha hızlı bir sirkülasyon var. O çocukluk yarısıyla da daha böyle bir çocukça ve daha böyle akışkan bir şey geliyor benim de imge dünyamda. Arkadaşlıkta ya pardon ya falan gibi ya da böyle iki şekerlik yapıp ya da yani kendini hemen itin götüne sokup Sonra çıkarttığında arkadaşlık çözülebiliyor. Ya tamam saçmalama ben de o kadar dememiştim deyip. İşte onun sebebi benim gözümde yani bir sebebi diyeyim ya da daha az o çocukluk yarana dokunuyor arkadaşlık. Yani dokunsa da diğer ilişkilerde olduğu gibi böyle basmıyor. Eliyle basarsın ya bazen hakikaten biri gelir. Senin böğrüne basar yani ve çok zor çıkarsın oradan. Yani arkadaşlıkta sanki o böyle bütün elinle oraya bastırma işini yapmıyorsun çünkü sen orada değilsin diye. Gözümde canlanan şey o. Anlatabildim mi bilmiyorum. Bence düşünecek yine birçok şey var. Bugün fazla küfür ettim ve açık saçık şeylerden konuştum. Hem senden hem dinleyenlerden rahatsız olan varsa özür dilerim ya. Bazen jargonum böyle bir şey oluyor. Dedem dinlese çok kızar büyük ihtimalle. Küfür beni nimetimizde duramayacak. Kimse karışmasın küfürlerimize. Nasıl bitiriyor muyuz? Ne yapıyoruz? Galiba var mı başka söylemek istediğin bir şey? Şimdilik yok gibi. Belki sonra yine olur. Evet nasılsa ilişkiden devam edeceğiz. Tamam. Ve böyle lineer gitmez illa. İlla burada da bir döngü olur yani. Teşekkür ederim Sepinciğim. Ben teşekkür ederim.

Herkes benimle mi? Burası Sepin Kafası. Hepiniz hoş geldiniz.

Hoş geldin Sepinciğim. Merhaba. Bugün artık ilişkilenmeyi rahatça kullanayım ilk bölümden sonra. İlişkilenmenin bir soğan cücüğü olan arkadaşlıktan başlayalım istedik aslında senin önderliğinde. Arkadaşlığı nasıl tanımlarız hayatımızda diye bir başlangıç yapsak. Tamam. Burada bir şey anlatmak istiyorum. Ben pek acı pornografisi sevmiyorum.

Böyle gözyaşlarıyla. Hayat bundan ibaretken aslında. Podcast kaydederken. Evet yani niye kimin canına sıkalım ama 17 yaşındayken babam benim 2 senelik bir kanser hastalığından ve çok zorlu bir 2 seneden sonra diyeyim. Öldü. Teşekkür ederim. Ve hani arkadaşlık sordun. Babamın cenazesi aklıma geliyor. Ve yani cenazede ben çok etrafıma bakmak istemiyordum. Kimseyle göz göze gelmek istemiyordum. Çok net hatırlıyorum. Ve böyle hep yere bakıyordum yani o

...durduğum yer ve devamlı yere bakma halim. Sanki böyle dışarıdan kendimi görüyormuşum gibi net hala zihnimde. Böyle işte bir uğultu oluyor zaten. Çok kalabalıktı babamın cenazesi işte. Devamlı bir uğultu var işte. Böyle sesler çalınıyor kulağına. Ve kaç senelik arkadaşım Senan benim. Yaşım belli olacak. Otuz küsür senelik arkadaşım. Nice yıllarınız olsun maşallah. O zamanlar hepimizin bir çift ayakkabısı vardı. Yani işte kışlık bir bot, yazlık bir ayakkabı, her neyse. O yüzden Sena'nın botları, hala da hatırlıyorum yani o botları. Botları çok netti benim için. Ve birden o benim işte devamlı yere baktığım bir kare gibi düşünme yani dikdörtgen. Orada onun botlarını gördüm. Yani Sena'nın ayaklarını gördüm botlarının. Ve o zaman mesela başımı kaldırıp Sena'na baktım. Yani benim için babamın cenazesinde etrafa bakabilmem, biriyle göz teması kurabilmem, Sena'nın ayaklarını veya işte botlarını görmemden sonra olmuştu. Yani bu galiba söyleyeceğim birçok süslü cümleden çok daha iyi anlatıyor. Yani benim için arkadaşlık o botlar diyeyim sana. Evet, hayatı çekilir kılmada ve bir destek hissetmede biraz o soğan cücüğünü de aslında biraz önce seninle kayda girmeden önce bulmuştuk. Her şeyin yapı taşı olarak hayatı çekilir ve destekli kılıyor gibi hissediyorum. Özge Özel'in bir şakası var bebişin. Yani kendimi bildim bileli ve birkaç senedir, belki 20 senedir bir sevgililik yapıyorum tam zamanı diye. Benim de gerçekten hayatıma baktığımda sevgili ve manita olaylarına girmem çok büyük zamanımı aldı. Ama yani kendimi bildim bileli arkadaşlık yapıyorum, iyi veya kötü. Ve düşündüğümde o ilişki dramalarından, bilmem neden ya da şu anda adını bilmediğim bazı dramatik seanslarda kendimi kurtarabildiğim ve hep eğlendiğim kişiler arkadaşlarım oldu hayatımda. Ve ailenin giremediği, sirayet edemediği, seni hayata döndüremediği, bir manitanın elinden gelmediği falan gibi yerlerde bence arkadaşların çok büyük bir nüfusu var. Şöyle bir şey, yani arkadaşlık bundan muaf veya buna bu kadar batmıyor diyeyim bu çamura. Merhaba annem dinlerse.

Yani şöyle ebeveynlikte maruz kaldığın döngüler var değil mi? O bir takım işte sonra bağlanma teorisi vesaireyle açıklanıyor işte çocukluk travmaları şunlar bunlar ama senin bir böyle maruz kaldığın öğrendiğin

bir takım döngüler var yani ve bunlar senin hayatında davranış biçimini olarak varlar. Şimdi bu döngülerin çoğu romantik ilişkide de aynen taşınıyor yani sen aslında yan yana koysan anne baba ilişkindeki döngüleri ve romantik ilişkinde girdiğin döngüleri yani bu döngüleri şey gibi düşünebiliriz bir şekilde içinden çıkamadığımız şeyler yani hep o çemberin içinde devam ediyorsun yani çıkmak istiyorsun oradan ama çıkamıyorsun o döngülere baktığında aslında

Çok birbirine benziyor yani romantik ilişkideki döngüyle anne babadan gördüğün döngü diyeyim. Yani maruz kaldığın ebeveynlik aslında çok birbirine benziyor. Şimdi arkadaşlık... Bunun dedikodusunu yapalım. Bu döngüyü sana gösterebilir. Derin arkadaşlıkta da görüyorsun bu döngüleri. Ama seni o kadar içine batırmıyor. Çünkü romantik ilişkide o döngüden böyle çıkmak büyük bir mesai istiyor benim gözümde yani. Benim deneyimimde de. Halbuki arkadaşlık çok daha böyle seçim olduğu için yani romantik ilişki de seçim ama arkadaşlık daha yani hiç hukuki bir bağ yok ortada biyolojik bir bağ yok otomatik hiçbir şey yok yani birazcık hani romantik ilişki seçimdir ama aslında romantik ilişki

O da var ama bir yandan da yani çocukluk yaralarının da tekrarıdır yani baktığında romantik ilişki. O yüzden arkadaşlık çok daha böyle serbest, çok daha özgür, çok daha döngüsüz bir yer ya öyle söyleyeceğim. İşleri karıştıracağım. Şimdi mesela romantik ilişki. Anne baba evet, şu an o tarafa kaymak istemiyorum. Ama mesela bazı dönemler var arkadaşlarımdan hoşlandığımı hatırlıyorum. Onları hoş gördüğümü, hoş bulduğumu, Freudiyen bazı isteklerimin olduğunu hatırlıyorum. Ama mesela şey diye de ayırmak istemiyorum. Seks yapılan arkadaşlar, seks yapılmayan arkadaşlar falan onlara da girmiyorum.

