"Bu bekârlıktan bıktım usandım, taliplerimden hiç tat alamadım..." Nurhan Damcıoğlu'nun bu feryadından çok önce, bekarlık bir medeniyet sorunuydu. Platon'dan Roma İmparatoru Augustus'a kadar herkes; bekarlara vergi, ceza ve aşağılama rejimleri uygulamıştı. Bizde de durum farklı değildi. Osmanlı’da bekarlar, şehirde "fesat yuvaları" olarak görülen bekar odalarında yaşarlardı. Hatta 2. Mahmud, bu batakhaneleri veba salgınını bahane ederek yerle bir etmişti. Bu bölümde, tarihin en acayip bekarlıkla mücadele yöntemlerine bir göz atıyoruz. Cumhuriyet döneminde bile tartışılan bekarlık vergisinin işlevini sorgularken "bekarlık sultanlıktır" diyenlere de selamlarımızı yolluyoruz efendim.



Tüm bölümler ve daha fazlası için ⁠⁠⁠podbeemedia.com⁠⁠⁠'u ziyaret et!



------ Podbee Sunar ------

Bu podcast reklam içermektedir.

Tarihte Acaib ve Garaib

Dünden Bugüne Bekarlıkla Mücadele

Bu bekarlıktan bıktım usandım, taliplerimden hiç tad almadım. Şimdi son arzum evlenmektir kararım, lakin münasip bir koca nereden bulayım? Evet, bu bekarlıktan bıkıp usanan sadece bu evlilik düetinde sesini duymaya alıştığımız merhum kantocumuz Nurhan Damcıoğlu değildi. Tarih boyunca bekarlık ve bekarlar bir sorun olarak görüldü.

Başıboş gezen erkeklerin agresyonu ihtilale, iç isyanlara sebebiyet verebiliyor. Ekonomik özgürlüğe sahip olmayan kadınlar toplumsal ahlak için bir tehdit olarak görülüyor. Çocuk sahibi olmak ve kalabalıklaşmak bir güç olarak algılanıyordu. Dolayısıyla medeniyetin istikrarlı bir biçimde sürdürdüğü politikalardan biri bekarların kontrol altına alınması ya da bekarlığın azaltılmasıydı.

Acayip ve Garayip'in bu bölümünde bekarlıkla mücadele metotlarından ve tarihteki en az 3 çocuk denemelerinden bahsedeceğiz. Hazırsanız başlayalım efendim.

Antik Yunan dünyasının büyük düşünürü Platon, bir medeniyetin kurallarını tartıştığı yasalar, orijinal adıyla Nomoi adlı eserinde bekarlık konusuna şöyle değinir. Evlilik yükümlülüğüne itaat etmeyen ve 35 yaşında hala bekar olup kendini toplumdan soyutlayan biri, yıllık para cezası ödemek zorundadır. Platon bu hususta yalnız değildi. Yunan dünyasında bekarlılar ve çocuksuzlar pek hoş karşılanmıyordu.

Atina'da çocuksuz yurttaşlar tanrıların hoşlanmadığı kimse olarak nitelendirildiklerinden üst düzey görevlere çıkamazlardı. Belki de bu nedenle aslında pederasti yapan yani genç erkeklerden hoşlanan beyefendiler bile evlenmek zorundaydı ve çocuk sahibi oluyorlardı mecburen. Sparta ise her konuda olduğu gibi bu konuda da Atina'dan beterdi.

Her sene bir resmi tören yapılır ve evlenmeyen erkekler bu törende kınanırdı. Spartalılar bekârları şaplaklayıp, aşağılayarak ve onları çıplak bir şekilde sunağın etrafında sürükleyerek alenen küçük düşürecek kadar ileri gidiyorlardı. Roma İmparatoru Augustus da benzer bir şekilde bekârlara karşı sert yasalar uygulamıştı.

Buna göre bekar biri mirastan pay alamazdı. En kötü ihtimalle vefatı takip eden yüz gün içinde evlendiği takdirde mirasa uygun hale gelebilirdi. Türk dizilerinde gördüğümüz evlenmezsen mirasımdan men ederim klişesinin kökeni buraya dayanmaktadır anlayacağınız. Benzer bir biçimde kocası vefat eden dul hanımlar da bir yıl içinde evlenmek zorundaydı.

Aksi halde mallarına el konuyordu. Ayrıca evliyseniz ve çocuğunuz yoksa yüklü vergiler ödemek zorundaydınız. Evlilik, tarih boyunca bugün algıladığımız gibi ölümsüz bir aşkın temsili olmaktan çok hukuki bir mukaveleydi.

İnsanlar bazen ortaklık tesis etmek, bazen kavgaları bitirmek, sıklıkla da mülkiyeti elde tutmak için evliliği kullanmaktaydılar. Bu bağlamda Yahudi halahasında yani kanunlarında yer alan Yibum uygulaması güzel bir örnek. Ölen bir adam şayet çocuksuz ise geride kalan dul kadın kayınbiraderiyle evlenmek zorunda kalıyordu.

Bu yükümlülükten kurtulmak isteniyorsa Halidzah denilen bir tören gerçekleştiriliyordu. Kadın kayınbiraderinin ayağındaki özel bir ayakkabının bağlarını çözüyor, ayakkabıyı fırlatıyor ardından yere tükürüyordu. Ve işte kardeşinin evini kurmak istemeyen bir adama böyle yapılır diyordu. Böylece evlilik aktinden kurtulmuş oluyordu. Yalnız bu takdirde kocasının mirasından pay alamazdı.

Halit Refik'in yönettiği, Türkan Şoray'ın başrolünü oynadığı Sultan Gelin filminde de benzer bir olay anlatılır malumunuz.

Gerek berdel, gerek başlık parası, gerekse levirat, sorarat dediğimiz baldızla, kayınbiraderle evlenme adetleri aslında ortak bir şey işaret ediyor. Evlilik tarih boyunca mülkiyet ilişkilerinin bir yansımasıydı. Dolayısıyla bir sözleşme olarak görülüyordu ve aşkla meşkle de pek alakası yoktu evliliğin. Öte yandan bekarlar ve bekarlık tarih boyunca bir tehdit olarak görülmekteydi.

Bugünlerde bir erkeğin otuzlu yaşlarda bekar olması pek absürt görülmez. Neticede üniversite, yüksek lisans, askerlik, aman iş buldum, çalışayım, iş yerinde yerimi sağlamlaştırayım derken zaten otuzlarınızı buluyorsunuz. Ancak tarih boyunca insanlar genelde 14-15 yaşlarından itibaren evlenmeye başlıyorlardı. Bazı medeniyetlerde özellikle kadınlar için bu çok daha erken yaşlarda oluyordu.

Bir erkek ya da kadın evlenip başını bağlamadıysa başıboş, kontrolsüz ve her türden tehlikeye açık görülmekteydi. Öte yandan kadın bekarlığını engellemek daha kolaydı nispeten. Pek çok toplum çok kadınla evliliği kabul ettiğinden kadınların bekar kalması da az görülen bir durumdu.

Neticede erkekler savaşlarda ölmekteydi ve genelde erkek nüfus kadın nüfusundan az oluyordu. Özellikle rahibelik mesleği kadın bekarlığının değerlendirilmesi için önemli bir araçtı. Antik Mezopotamya uygarlıklarında Naditu denilen bir rahibeler sınıfı vardı mesele.

Bunlar Tanrı'nın ailesiyle evlenmiş kabul edilir ve çeyizlerini tapınağa getirirlerdi. Kralların kız kardeşleri ve kızları özellikle naditu olmaktaydı. Mesela yasalarıyla meşhur Babil Kralı Hamurabi'nin kız kardeşi de bunlardan birisiydi. Bu alışkanlık pek çok toplumda da gördüğümüz bir alışkanlık. Romalılar Sakerdos Vestalis adını verdikleri bakire rahibelere ve onların koruduğu Vesta ateşine önemli bir yer atfetmekteydiler.

Aynı şekilde Yunan tapınaklarındaki kahinlerin de büyük çoğunluğu kadındı. İlginç bir biçimde kutsal olanın kadınla ilişkilendirilmesi, belki doğa ana kültüyle de ilişkili bir durum olarak karşımıza çok sık çıkan bir fenomen. Şamanların da güçlü olanları ekseriyetle kadındır. Ve erkek şamanlar bile ayin sırasında kadın gibi giyinir, süslü taşlar, parlak aynalar, uzun saçlar ve hatta postişler kullanırlar.

Belki de sonraki yüzyıllarda kadınların cadılıkla ilişkilendirilmesinin altında yatan sebep de budur. Öte yandan Hristiyan manastırlarında da benzer şekilde kadın münzeviler yani rahibeler bulunmaktaydı. Bekarlık ancak dini bir amaçla gerçekleştirilen bir yeminle ortaya konursa korunuyor ve kutsanan bir olguya dönüşüyordu.

Bizim kültürümüzde de mesela evliler yani teknik tabiriyle söyleyecek olursak müteahhil olanlar Bektaşi babası olabilir. Ancak Bektaşilerin başı olan dede babalar ancak mücerred yani bekarlık yemini etmiş olanların arasından çıkıyordu. Hatta bu yemin bugünlerde Hacı Bektaş ilçemizde bulunan Balım Sultan Türbesi'nin önünde yapılır, yeminin alameti olarak Bektaşilerin kulaklarına mengüş denilen küpeler takılırdı.

Dolayısıyla siz ilahi bir amaç uğruna bekar kalmayı tercih ediyorsanız, bu husus toplumda reddedilmeyen, aksine kutsanan bir olguya dönüşüyordu. Öte yandan bu sık sık kötüye kullanılmaya hazırdı. Mesela Hristiyan krallıklarda tahta aday olabilecek prensler ve prensesler zorla bekaret yemini ettirilerek manastırlara kapatılmaktaydı.

Bunlardan en meşhurlarından bir tanesi Bizans İmparatoru Mikhail Rangaben'in oğlu Patrik İgnatyos'tur. İgnatyos çocukken hadım edilmiş ve İstanbul'daki Prens Adalarında yani bizim bildiğimiz adalarda manastıra kapatılmıştı.

Burada bir parantez olarak da arz edelim ki bu talihsiz prensin kabri bugün İstanbul Maltepe'de Küçükyalı'da yer alan Arkeopark'ta bulunmakta. Prens eskiden satiros olarak bilinen bu mevkii de kendine bir manastır yaptırmış ve bu manastıra defnedilmiş.

Mevzumuza dönecek olursak bekar erkeklerin yarattığı sorunlardan biri şüphesiz bunların agresif tavırlarıydı. Boş ite menzil olmaz fehvasınca ortalıkta dolaşan delikanlılar patlamaya hazır bir bomba gibi görülüyordu. Ki delikanlı olmak da aslında bu demekti.

Bugün köşe başlarında çekirdek kola yapan Adidaslı çocukları düşünün mesela. Ne bakıyon oğlum diyerek anında kavga çıkarabilecek bir agresyon var orada. Bu sorunu çözmek için eskiden beri sürdürülen bir metot aslına bakarsanız askerliktir.

Mesela Sparta'da küçük yaşta çocuklar ailelerinden alınıp asker gibi yetiştirilirdi. Tabii tamamı erkeklerden oluşan bu garnizonlarda zaman zaman tuhaf bir adete de tesadüf etmek mümkün. O da yaşlı erkeklerin genç erkeklere pederasti bağlamında rehber olması. Yani yaşlı bir komutanın döşek arkadaşı oluyorsunuz, o da size toplumsal bir statü kazandırıyor.

Meşhur İmparator Sezar'ın da böyle bir süreçten geçtiği söylenir. Hatta Senato da sık sık onunla Bitinya Kraliçesi diyerek dalga geçmekteydi senatörler. İşin bu tarafı bir yana, savaşlarda erkek agresyonu büyük ölçüde dizginlenmekteydi. Asarım keserim diye dolaşan o bitirimler, 4 tane askeri sefere gidip binlerce insanın kılıçlarla doğrandığını görünce kuzu gibi memleketlerine dönüyorlardı.

Belki bugün ikinci dünya savaşı sevdalısı genç arkadaşları da böyle bir eğitim kampına göndermek lazım ki barışın ne kadar mühim olduğunu anlasınlar. Bununla birlikte savaş her zaman süren bir olgu değil netice itibariyle. Dolayısıyla her zaman şehirlerde kontrolü zor bekar nüfuslar birekebiliyor. Bunun güzel bir örneği bizim tarihimizdeki bekar odaları sorunudur.

Bekarın parasını it, yakasını bit yer derler malumunuz. Osmanlı'da zaman zaman resmi mücerred yani bekarlık vergisiyle bu duruma mani olmaya çalışmış, it yiyeceğine devlet yesin demişti. Ne var ki Taşra'da ekonomik durum kötüleştikçe genç erkekler şehre göçüyor, bu da bekar odaları dediğimiz bir olguyu doğuruyor. Bunlar af buyurun it yatağı denilen ve tabir edilen yerlerde kalmaktalar.

Bekâr erkeklerin bir arada pansiyon gibi kaldığı bir yerden herhalde bundan ötesi de beklenmez. Muhtemelen ilk örnekleri İstanbul'un fethinden sonra şehri imara gelen işçiler için açılıyor. Nitekim bazı cami vakfiyelerinde Mücerred Odası adıyla bekâr odalarının inşa edildiğini de görüyoruz. Ancak iç göçün hızı arttıkça belirli hanlar, kervansaraylar bekâr yatağına dönüşüyor.