Ama arkadaşlık biraz daha nötr bir yerde kaldığın hormonal olarak da ya da bunu böyle biraz törf olarak da anlatmak istemiyorum ama bir çekim olarak ona daha pür pak bakabildiğin bazı şeyler oluyor. Ama manitalıkta ya da işte o bir cinsel dürtü cinsel partnerde o gibi şeylerin de bu mefhumu karıştırdığını düşünüyorum. Yani bir beğenilmek ya ben şimdi yani Merve'nin beni çok sevdiğini biliyorum.

Beni beğendiğini gördüğünü de biliyorum ve bu bana yetiyor. Yani şey olarak öbür türlü başka bir arzulanma gibi bir isteğim yok.

ama başka partnerimde ya da bu yani seks yapabildiğim partnerlerde düşündüğümde bunu oranın çarpıştığı yerler daha komplike oluyor. Yani bunu yanlış insana söylüyorsun çünkü ben genelde şöyle eleştiri alıyorum. Hadi bakalım. Yok ben o kadar yani insanları kadın ve erkek olarak eğer romantik bir şey yoksa ortada göremiyorum ki yani o kadar mesela bir erkek de benim için kadın güvenliği veriyor ki bana. Türkiye'de bunu böyle olmaması gerekiyor ama aslında çünkü başıma iş geliyor.

Yani bana biri şey dedi, senin bu yaşına kadar hayatta kalmış olman büyük bir mucize. O kadar anlamıyorsun yani karşındakinin... Hissiyatını ve sana karşı arzularını güvenemem. İlla ondan da, tamam şimdi ayıp olacak. Ukalalık gibi olmasın da. Birilerinin kalbini kıracağım. Yok yok. Anlatabildim mi? Arkadaşlık benim için o kadar net bir yer. Öbür o romantik ilişki dinamiklerinin o kadar sirayet edemediği bir yer. Benim için o kadar ayrı bir yerde ve o kadar daha da üstte bir yerde. Anlatabiliyor muyum? O yüzden... Çok iyi anlıyorum. Arkadaşlığın bir seviye olarak da görülmesini istemem bu anlattıklarımdan. Çünkü hakikaten devlet kurumlarında tanınması gerektiğini düşünüyorum.

Gerçekten sevdiğim arkadaşlarımla beraber imza atabileceğim ve arsa alabileceğim bir düzen kurulsun istiyorum bu konuda. Sadece bir devlet nezdinde evlenip yapacağım falan gibi olsun istemem. Ve bu yüzden aslında her şeyin içinde de arkadaşlık vardır gibi de bir tezim olduğunu düşünüyorum. Yani bunun iş arkadaşımla, patronumla, yemek yediğim yerdeki garsonla falan filan gibi aslında hayatımın bütün her yerine sirayet eden ilişkilenmede adını arkadaşlık diye koyabiliyorum aslında. Yani dünyayla kurduğum da bir

...arkadaşlık olmasını diliyorum ve bunun da yapılmasının öğrenildiğini düşünüyorum. Yani bunu yıldan yıla veya işte zamandan zamanında daha iyi yapıldığını da düşünüyorum. Bu da bir emek işi de giriyor. Belki de ilk bölümde ilişkilenme üzerine konuştuğumuz şey de. Evet, emek, özen. Peki, sen belki istediğin gibi cevapla. Ama sana sorsam ki Sepinci, bir arkadaşlık sağlıklı başına alırsam nasıl kurulur?

Nasıl, var mı bu işin? Ya da nasıl kurulmaza da çevirebilirsin.

Ah bak çalışmadığım yerden sordun. Yani ben şeye çok inanıyorum eğitimlerde de hep bahsediyorum yani yüzüncü baskı belki. Bizler desteksiz yaşayabilen bir tür değiliz. Yani hep şey derim ben işte biz biped olarak ayaklandığımızda işte gözlerimiz öne bakıyor. Yani bizim gözlerimiz belli bir açıyı görebiliyor ve dar bir açı görüyor aslında. Çünkü işte böyle düşün topluluk olarak yürüyoruz böyle. Arkadan kaplan gelirse arkadakiler öndekilere kaplan geliyor kaçın diye.

Bağırabilir yani. Bizim onu gözlerimizin görüş açısı sebebiyle görmemize gerek yok. O yüzden desteğin çok önemli olduğu bence birazcık da karikatürize ederek anlattım ama biz destekle hayatımızı devam ettirebiliyoruz. Evrimsel olarak baktığımızda da. O yüzden bu destek mekanizmalarının bir şekilde kurulmuş olması insan için çok önemli. Neyse aradığı, bilmiyorum. Hepimizin aradığı şey veya bulmaya çalıştığı şey belki farklı da. Ya ben burada ne yapıyorum diye bir soru varsa ki herhalde olmalı. O sorunun peşinden giderken o destek çok önemli. Ve işte bu yani arkadaşlığın o destek mekanizmasının en sağlam ayaklarından biri olduğunu düşünüyorum. Çünkü diğer ilişkilerde işte o çocukluk yaraları daha önceki bölümlerde de konuştuğumuz

Bizi tökezletiyor yani romantik ilişkide hop ortaya çıkıyor değil mi? Senin çocukluk yaran diğerinin çocukluk yarasına dokunuyor ve böyle içinden çıkılması zor bir çatışma içinde debelenmeye başlıyorsun. Şimdi arkadaşlıkta buna düşmen birazcık daha zor oluyor veya... Evet, terk edilme korkum biraz daha az tetikleniyor gibi sanki. Olabilir, evet yani birçok korkun. Daha az korkunun olduğu bir yer belki. O yüzden de o destek daha baki. Tabii ki bozulan arkadaşlıklar oluyor ama arkadaşlık daha böyle hayatında hep var olan bir şey. O yüzden de o desteğin bir gün böyle ayağının altından çekileceği korkusu yani bunu böyle düşünmüyorsundur. Çıkarcı bir yerden bahsetmiyorum ama. Yani o en primitif korkularımız işte hani annem beni terk edecek mi? Ve onun başka bir versiyonu işte sevgiliyle olan ilişkide. O yok yani arkadaşlıkta. O yüzden çok daha böyle hep ilerliyorsun. Anlatabiliyor muyum? Çok güzel ilerliyorsun. Ben burada ne yapıyorum sorusu bence arkadaşla çok...

Güzel yol alıyor yani. Annen değilim, baban değilim, eşin değilim, kocan değilim, olmam da gerek yok ve buradayım, senin yanındayım ve bundan çok mutluyum gibi bir ilişki türü ve bu çok gerçekten çok saf da geliyor ve bir kardeşim yok hayatta ama hani bu öğrendiğim arkadaşlıkta bir kardeş gibi duygusunu bilmesem de bir kardeş gibi olma duygusunu ve arzusunu hissediyorum.

O yüzden de hani ihtiyaç anında bana ihtiyaç varsa ve yapabileceğim bir şeyse o. Gidip orada eforumu da mesaimi de şaklabanlığımı da patavatsızlığımı da ne gerekiyorsa benimle ilgili onu vermeye çalışıyorum. Destek deyince ama bir şeyi netleştirmek istedim. Yani destek benim gözümde sadece işte sen düştüğünde seni kaldırma hali değil. Yani destek senin var oluşunda, senin var olmanla alakalı, senin işte neyse o gittiğin yer. O gideceğin yerle alakalı, varlığıyla sana destek olan insanlar yani. Arkadaş benim gözümde öyle bir şey. Ya bu şey olarak biraz önce aslında benim aklıma gelen resim, evet beni uyandırma niye oldu? Çünkü bu ilk başta açtığım bazen bazı kişiler dışında kimsenin giremediği bazı çamur günler oluyor ya ve o zaman gerçekten pis işleri halletmek için gerçekten arkadaşların gerekiyor ya da o arkadaş gerekiyor yani. O tür zamanlarda insanların hayatlarında bulunmak,

Bazen kimsenin orada olmaması gereken zamanlarda bulunmaya eşdeğer oluyor. O da bence yine fucking insan olmaya giriyor yani. Gerçekten evet buradayız ve bu anı beraber paylaşıyoruz. İğrencez ama çok mutluyuz gibi anlar var. Bu gibi kelimelerin geçtiği herkesin bir şey aklına gelebileceğini düşünüyorum arkadaşlarıyla. Sözcük olarak da bence çok asil bir sözcük. Arkadaş. Arkanda olması hissi bence... Ya bilmiyorum başka ilişkide çok zor gibi geliyor bana. Başka ekleyeceğim bir şey var mı? Neler var? Bir de şöyle bir şey galiba Şevval. Arkadaşlıkta onay diye bir konu yok ortada çoğu zaman. Birçok ilişkide maalesef bir onaylanma hali var yani. Birileri seni onaylıyor ya da onaylamıyor o yaptığın. Okey ya da değil.

Arkadaşlık onun da çok serbest olduğu bir yer. Ve bu sana çok özgürlük sağlıyor diye düşünüyorum. Yani seni çok özgür kılıyor birçok şeyden. Ve o ilişkideki özgürlük işte seni büyütüyor falan bu sözcükler. Gerçekten böyle söylerken içim titriyor da. Ama gerçekten çocuk büyütmek gibi o özgürlük seni büyütüyor. Yani arkadaşlığın sağladığı o özgür hal seni büyütüyor diye hissediyorum. Belki senden daha yakın zamanda şunu tecrübe etmiş olabilirim ki, arkadaşlarımın gözünden kendimi görmeye çalıştığım bir süre oldu. Ve bu konuda hep bu özellikle okul arkadaşlarımda, yurt dışına taşınanlarda ya da benden daha özgür olanlarda görece bunlar hepsi benim gözümde yaşananlarda.

Hep onların gözünden görmeye çalıştığım ve böyle bir komplekse girdiğim dönemde de belki havalıca, ya Şevo sen kimsin, onlar kim sorusunu hem küçümseyerek hem de gitgide gerçekçi olarak sorduğum şeye yoldaş giden de arkadaşlarım oldu. Birileri gitti Londra'ya, birileri gitti Berlin'e. Diğerleri sadece varoluşuyla beni düşündürdü falan gibi. O yüzden aslında galiba belki de aldığın yolla ve bunu yaptıkça da yavaş yavaş bu onay mekanizması arkadaşlıkta daha ferah bir yere geliyor diye anlıyorum. Farklı da olabiliriz tabii ki kurduğumuz şeylerde. Ama mesela sana göre galiba daha yakın bir zamanda bu onay arayıcılığını arkadaşlıkta da keşfetmişliğim ve deneyimlemişliğim bayağı var. Yani tam şey mi diyorsun? Arkadaşlıkta sen onay mekanizması işliyordu mu diyorsun? Evet, bence ilk gördüğün yerlerde bu akran zorbalığı falan gibi dediğimiz şeyler var ya, okul döneminde ya da küçüklükten itibaren başladığın ve ilk dışlandığın ya da kabul edildiğin yerde, o arkadaşlık, tarikatın da gizli falan gibi, nasıl bağlayacağım bilemediğim bir yerde gizli gibi olduğunu düşünüyorum.

Evet oradaki işte bir fark herhalde diğer ilişkilerine kıyasla senin çocukluk yaralarınla kurduğu bağ daha zayıf. Yani sen orada o çocukluk yaralarının tekrarı onların işte düğmelerine basılmasından daha serbest bir şekilde ilerleyebiliyorsun arkadaşlıkta. Yani daha geçmişten değil ki geçmişi ben çok seviyorum yani geçmişi unutalım gibi bir yerden söylemiyorum bunu ama yani sadece geçmişten değil. O anki halinden, o anki kendinden devam edebiliyorsun gibi. Daha hızlı bir onarma var gibi de duyuyorum bu söylediğinden. Yani daha hızlı bir sirkülasyon var. O çocukluk yarısıyla da daha böyle bir çocukça ve daha böyle akışkan bir şey geliyor benim de imge dünyamda. Arkadaşlıkta ya pardon ya falan gibi ya da böyle iki şekerlik yapıp ya da yani kendini hemen itin götüne sokup Sonra çıkarttığında arkadaşlık çözülebiliyor. Ya tamam saçmalama ben de o kadar dememiştim deyip. İşte onun sebebi benim gözümde yani bir sebebi diyeyim ya da daha az o çocukluk yarana dokunuyor arkadaşlık. Yani dokunsa da diğer ilişkilerde olduğu gibi böyle basmıyor. Eliyle basarsın ya bazen hakikaten biri gelir. Senin böğrüne basar yani ve çok zor çıkarsın oradan. Yani arkadaşlıkta sanki o böyle bütün elinle oraya bastırma işini yapmıyorsun çünkü sen orada değilsin diye. Gözümde canlanan şey o. Anlatabildim mi bilmiyorum. Bence düşünecek yine birçok şey var. Bugün fazla küfür ettim ve açık saçık şeylerden konuştum. Hem senden hem dinleyenlerden rahatsız olan varsa özür dilerim ya. Bazen jargonum böyle bir şey oluyor. Dedem dinlese çok kızar büyük ihtimalle.

Küfür beni nimetimizde duramayacak. Kimse karışmasın küfürlerimize. Nasıl bitiriyor muyuz? Ne yapıyoruz? Galiba var mı başka söylemek istediğin bir şey? Şimdilik yok gibi. Belki sonra yine olur. Evet nasılsa ilişkiden devam edeceğiz. Tamam. Ve böyle lineer gitmez illa. İlla burada da bir döngü olur yani. Teşekkür ederim Sepinciğim. Ben teşekkür ederim.

Dünya genel olarak olumsuz bir dönemden geçiyor. Şu an içerisinde bulunduğumuz dönem, bundan 5 yıl önce yaşanan pandeminin ardından gelen ve hala devam eden ekonomik kriz, politik istikrarsızlık ve öngörülemezliğin yarattığı stres ile şekilleniyor. Hayatımızın içinde birebir yaşadığımız global ısınma ve takip eden ekstrem doğa olaylarını da düşününce şu soru akıllara geliyor: “ Hakikaten en bahsız nesil biz miyiz?”



Hakikaten’in bu bölümünde Sidar Gedik, konukları Psikolog Prof. Dr. Acar Baltaş ve Ipsos Türkiye CHRO’su Yaprak Kılıççı ile içinde bulunduğumuz dönemdeki bu olumsuz tablodan “iyi olma haline” geçişi ve bu konudaki çözüm ve yöntemleri tartışıyor.

Hakikaten

Hakikaten En Bahtsız Nesil Biz Miyiz? I Konuk: Prof. Dr. Acar Baltaş

Dr. Güleç artık ağlamıyor sevgilim. Düştüysek kalkarız dedik kemerleri bağlayın. 



Tüm bölümler ve daha fazlasına Podbee app ve podbeemedia.com’dan ücretsiz olarak ulaşabilirsiniz. 



----- Podbee Sunar ------- 



Bu podcast reklam içerir.

canın sıkkınsa bacım bil ki geçiyor

Hepimizin yediğinde ya da yaptığında iyi hissetmesini sağlayan bazı yemekler vardır. Duygusal boşluklarımızın kuyularından çıkmamızı sağlayan, modumuzu yükselten acil durum merdivenleri gibidir onlar. Bu yemekler bazen bir çocukluk anısından, bazen bir dost sofrasından, bazense zor bir günün ardından kazınır hafızamıza. Ama İyi Yedik'in bu bölümünde bize iyi hissettiren o yemeklerin, namı diğer konfor yemeklerinin üzerine konuşuyoruz.





Tüm bölümler ve daha fazlası için podbeemedia.com'u ziyaret et!

------ Podbee Sunar -------

Bu podcast reklam içermektedir.