Bu odalarda kalacak kadar durumu olmayanlar da kışın hamamların sıcak külhanlarında yatıyorlar ki külhan beyi tabiri de buradan gelmekte. Eskiden bir Osmanlı mahallesine yerleşmek istiyorsanız genellikle bir kefilinizin olması gerekirdi.

yani mahalle işrafının bu kişi güvenilirdir demesi elzemdi. İstanbul'a girişte dönem dönem mürür tezkereleri yani adeta giriş pasaportları kullanılıyor, her önüne gelenin şehre girmesine izin verilmiyordu. Bu gümrüklerden bir tanesi Edirnekapı'daki Kara Gümrük, diğeri Anadolu yakasında Bostancı Semti'ne adını veren Bostancıbaşı Köprüsü'ydü. Dolayısıyla bu ortamda bekarların bir mahallede kendilerine bir ev bulması pek mümkün değildi.

Belki bugün de bekara ev yok şeklindeki algının temelleri burada aranabilir. O devirde de öyleymiş anlayacağınız. Dolayısıyla bekarlar fırsat buldukları her yerde kalıyorlar ve şehirde kaçak köçek yaşıyorlardı.

Dükkanlar ve hanlar genelde mahallelerin dışına yapılıyordu ki burada çalışan bekar erkekler mahalleye dahil olamasınlar. Hatta zaman zaman buralarda bile bekarların kalmaması için emirnameler, fermanlar çıkartılıyordu. Toplumda bir asayişsizlik olduğunda da ilk hedef yine bekarlar oluyordu. Mesela 1528 senesinde İstanbul'da kimliği belirsiz şahıslar bir evi basıyorlar. Herkesi öldürüp mallarını da yağma ediyorlar.

Failler bulunamayınca şehirde gezinmekte olan bekar erkekler suçlanıyor ve 800 erkek halka açık bir biçimde idam ediliyor. Bunlar çoğunlukla Arnavut asıllı bekar işçilermiş aslında. Özellikle İstanbul kadar kalabalık olmayan şehirlerde bekar odaları sürekli kontrol altındaydı.

Mesela Evliya Çelebi'miz Bursa'da 70 tane bekar hanının bulunduğunu, burada kalanların birbirlerine kefil olduklarını ancak yine de geceleri hanın kapılarının zincirlendiğini anlatmakta. Yani akşam olduğunda bekarlar adeta hapsediliyordu bekar odalarının içerisinde. Zamanla bekar sorununu çözmek için Yeniçeri Ocağı devreye girdi. Bekarlar ocağa kaydedildi.

Bekar odaları ve bekarların yatıp kalktığı kahvaneler Yeniçeri'lerce işletilmeye başladı. Bu da sorunu çözeceğine daha büyük bir hale getirdi. Artık bekarlar siyasi gelişmelerde başı çekiyordu. Söz gelimi patrona Halil, Yeniçeri ocağının 17. ortasına mensup olan bir Arnavuttu.

şehirde tellaklık, seyyar satıcılık yapmaktaydı ve bu süreçte kendisi gibi bekarları, tellakları, kaldırımcıları, tavukçuları, süprüntücüleri, dilencileri bir araya getirerek ''şer ile davamız vardır'' sloganlarıyla ayaklandı ve 3. Ahmet'i tahttan indiren süreci başlattı. İlginçtir, bu olaydan sonra Arnavutların tellak yapılmaması şeklinde bir adet başlamış, olur da patrona gibi isyan ederler diye böyle bir tedbire başvurulmuştu.

Osmanlı'da resmi yazışmalar, bekar odalarını daima fesat yuvası olarak anar. 1800'lerin başında 178 bekar hanesi olan İstanbul'da, 1856 senesine gelindiğinde 257 handa bekarlar kalmaktaydı.

Özellikle Balaban iskelesiyle Melek Girmez Sokağı mimlenmiş durumdaydı. Balaban iskelesindeki kahvanelerde insanlar şilte üzerinde yatıyor, ortalık bitten pireden geçilmiyordu. Hatta bit yiğitte olur diye bir söz bile çıkmıştı.

Üsküdar iskelesinde kahvaneye giden beyefendiler evlerine döndüklerinde titi sanımlar üstlerini başlarını çıkartıyor, iyice kırklamadan kocalarını eve almıyordu. Dahası burada esrar tekkeleri, yani insanların oturup esrar içtikleri mekanlar da vardı.

Adı tekke olan bu mekanlar dede adındaki ihtiyarlar tarafından işletiliyor. Müşterilerin kan şekeri düşmesin diye sürekli olarak helva pişiren bu dedeler müşterilere esrar ikram ediyordu. Tuhaftır, bugün Yunanistan'da yaşamaya devam eden Rebetiko müziğinde esrar içilen batakhaneler halen daha tekes, selseriler ise genelde dervis veya dervisaki olarak anılmaktadır.

Biz Üsküdar'a geri dönecek olursak vaziyet hakikaten fena durumdaydı 1800'lerin başında. Halkın şikayetleri üzerine çok geçmeden İskeleve civarındaki mekanlar yıkıldı. Bir de İstanbul Eminönü, Bahçekapı'da Melek Girmez olarak bilinen bir sokak daha vardı.

Yeniçeri ağası Süleyman'ın arpalığı olan bu sokak, her türlü fuhuş ve erazilin yatağıydı. Balaban iskelesine mal indirmeye gelen köylülere, melek girmezde kalan bekarlara hizmet veren kadınlar, bazen kucaklarında çocuklarla kapılarda bekleşiyor, bekar çamaşırcısı denilen kızlar ve oğlanlar zaman zaman fuhuşa alet oluyordur.

Nihayet İstanbul'da bir veba salgını çıktı. Zaten hastalıkların bekârlarla ilişkilendirilmesi oldum olası süren bir gelenekti Osmanlı'da. Mesela evraklarda bekârlardan bahsedilirken şöyle tabirlere rastlıyoruz. İkametleri hüdane gerde yani Allah göstermesin bir hastalık vukuuna sebebiyet verecekleri cihetle kat'an caiz değildir deniyordu.

Aynı şekilde bu vebada da Şanizade'ye göre ulema salgının sebebi zina ve ahlaksızlıktır şeklinde bir hüküm verdi. Nihayet Sultan 2. Mahmud vebayı bahane ederek bu sokak başta olmak üzere tüm bekar odalarını, kayıkhaneleri ve kahvaneleri yıktırdı. Yıktırılan batakhanelerin altında insan kemikleri, bebek cesetleri ve daha neler neler bulunmuş derler.

Bekar odalarının sakinleri ağ kapısında bu sebeple idam edildiler. O günlerde İstanbullular arasında melek girmez sokağının yedi kat yere doğru kazılsa ancak o zaman temiz olacağı konuşuluyordu. Bu kötü şöhreti ortadan kaldırmak için de Sultan II. Mahmud yaratıcı bir çözüm buldu.

Mahalle dümdüz edildikten sonra buraya bugün halen daha ayakta olan Hidayet Camii'ni inşa ettirdi. Böylece kötü şöhretli melek girmez, hidayete ermiş ve paklanmış olacaktı.

Tabi zamanla tedbirler tamamen ortadan kalkmadı ancak daha insani hale geldi. Mesela 1893'teki kolera salgınında bekarların, özellikle iş arayan ameliyaların memleketlerine gönderilmesi emredilmiş, işi olanların da 2-3 kişilik odalarda kalacak şekilde yaşamaları temin edilmişti devlet tarafından. Cumhuriyetin ilk yıllarında bekarlık yine bir sorundu. 10 yıldan fazla süren savaş nüfusu ciddi oranda düşürmüştü.

O dönemde dünyada da böyle bir hava vardı. Nazi Almanya'sında annelik madalyaları dağıtılıyor, Mussolini İtalya'sında bekarlardan, sıradan vatandaşların iki katı kadar vergi alınıyordu. Sovyetlerde de çocuksuzluk ve bekarlık vergileri gelinin yüzde altısı olacak şekilde uygulanmaktaydı. Fransa'da, Amerika'da zaman zaman benzer uygulamalar görülüyordu. Türkiye'de mesele ilk kez 20'lerin başında gündeme geldi. Ancak en fazla yankıyı uyandıran Yozgat mebusu Süleyman Sırlıbey'in teklifiydi. İlk olarak 1929'da bir kanun teklifi hazırladı Sırlıbey.

Her seferinde başarısız olsa da bunu bir takıntı haline getirdi. İlla ki milleti evlendirecekti anlayacağınız. 1932'de, 40'ta, 44'te bu teklifi tekrarladı. Onun teklifine göre bekarlardan vergi alınırsa evlilik oranları hızlı bir biçimde artmalıydı. O yıllarda kamuoyu buna çok ilginç reaksiyonlar vermişti. O yılların modası anket denilen röportajlardı. Bugünkü sokak röportajları gibi düşünebilirsiniz.

Mesela Cumhuriyet Gazetesi'ne konuşan dönemin ünlü bekarlarından Atif Bey şöyle diyordu, ''Eğer yeni çıkan kanun bekarlardan vergi alacaksa kemali memnuniyetle, hatta icap ederse ceketimi de satmak suretiyle vergi öderim fakat evlenmem.'' Ünlü romancılarımızdan Reşat Nuri Bey ise vergi tasarısını ilginç bir benzetmeyle anlatıyordu.

Bekarlardan vergi istemekten maksat hazineye bir miktar gelir temin etmekse iyi. Böyle değil de bekarları evlenmeye mecbur etmekse bu çocukça bir hayal olur. Sırf vergiden kurtulmak için evlenmek, mesela iyi su parası vermemek için Alem Dağı'nda ev yapmaya benzer. Hatta Akşam Gazetesi, Vakit Gazetesi gibi gazeteler farklı görüşlerin tartışılacağı bir müsabaka bile başlattılar o günlerde.

Bu görüşler arasında en hoşu bana kalırsa Yunus Nadi Bey'inkidir. Yunus Nadi Bey yazısında şöyle der, bir mebusumuz mümkünse Türkiye'de evlenmemiş kimse kalmasın diye, iyi bir niyetle ve biraz da dudaklarda tebessüm bırakmak arzusuyla bekarların vergiye bağlanmasını isteyen bir kanun teklifinde bulunmuştu.

Maksadın birincisinden ziyade ikincisi gerçekleşti. Gazeteler, anketler açtı, acı tatlı bir takım sözler söylendi. Meğer bizim matbuatın piri Vartan Efendi'nin dediği gibi, aşk dediğinde para olur, ifadesi doğruymuş. İtiraf edeyim ki Cumhuriyet'in açtığı anketten çıkan sonuç bu oldu. İzdivaç vergiyle falan çoğaltılamaz, hayat pahalılığına bir çare bulunursa o zaman sorun kendiliğinden çözülür.

Çünkü kazançla evlenme ve nüfus oranları arasında çok yakın bir ilişki var. Halkın kazancı çok ve düzenli olursa evlenme oranı da artar. Nüfus kendiliğinden çoğalır. Şöyle ya da böyle, 1949'da getirilen vergi düzenlemesiyle gelir vergisi bekarlara zamlı olarak yansıtıldı ve bir ölçüde Yozgat'la Sırrı Bey'in istediği oldu. Ancak Yunus Nadi'nin bu güzel yazısında gösterdiği gibi asıl etkiyi bu yaratmadı.

Cumhuriyetle hızlanan sağlık hizmetleri, sıtmayla, kolera ile çocuk ölümleriyle mücadele, çocuklara okul imkanlarının ve teşviklerinin verilmesi, çocukların daha iyi bir geleceğe kavuşmasına imkan sağlayacağı bir ortam gibi pozitif katkılarla nüfus arttırıldı. Dolayısıyla cumhuriyetin 10 yılda 10 milyon genç yaratmakla övünmesini buralarda aramak lazım. Ne diyelim, geçmişteki tecrübeler bugün içinde bizlere bir yol gösterici olabilir. Belki çocuk sayısını arttırmak ve nüfusu kalabalıklaştırmak istiyorsak, bunun yolu çiftleri çocuk sahibi olmaya ve evlenmeye teşvik edecek pozitif destekleri arttırmaktan geçiyordur.

Tabii her türden teşvike rağmen bekarlık sultanlıktır diyerek evde oturacak dinleyicilerimiz de olabilir. Onlara da selametler, evli bir arkadaşınız olarak sultanlıklarında başarılar diliyorum. Hakla kalın, hukukla kalın, sağlıcakla kalın.

Bir yandan ruh eşimizi bulalım, ailemizi kuralım, sonsuza kadar mutlu yaşayalım istiyoruz. Diğer yandan da en çok "aldatmalar" yüzünden ayrılıyoruz. Peki bu çelişki nereden kaynaklanıyor? E madem öyle, tek eşli olmaya mecbur muyuz?



Kaynak: Fisher, H. E. (2016). Anatomy of love: A natural history of mating, marriage, and why we stray (2nd ed.). W. W. Norton & Company.



Tüm bölümler ve daha fazlası için podbeemedia.com'u ziyaret et!



------ Podbee Sunar -------

Bu podcast reklam içermektedir.

mecbur muyum?

tek eşli olmaya mecbur muyum?

İçimizde tutmayalım, açık iletişim kuralım, içimizde tutunca kötü oluyor derler. Ama bazen de bazı şeyleri söyleyince daha kötü olmaz mı işler? 



Bahsi Geçen Kitaplar:



1- Illouz, Eva. Aşk Neden Acıtır: Romantik Sıkıntının Sosyolojisi. İstanbul: Metis Yayınları.