Her Zaman İyi Hissettiren Yemekler

Ama İyi Yedik

Yorucu bir günün sonunda nihayet eve varabildi Ahmet. Bugün bir meydan muharebesi gibiydi adeta. Gün sonunda savaştan çıkmış gibi hissediyordu kendini. Patronun azarları mı dersin, trafik canavarlarının arasında sağ salim çıkmak mı? Eh, bir de yine o lanet olası kahve makinesinin bozulması var tabii ki. Aylardır sorun çıkarıyor Ahmet'e. Gün ortasında kız arkadaşıyla da bozuştular biraz. Araları limoni. E metrobüsü, minibüsü, metrosu derken koptu kayış. Ahmet için günü özetleyecek olursak tam bir fiyaskoydu. Fakat ev onun için güvenli bir alan kesinlikle. Aklında tek bir şey var Ahmet'in. Şöyle güzel bir yemek yemek. Kapıdan girer girmez mutfağa attı kendini. En azından burada kimse bana karışamaz diye mırıldandı içinden. Ne yapacağını düşünerek mutfak dolabını açarken gözüne annesinin kış hazırlıklarından kalma ev yapımı salçası takıldı. Bu iyi bir başlangıç diye düşündü Ahmet. Kavanozu kaptığı gibi açtı. Mis gibi de kokuyor. Anne eli deyince tabii. Hemen ardından bir diş sarımsak ve yoğurt gözüne çarptı. Voila işte bu. Yoğurtlu ve sarımsaklı salçalı makarna akşamın kurtarıcısı bu olmalı. Su kaynarken Ahmet ilk iş salçalı sosu hazırlamaya koyuldu. Salçayı bir tavaya alıp kısık ateşte bol zeytinyağı ile kavurmaya başladı. Salçanın kokusu bütün mutfağı sardı bu sefer. Kokunun verdiği keyifle sarımsağı ince ince kıymaya başladı Ahmet. Sarımsakları doğrarken aklına bir fikir geldi. Biraz da baharat ekleyelim bu işe dedi kendi kendine. Dolaptan kırmızı biber, karabiber ve bir tutam keki kaldı. Salçayı kavurduğu tavaya baharatları serpiştirdi. Aromalar birleşince mutfaktaki koku daha da etkileyici bir hal aldı. Sanki gün boyu üzerine yapışan tüm negatif enerjiyi söküp atıyorlardı. Salçalı sos kıvama gelirken başka bir kasede yoğurdu çırptı ve ince kıyılmış sarımsağı ekledi. Bu ikilinin birleşimi alttan alta ferahlatıcı bir koku yaratıyordu. Salçanın kokusuyla tam bir kontrast oluşturuyor, onun keskinliğini dengeliyordu. O sırada makarnalar haşlanmıştı bile. Ahmet salçalı baharatlı sosu makarnanın üzerine dökmeden önce bir an durdu ve bakalım bu kalçık günün sonunda bir şeylerden keyif alabilecek miyim diye düşündü. Her şey hazırdı. Yoğurtlu sarımsaklı sosu da makarnanın üzerine ekledi ve küçük bir zafer kazanmış gibi hissetti. İlk lokmanın ardından baharatların, salçanın ve sarımsaklı yoğurdun lezzetleri damağında birleşti. Yarım yamalak bir gülümseme ile kim bilir belki de bugün yaşadığım tüm aksilikler bu nefis an içindi diye geçirdi içinden Ahmet. Makarnayı yerken gün boyunca yaşadığı tüm kaygıların gittiğini hissediyordu. Mutfakta geçirdiği bu kısa zaman dilimi sanki bir terapi gibiydi. Ah keşke hayatın tüm problemleri de bu makarna kadar kolay çözülse diye düşündü Ahmet. Evet, biz Ahmet'in makarnasıyla baş başa bırakalım. Çok basit bir makarna tarifine amma anlam yükledin diyenlerinizi duyuyorum, alıyorum haberlerinizi merak etmeyin. Şaka bir yana, basit ama sizi konforda hissettirecek herhangi bir yemek gerçekten de anı hatta günü kurtarabilir. Nasıl mı? E hadi gelin anlatayım. Anladığınız üzere bugün iyi hissettiren yemekler üzerine konuşacağız. Nam-ı diğer konfor yemekleri. Duygusal boşluklarınızın kuyularından çıkmanızı sağlayacak, modunuzu yükselten acil durum merdivenleri. Bu yemekler bazen bir çocukluk anısından, bazen bir dost sofrasından, bazen hüzünlü bir akşamın mutlu sonundan, bazen gün batımında oturduğunuz bir sahil kenarından, bazen de tatlı bir gün aydınla başlayan günden kazınıyor hafızamıza. Genelde karbonhidratına dolgun, yağlı, şekerli, yarınlar yokmuşçasına yemek istediğimiz yemekler. Biliyorum şimdi birçoğunuzun aklında nedir bu yemekler, nasıl yapılır, neden onlara ihtiyacınız var diye bir ton soru var. Şanslısınız ki yine şefiniz burada. Gelin ilk olarak güvenli bölgeden başlayalım. Evde neler pişirip keyifleri dört köşe yaparız ona bakalım. Evde yapılan yemek kolay olsa, beni hızlıca uyuştursa, keyfim yerine gelse falan diyeceksiniz. Bunun da bir sorun yok. Bir kutu dondurmanın çözemeyeceği bir durum değil bu. Ancak yemek yapmanın terapi gibi olduğu gerçeğini es geçmeyelim. En iyi birleşimlerden birisini bizim Ahmet yaptı zaten az önce. Salçalı makarna üstü sarımsaklı yoğurt. Karbonhidratın vermiş olduğu yetkiye dayanarak çoktan tatlı rüyalara dalmıştır bile. Fakat bu işin kralı mantıdır mantı. Hazır mantıyla işiniz kolay. Yine makarna gibi hızlıca haşla, sosla ve servis eti yöntemini izleyebilirsiniz ya da... Un, su, tuz ve yumurtayla orta sertlikte bir hamur yoğurursunuz. Hamuru yoğurdukça gevşersiniz. Hamuru yoğurdukça gevşersiniz. Tüm dertler tasalara uzaklaşır gider. Sonra harcı hazırlamaya başlarsınız. Soğanı rendelersiniz önce. Soğan bu işin olmazsa olmazı. İyi bir mantıyı iyi yapan şey soğandır. Rendelerken gözlerinizden akan suni gözyaşlarına birkaç damla da gerçeklerinden karıştırabilirsiniz. Tamam. Hamur yoğururken dertler tasaraya uzaklaşmıştı. İkinizden de söküp atmak öyle kolay olacak mı? Onu da emin değilim. Neyse, biz o dertleri unutabilmek için buradayız zaten. O yüzden dönelim harcama. Şimdi soğanların içine yağlı bir kıyma koyun. Daha sonra bol karabiber ve tuz ekliyoruz. Harç da tamam. Sıra geldi hamuru açmaya. İşin bu kısmı çok kritik. İyi bir mantıda hamur da çok önemlidir. İlk iş tezgahın üzerine biraz un serpiyoruz. Hamurun tezgaha yapışmasını istemeyiz. Daha sonra hamur usul usul, kibarca bırakın tezgaha. Elinizle biraz gençlettikten sonra davranın oklavanıza. İncecik olana kadar bir ileri bir geri. Döndüre döndüre. Hadi kollarınıza kuvvet. Açtığınız hamuru ufak ufak ya da iri kaleler olacak şekilde kesersiniz. Artık nasıl isterseniz. Keyif sizin keyfiniz. Harcada ortalarına fabrika bandında çalışan bir işçi gibi dizip hamuru kapatmaya başlarsınız sonra. İşin bu aşamasına geldiğinde çoktan dert tasak eder gitmiş oldu bile. Çünkü muhtemelen aklınızdaki tek şey mantının tabakta dumanı tüten son halini görebilmek olacak. Sonrası yine aynı yöntem. Haşla, sosla servis et. Fakat burada mantıya özel bir önerim var. O sosa mutlaka ve mutlaka biraz biber salçası, sumak ve reyhan eklemelisiniz. Bunu yaptığınızda var ya üff o mantı bambaşka bir seviyeye ulaşır. Çoklu evrenler arasında sıçrama yaşatır benden söylemesi. Bu arada umarım çok aç değilsinizdir çünkü daha bitirmedim. Yeni başlıyoruz. Mesela dolapta dünden kalmış, buz gibi yumuşacık, helmili bir kuru fasulye varsa, hmm harika. Hemen yanına tereyağı havuzunda hazırlanmış sıcacık pilav. Bak bu herkesi çıldırtır gerçekten. Peki ekonomik ve hızlı konfor yemeklerinin kralı kim? E tabii ki menemen. Şimdi şu soğanlı mı soğansız mı meselesiyle başlayalım mevzuya. Bence kahvaltıda soğansız. Ancak yemek niyetine şov yapmak istiyorsanız soğanlı. Önce tereyağı kızdırıp soğanları pişirmek lazım. Bu süreci ne kadar uzun tutarsanız o kadar iyi. Tereyağı ve soğan uzun uzun ve ağır ağır pişsin ki artık kendilerini karamele şekeri sansınlar. Sonra biberler ve domates. Domates de kendisini sos muydum salça mıydım ikiliminde bulmalı ki sıra yumurtalara gelebilsin. O domatesler pişecek. Yumurtaları ekledikten sonra sarıları incitmeden beyazları karıştırırsınız. O arada sakin sakin usul usul pişer ama bitmedi. Ufak bir dokunuş daha lazım buraya. Unutmayın mutfakta büyük etkiyi küçük dokunuşlarla yaratırsınız. Nedir o dokunuş? Menemeni ocaktan alınca biraz daha tereyağı takviyesiyle sarıları da hareketlendirdiniz mi üff işlem tamam. Ekmeğiniz de sıcaksa değmeyin keyfinize. Şimdi gönlünüz kırık modunuz mu düşük? Derhal derin bir tatlı bataklığına çekilmeye mi ihtiyacınız var? Sizin de tabağınızı boş bırakmayacağım elbette. Çok acayip bir karışımım var. İstediğiniz muhallebiyi hazırlayabilirsiniz. Süt, şeker, nişasta, yumurta ve vanilya ya da kakao. Yavaş yavaş, usul usul karıştıra karıştıra pişirdiniz mi? Pişirdiniz. Hazır mısınız? Evet. Basın içine sıcakken cevizi, fındığı, bir de sevdiğiniz bisküvileri, çikolata parçalarını falan da karıştırın. Sonra da ılık ılık kaşıklayın. Yalnız bu konfor yemeğiyle mançizarası bir yere gitti. Bence bu konuyu başka bir bölümde konuşalım. Ama daha bitmedi, gönlü kırıklar. Sizi sadece muhallebiyle göndermeyeceğim. Şimdi en iyisi size sıcacık bir volkan kek tarifi anlatayım da kalbiniz yumuşasın. Bu arada neden bilmiyorum ama volkan kekle sufle farkı pek bilinmiyor. Şöyle anlatayım, içi şelale gibi akıyorsa volkan kek, kabarık ve bulut gibiyse sufle. Şimdi olayımız volkan kekte. Yani şelale kısmındayız. Önce çikolata ve tereyağını benmari de hızlıca eritiyorsunuz. Böylelikle çikolata ve tereyağı birbirlerine kaynaşırlar, birleşirler. Çikolata erirken siz de ayrı bir yerde yumurta ve şekeri çırparak köpürtebilirsiniz. Hemen ardından iki karışımı birleştireceğiz. Ancak buraya dikkat! İkisini de usul usul dikkatlice karıştırın ki yumurtanız pişmesin. Birazcık da onu nazikçe içine yedirin. Hepsi bu kadar. Ufak ufak kaplara koyup ve sonrasında doğru sıcak fırına atın. 12-13 dakika sonrası tam bir çıkmaz. Kek alev alevken kaşıklamak mı yoksa kaşıklamamak mı? İşte tüm mesele bu. Ama sorun yok. Ben çözüm üretmek için buradayım. 2 top vanilyalı dondurma bu işi çözer. İlk kaşıkla son kaşık arasında ışık hızı neymiş ona tanıklık edeceksiniz. Benden söylemesi. Şimdi ben burada evdeki yemek şovuna devam ederim. Ancak her şeyi tadında bırakmak lazım. Biraz da sokağa çıkalım mı? Ne dersiniz? Şöyle yemek kokularını sardığı sokaklara bir dalalım. Ama bunu ufak bir aradan sonra yapalım. Ben de oradalığı epey dağıttım. Şuraları bir toparlayıp geliyorum. Şöyle biraz dışarı atalım kendimizi. Hem biraz da yürümüş oluruz. Yürümek de kalbi iyi gelir. Şimdi bir köftemiz yok mu ya? Şöyle ızgarası kuyruk yağıyla parlamış, pıs pıs pişen köftelerin üzerine yorgan gibi sarmış ekmek. O ekmeğin böyle sarkan parçaları hafif yanar. Ortası köftenin yağını çeker. Bir parça ızgara, biber ve domatesle içini hapsettiğinizde ne dert kalır ne keder. Şiir gibi yemek. Beşiktaş'ı bilenlere çılgın da bir tavsiyem var. Kartal heykelini karşınıza alın. Karadeniz dönerin sokağına bir girin. Onu böyle caddeyle birleşen kısmına doğru yürüyün. Orada bir abi var arabasıyla. Geceleri çıkıyor. Onda da süper karışık diye bir şey var. Ekmeğin arasına köfte, sucuk... Tavuk ne kadar zerzavat varsa koyuyor. Süper karışık diye ben buna derim. Her ısırıkta bambaşka bir şeyin tadını alıyorsunuz. Gerçekten derdinizi mi hatırlarsınız acaba ne yiyordum sorunsalı mı yaşarsınız ona da siz karar verin. Kafanız çok karışıksa bu karışıklığı taşlandıracak öyle bir karışıktır kendisi. Yalnız bu olayın bir kralı vardır. Kralı! Gece açık pideci bulursanız işte orası tam bir zevk noktası. Pideyi yedikten sonra olayımız şu. Ye, yat, hayatına renk at. Pufuduk mayalı hamur böyle birkaç el ve merdane darbesiyle açılıp üzerine yarımlar yokmuşçasına peynir düşüyorlar. İnanılmaz! Odun ateşinde birkaç dakikada hareketlenen bu hamur ve peynir kütlesine bir de yumurta kırdırın. Fırından çıkınca kıtır kenarlarını da tereyağıyla cilalatın. Sıcak hamuru çıtır tarafından bir parça koparıp yumurta sarısıyla peynirin en optimal kesişim noktasına da daldırdığınızda yüzünüzde kendiliğinden bir tebessüm gelmezse ben yine buradayım. Bunu da yaşadım. Dışarıda tatlılar kısmında ben birazcık kolaycıyım. Çünkü fırın sütlaç benim işimi görüyor her seferinde. Her lokmasında bir sonraki kaşığı hayal etmek benim için gayet kâfi. Bazen tek sütlaç yetmiyor, ikincisi de gerekebiliyor. Eh, konfor yemeğinden bahsediyoruz. Dolayısıyla bu konfordan da ödün verecek değiliz. Çekinmeyin, alın ikinci sütlacı da. Ancak bu bana yetmez diyenlere tavsiyem yumuşak sert arası. Hava boşluklarına sahip o masum topçuklar vardır. Bildiniz mi? Onların içerisinde de böyle bolca vanilyalı pastacı kreması. Üzerinde de yanardağ lavları gibi çikolata. Evet doğru bildiniz. Profiterol. Bence muazzam bir konfor yemeği. Ondan sonra yaz mı geliyormuş? Bu kilolarla başınız dertte mi? Sabah ne olmuştu? Günüm nasıl geçmişti? Hepsi uçtu gitti. Peki şefim, senin yok mu bir konfor yemeğin diye soranlara da hemen cevabını vereyim. Ben de Ahmet gibi biraz makarnacıyım. Ancak salçalı makarnadan bir tık fazlasını yapabiliyorum. İşimiz bu. Bende süreç şöyle işliyor. Şimdi makarnanın suyunu kaynamaya koyup buzdolabının kapağını açıyorum. Senin havanınla verdiği zihin açıklığıyla başlıyorum gözlerimle taramaya. İlk düşüneceğim şey makarnam domatesli mi olacak kremalı mı? Genelde domatesliyi seçerim. O zaman ne lazım? Tabii ki sarımsak. Ama dümdüz sarımsakla da geçemeyiz. Biraz da canlandırmak lazım. Bunun için limon kabuğu lazım. Bakayım kapari var mı? Var, süper. Heh, zeytin de var. Ona da bayılırım. Makarnanın suyuna avuçla tuz atıp haşlamaya başlarım. Sos yapmak için aşağı yukarı 8 dakikam olur. Benim için kâfi. Bir yandan tavaya bolca zeytinyağı ve bolca sarımsak. Yıkayıp tuzunu süzdüğüm kaparileri de eklerim üstüne. Ooo! Şimdiden konforun dağlarında fink atmaya başladım bile. Ama zirveyi görmeden durmak yok. Limon kabuklarını da tam bu aşamada kullanıyoruz. Böylelikle muhteşem kokan bir yağ elde ediyorum. Sonrasında içerisine domates püresi ve zeytinler. Bir kepçe de makarna suyu giriyor. Makarnaları süzün ama kurutmayın sakın. Hemen ıslak ıslak sosun içerisine alırım. Onlar böyle nişastası bütünleşip çım çım fış fış şap şap Sesler çıkarmaya başladı mı ben hemen rahatlamaya başlarım. Makarna ve sos bütünleştikten sonra son dakikada maydanoz ya da fesleğen eklerim. Yetmez dersem de biraz bergama tulum rendesi. İşte bu! Benim de konfor yemeğim böyle. Evet, bugün de konfor yemekleri üzerine konuştuk. Elbette bu yemekleri yemek için özel bir sebep bulmanıza gerek yok. Sonuçta sizi her zaman kurtaran, her zaman sevindiren yemekler bunlar. Yemekten bıkmayacağınız, bir tabak daha olsa bir tabak daha yuvarlarım diyeceğiniz şeyler. Dolayısıyla ister üzgün, ister yorgun, ister gergin, ister rahat olun. Bu yemekleri yemekten de, yapmaktan da, anlatmaktan da vazgeçmeyin. Konforunuz bol, rahatınız pek olsun. Afiyet olsun. Eee hocam çıkışta ne yiyoruz? Hocam çıkışta Beşiktaş köfteciye akarız. Abi gelmiştir bu saatlerde. Şöyle cızbız. Cızbız değil süper karışık ısmarlayacağım sana.