(Why Love Hurts: A Sociological Explanation)

2- Illouz, Eva. Duygusal Kapitalizm: Duyguların Ekonomi Politiği. İstanbul: Metis Yayınları.

(Cold Intimacies: The Making of Emotional Capitalism)




Tüm bölümler ve daha fazlası için ⁠podbeemedia.com⁠'u ziyaret et!



----- Podbee Sunar -------



Bu podcast reklam içermektedir.

her şeyi açıkça söylemeye mecbur muyum?

Bu bölüm açık ilişkileri konuşacağız. Çünkü geçen bir kitap okudum bununla ilgili. Ve sonra bununla ilgili konuşulabilir diye düşündüm. Ben böyle bir şey yaşamadım ama yaşayan birkaç arkadaşım var. Aslında podcasti onlar yapsa daha mantıklı olabilirdi sanırım.

Bu arada bölüm son derece eğlence amaçlıdır, hiçbir bilgilendirici amacı yoktur. Aldatmanın normal karşılandığı, açık ilişkinin garip görüldüğü bir dünyaya dair bazı sorular içermektedir. O kadar.



Bölümde Bahsi Geçen:

Monogamous Mind, Polyamorous Terror - Kitap








Tüm bölümler ve daha fazlası için ⁠⁠podbeemedia.com⁠⁠'u ziyaret et!

----- Podbee Sunar -------
Bu podcast reklam içermektedir.

açık ilişkiler

sadece film izlemiyorum

Merhaba, bugün açık ilişkileri konuşacağız diye adıyla... Hayır, gavatlık diye şaka yapıyorum. Geçen bununla ilgili bir kitap okudum. Ve aynen bununla ilgili konuşabilirim diye düşündüm. Yani hayatımda hiç açık ilişki yaşamadım ama yaşayan birkaç arkadaşım var. Aslında podcastı onlar yapsa daha mantıklı olabilirdi. Ve bölüme başlamadan önce de şeyden bahsetmek istiyorum. Yani herkes istediği gibi bir ilişki yaşayabilir, kimseye kötü bir şey yapmadan. İnsanlar bazen şu şöyle olmalı, bu böyle olmalı diyor ama yani nasıl rahat ediyorsanız o şekilde rahat edin. Hani burada kimse bunu dinlerken ''Aa ben ne yapıyorum?'' diye düşünsün falan diye bir şey düşünmüyorum. Ama yani mesela normal monogamiyi sorgulayabiliriz, insanların tek eşli olmasını ve açık ilişkileri de sorgulayabiliriz. Bu bölümde bunu yapmaya çalışacağım. Bu arada tabii ki tüm sadece film izlemiyorum bölümlerinde olduğu gibi bu bölümde sadece parodi ve şakalar içermektedir. Konuşulan hiçbir şeyin gerçek yaşamla alakası yoktur. Evet, günümüz toplumunda arkadaşlar çoğu insan bir seferde bir kişiyle sevgili olmayı tercih ediyor. Bu böyle. Peki bunun artıları, eksileri ne? Yani neden böyle bir şey oluyor? Eksiler. 1. Kıskançlık. Kıskançlık ilişkilerin bazen şeyi oluyor yani. İlişkiyi ilerleten şey kıskançlık oluyor. Sahiplenme oluyor. Ve aynen bazen TikTok'ta görüyorum genç insanlar videolar çekiyor. İşte erkeklerle kadınlar arkadaş olabilir mi? Eğer erkek arkadaşım varsa kadınlarla buluşabilir mi? Akşam dışarı çıkabilir mi? Onu yapabilir mi? Bunu yapabilir mi? Yani bunlar beni biraz tetikliyor arkadaşlar. Çünkü isteyen istediğini yapsın gerçekten. ...sonra beraber olmazsınız yapacaksa. Eğer yani normalde yaptığı bir şeyi sırf sizle diye yapmayacaksa... ...bu nedir yani? Bilmiyorum. Ya da aynen şey de var... ...bir arada değilken sürekli birbirinin ne yaptığını sorarak yaşayan çiftler. Ya bu herkese olmuştur, bana da oldu ama yani... Bilmiyorum, sürekli birbirimizin yaşadığını kanıtlamamız mı gerekiyor mesajlaşma yoluyla veya yani yaşadığımız her şeyi biri üstünden mi yaşamamız gerekiyor? Mesela bazen benim de sürekli sevgilisiyle mesajlaşan arkadaşlarım var. Bir yere gidiyoruz mesela. Buraya gittim aşkım diye mesaj atıyor. Ben de karşısında duruyorum yani bu mesajı atarken. Sonra bira içtik aşkım falan diye mesaj atıyor. O sırada ben yine karşısında duruyorum. Bilmiyorum, buna gerek var mı yani? Sürekli... Mesela biri bir partiye gitti sevgilisi varken. Sürekli başkasıyla beraber olmadığını kanıtlaması gerekiyor mu ve bunu kanıtlaması gerekiyorsa bu nasıl bir ilişki? Bu gerginlik üstünden niye bu kadar ilerliyoruz veya sahiplenme üstünden? Çünkü istatistiklere göre... İstatistik vermeyeceğim, kaynak maynak da yok. Amerika'daki bazı istatistiklere baktım. Yani ilişkilerin çoğunda, özellikle de süresi arttıkça, insanlar yaşlandıkça aldatma oranı artıyor. Mesela erkeklerde yüzde 20 olabiliyor, kadınlarda yüzde 13, bunu hatırlıyorum bir araştırmaya göre. Ama tabii ki yani nüfusun tamamıyla alakalı bir genelleme... ...yapmamız zor bu istatistiklerden ama şeyi de düşünün. Birinin aldatmayı da kabul etmesi gerekiyor bu anketlerde. Bir de etmeyenler de varsa o zaman %200 aldatıyor diyebiliriz yani birbirini. Yani evet şaka yani herkes %200 aldatmıyor. Ama hani aldatma varsa ve bu bir problemse ve bu yani arada olan bir şeyse... ...bunu bu kadar gergin görmemiz... gerekiyor mu? Çünkü oluyor. Ve tüm ilişkiyi olmasın diye kuruyoruz. Yani bu bir ilişki mi? Bilmiyorum. Okuduğum kitapta söylenenleri söylüyorum. Bunların hiçbiri kendi fikrim değil. Bence en önemli şey aile olmak ve iki kişinin beraber olması. Ama bu kitapta böyle şeyler söyleniyor. Beni de düşündürttü yani. Ya da bazen biri birini aldatıyor ama sonra devam etmeye karar veriyorlar ve sonra da biri bir anda şey oluyor, victim. Aynen, sonra biri mağdur oluyor, öbürü de işte çok kötü biri oluyor, sonra ilişki buradan devam ediyor. Ve aynen bence genel olarak monogami ilişkilerinin sürekli hani iki insan birbirini bir yere çekiyorlarmış gibi olma olayı bazen insanı yorabiliyor yani. Çünkü işte o dikkat ediyor, o az ilgi gösteriyor, sonra diğeri daha çok ilgi gösteriyor ve bazen gerçekten hani... Bu büyük bir sıkıntı olabiliyor ilişkide. Bazen de gerçekten sırf yapılan oyunlarmış gibi oluyor. Ve insan ne zaman haklı ne zaman değil onu anlamak da zor. Geçen yine bir arkadaşımla konuşuyordum ve işte eski sevgilisinin ona bana yeterince ilgi göstermiyorsun dediğini söyledi ve ikisinin farklı stillerinden bahsetti. Arkadaşım ben daha çok kendi hayatımı yaşayıp sevgilimle beraber de vakit geçirmek istiyorum dedi. Ama sevgilim onu sadece en öne koyup o şekilde hayatımı devam ettirmemi istiyor dedi. Ve aynen yani bazen bunlar doğru oluyor ve bir ilişki yürümüyor. Bazen bunlar doğru oluyor ve insan bir ilişki yürütmeye çalışıyor bu olmamasına rağmen ve sürekli böyle sağa sola giden ve tabii ki insan ilişkileri eğer biriyle beraber olmak istiyorsa sürekli düzeltmeye çalışması çok mantıklı bir şey. Ya da şeye de emin değilim. Mesela insanlar kavga etmek sağlıklı diyorlar ya. İlişkide insanlar birbirini anlar işte istediğini söylesin falan. Neden kavga ediyoruz ki? Ne alaka yani? Hani kim kime ne yaptı ki kavga ediyorsunuz anladınız mı? Yani ikiniz de sakin beraber tatlı bir hayat yaşamak istiyorsanız yaşayamıyorsanız yaşayamıyorsunuz. Yani bunu öbürü kişiye bağırarak aynen bir şey yapmanın anlamı var mı? Aynen mesela bu kavga konusunda da işte kavga etmek ilişkiyi güçlendirir diyenler sanki içinde bulundukları zorlukları anladınız dediğim şeyi cümleyi kuramıyorum ama zor bir şey yaşıyoruz bazen sağlıklı değil ama yine de iyi demeye çalışıyorlar gibi hani kavga olsun ilişki devam etsin çünkü önemli olan şey ilişkinin devamı ya da bazen insanlar boşanıyor ve sonra başkalarına söyleyemiyorlar bu özellikle yetişkinlerde oluyor çünkü oh Boşandınız mı? Siz eziksiniz. İlişkinizi yürütemedin. Gibi oluyor. Bunların hepsine ilişkiler kötü diye söylemiyorum. Sadece nasıl sağlıklı ilişki kurabiliriz, onu konuşmak için söylediğimi tekrar söyleyebilirim. Ama yani toplumda şey olduğu kesin. Birileriyle beraber olmak daha iyiymiş gibi görülüyor. Yani ilişki açısından, romantik ilişki açısından. Sürekli aileler ilişki var mı diye soruyor. İlişkiler bitince insanlar direkt üzülüyor biraz önce dediğim gibi. Ama bazen insana hem ilişkide olmak hem de ilişkide olmamak iyi de gelebiliyor kötü gelebiliyor. Her şey her zaman iyi veya kötü olabiliyor. Tabii ki genel olarak insanların sosyal olması, birilerine duygularını anlatabilmesi, birileriyle konuşabilmesi güzel bir şey. Ama bunu sevgilisiz yapabilen insanlar da var. Ya da açık ilişkide yapabilen insanlar da var. Ya da yapamayan insanlar da var. Her türlü insan var arkadaşlar. Bunu da bilmiyorsanız yani. Her türlü insan yok. Hayır. Yok. tek bir şekilde yaşamamız lazım. O da Disney filmlerindeki mutlu ilişki şeyleri, aynen. Özellikle çocuk düşünüyorsanız, biraz önce aileler sürekli ilişkin var mı diye soruyor dedim ya, eğer yani çocuk yapmayı düşünüyorsanız bu da aslında özellikle kadınlar için belli bir zaman aralığı da olması. Ama tabii ki evlat da edinebilirsiniz ya da bir ilişki içinde olmadan kadınlar tek başına da çocuk yapabiliyor. Geçen New York'ta öyle biriyle tanıştım ve çocuğuyla takılıyorlardı beraber. Bir de köpek vardı. Arkadaşları falan da gelip gidiyor eve. Kadın tek başına yetiştiriyordu çocuğu yani gayet iyi. Şimdi ilişkilerin pozitif yanlarına geliyorum. Düşününce yani bizim duygularımızı herkese anlatmamız çok kolay değil. Ve yani aynen herkesin dinleyecek vakti de yok. O yüzden güvenebileceğiniz insanlar olması güzel bir şey. Ve yani hayatı biriyle yaşamak da güzel olabilir tabii ki. Çünkü... ...biri sizin yaptığınız her şeyi görüyor. Yani sürekli görülmüş hissediyorsunuz. Ve siz de sürekli birini görüyorsunuz ve o kişi de görülmüş hissediyor ve... ...yani aynen iki kişi birbirini çok iyi anlayabiliyor. Tabii ki iki insan birbirini tamamen anlayamaz ama... ...ilişkilerde özellikle uzun da sürerse bu olabiliyor ve bu da gerçekten özel bir şey, özel bir bağ. İlişkilerin pozitifliği bu yani, değil mi? Başka bir pozitifliği var mı? Ya bayağı büyük bir pozitif. Daha ne olsun? Aynen yani... Ve aynen, iyi bir ilişkiniz varsa şey diye düşünebilirsiniz, hani hayatım böyle devam ederse ben bundan mutlu olacağım diyebilirsiniz. Benim okuduğum kitap çok değişik şeyler söylüyordu. Bazen yani dediklerini abartıyor mu diye düşündüm açıkçası bu açık ilişkilerle alakalı. Bu arada ben bunu bilmiyordum ama bir açık ilişki diye bir şey var, bir de polyamory diye bir şey var, bir de poligami diye bir şey var. Yani bir sürü terim var. Açık ilişki şey gibi galiba benim anladığım kadarıyla. İki kişi bir ilişki içindeler, sonra o ilişkiyi açıyorlar. Hani... Aynen. Sonra insanlar başkalarıyla görüşebiliyor romantik olarak. Yani bu karar ne zaman alınıyor bilmiyorum ama... ...bir ara ya da ilişkinin başında diyorsunuz ki, açık ilişki mi yapsak? Sonra yapılıyor. Sonra siz başkalarıyla görüşebiliyorsunuz. Arkadaş olarak değil ama. Ve tabii ki başkalarıyla görüşecekseniz, yani öküz değilseniz açık ilişkide olduğunuzu söyleyip görüşseniz daha mantıklı olur. Ve açık ilişkilerde insanlar kurallar koyabiliyorlar. Mesela iki partner ilişkisini açmaya karar verdiğinde şey diyebiliyorlar, hani kimse tanıdığımız bir arkadaşımızla bir şey yapmasın ya da bazıları konuşuyor buluştukları insanları, bazıları konuşmuyor. Bak bak bak konuşuyorlar bir de terbiyesizlere bak. Bazen ilişkilerde olur ya, eski sevgini anlatsana, eski sevgin nasıl? Benden daha mı iyi? Falan, aynen. Bu açık ilişki bence gayet anlaşıldı. Polyamory'de şey oluyor. Direkt insanların birkaç ilişkisi olabiliyor. Hani sizin bir tane esas partneriniz olması da gerekmiyor. Bazen böyle üçlü partnerler olabiliyor, bir arada yaşıyorlar. Ya da bazen iki kişi partner oluyor, onların böyle gelip giden bir partner oluyor. Böyle bir sürü, bir sürü şeye açık oluyorlar. Bu üç tane şey var. Bir de single olmak, loser, ezikler var. Şaka yapıyorum. Bir de poligami var. Bu poliyamorlar poligamiyle okuduğuma göre bazıları kendilerini ayırmaya çalışıyorlarmış. Çünkü poligami çok eşlilik anlamına geliyor. Ama bunu daha dinsel olarak görüyorlar bazı insanlar. Bu poliyamor yapanlar. O yüzden diyorlar ki bizimki farklı, bizde her isteyen istediği... Yani cinsiyet ayrımı yok diyorlar. Poligamide hani eskiden bazı toplumlarda erkeklerin çok eşli olması üstünden ...ilerleyen şeyler var. Ama bazı kabilelerde falan da kadınların çok eşli olduğu şeyler de varmış eskiden. Dedem söylemişti. Peki şimdi şöyle bir soru sorabilirsiniz. Bu yani tek eşlilik monogami mi doğal, poli olmak mı doğal diye? Bu doğallık sorusu çok enteresan yani. Mesela sizin şu an podcast dinliyor olmanız doğal mı? İnsanın telefonuna bakması doğal mı? Tuvaletimizi toprağa değil de tuvalet denen şeyde yapmamız doğal mı? Aynen, bin yıl önce insanlar şu an yaptıkları şeylerin hiçbirini yapmıyorlardı. O yüzden bu doğallık sorusu ne kadar mantıklı? Benim okuduğum diğer kitap, sürekli okuduğum kitap dedim ama linkini koyarım. Monogamiyi şey açısından açıklıyor. Kapitalizm ve elit şeylerin size bu baskısı diyor. Siz bu yüzden monogamiyi istiyorsunuz diyor. Çünkü eski Roma İmparatorluğunda 3. ve 4. yüzyılda evlilik yasaları çıkmış ve bunun çıkma sebebi diyor kitap. zenginler paralarını çocuklarına verebilsinler diye diyor çünkü açık ilişkilerde kim kimin çocuğu olduğu belli olmuyor o yüzden kime para akacak belli olmuyor diyor o yüzden sen soy ismi veriyorsun babadan babayla ve parayı o akıtıyorsun kuşaktan kuşağa diyor ve Aynen öyle diyor yani, elitler yapıyor diyor. Para, aktarma, miras, bunlar bu yüzden var diyor. Ve diyor ki, eskiden Roma İmparatorluğu'nda bunun yapılmasının sebeplerinden biri de devletlerin sürekli birilerini bastırması gerek diyor. Sürekli o devletin kendi hikayesini devam ettirebilmesi ve kendi oluşum sebebini açıklayabilmesi için. Hani biz böyle iyiyiz. Diğer insanlar da şöyle kötü demesi gerek diyor bu kitapta. Ve evliliğin bunun en küçük örneği olduğunu söylüyor. İnsanlar evlenip çekirdek aile kuruyorlar ve sadece çekirdek ailenin içindeki şeylerle ilgilenip toplumdan kendini dışlıyorlar ve biz onlara karşı şeyi yaratıyorlar diyor. Hani ne olursa olsun biz çekirdek ailemizi koruyup iyi bir şekilde olalım diyor. Ve bu da aslında çok mantıklı değil diyor. Komünist bir kitap falan gibi bir şey herhalde yani. Aynen, anladınız mı? Ve bu evlilik ve tek eşlilik sebebiyle de insanlar baskılanıyor falan diyor kitap. Bu yani ne kadar mantıklı bilmiyorum ama enteresan bir düşünce. Okuduğum kitapta bu arada şey diyor, açık ilişkiler de kötü olabilir. Normal, normal, bakın normal dedim. İşte toplumumuzla ilgili sıkıntı bu. Çünkü, aynen, siz ne istiyorsanız odur. Normal falan. Aynen, açık ilişkiler de kötü olabilir. Normal değil işte, monogami ilişkileri de kötü olabilir. Günümüzde açık ilişki deyince çoğu insan şey diyor, iki kişi var, öbürü sırf öbürü ondan ayrılmasın diye açık ilişkiyi kabul ediyor diyor. Sanki aslında herkes yani böyle bir şift kişilikli ilişki istiyor ama açık ilişkiye giren herkes zorla yapıyor gibi. Ve şey düşüncesi de var, erkekler işte daha çok açık ilişki ister çünkü onlar duygusuz oldukları için. Kadınlar da istemez çünkü onlar daha duygusal şeyler yaşamak ister diye ama buna da yani bu da biraz erkek bakış açısı, yaklaşımı değil mi yani? Hani herkes aynı bakış açısına sahip değil. Ve bazen insanlar daha duygusal şeyler yaşamak için de açık ilişki isteyebiliyorlar ya da böyle birkaç kişiyle duygusal ve romantik bir şeyler yaşayabilmek için. Ve tabii ki bunu dengelerini tutturmak, karşı tarafla konuşmak kolay olan bir şey değil. Ve tabii ki bunun en zor kısmı herhalde çoğumuz için kıskançlık olur yani. Ama bu da düşününce garip. Sonuçta sevdiğiniz birinin mutlu olmasını istiyorsanız ve başkalarıyla da mutlu olacaksa, sizle de mutlu olabilecekken neden mutlu olmasın? Ya da yani biriyle beraber olduğumuzda şey diye düşünüyoruz ya, bazen işte hep böyle olmalıydı, bu ilişki çok iyi, işte aradığım şey buydu diyoruz ama büyük ihtimalle hani bilmiyorum, dünya bayağı kalabalık yani ve diyelim dil sıkıntımız var. Türkiye'de 80 milyon kişi var. Büyük ihtimalle çok iyi ilişki yaşayabileceğiniz en azından 500 kişi falan vardır hani. O 500'üyle de mükemmel yaşayın demiyorum da. Ayrı ayrı yaşa... Ya belki biriyle tanışmış olsanız yani, onu demeye çalışıyorum. Ve belki 500 kişiyle evlenip ölseniz, aynı anda değil, dediğim... 500 kişiyle farklı farklı paralel evrenlerde tanışıp yaşasanız belki çok mutlu olacaksınız. Ama siz bir kişiyle tanıştıktan sonra o kişinin çok iyi olduğunu düşünüyorsunuz. Demeye çalıştığım şey anlaşıldı mı bilmiyorum. Ne demeye çalışıyordum şu an ona da emin değilim. Bir şeyler diyordum, bir yere geliyordum. Ha, aynen. Hatırladım düşüncelerimi. Bir ara sahip olduğum ama sonra unuttum ve şu an... Ha, aynen. Diyelim siz biriyle berabersiniz ve ikinizin iyi bir ilişkisi var. Ama belki biri başkasıyla daha mutlu olabilir, değil mi? Evet. Belki de olamaz. Burada demeye çalıştığım şey, aynen biri zaten sizden ayrılıp mutlu olacaksa... ...sizle beraberken de belki mutlu olabiliyor ise... Çünkü bazen insanlar ayrıldıktan sonra... ...ilişkileri hiçbir zaman olmamış, yokmuş gibi böyle kendilerini kapıyorlar ya... aynen konuşma şeyim şey oldu ama aynen kıskançlık üstünden birinin mutluluğunu istiyorsak ve bizle beraber aynı anda başkalarıyla açık ilişki yaşarken mutlu olabilecekse bu arada ben de tekrar hiç açık ilişki yaşamadığımı söylüyorum hani buna neden bu kadar karşı çıkıyoruz bu soru gerçekten mantıklı bir soru bence bu kıskançlık sorusu ve şey de olabilir açık ilişki yaşayacağım ya benden daha çok biriyle anlaşabilirse ha aynen buraya gelmeye çalışıyordum galiba aynen Ama o zaman açık ilişki yaşamıyorsunuz ve sonra tanıştığınız herkes size sevgilinizden daha iyi olabilirmiş gibi de gelebiliyor. Çünkü hiçbir zaman öyle bir şey yaşayamayacağınızı bildiğiniz için kafanızda bazen insanları böyle biriyle tanışıp, ''Bu çok iyi olabilir.'' diyebiliyorsunuz. Ki bu açık ilişki yaşarken de olabilir. Biriyle tanışırsınız ve ''Sevgilimden daha iyi olabilir mi bu kişi?'' diye düşünebilirsiniz ama belki olamaz. Ve belki de açık ilişki yaşamak bunu görmek için iyi bir şeydir. Sonra çünkü tekrar monogamiye dönersin. Hayır. Sonra şey yaparsınız. Aynen, bunlar hep kitabın bana düşündürdüğü sorular yani. Ama tabii ki kimsenin hiçbir şeyi deneme... Yani bir şeyi deneye de bilirsiniz, denemeye de bilirsiniz. İnsanlar bazen... Aynen, sürekli eksikmiş gibi hissediyoruz ya. Bu kapitalizmin de bir şey mi? Bilmiyorum, her şey kapitalizmin bir şeyi. Zaten sürekli bize bir şey satmaya çalışıyorlar ve bu açık ilişkileri de öyle düşünmenize gerek yok gibi hissediyorum. Hani, acaba öyle mi yapsaydım çok daha mühim olurdu? Şunu yapsaydım daha mı iyi olurdu? Bunu yapsaydım daha mı iyi olurdu? Aynen yani bu kadar kendimizi yormamıza gerek yok. Kimse bunu yapamayacaksa yani bunu yapamayacaksanız ya da deneyip sonra yapamayabilirsiniz, denemeyip yapabilirsiniz. Yani illa bir şey yapmanıza gerek yok yani. Veya illa sürekli kendinizi bir şey değiştirmeniz gerekiyormuş gibi hissetmenize de gerek yok. O yüzden insan yani her şekilde mutlu olabilir. Tabii ki kötü şekillerde mutlu olmayın. Bunu demek istedim çünkü bazı böyle açık ilişki insanları da işte sanki dünyadaki tüm problemleri açık ilişki çözebilecekmiş gibi konuşuyorlar. Ama tabii ki tüm problemleri hiçbir şey çözemez. Bazı problemleri bazı şeyler çözebilir, bazı şeylerde bazılarını bazı şekillerde şey yapabilir. O yüzden...

Merhaba, bugün açık ilişkileri konuşacağız diye adıyla... Hayır, gavatlık diye şaka yapıyorum. Geçen bununla ilgili bir kitap okudum. Ve aynen bununla ilgili konuşabilirim diye düşündüm. Yani hayatımda hiç açık ilişki yaşamadım ama yaşayan birkaç arkadaşım var. Aslında podcastı onlar yapsa daha mantıklı olabilirdi. Ve bölüme başlamadan önce de şeyden bahsetmek istiyorum.

Yani herkes istediği gibi bir ilişki yaşayabilir, kimseye kötü bir şey yapmadan. İnsanlar bazen şu şöyle olmalı, bu böyle olmalı diyor ama yani nasıl rahat ediyorsanız o şekilde rahat edin. Hani burada kimse bunu dinlerken ''Aa ben ne yapıyorum?'' diye düşünsün falan diye bir şey düşünmüyorum. Ama yani mesela normal monogamiyi sorgulayabiliriz, insanların tek eşli olmasını ve açık ilişkileri de sorgulayabiliriz. Bu bölümde bunu yapmaya çalışacağım.

Bu arada tabii ki tüm sadece film izlemiyorum bölümlerinde olduğu gibi bu bölümde sadece parodi ve şakalar içermektedir. Konuşulan hiçbir şeyin gerçek yaşamla alakası yoktur.

Evet, günümüz toplumunda arkadaşlar çoğu insan bir seferde bir kişiyle sevgili olmayı tercih ediyor. Bu böyle. Peki bunun artıları, eksileri ne? Yani neden böyle bir şey oluyor?

Eksiler. 1. Kıskançlık. Kıskançlık ilişkilerin bazen şeyi oluyor yani. İlişkiyi ilerleten şey kıskançlık oluyor. Sahiplenme oluyor. Ve aynen bazen TikTok'ta görüyorum genç insanlar videolar çekiyor. İşte erkeklerle kadınlar arkadaş olabilir mi? Eğer erkek arkadaşım varsa kadınlarla buluşabilir mi? Akşam dışarı çıkabilir mi? Onu yapabilir mi? Bunu yapabilir mi? Yani bunlar beni biraz tetikliyor arkadaşlar. Çünkü isteyen istediğini yapsın gerçekten.

...sonra beraber olmazsınız yapacaksa. Eğer yani normalde yaptığı bir şeyi sırf sizle diye yapmayacaksa... ...bu nedir yani? Bilmiyorum. Ya da aynen şey de var... ...bir arada değilken sürekli birbirinin ne yaptığını sorarak yaşayan çiftler. Ya bu herkese olmuştur, bana da oldu ama yani...