Yorucu bir günün sonunda nihayet eve varabildi Ahmet. Bugün bir meydan muharebesi gibiydi adeta. Gün sonunda savaştan çıkmış gibi hissediyordu kendini. Patronun azarları mı dersin, trafik canavarlarının arasında sağ salim çıkmak mı? Eh, bir de yine o lanet olası kahve makinesinin bozulması var tabii ki. Aylardır sorun çıkarıyor Ahmet'e. Gün ortasında kız arkadaşıyla da bozuştular biraz. Araları limoni.

E metrobüsü, minibüsü, metrosu derken koptu kayış. Ahmet için günü özetleyecek olursak tam bir fiyaskoydu. Fakat ev onun için güvenli bir alan kesinlikle. Aklında tek bir şey var Ahmet'in. Şöyle güzel bir yemek yemek. Kapıdan girer girmez mutfağa attı kendini. En azından burada kimse bana karışamaz diye mırıldandı içinden. Ne yapacağını düşünerek mutfak dolabını açarken gözüne annesinin kış hazırlıklarından kalma ev yapımı salçası takıldı.

Bu iyi bir başlangıç diye düşündü Ahmet. Kavanozu kaptığı gibi açtı. Mis gibi de kokuyor. Anne eli deyince tabii. Hemen ardından bir diş sarımsak ve yoğurt gözüne çarptı. Voila işte bu. Yoğurtlu ve sarımsaklı salçalı makarna akşamın kurtarıcısı bu olmalı.

Su kaynarken Ahmet ilk iş salçalı sosu hazırlamaya koyuldu. Salçayı bir tavaya alıp kısık ateşte bol zeytinyağı ile kavurmaya başladı. Salçanın kokusu bütün mutfağı sardı bu sefer. Kokunun verdiği keyifle sarımsağı ince ince kıymaya başladı Ahmet. Sarımsakları doğrarken aklına bir fikir geldi. Biraz da baharat ekleyelim bu işe dedi kendi kendine. Dolaptan kırmızı biber, karabiber ve bir tutam keki kaldı.

Salçayı kavurduğu tavaya baharatları serpiştirdi. Aromalar birleşince mutfaktaki koku daha da etkileyici bir hal aldı. Sanki gün boyu üzerine yapışan tüm negatif enerjiyi söküp atıyorlardı. Salçalı sos kıvama gelirken başka bir kasede yoğurdu çırptı ve ince kıyılmış sarımsağı ekledi. Bu ikilinin birleşimi alttan alta ferahlatıcı bir koku yaratıyordu. Salçanın kokusuyla tam bir kontrast oluşturuyor, onun keskinliğini dengeliyordu.

O sırada makarnalar haşlanmıştı bile. Ahmet salçalı baharatlı sosu makarnanın üzerine dökmeden önce bir an durdu ve bakalım bu kalçık günün sonunda bir şeylerden keyif alabilecek miyim diye düşündü. Her şey hazırdı. Yoğurtlu sarımsaklı sosu da makarnanın üzerine ekledi ve küçük bir zafer kazanmış gibi hissetti. İlk lokmanın ardından baharatların, salçanın ve sarımsaklı yoğurdun lezzetleri damağında birleşti.

Yarım yamalak bir gülümseme ile kim bilir belki de bugün yaşadığım tüm aksilikler bu nefis an içindi diye geçirdi içinden Ahmet. Makarnayı yerken gün boyunca yaşadığı tüm kaygıların gittiğini hissediyordu. Mutfakta geçirdiği bu kısa zaman dilimi sanki bir terapi gibiydi. Ah keşke hayatın tüm problemleri de bu makarna kadar kolay çözülse diye düşündü Ahmet.

Evet, biz Ahmet'in makarnasıyla baş başa bırakalım. Çok basit bir makarna tarifine amma anlam yükledin diyenlerinizi duyuyorum, alıyorum haberlerinizi merak etmeyin. Şaka bir yana, basit ama sizi konforda hissettirecek herhangi bir yemek gerçekten de anı hatta günü kurtarabilir. Nasıl mı? E hadi gelin anlatayım.

Anladığınız üzere bugün iyi hissettiren yemekler üzerine konuşacağız. Nam-ı diğer konfor yemekleri. Duygusal boşluklarınızın kuyularından çıkmanızı sağlayacak, modunuzu yükselten acil durum merdivenleri. Bu yemekler bazen bir çocukluk anısından, bazen bir dost sofrasından, bazen hüzünlü bir akşamın mutlu sonundan, bazen gün batımında oturduğunuz bir sahil kenarından, bazen de tatlı bir gün aydınla başlayan günden kazınıyor hafızamıza.

Genelde karbonhidratına dolgun, yağlı, şekerli, yarınlar yokmuşçasına yemek istediğimiz yemekler. Biliyorum şimdi birçoğunuzun aklında nedir bu yemekler, nasıl yapılır, neden onlara ihtiyacınız var diye bir ton soru var. Şanslısınız ki yine şefiniz burada. Gelin ilk olarak güvenli bölgeden başlayalım. Evde neler pişirip keyifleri dört köşe yaparız ona bakalım.

Evde yapılan yemek kolay olsa, beni hızlıca uyuştursa, keyfim yerine gelse falan diyeceksiniz. Bunun da bir sorun yok. Bir kutu dondurmanın çözemeyeceği bir durum değil bu. Ancak yemek yapmanın terapi gibi olduğu gerçeğini es geçmeyelim. En iyi birleşimlerden birisini bizim Ahmet yaptı zaten az önce. Salçalı makarna üstü sarımsaklı yoğurt. Karbonhidratın vermiş olduğu yetkiye dayanarak çoktan tatlı rüyalara dalmıştır bile.

Fakat bu işin kralı mantıdır mantı. Hazır mantıyla işiniz kolay. Yine makarna gibi hızlıca haşla, sosla ve servis eti yöntemini izleyebilirsiniz ya da... Un, su, tuz ve yumurtayla orta sertlikte bir hamur yoğurursunuz. Hamuru yoğurdukça gevşersiniz. Hamuru yoğurdukça gevşersiniz. Tüm dertler tasalara uzaklaşır gider.