Bilmiyorum, sürekli birbirimizin yaşadığını kanıtlamamız mı gerekiyor mesajlaşma yoluyla veya yani yaşadığımız her şeyi biri üstünden mi yaşamamız gerekiyor? Mesela bazen benim de sürekli sevgilisiyle mesajlaşan arkadaşlarım var. Bir yere gidiyoruz mesela. Buraya gittim aşkım diye mesaj atıyor. Ben de karşısında duruyorum yani bu mesajı atarken. Sonra bira içtik aşkım falan diye mesaj atıyor.

O sırada ben yine karşısında duruyorum. Bilmiyorum, buna gerek var mı yani? Sürekli... Mesela biri bir partiye gitti sevgilisi varken. Sürekli başkasıyla beraber olmadığını kanıtlaması gerekiyor mu ve bunu kanıtlaması gerekiyorsa bu nasıl bir ilişki? Bu gerginlik üstünden niye bu kadar ilerliyoruz veya sahiplenme üstünden? Çünkü istatistiklere göre... İstatistik vermeyeceğim, kaynak maynak da yok.

Amerika'daki bazı istatistiklere baktım. Yani ilişkilerin çoğunda, özellikle de süresi arttıkça, insanlar yaşlandıkça aldatma oranı artıyor. Mesela erkeklerde yüzde 20 olabiliyor, kadınlarda yüzde 13, bunu hatırlıyorum bir araştırmaya göre. Ama tabii ki yani nüfusun tamamıyla alakalı bir genelleme...

...yapmamız zor bu istatistiklerden ama şeyi de düşünün. Birinin aldatmayı da kabul etmesi gerekiyor bu anketlerde. Bir de etmeyenler de varsa o zaman %200 aldatıyor diyebiliriz yani birbirini. Yani evet şaka yani herkes %200 aldatmıyor. Ama hani aldatma varsa ve bu bir problemse ve bu yani arada olan bir şeyse... ...bunu bu kadar gergin görmemiz...

gerekiyor mu? Çünkü oluyor. Ve tüm ilişkiyi olmasın diye kuruyoruz. Yani bu bir ilişki mi? Bilmiyorum. Okuduğum kitapta söylenenleri söylüyorum. Bunların hiçbiri kendi fikrim değil. Bence en önemli şey aile olmak ve iki kişinin beraber olması. Ama bu kitapta böyle şeyler söyleniyor. Beni de düşündürttü yani. Ya da bazen biri birini aldatıyor ama sonra devam etmeye karar veriyorlar ve sonra da biri bir anda şey oluyor, victim.

Aynen, sonra biri mağdur oluyor, öbürü de işte çok kötü biri oluyor, sonra ilişki buradan devam ediyor. Ve aynen bence genel olarak monogami ilişkilerinin sürekli hani iki insan birbirini bir yere çekiyorlarmış gibi olma olayı bazen insanı yorabiliyor yani. Çünkü işte o dikkat ediyor, o az ilgi gösteriyor, sonra diğeri daha çok ilgi gösteriyor ve bazen gerçekten hani...

Bu büyük bir sıkıntı olabiliyor ilişkide. Bazen de gerçekten sırf yapılan oyunlarmış gibi oluyor. Ve insan ne zaman haklı ne zaman değil onu anlamak da zor. Geçen yine bir arkadaşımla konuşuyordum ve işte eski sevgilisinin ona bana yeterince ilgi göstermiyorsun dediğini söyledi ve ikisinin farklı stillerinden bahsetti. Arkadaşım ben daha çok kendi hayatımı yaşayıp sevgilimle beraber de vakit geçirmek istiyorum dedi. Ama sevgilim onu sadece en öne koyup o şekilde hayatımı devam ettirmemi istiyor dedi.

Ve aynen yani bazen bunlar doğru oluyor ve bir ilişki yürümüyor. Bazen bunlar doğru oluyor ve insan bir ilişki yürütmeye çalışıyor bu olmamasına rağmen ve sürekli böyle sağa sola giden ve tabii ki insan ilişkileri eğer biriyle beraber olmak istiyorsa sürekli düzeltmeye çalışması çok mantıklı bir şey. Ya da şeye de emin değilim. Mesela insanlar kavga etmek sağlıklı diyorlar ya. İlişkide insanlar birbirini anlar işte istediğini söylesin falan. Neden kavga ediyoruz ki? Ne alaka yani? Hani kim kime ne yaptı ki kavga ediyorsunuz anladınız mı? Yani ikiniz de sakin beraber tatlı bir hayat yaşamak istiyorsanız yaşayamıyorsanız yaşayamıyorsunuz. Yani bunu öbürü kişiye bağırarak aynen bir şey yapmanın anlamı var mı?

Aynen mesela bu kavga konusunda da işte kavga etmek ilişkiyi güçlendirir diyenler sanki içinde bulundukları zorlukları anladınız dediğim şeyi cümleyi kuramıyorum ama zor bir şey yaşıyoruz bazen sağlıklı değil ama yine de iyi demeye çalışıyorlar gibi hani kavga olsun ilişki devam etsin çünkü önemli olan şey ilişkinin devamı ya da bazen insanlar boşanıyor ve sonra başkalarına söyleyemiyorlar bu özellikle yetişkinlerde oluyor çünkü oh

Boşandınız mı? Siz eziksiniz. İlişkinizi yürütemedin. Gibi oluyor. Bunların hepsine ilişkiler kötü diye söylemiyorum. Sadece nasıl sağlıklı ilişki kurabiliriz, onu konuşmak için söylediğimi tekrar söyleyebilirim. Ama yani toplumda şey olduğu kesin. Birileriyle beraber olmak daha iyiymiş gibi görülüyor. Yani ilişki açısından, romantik ilişki açısından. Sürekli aileler ilişki var mı diye soruyor. İlişkiler bitince insanlar direkt üzülüyor biraz önce dediğim gibi.

Ama bazen insana hem ilişkide olmak hem de ilişkide olmamak iyi de gelebiliyor kötü gelebiliyor. Her şey her zaman iyi veya kötü olabiliyor. Tabii ki genel olarak insanların sosyal olması, birilerine duygularını anlatabilmesi, birileriyle konuşabilmesi güzel bir şey. Ama bunu sevgilisiz yapabilen insanlar da var. Ya da açık ilişkide yapabilen insanlar da var. Ya da yapamayan insanlar da var. Her türlü insan var arkadaşlar. Bunu da bilmiyorsanız yani. Her türlü insan yok. Hayır. Yok.

tek bir şekilde yaşamamız lazım. O da Disney filmlerindeki mutlu ilişki şeyleri, aynen. Özellikle çocuk düşünüyorsanız, biraz önce aileler sürekli ilişkin var mı diye soruyor dedim ya, eğer yani çocuk yapmayı düşünüyorsanız bu da aslında özellikle kadınlar için belli bir zaman aralığı da olması.

Ama tabii ki evlat da edinebilirsiniz ya da bir ilişki içinde olmadan kadınlar tek başına da çocuk yapabiliyor. Geçen New York'ta öyle biriyle tanıştım ve çocuğuyla takılıyorlardı beraber. Bir de köpek vardı. Arkadaşları falan da gelip gidiyor eve. Kadın tek başına yetiştiriyordu çocuğu yani gayet iyi. Şimdi ilişkilerin pozitif yanlarına geliyorum.

Düşününce yani bizim duygularımızı herkese anlatmamız çok kolay değil. Ve yani aynen herkesin dinleyecek vakti de yok. O yüzden güvenebileceğiniz insanlar olması güzel bir şey. Ve yani hayatı biriyle yaşamak da güzel olabilir tabii ki. Çünkü... ...biri sizin yaptığınız her şeyi görüyor. Yani sürekli görülmüş hissediyorsunuz. Ve siz de sürekli birini görüyorsunuz ve o kişi de görülmüş hissediyor ve... ...yani aynen iki kişi birbirini çok iyi anlayabiliyor. Tabii ki iki insan birbirini tamamen anlayamaz ama... ...ilişkilerde özellikle uzun da sürerse bu olabiliyor ve bu da gerçekten özel bir şey, özel bir bağ.

İlişkilerin pozitifliği bu yani, değil mi? Başka bir pozitifliği var mı? Ya bayağı büyük bir pozitif. Daha ne olsun? Aynen yani... Ve aynen, iyi bir ilişkiniz varsa şey diye düşünebilirsiniz, hani hayatım böyle devam ederse ben bundan mutlu olacağım diyebilirsiniz.

Benim okuduğum kitap çok değişik şeyler söylüyordu. Bazen yani dediklerini abartıyor mu diye düşündüm açıkçası bu açık ilişkilerle alakalı. Bu arada ben bunu bilmiyordum ama bir açık ilişki diye bir şey var, bir de polyamory diye bir şey var, bir de poligami diye bir şey var. Yani bir sürü terim var. Açık ilişki şey gibi galiba benim anladığım kadarıyla. İki kişi bir ilişki içindeler, sonra o ilişkiyi açıyorlar. Hani... Aynen. Sonra insanlar başkalarıyla görüşebiliyor romantik olarak. Yani bu karar ne zaman alınıyor bilmiyorum ama... ...bir ara ya da ilişkinin başında diyorsunuz ki, açık ilişki mi yapsak? Sonra yapılıyor. Sonra siz başkalarıyla görüşebiliyorsunuz. Arkadaş olarak değil ama.

Ve tabii ki başkalarıyla görüşecekseniz, yani öküz değilseniz açık ilişkide olduğunuzu söyleyip görüşseniz daha mantıklı olur. Ve açık ilişkilerde insanlar kurallar koyabiliyorlar. Mesela iki partner ilişkisini açmaya karar verdiğinde şey diyebiliyorlar, hani kimse tanıdığımız bir arkadaşımızla bir şey yapmasın ya da bazıları konuşuyor buluştukları insanları, bazıları konuşmuyor. Bak bak bak konuşuyorlar bir de terbiyesizlere bak. Bazen ilişkilerde olur ya, eski sevgini anlatsana, eski sevgin nasıl? Benden daha mı iyi? Falan, aynen. Bu açık ilişki bence gayet anlaşıldı. Polyamory'de şey oluyor. Direkt insanların birkaç ilişkisi olabiliyor. Hani sizin bir tane esas partneriniz olması da gerekmiyor. Bazen böyle üçlü partnerler olabiliyor, bir arada yaşıyorlar. Ya da bazen iki kişi partner oluyor, onların böyle gelip giden bir partner oluyor. Böyle bir sürü, bir sürü şeye açık oluyorlar. Bu üç tane şey var. Bir de single olmak, loser, ezikler var.

Şaka yapıyorum. Bir de poligami var. Bu poliyamorlar poligamiyle okuduğuma göre bazıları kendilerini ayırmaya çalışıyorlarmış. Çünkü poligami çok eşlilik anlamına geliyor. Ama bunu daha dinsel olarak görüyorlar bazı insanlar. Bu poliyamor yapanlar. O yüzden diyorlar ki bizimki farklı, bizde her isteyen istediği... Yani cinsiyet ayrımı yok diyorlar. Poligamide hani eskiden bazı toplumlarda erkeklerin çok eşli olması üstünden

...ilerleyen şeyler var. Ama bazı kabilelerde falan da kadınların çok eşli olduğu şeyler de varmış eskiden. Dedem söylemişti. Peki şimdi şöyle bir soru sorabilirsiniz. Bu yani tek eşlilik monogami mi doğal, poli olmak mı doğal diye? Bu doğallık sorusu çok enteresan yani. Mesela sizin şu an podcast dinliyor olmanız doğal mı? İnsanın telefonuna bakması doğal mı? Tuvaletimizi toprağa değil de tuvalet denen şeyde yapmamız doğal mı?

Aynen, bin yıl önce insanlar şu an yaptıkları şeylerin hiçbirini yapmıyorlardı. O yüzden bu doğallık sorusu ne kadar mantıklı?

Benim okuduğum diğer kitap, sürekli okuduğum kitap dedim ama linkini koyarım. Monogamiyi şey açısından açıklıyor. Kapitalizm ve elit şeylerin size bu baskısı diyor. Siz bu yüzden monogamiyi istiyorsunuz diyor. Çünkü eski Roma İmparatorluğunda 3. ve 4. yüzyılda evlilik yasaları çıkmış ve bunun çıkma sebebi diyor kitap.

zenginler paralarını çocuklarına verebilsinler diye diyor çünkü açık ilişkilerde kim kimin çocuğu olduğu belli olmuyor o yüzden kime para akacak belli olmuyor diyor o yüzden sen soy ismi veriyorsun babadan babayla ve parayı o akıtıyorsun kuşaktan kuşağa diyor ve

Aynen öyle diyor yani, elitler yapıyor diyor. Para, aktarma, miras, bunlar bu yüzden var diyor. Ve diyor ki, eskiden Roma İmparatorluğu'nda bunun yapılmasının sebeplerinden biri de devletlerin sürekli birilerini bastırması gerek diyor. Sürekli o devletin kendi hikayesini devam ettirebilmesi ve kendi oluşum sebebini açıklayabilmesi için. Hani biz böyle iyiyiz.

Diğer insanlar da şöyle kötü demesi gerek diyor bu kitapta. Ve evliliğin bunun en küçük örneği olduğunu söylüyor. İnsanlar evlenip çekirdek aile kuruyorlar ve sadece çekirdek ailenin içindeki şeylerle ilgilenip toplumdan kendini dışlıyorlar ve biz onlara karşı şeyi yaratıyorlar diyor. Hani ne olursa olsun biz çekirdek ailemizi koruyup iyi bir şekilde olalım diyor. Ve bu da aslında çok mantıklı değil diyor. Komünist bir kitap falan gibi bir şey herhalde yani.

Aynen, anladınız mı? Ve bu evlilik ve tek eşlilik sebebiyle de insanlar baskılanıyor falan diyor kitap. Bu yani ne kadar mantıklı bilmiyorum ama enteresan bir düşünce.

Okuduğum kitapta bu arada şey diyor, açık ilişkiler de kötü olabilir. Normal, normal, bakın normal dedim. İşte toplumumuzla ilgili sıkıntı bu. Çünkü, aynen, siz ne istiyorsanız odur. Normal falan. Aynen, açık ilişkiler de kötü olabilir. Normal değil işte, monogami ilişkileri de kötü olabilir.

Günümüzde açık ilişki deyince çoğu insan şey diyor, iki kişi var, öbürü sırf öbürü ondan ayrılmasın diye açık ilişkiyi kabul ediyor diyor. Sanki aslında herkes yani böyle bir şift kişilikli ilişki istiyor ama açık ilişkiye giren herkes zorla yapıyor gibi. Ve şey düşüncesi de var, erkekler işte daha çok açık ilişki ister çünkü onlar duygusuz oldukları için. Kadınlar da istemez çünkü onlar daha duygusal şeyler yaşamak ister diye ama buna da yani bu da biraz

erkek bakış açısı, yaklaşımı değil mi yani? Hani herkes aynı bakış açısına sahip değil. Ve bazen insanlar daha duygusal şeyler yaşamak için de açık ilişki isteyebiliyorlar ya da böyle birkaç kişiyle duygusal ve romantik bir şeyler yaşayabilmek için. Ve tabii ki bunu dengelerini tutturmak, karşı tarafla konuşmak kolay olan bir şey değil. Ve tabii ki bunun en zor kısmı herhalde çoğumuz için kıskançlık olur yani.

Ama bu da düşününce garip. Sonuçta sevdiğiniz birinin mutlu olmasını istiyorsanız ve başkalarıyla da mutlu olacaksa, sizle de mutlu olabilecekken neden mutlu olmasın? Ya da yani biriyle beraber olduğumuzda şey diye düşünüyoruz ya, bazen işte hep böyle olmalıydı, bu ilişki çok iyi, işte aradığım şey buydu diyoruz ama büyük ihtimalle hani bilmiyorum, dünya bayağı kalabalık yani ve diyelim dil sıkıntımız var. Türkiye'de 80 milyon kişi var. Büyük ihtimalle çok iyi ilişki yaşayabileceğiniz en azından 500 kişi falan vardır hani.

O 500'üyle de mükemmel yaşayın demiyorum da. Ayrı ayrı yaşa... Ya belki biriyle tanışmış olsanız yani, onu demeye çalışıyorum. Ve belki 500 kişiyle evlenip ölseniz, aynı anda değil, dediğim... 500 kişiyle farklı farklı paralel evrenlerde tanışıp yaşasanız belki çok mutlu olacaksınız. Ama siz bir kişiyle tanıştıktan sonra o kişinin çok iyi olduğunu düşünüyorsunuz. Demeye çalıştığım şey anlaşıldı mı bilmiyorum. Ne demeye çalışıyordum şu an ona da emin değilim. Bir şeyler diyordum, bir yere geliyordum. Ha, aynen.

Hatırladım düşüncelerimi. Bir ara sahip olduğum ama sonra unuttum ve şu an... Ha, aynen. Diyelim siz biriyle berabersiniz ve ikinizin iyi bir ilişkisi var. Ama belki biri başkasıyla daha mutlu olabilir, değil mi? Evet. Belki de olamaz.

Burada demeye çalıştığım şey, aynen biri zaten sizden ayrılıp mutlu olacaksa... ...sizle beraberken de belki mutlu olabiliyor ise... Çünkü bazen insanlar ayrıldıktan sonra... ...ilişkileri hiçbir zaman olmamış, yokmuş gibi böyle kendilerini kapıyorlar ya...

aynen konuşma şeyim şey oldu ama aynen kıskançlık üstünden birinin mutluluğunu istiyorsak ve bizle beraber aynı anda başkalarıyla açık ilişki yaşarken mutlu olabilecekse bu arada ben de tekrar hiç açık ilişki yaşamadığımı söylüyorum hani buna neden bu kadar karşı çıkıyoruz bu soru gerçekten mantıklı bir soru bence bu kıskançlık sorusu ve şey de olabilir açık ilişki yaşayacağım ya benden daha çok biriyle anlaşabilirse ha aynen buraya gelmeye çalışıyordum galiba aynen

Ama o zaman açık ilişki yaşamıyorsunuz ve sonra tanıştığınız herkes size sevgilinizden daha iyi olabilirmiş gibi de gelebiliyor. Çünkü hiçbir zaman öyle bir şey yaşayamayacağınızı bildiğiniz için kafanızda bazen insanları böyle biriyle tanışıp, ''Bu çok iyi olabilir.'' diyebiliyorsunuz. Ki bu açık ilişki yaşarken de olabilir. Biriyle tanışırsınız ve ''Sevgilimden daha iyi olabilir mi bu kişi?'' diye düşünebilirsiniz ama belki olamaz. Ve belki de açık ilişki yaşamak bunu görmek için iyi bir şeydir. Sonra çünkü tekrar monogamiye dönersin. Hayır. Sonra şey yaparsınız.

Aynen, bunlar hep kitabın bana düşündürdüğü sorular yani. Ama tabii ki kimsenin hiçbir şeyi deneme... Yani bir şeyi deneye de bilirsiniz, denemeye de bilirsiniz. İnsanlar bazen... Aynen, sürekli eksikmiş gibi hissediyoruz ya. Bu kapitalizmin de bir şey mi? Bilmiyorum, her şey kapitalizmin bir şeyi. Zaten sürekli bize bir şey satmaya çalışıyorlar ve bu açık ilişkileri de öyle düşünmenize gerek yok gibi hissediyorum. Hani, acaba öyle mi yapsaydım çok daha mühim olurdu? Şunu yapsaydım daha mı iyi olurdu? Bunu yapsaydım daha mı iyi olurdu?

Aynen yani bu kadar kendimizi yormamıza gerek yok. Kimse bunu yapamayacaksa yani bunu yapamayacaksanız ya da deneyip sonra yapamayabilirsiniz, denemeyip yapabilirsiniz. Yani illa bir şey yapmanıza gerek yok yani. Veya illa sürekli kendinizi bir şey değiştirmeniz gerekiyormuş gibi hissetmenize de gerek yok. O yüzden insan yani her şekilde mutlu olabilir. Tabii ki kötü şekillerde mutlu olmayın. Bunu demek istedim çünkü bazı böyle açık ilişki insanları da işte sanki dünyadaki tüm problemleri açık ilişki çözebilecekmiş gibi konuşuyorlar.

Ama tabii ki tüm problemleri hiçbir şey çözemez. Bazı problemleri bazı şeyler çözebilir, bazı şeylerde bazılarını bazı şekillerde şey yapabilir. O yüzden...

Çünkü (yine) insanız. Ama gerçekten insanlar nasıl arkadaş oluyor? Arkadaşlıklar neden başlıyor, neden bitiyor? Neden kimseyle arkadaş olamayan bir eziksin... Bu bölüm arkadaşlık sanatını ele alırken bölümü kapattığınızda arkadaşlarınıza gidip sıkıca sarılmak isteyebilirsiniz ya da uzaktalarsa onları sevdiğinizi de söylebilirsiniz ya da istemezseniz bütün arkadaşlarınızı değiştiredebilirsiniz.

Bu bölüm Podbee stüdyosundan uzakta Los Angeles'da bir otel odasında kaydedilmiştir. Odanın uğultusunu silmek için yapılan işlemler sırasında bazı sesler doğallığını kaybetmiştir. Geçmiş olsun.



Bölümde Bahsi Geçenler:

Mean Girls

The Banshees of Inisherin

Frances Ha








Tüm bölümler ve daha fazlası için ⁠⁠podbeemedia.com⁠⁠'u ziyaret et!

----- Podbee Sunar -------
Bu podcast reklam içermektedir.

neden arkadaş oluyoruz ve olmalıyız ama olamıyoruz?

Çünkü insanız.

(Bu arada bölümde Anora'ya dair spoiler yok.) 



Bölümde Bahsi Geçenler:

Anora I Love is a hustle.

Past Lives






Tüm bölümler ve daha fazlası için ⁠⁠podbeemedia.com⁠⁠'u ziyaret et!

----- Podbee Sunar -------
Bu podcast reklam içermektedir.

neden aşık oluyoruz? (anora ve past lives)

Vay efendim erkeklere tahammül edemiyorum, vay efendim ben yalnız kalmak istiyorum falan filan. Geçelim bunları Dr. Güleç efendi... Evet arkadaşlar sonunda triplerimi bir kenara bıraktım ve "Ben neden sevgili yapamıyorum?" sorusunun peşine düştüm. Bu bölümde hepsini tüm çıplaklığıyla anlatıyorum...



Tüm bölümler ve daha fazlası için ⁠podbeemedia.com⁠'u ziyaret et!



----- Podbee Sunar -------

Bu podcast reklam içermektedir.

Dr. Gulec Radio

ben neden sevgili yapamıyorum?

Ne bir bar taburesi üstünde babamın öldüğü, ne de Fatih'in İstanbul'u fethettiği yaştayım. Ama sevgili peribacası fakültesi size şunu söyleyebilirim ki -artık ve sonunda- aşka ve ilişkilere bakış açımın tamamen değiştiği bir yaştayım! Bu bölümde size biraz bundan bahsettim. Eskiden nasıldı artık nasıl, aşka, evliliğe bakışım nasıl ve neden değişti ve en önemlisi nasıl birini arıyorum? Dinlemeyi, yorumlamayı, bölümü ilgili kişilerle paylaşmayı unutmayın.



Bu arada söylemiş miydim; I LOVE YOUUUU






Tüm bölümler ve daha fazlası için ⁠⁠⁠podbeemedia.com⁠⁠⁠'u ziyaret et!



----- Podbee Sunar -------


Bu podcast reklam içermektedir.

mutluluğun formülü çok açık: bir sen, bir ben, bir de...

Peri bacası fakültesi helloooğğğ!!!! 2024'ün son bölümünde artık bu first date işini çözüyoruz ve 2025'e bomba gibi giriyoruz. Artık boş beleş insanlarla vakit kaybetmek yok; hak edene vakit ayıracağız, kendimizi hiiiiç boşuna yormayacağız. Bu bölümde first date'te ne yapılır, ne yapılmaz, ne giyilir, ne yenir ne içilir, neler red flag neler green flagtir hepsinden bahsettim. Bence bu bölümü kaçırmayın.



I LOVE YOUUUU!!!!






Tüm bölümler ve daha fazlası için ⁠⁠⁠podbeemedia.com⁠⁠⁠'u ziyaret et!



----- Podbee Sunar -------


Bu podcast reklam içermektedir.

first date rehberi

Selam, ben; Tuba -overshare- Güleç. Eskiden; Tuba -lütfen ağzımı bantlayın- Güleç'tim. Şimdi neyim?: Tuba -yani buna gerek var mıydı? Yoktu ama neyse. Ben de böyleyim.- Güleç.



Bu bölümde oversharing belasından kurtulmak için her şeyi yapıyor ve sonunda oversharing'in ocağına incir ağacı dikiyoruz.








Tüm bölümler ve daha fazlası için ⁠⁠⁠podbeemedia.com⁠⁠⁠'u ziyaret et!



----- Podbee Sunar -------


Bu podcast reklam içermektedir.

lütfen ağzımı bantlayın: oversharing belası

En büyük yalnızlık, birinin seni biraz sevmesi. Sanki sorun biraz olanlarda.






Tüm bölümler ve daha fazlası için ⁠⁠podbeemedia.com⁠⁠'u ziyaret et!

----- Podbee Sunar -------
Bu podcast reklam içermektedir.