Sonra harcı hazırlamaya başlarsınız. Soğanı rendelersiniz önce. Soğan bu işin olmazsa olmazı. İyi bir mantıyı iyi yapan şey soğandır. Rendelerken gözlerinizden akan suni gözyaşlarına birkaç damla da gerçeklerinden karıştırabilirsiniz.

Tamam. Hamur yoğururken dertler tasaraya uzaklaşmıştı. İkinizden de söküp atmak öyle kolay olacak mı? Onu da emin değilim. Neyse, biz o dertleri unutabilmek için buradayız zaten. O yüzden dönelim harcama. Şimdi soğanların içine yağlı bir kıyma koyun. Daha sonra bol karabiber ve tuz ekliyoruz. Harç da tamam. Sıra geldi hamuru açmaya. İşin bu kısmı çok kritik. İyi bir mantıda hamur da çok önemlidir.

İlk iş tezgahın üzerine biraz un serpiyoruz. Hamurun tezgaha yapışmasını istemeyiz. Daha sonra hamur usul usul, kibarca bırakın tezgaha. Elinizle biraz gençlettikten sonra davranın oklavanıza.

İncecik olana kadar bir ileri bir geri. Döndüre döndüre. Hadi kollarınıza kuvvet. Açtığınız hamuru ufak ufak ya da iri kaleler olacak şekilde kesersiniz. Artık nasıl isterseniz. Keyif sizin keyfiniz.

Harcada ortalarına fabrika bandında çalışan bir işçi gibi dizip hamuru kapatmaya başlarsınız sonra. İşin bu aşamasına geldiğinde çoktan dert tasak eder gitmiş oldu bile. Çünkü muhtemelen aklınızdaki tek şey mantının tabakta dumanı tüten son halini görebilmek olacak. Sonrası yine aynı yöntem. Haşla, sosla servis et.

Fakat burada mantıya özel bir önerim var. O sosa mutlaka ve mutlaka biraz biber salçası, sumak ve reyhan eklemelisiniz. Bunu yaptığınızda var ya üff o mantı bambaşka bir seviyeye ulaşır. Çoklu evrenler arasında sıçrama yaşatır benden söylemesi. Bu arada umarım çok aç değilsinizdir çünkü daha bitirmedim. Yeni başlıyoruz. Mesela dolapta dünden kalmış, buz gibi yumuşacık, helmili bir kuru fasulye varsa, hmm harika. Hemen yanına tereyağı havuzunda hazırlanmış sıcacık pilav. Bak bu herkesi çıldırtır gerçekten. Peki ekonomik ve hızlı konfor yemeklerinin kralı kim?

E tabii ki menemen. Şimdi şu soğanlı mı soğansız mı meselesiyle başlayalım mevzuya. Bence kahvaltıda soğansız. Ancak yemek niyetine şov yapmak istiyorsanız soğanlı.

Önce tereyağı kızdırıp soğanları pişirmek lazım. Bu süreci ne kadar uzun tutarsanız o kadar iyi. Tereyağı ve soğan uzun uzun ve ağır ağır pişsin ki artık kendilerini karamele şekeri sansınlar. Sonra biberler ve domates. Domates de kendisini sos muydum salça mıydım ikiliminde bulmalı ki sıra yumurtalara gelebilsin. O domatesler pişecek. Yumurtaları ekledikten sonra sarıları incitmeden beyazları karıştırırsınız.

O arada sakin sakin usul usul pişer ama bitmedi. Ufak bir dokunuş daha lazım buraya. Unutmayın mutfakta büyük etkiyi küçük dokunuşlarla yaratırsınız. Nedir o dokunuş? Menemeni ocaktan alınca biraz daha tereyağı takviyesiyle sarıları da hareketlendirdiniz mi üff işlem tamam. Ekmeğiniz de sıcaksa değmeyin keyfinize. Şimdi gönlünüz kırık modunuz mu düşük? Derhal derin bir tatlı bataklığına çekilmeye mi ihtiyacınız var? Sizin de tabağınızı boş bırakmayacağım elbette. Çok acayip bir karışımım var. İstediğiniz muhallebiyi hazırlayabilirsiniz. Süt, şeker, nişasta, yumurta ve vanilya ya da kakao. Yavaş yavaş, usul usul karıştıra karıştıra pişirdiniz mi? Pişirdiniz. Hazır mısınız? Evet. Basın içine sıcakken cevizi, fındığı, bir de sevdiğiniz bisküvileri, çikolata parçalarını falan da karıştırın. Sonra da ılık ılık kaşıklayın. Yalnız bu konfor yemeğiyle mançizarası bir yere gitti. Bence bu konuyu başka bir bölümde konuşalım.

Ama daha bitmedi, gönlü kırıklar. Sizi sadece muhallebiyle göndermeyeceğim. Şimdi en iyisi size sıcacık bir volkan kek tarifi anlatayım da kalbiniz yumuşasın. Bu arada neden bilmiyorum ama volkan kekle sufle farkı pek bilinmiyor. Şöyle anlatayım, içi şelale gibi akıyorsa volkan kek, kabarık ve bulut gibiyse sufle. Şimdi olayımız volkan kekte. Yani şelale kısmındayız. Önce çikolata ve tereyağını benmari de hızlıca eritiyorsunuz.

Böylelikle çikolata ve tereyağı birbirlerine kaynaşırlar, birleşirler. Çikolata erirken siz de ayrı bir yerde yumurta ve şekeri çırparak köpürtebilirsiniz. Hemen ardından iki karışımı birleştireceğiz. Ancak buraya dikkat! İkisini de usul usul dikkatlice karıştırın ki yumurtanız pişmesin. Birazcık da onu nazikçe içine yedirin. Hepsi bu kadar.

Ufak ufak kaplara koyup ve sonrasında doğru sıcak fırına atın. 12-13 dakika sonrası tam bir çıkmaz. Kek alev alevken kaşıklamak mı yoksa kaşıklamamak mı? İşte tüm mesele bu. Ama sorun yok. Ben çözüm üretmek için buradayım. 2 top vanilyalı dondurma bu işi çözer. İlk kaşıkla son kaşık arasında ışık hızı neymiş ona tanıklık edeceksiniz. Benden söylemesi.

Şimdi ben burada evdeki yemek şovuna devam ederim. Ancak her şeyi tadında bırakmak lazım. Biraz da sokağa çıkalım mı? Ne dersiniz? Şöyle yemek kokularını sardığı sokaklara bir dalalım. Ama bunu ufak bir aradan sonra yapalım. Ben de oradalığı epey dağıttım. Şuraları bir toparlayıp geliyorum. Şöyle biraz dışarı atalım kendimizi. Hem biraz da yürümüş oluruz. Yürümek de kalbi iyi gelir. Şimdi bir köftemiz yok mu ya?

Şöyle ızgarası kuyruk yağıyla parlamış, pıs pıs pişen köftelerin üzerine yorgan gibi sarmış ekmek. O ekmeğin böyle sarkan parçaları hafif yanar. Ortası köftenin yağını çeker. Bir parça ızgara, biber ve domatesle içini hapsettiğinizde ne dert kalır ne keder. Şiir gibi yemek.

Beşiktaş'ı bilenlere çılgın da bir tavsiyem var. Kartal heykelini karşınıza alın. Karadeniz dönerin sokağına bir girin. Onu böyle caddeyle birleşen kısmına doğru yürüyün. Orada bir abi var arabasıyla. Geceleri çıkıyor. Onda da süper karışık diye bir şey var. Ekmeğin arasına köfte, sucuk...

Tavuk ne kadar zerzavat varsa koyuyor. Süper karışık diye ben buna derim. Her ısırıkta bambaşka bir şeyin tadını alıyorsunuz. Gerçekten derdinizi mi hatırlarsınız acaba ne yiyordum sorunsalı mı yaşarsınız ona da siz karar verin. Kafanız çok karışıksa bu karışıklığı taşlandıracak öyle bir karışıktır kendisi.