Flört Yetmezliği

İhtiyacı Olan Alsın

Selamlar. Bugün baharın da gelişine özel olarak, onu da kutlamak amacıyla hepimizin kanayan yarası, ne onunla ne onunsuz yapabildiğimiz, hayatımızın vazgeçilmez renklerinden ve ızdıraplarından biri olan flörtü konuşmak istiyorum bugün. Çünkü tam zamanı, tam mevsimi, gevşelen gönül yaylarımızın da bize verdiği sinyallerle birlikte çok düşünmeye açık olduğumuz bir dönem diye düşünüyorum. Artık flört... Bilmiyorum ya. Flört sandığımız anlamı mı taşıyor? Romantik bir alan mı? Artık onu bilmiyorum. Sanki artık biraz birine yaklaşma ihtimali olarak... ...ele alınması gereken bir şey haline döndü. Bir şeylerin ortak hayaller olması... ...ortak bir yolda yürüme ihtiyacı... Bunlardan sanki flört sırılı çok oldu. Artık flört bir görülme isteğine döndü. Bir görülme oyununa döndü sanki. İnsan sevilmekten çok anlaşılmak istiyor diye bir söz vardır. Sanırım bunun en çok hissedildiği dönemlerdeyiz, konuflorda olduğu zaman. Bazen sadece görülmek istiyoruz, bazen karşısındaki sadece görülmek istiyor. Belki birini sevme derdinde değiliz. Biri bizi sevme derdinde değil, fark edilme derdinde. Biri sende bir şey var desin derdi. Bazen karşılıklı çekimden çok, kendini yeniden hissettiğin bir alana dönüştü flört. Çünkü biri seni beğendiğinde, birisi sana daha yakından baktığında, birisi seni pozitif bir şekilde kalabalıktan ayırdığı zaman, insan aynada kendine daha az sorgular oluyor. İnsan davranışlarını geldiği yeri, gittiği yeri daha az görür oluyor, daha az bakar oluyor. Flört bazen bir başkasının değil de sanki kendi kendimize aynaya yazdığımız ufak bir not gibi oluyor. Hala buradayım. Hala görülüyorum. Hala birileri beni yakından tanımak istiyor. Birileri bugüne kadar içimde taşıdığım şeyleri yakından görmek istiyor. Hazinemi tanımak istiyor diyoruz. Haftalarca bir yerlere gidecek gibi oluyor, olmuyor. Bir şey istiyorsun, olmuyor. O istiyor, sen istemiyorsun vs. vs. Aşklar hiç başlamıyor. Flört hiç... Neredeyse aşka evrilmiyor. Zaten aşk flörtten geçen bir yol mu? Buna girmek istemiyorum. Bambaşka bir konu olur. Flörtle aşkın birbirinin peşinden geldiğini çok fazla düşünmüyorum. Evrilere ayırabildiğimiz bir şey olduğunu düşünmüyorum. Ama flörtte tutarsak... Bir şeyler başlamadan önce niyetler başlıyor artık. Ve çoğu niyet cesaret gösterilmesi gerektiği zaman, adım atılması gerektiği zaman ortadan yok oluyor. O yüzden artık flört dediğimizde yürüyen şeylerden çok, yürümeyen şeyler... ...ne de sandığımız anlamlardan çok altını doldurduğumuz anlamları konuşmamız gerekiyor. Bazen insanı büyütüyor ama galiba içten içe de birçok yerde bizi eksiltmeye başladı. Her flört yeni bir ilişki arayışı değil, görülme ihtiyacı olabilir diye baktığımdan beri... Klasik lafter ya, içimdeki çocuk... İçimdeki çocuk sevilmek istiyor belki, görülmek istiyor. Biri bize karşılık vermeyince yıkılmıyoruz. Biri bizle aynı dansı sürdürmek istemediğinde yıkılmıyoruz. Belki sadece karşılık alamadığımız için yıkıldığımızı zannediyoruz ama kendi yansımamız, o kişide gördüğümüz yansımamız, hissedilme, anlaşılma, umudumuz kaybolduğu için üzülüyoruz. Yani artık flörtler ne zaman başlıyor? Hiç başlıyor mu? Bitiyor mu? Bilmiyorum. Ama bir noktada en büyük yalnızlıklarımıza vesile olduğunu düşünüyorum. Çünkü bence bu hayattaki en büyük yalnızlıklardan biri, birinin seni biraz sevmesi. Biri seni hiç sevmediğinde mesele çok basit olur. Çünkü ortada bir şey yoktur. Ama biraz sevildiğin zaman, işte en karmaşık boşluk, en karmaşık savaş orada başlıyor. Çünkü bir ilgi vardı, bir mesaj vardı, bir bakış vardı, bir adım vardı. Ve sen o ilgiden bir koza kuruyorsun kendine, bir koza inşa ediyorsun. Kendine farklı bakıyorsun. Sabah kendini daha az sorguluyorsun. Sırsındaki yükleri biraz hafifletiyorsun. Ama o sevgiler birbirine yetişmiyor. O hayaller, o ihtiyacını alma süreçleri birbirine yetişmiyor ve yarım kalıyor. Ve yarım her şey netlikle olmayan şeylerden daha yıpratıcı. Yarım bir sevgi bazen delilmekten bile daha yıpratıcı. Yarım bir flört hiç flörtten daha yıpratıcı. Net bir sonu yok çünkü. Net başlamayan bir şeyin, var ya da yok olan bir şeyin hiçbir zaman net bir sonu olmuyor. Kişi geri de dönebilir, geri dönüyor gibi gelebilir. Hareketlere anlam yüklemeye çok açık olur. O danstan çıkmak senin sorumluluğun olur. İki kişi diye başladığın yolda, iki kişi diye başladığın oyunda tek başına kalıyorsun. İz bırakmadan gitmiyor çünkü hiçbir zaman tam olarak gitmiyor. O yüzden bence ya nesil olarak ya zaman olarak bir şeylere başlamanın ve bitirmenin aslında ne kadar rahatlatıcı bir şey olduğunun, nasıl güzel bir şey olduğunun biz farkına varamıyoruz. Çünkü her şey yarım, her şey biraz. Her şey bir tadına bakayım. Her şey bir kapıyı açayım bakayım orada ne var. Ve bu insanı çok yoruyor. Dönüp baktığımda yaşanıp olmamış şeylerden çok ya da bir yere varamamış şeylerden çok... Hep birazlardan yorulduğumu görüyorum. Biraz flörtlerden. Ne yansı tutabiliyorsun, ne bağ kurabiliyorsun. Sanki içindeki sandalyeye biri oturacak gibi bekliyorsun. Ama o hep başka bir yere gidiyor. Başka bir yere oturuyor. Birinin seni biraz sevmesi, aslında seni gerçekten görmemesi demek. Sen zannetmişsindir demek. O yüzden fark edilmemekten, durup geçilmesinden daha ızdıraflı bir şey. Bu yüzden hayatımın bence en doğru tespitlerinden ve en doğru cümlelerinden biri bu. En büyük yalnızlık birinin seni biraz sevmesi, birinin seninle biraz flört etmesi, birinin seninle biraz orada olması. Bu hiçbir yere varmayan şeyler, olacak gibi olan şeyler... Neydi o? Olup olmaması problem değil de, olacakmış gibi olmuşsun bari. Benim için Freud buna döndü artık. Olacakmış gibi olan ve olmayan şeyler silsilesi. Çünkü yarımaller hayal kurmamızı engellemiyor. Her ne kadar biz kendimizi kontrol altına aldığımızı zannetsek, alamıyoruz. Tam tersi. Seni sürekli içinde tutuyor. Ya bir şey olacak galiba beklentisiyle yaşıyoruz. Ama hiçbir zaman olmuyor. Mesela soruyor, ne oldu diyor, sana karşılık mı vermedi, flört gitmedi mi? Hayır, hiç sevmedi değil. Ama çok da sevmedi ya. İşte biraz... Bu biraz lanetinden, her alanda çıkmak istediğim gibi, flört alanında sanırım en çok burada çıkmak istiyorum. Peki neden yürümüyor bu flörtler? Neden bunlar gitmiyor? Neden kocaman insanlar, hayatta birçok şeyi başaran, birçok şeyi çözen biz insanlar bunu çözemiyoruz? Neden evde pozitron çarpıştırıyor gibi bakıyoruz bu olaya? Niye bu kadar zor? Belki klasik, flört etmek istiyor ama bağlanmak istemiyor. Görülmek istiyor ama gerçekten bakmak istemiyor. Yalnızlığını başkasıyla paylaşmak istiyor ama işte başkasının yalnızlığını taşımak istemiyor. Sanki bundan olmuyor, buna döndü bu sanki. Hani bir şeyler bir yere varmasın diye değil. Zaten kimse o gayeyle çıkmıyor. Biraz bunun içinde durayım gideyim diye çıkmıyor. O anlık hoşlanmayı yaşıyorsun. Ve öyle hissetmek bile bir lütuf olduğu için, o anlık hoşuna gittiği için yapıyorsun, bu yola giriyorsun. Ama devam etmiyor. Çünkü bunu da göz ardı edemeyiz. Artık bir şeyleri hissetmek yirmi yaşlarındaki gibi kolay değil. Birilerinden hoşlanmak yirmilerindeki kadar kolay olmuyor. Yirmilerimizdeki arkadaşlar da şimdi diyebilir ki... ''Ezgiciğim kolay mı sence yirmilerde?'' Vallahi olmayabilir. Benim yirmilerde kolaydı. Zaman geçtikçe, yani burada önemli olan şey sayılardan çıkmak gerekirse, zaman geçtikçe bağı kurmak, bir şeyi beğenmek, eskisinden daha zor oluyor. O yüzden o anı koşturabilmek bile bir lütuf gibi geldiği için, o an bir şekilde takdir ettiğimiz ama neden takdir ettiğimizi bilmediğimiz, ufak da bir hayranlık duyduğumuz birisi tarafından görülmek, bakılmak ve yalnızlığımızda o insanla birlikte bir pencere açmak çok hoşumuza gittiği için, belki de bodoslama dalıyoruz ve sonunu düşünmüyoruz. Bu yüzden de gitmiyor. Sadece kendi penceremizi açmak istiyoruz. Kendi yalnızlığımızda bir pencere açmak istiyoruz. Ve bunun kapısı olduğumuzu zannediyoruz. Karşıda da bu hissi uyandırdığımızı zannediyoruz ama her zaman... İşte böyle olmuyor. Geçip giden bir rüzgar gibi oluyor bazen. Oturmak istemiyor insanlar, kalmak istemiyor. Kendine, senin üstünden bakmak istemiyor. Bazen de yürümüyor. Çünkü çoğu zaman samimi değil. Bu aslında bize geçiyor ama sen kafanda kurumuşsun kızım olmak istemediğimiz için insanların açık olmadığını, hazır olmadığını dile getiremiyoruz ya da bununla başlamıyoruz. Bize en çok da bizimle ilgilenmiş gibi yapanların ortasında kalmak, buralarda yarım kalmak yalnızlaştırdığı için birinin biraz sevmesi, bir süre tutması, sonra onunla yok olması, sonra birinin daha biraz tutması, yok olması, Yalnızlığımıza pencere açalım derken, daha da dibine dibine, kurtusuna batıyoruz. Yanımızda biri varmış gibi hissediyoruz ama aslında tek başına yürüyoruz. Tek başına yürümek kötü bir şey değil. Gerçekten tek başına yürürsen... Ama bir şeyleri zannederek, bir şeyleri varsanarak, bir şeylerin birazını yüklenerek yürümek, tek başına yürümek olmuyor. Biri varmış gibi zannetmek oluyor. Bu beni gerçekten yoruyor. Bir şeylerin eksik kalması, senin tamam sanman, beklentiler, umutlar olması, bir şeylerin yalnızlıkların, kırıklıkların, kokuların taşıması... Bunlar gerçekten beni çok yoruyor. Hiç kimse bana olduğu gibi gelmiyor. Hiç kimse bana sıfırdan gelmiyor. Herkes hesaplaşamadığı bir şeyi benim üstüme getiriyor. Ya da ben birinin üstüne götürüyorum. Artık olması mucize bir şey haline geldi Flört. Sürmesi mucize bir şey haline geldi. Bu kadar yapılması istenip, yapılamayan, bu kadar bizi büyüteceğini zannettiğimiz ama bizi eksilten, çok nadir şey var ya, bu kadar umut yüklenip, bu kadar inanç yüklenip, bu seferinde farklı olacak deyip de bu kadar aynı olan, bilmiyorum Flört kadar bir şey vardır herhalde, yarın başlıyorum sözü, bir de Flört bu kadar olacak gibi olup da olmaya. Zaten sosyal medya flörtlerine hiç girmiyorum. Ya da sosyal medyadaki işte bana üç gün yazdı, sonra kayboldu, oradan bir şey attı, her koyduğumu izliyor falan bunlara girmiyorum. Çünkü bunları gerçekten flört olarak almaya başlarsak bu skor çok çirkin bir yerlere gidecek ve bunu yaşamak istemiyorum. Bunu düşünmek bile istemiyorum. Ben artık bir şeylerin sadece ihtiyaç olarak yer almasında, ucu açık bırakılmasında, hiçbir zaman kapanma işinde, başlamasıyla bitmesi arasındaki bu uçurumda, kalabalık yalnızlığa dönüşmesinden hiç hoşnut değilim. Beğenilmek isteğinin görülmek isteğinin karşı tarafta bu kadar hasar bırakmasından hiç mutlu değilim, hiç hoşnut değilim. Hayal kurmanın bu kadar zararlı bir şey gibi görünecek olmasından hoşnut değilim. Sanki hayatta taşıyacağım çok fazla yük yokmuşçasına bir de flört yorgunluğunu taşımaktan hiç hoşnut değilim. Bazen kendimizi kapattığımız dönemler oluyor. Ben işte karşı cinste mesafeli olacağım. Ben flörtü bıraktım. Hani bu benim meşhur lafımdır. Ben flörtü bıraktım. Hani şekeri bıraktım, ekmeği bıraktım. Flörtü bıraktım. Flört free yaşıyorum. Hani flört geçirmez yaşıyorum. Bu şakaları dönem dönem yaptım. Ben flörtü bıraktım ya dediğim. Ama bunların çözümünün de bağ kurmayı bırakmak ya da göz temasından kaçınmak olduğunu düşünmüyorum. Bu da bana çok çocukça, çok gerçekliği yansıtmayan şeylermiş gibi geliyor sona. Tabii ki bağ kurmaktan vazgeçemeyiz. İnsanız, sosyal canlılarız. Bilin de kendimizi görmeye ihtiyacımız var. Bu lanet girdaptan tabii ki çıkamayız. Ama sanırım artık toplamak gerekirse çok dağılmadan. Gerçekten flört ihtiyacında mıyız? Karşısı gerçekten flört ihtiyacında mı? En başta bunu bir netleştirmek gerekiyor. Ya da sözsüz bir sözleşme gibi. Bunu birkaç kere yaptım. Çok iyi bir fikir gibi geliyordu bana. Marazlarını söylemek. Neyden rahatsız olduğunu söylemek. Nereye gitmesini istemediğini söylemek. Ama ondan sonra baktım ki bunu söylemediğimde daha az oraya gidiyordu. Öncesinde konuşulmuş, şartlanmış çizgilerin... ...bir şeylere zarar verip vermediğine de artık emin olmuyorum. O yüzden karşına al, dürüstçe konuş. ''Hey, sen bunun içinde misin?'' ''Sen benimle aynı şeyleri mi istiyorsun?'' Demenin çok büyülü bir şey olduğu düşünüyor da... Hayır, kimse tabii ki gelip seninle ilgilenirken veya senden alacağı bir şey varken... ''Yok ya, ben hiç seninle aynı noktada değilim. Bir bakıp çıkacağım.'' diyecek hali yok ya. Yani bu tarz gerçekliğe uygulanamayan örneklerin, inançların da ben çok çaresizce benimsenmesinden yana değilim. Uygulanamayan şeylere çok bel bağlamamak gerekir. Birinizi karşısınıza alın ve işte yaralarınızı anlatın. Bu ilişkiden beklentinizi anlatın. İki adım öndesinizdir. Hayır, hiç öyle bir şey yok. Herkes kendi iki adımına baktığı için böyle bir şey yok. O yüzden biz havayı koklamak zorundayız. Flörtün gerçekten flört olup olmadığını anlamak için maalesef bezmemek ve yarım kalmış yorgunluklar yaşamamak için havayı koklamak zorundayız. Karşımdaki görülmek mi istiyor? Bu bir tek karşının suçuymuş, karşının ihtiyacıymış gibi görülmesin. Biz de birçok şey ilgimizi kısa bir sürede kaybedebiliyoruz. Görülmek mi istiyorum? Kendimi daha fazla sorgulamak istiyorum. Bir yalnızlığımı, hoşuma giden, beraber güldüğüm ve bir şeyler yapabileceğimi düşündüğüm birinin birazcık olmasını mı koymak istiyorum? Ya da birine hafif yaslanası mı var? Ya da birinin bana yaslanası mı var? Artık bunları koklamak zorundayız. Çünkü yorgunuz. İnsanları bunun için de yargılayamayız. Bence sevilme ihtiyacıyla, sevme ihtiyacıyla gerçekten birinde bir şey görmenin çok kolay ayrıştırılabildiği bir nokta olduğunu zannetmiyorum. Çok ciddi bir bilinç gerekiyor. O yüzden de flörtler olmuyor. Çünkü daha önce de dediğim gibi, hep çok iyi süren ilişkilerime bakıyorum. Ya da bir yere varmış, bir yere kadar yürümüş şeylere bakıyorum. Ne noktası flörttü, ne noktasında birbirimizi bekledik, ne noktasında birbirimizi anladık hiç hatırlamıyorum. Aşama aşama hatırladığım hiçbir şeyden bana hayır geldiğini hatırlamıyorum. Çünkü o kadar organiktir, o kadar hayatın içindedir ve o kadar nefes kadar kolaydır ki, onu flört, tanışma, bekleme, ben ona iki yaptım, o bana beş yaptı gibi hatırlamıyor oluyoruz. Organik şeyler zaten kendini evre evre, dönem dönem göstermiyor. Birisi ya zaten flört diyebilmek, onun olmadığını gösteriyor sanki. Ben de işte biriyle flört ediyorum. Bizde işte flört var sanki. Ya da hiç flörtüm kalmadı, eksi üç tane flörtüm kaldı falan. Yani bunlar ya zaten olmayışın habercisi... Belki de flörtün kendisi olmayışın habercisi. Buralarda ne yapabiliriz? Havayı koklayabiliriz evet ama... Lütfen kendimizi biraz sevmelerden, biraz olmalardan, biraz görmelerden, olacak gibi olmalardan ve onların getirdiği yorgunluklardan, belirsizliklerden koruyalım. Ve mümkün olduğunca insanları da bunların içine atmayalım. Lütfen insanları bulmak istediğimiz gibi bırakın. Siz de lütfen karşıdaki insanlar bizleri bulmak istediğiniz gibi bırakın. Olsun, olmasın. Başlasın, bitsin. Bir sonu olsun, başı olsun. Ama birazı olmasın. Çünkü bizleri flört, flört etme çabaları... Bunlar yormuyor. Yanlış nedenler yoruyor. Görmediğimiz sebepler yoruyor. Sonuçlara flört, iletişim, ilgi gibi görünse de nedenler gerçekten sandığımız nedenler olmayabiliyor. En büyük yalnızlıklar, biraz olan şeylerle başlıyor. O yüzden umarım kendimizi bunlardan kurtarabiliriz. Umarım bunların kokusunu almayı öğrenebiliriz. Ve hayattaki en doğal şeylerin, en bir yere varan şeylerin de böyle dönem dönem, evre evre görülemediğini anlayabiliriz. Bunları kabul edebiliriz. Görülmeye mi ihtiyacın var? Çok doğal. Ama bunu bil de gir. Biriniz sende bir şey görmesine ihtiyacın mı var? Bunu bil de gir. Karşıdan bunu mu seziyorsun? Bunu bil de gir. Aynı yöne bakıyor olmanız aynı şeyi gördüğünüzü göstermiyor. Bunu bil de gir. O yüzden flört dendiğinde artık daha çok flört etmek değil de flört edememek neden konuşuluyor? Neden olmayışlar konuşuluyor? Bunu fark et de gir. Çünkü tabii ki bağları koparamayız. Flörtten vazgeçemeyiz. Bir şeylere bir şey hissetmekten vazgeçemeyiz. Yalnızlığımızla pencere açmaktan vazgeçemeyiz. Ama bunları bilip girmeli. Alabileceğimiz hasarları, verebileceğimiz hasarları bilip girmeli. Birazcık şeylerden kaçınalım. Birazcık olan yerlerden de kaçınalım. Umarım omzuna dokunabilmişimdir, sana sarılabilmişimdir. Belki birkaç kere daha konuşulabilecek bir konu çünkü dönem dönem, sene sene çok farklı. Ama umarım biraz olsun kafandaki o ''Evet ya, yürüme işler bunlardan, kırgınlıklar bunlardan, olma işler belki de bunlardan'' dediğimiz yerleri beraber aşabilmişizdir. Bazen bir şey hissetmek bile birilerinin bir şeye başlamasına ve bizim bir şeye başlamamıza neden oluyor. Çünkü maalesef hissetmenin bile çok zor olduğu bir hayatta yaşıyoruz. Çok sarıldım, çok öptüm. İhtiyacı olan olsun.