Yalnız bu olayın bir kralı vardır. Kralı! Gece açık pideci bulursanız işte orası tam bir zevk noktası. Pideyi yedikten sonra olayımız şu. Ye, yat, hayatına renk at. Pufuduk mayalı hamur böyle birkaç el ve merdane darbesiyle açılıp üzerine yarımlar yokmuşçasına peynir düşüyorlar. İnanılmaz!

Odun ateşinde birkaç dakikada hareketlenen bu hamur ve peynir kütlesine bir de yumurta kırdırın. Fırından çıkınca kıtır kenarlarını da tereyağıyla cilalatın. Sıcak hamuru çıtır tarafından bir parça koparıp yumurta sarısıyla peynirin en optimal kesişim noktasına da daldırdığınızda yüzünüzde kendiliğinden bir tebessüm gelmezse ben yine buradayım.

Bunu da yaşadım. Dışarıda tatlılar kısmında ben birazcık kolaycıyım. Çünkü fırın sütlaç benim işimi görüyor her seferinde. Her lokmasında bir sonraki kaşığı hayal etmek benim için gayet kâfi. Bazen tek sütlaç yetmiyor, ikincisi de gerekebiliyor. Eh, konfor yemeğinden bahsediyoruz. Dolayısıyla bu konfordan da ödün verecek değiliz. Çekinmeyin, alın ikinci sütlacı da. Ancak bu bana yetmez diyenlere tavsiyem yumuşak sert arası. Hava boşluklarına sahip o masum topçuklar vardır. Bildiniz mi? Onların içerisinde de böyle bolca vanilyalı pastacı kreması. Üzerinde de yanardağ lavları gibi çikolata. Evet doğru bildiniz. Profiterol. Bence muazzam bir konfor yemeği. Ondan sonra yaz mı geliyormuş? Bu kilolarla başınız dertte mi? Sabah ne olmuştu? Günüm nasıl geçmişti? Hepsi uçtu gitti.

Peki şefim, senin yok mu bir konfor yemeğin diye soranlara da hemen cevabını vereyim. Ben de Ahmet gibi biraz makarnacıyım. Ancak salçalı makarnadan bir tık fazlasını yapabiliyorum. İşimiz bu.

Bende süreç şöyle işliyor. Şimdi makarnanın suyunu kaynamaya koyup buzdolabının kapağını açıyorum. Senin havanınla verdiği zihin açıklığıyla başlıyorum gözlerimle taramaya. İlk düşüneceğim şey makarnam domatesli mi olacak kremalı mı? Genelde domatesliyi seçerim. O zaman ne lazım? Tabii ki sarımsak. Ama dümdüz sarımsakla da geçemeyiz. Biraz da canlandırmak lazım.

Bunun için limon kabuğu lazım. Bakayım kapari var mı? Var, süper. Heh, zeytin de var. Ona da bayılırım. Makarnanın suyuna avuçla tuz atıp haşlamaya başlarım. Sos yapmak için aşağı yukarı 8 dakikam olur. Benim için kâfi. Bir yandan tavaya bolca zeytinyağı ve bolca sarımsak. Yıkayıp tuzunu süzdüğüm kaparileri de eklerim üstüne. Ooo! Şimdiden konforun dağlarında fink atmaya başladım bile.

Ama zirveyi görmeden durmak yok. Limon kabuklarını da tam bu aşamada kullanıyoruz. Böylelikle muhteşem kokan bir yağ elde ediyorum. Sonrasında içerisine domates püresi ve zeytinler. Bir kepçe de makarna suyu giriyor. Makarnaları süzün ama kurutmayın sakın. Hemen ıslak ıslak sosun içerisine alırım. Onlar böyle nişastası bütünleşip çım çım fış fış şap şap

Sesler çıkarmaya başladı mı ben hemen rahatlamaya başlarım. Makarna ve sos bütünleştikten sonra son dakikada maydanoz ya da fesleğen eklerim. Yetmez dersem de biraz bergama tulum rendesi. İşte bu! Benim de konfor yemeğim böyle. Evet, bugün de konfor yemekleri üzerine konuştuk. Elbette bu yemekleri yemek için özel bir sebep bulmanıza gerek yok. Sonuçta sizi her zaman kurtaran, her zaman sevindiren yemekler bunlar. Yemekten bıkmayacağınız, bir tabak daha olsa bir tabak daha yuvarlarım diyeceğiniz şeyler. Dolayısıyla ister üzgün, ister yorgun, ister gergin, ister rahat olun. Bu yemekleri yemekten de, yapmaktan da, anlatmaktan da vazgeçmeyin. Konforunuz bol, rahatınız pek olsun. Afiyet olsun.

Eee hocam çıkışta ne yiyoruz? Hocam çıkışta Beşiktaş köfteciye akarız. Abi gelmiştir bu saatlerde. Şöyle cızbız. Cızbız değil süper karışık ısmarlayacağım sana.

Gennçleerr toplanın ablanız 20lerini anlatıyor! Evet 20ler zor ama bir o kadar da önemli yaşlar, adeta kendimizi inşa süreci bu yıllar… Peki ne yapmak lazım? 20lerin çalkantılı dünyasından nasıl sağ çıkarız, kariyer, ilişkiler, kişisel gelişim konularında nasıl gelişiriz? Merak etmeyin, hepsini bölümde anlattım. Ayrıca genç Tuba nasıldı, neler yaptı, neleri yapsa daha iyi olurdu merak ediyorsanız bölümde bu detayları da bulabilirsiniz.



Bu bölüm, Garanti BBVA hakkında reklam içermektedir.

20lerim nasıl geçti: neyi yapın, neyi yapmayın?

Kayıp eşyalara dair dinleyicilerden gelen 12 hikaye.




Tüm bölümler ve daha fazlası için ⁠⁠podbeemedia.com⁠⁠'u ziyaret et!



----- Podbee Sunar -------


Bu podcast reklam içermektedir.

Bonus - Sizden Gidenler

Deniz Göktaş'a Ayıracak Vaktim Yok

4: Bonus - Sizden Gidenler

“Bildiği konularda herkes konuşur. Maharet bilmediğin konularda biliyormuşcasına ahkam kesebilmek.” şiarıyla işe koyulan sevimli dostlarımız, birtakım cahilliklerini itiraf etmekte herhangi bir beis görmüyorlar. Kulak verelim, ibret alalım.





Tüm bölümler ve daha fazlasına podbeemedia.com ve Podbee App üzerinden ücretsiz olarak ulaşabilirsiniz.





------Podbee Sunar------





Bu podcast reklam içermektedir.

Cahildik Dünyanın Rengine Kandık ve Olaylar Gelişti

Yalın Alpay ile Gürman Timurhan Durumlar'ın üçüncü bölümünde muhabbetin incelikleri üzerine konuşuyor.






Tüm bölümler ve daha fazlası için ⁠⁠podbeemedia.com⁠⁠'u ziyaret et!



----- Podbee Sunar -------


Bu podcast reklam içermektedir.

hoş sohbet

Dr. Gulec Radio

cool olma sanatı

Bakıcaz

Nasıl Influencer Olunur? Yerinde Tarih Halil İbrahim Göker Anlatıyor

Fularsız ile Kuralsız

Ay Ben Çok İnanırım Öyle Şeylere

Her Şeyin İletişimi

Mehmet Demirkol İle Spor İletişimi

Dr. Gulec Radio

bir kamboçya hikayesi 🩺🫂

Sepin Kafası

S1E21: İlişkinin Çekirdeği: Arkadaşlık

Hakikaten

Hakikaten En Bahtsız Nesil Biz Miyiz? I Konuk: Prof. Dr. Acar Baltaş

Dr. Gulec Radio

canın sıkkınsa bacım bil ki geçiyor

Ama İyi Yedik

Her Zaman İyi Hissettiren Yemekler

Dr. Gulec Radio

20lerim nasıl geçti: neyi yapın, neyi yapmayın?

Deniz Göktaş'a Ayıracak Vaktim Yok

4: Bonus - Sizden Gidenler

Fularsız ile Kuralsız

Cahildik Dünyanın Rengine Kandık ve Olaylar Gelişti

Durumlar

S1B3: Muhabbet - Beden Zihni Önceler