Selamlar. Bugün baharın da gelişine özel olarak, onu da kutlamak amacıyla hepimizin kanayan yarası, ne onunla ne onunsuz yapabildiğimiz, hayatımızın vazgeçilmez renklerinden ve ızdıraplarından biri olan flörtü konuşmak istiyorum bugün. Çünkü tam zamanı, tam mevsimi, gevşelen gönül yaylarımızın da bize verdiği sinyallerle birlikte çok düşünmeye açık olduğumuz bir dönem diye düşünüyorum.

Artık flört... Bilmiyorum ya. Flört sandığımız anlamı mı taşıyor? Romantik bir alan mı? Artık onu bilmiyorum. Sanki artık biraz birine yaklaşma ihtimali olarak... ...ele alınması gereken bir şey haline döndü. Bir şeylerin ortak hayaller olması... ...ortak bir yolda yürüme ihtiyacı... Bunlardan sanki flört sırılı çok oldu. Artık flört bir görülme isteğine döndü. Bir görülme oyununa döndü sanki.

İnsan sevilmekten çok anlaşılmak istiyor diye bir söz vardır. Sanırım bunun en çok hissedildiği dönemlerdeyiz, konuflorda olduğu zaman. Bazen sadece görülmek istiyoruz, bazen karşısındaki sadece görülmek istiyor. Belki birini sevme derdinde değiliz. Biri bizi sevme derdinde değil, fark edilme derdinde.

Biri sende bir şey var desin derdi. Bazen karşılıklı çekimden çok, kendini yeniden hissettiğin bir alana dönüştü flört. Çünkü biri seni beğendiğinde, birisi sana daha yakından baktığında, birisi seni pozitif bir şekilde kalabalıktan ayırdığı zaman, insan aynada kendine daha az sorgular oluyor. İnsan davranışlarını geldiği yeri, gittiği yeri daha az görür oluyor, daha az bakar oluyor.

Flört bazen bir başkasının değil de sanki kendi kendimize aynaya yazdığımız ufak bir not gibi oluyor. Hala buradayım. Hala görülüyorum. Hala birileri beni yakından tanımak istiyor. Birileri bugüne kadar içimde taşıdığım şeyleri yakından görmek istiyor. Hazinemi tanımak istiyor diyoruz.

Haftalarca bir yerlere gidecek gibi oluyor, olmuyor. Bir şey istiyorsun, olmuyor. O istiyor, sen istemiyorsun vs. vs. Aşklar hiç başlamıyor. Flört hiç... Neredeyse aşka evrilmiyor. Zaten aşk flörtten geçen bir yol mu? Buna girmek istemiyorum. Bambaşka bir konu olur. Flörtle aşkın birbirinin peşinden geldiğini çok fazla düşünmüyorum. Evrilere ayırabildiğimiz bir şey olduğunu düşünmüyorum. Ama flörtte tutarsak... Bir şeyler başlamadan önce niyetler başlıyor artık.

Ve çoğu niyet cesaret gösterilmesi gerektiği zaman, adım atılması gerektiği zaman ortadan yok oluyor. O yüzden artık flört dediğimizde yürüyen şeylerden çok, yürümeyen şeyler... ...ne de sandığımız anlamlardan çok altını doldurduğumuz anlamları konuşmamız gerekiyor. Bazen insanı büyütüyor ama galiba içten içe de birçok yerde bizi eksiltmeye başladı.

Her flört yeni bir ilişki arayışı değil, görülme ihtiyacı olabilir diye baktığımdan beri... Klasik lafter ya, içimdeki çocuk... İçimdeki çocuk sevilmek istiyor belki, görülmek istiyor.

Biri bize karşılık vermeyince yıkılmıyoruz. Biri bizle aynı dansı sürdürmek istemediğinde yıkılmıyoruz. Belki sadece karşılık alamadığımız için yıkıldığımızı zannediyoruz ama kendi yansımamız, o kişide gördüğümüz yansımamız, hissedilme, anlaşılma, umudumuz kaybolduğu için üzülüyoruz.

Yani artık flörtler ne zaman başlıyor? Hiç başlıyor mu? Bitiyor mu? Bilmiyorum. Ama bir noktada en büyük yalnızlıklarımıza vesile olduğunu düşünüyorum. Çünkü bence bu hayattaki en büyük yalnızlıklardan biri, birinin seni biraz sevmesi.

Biri seni hiç sevmediğinde mesele çok basit olur. Çünkü ortada bir şey yoktur. Ama biraz sevildiğin zaman, işte en karmaşık boşluk, en karmaşık savaş orada başlıyor. Çünkü bir ilgi vardı, bir mesaj vardı, bir bakış vardı, bir adım vardı. Ve sen o ilgiden bir koza kuruyorsun kendine, bir koza inşa ediyorsun. Kendine farklı bakıyorsun. Sabah kendini daha az sorguluyorsun. Sırsındaki yükleri biraz hafifletiyorsun.

Ama o sevgiler birbirine yetişmiyor. O hayaller, o ihtiyacını alma süreçleri birbirine yetişmiyor ve yarım kalıyor. Ve yarım her şey netlikle olmayan şeylerden daha yıpratıcı. Yarım bir sevgi bazen delilmekten bile daha yıpratıcı. Yarım bir flört hiç flörtten daha yıpratıcı. Net bir sonu yok çünkü. Net başlamayan bir şeyin, var ya da yok olan bir şeyin hiçbir zaman net bir sonu olmuyor.

Kişi geri de dönebilir, geri dönüyor gibi gelebilir. Hareketlere anlam yüklemeye çok açık olur. O danstan çıkmak senin sorumluluğun olur. İki kişi diye başladığın yolda, iki kişi diye başladığın oyunda tek başına kalıyorsun. İz bırakmadan gitmiyor çünkü hiçbir zaman tam olarak gitmiyor.

O yüzden bence ya nesil olarak ya zaman olarak bir şeylere başlamanın ve bitirmenin aslında ne kadar rahatlatıcı bir şey olduğunun, nasıl güzel bir şey olduğunun biz farkına varamıyoruz. Çünkü her şey yarım, her şey biraz. Her şey bir tadına bakayım. Her şey bir kapıyı açayım bakayım orada ne var.

Ve bu insanı çok yoruyor. Dönüp baktığımda yaşanıp olmamış şeylerden çok ya da bir yere varamamış şeylerden çok... Hep birazlardan yorulduğumu görüyorum. Biraz flörtlerden. Ne yansı tutabiliyorsun, ne bağ kurabiliyorsun. Sanki içindeki sandalyeye biri oturacak gibi bekliyorsun. Ama o hep başka bir yere gidiyor. Başka bir yere oturuyor. Birinin seni biraz sevmesi, aslında seni gerçekten görmemesi demek.

Sen zannetmişsindir demek. O yüzden fark edilmemekten, durup geçilmesinden daha ızdıraflı bir şey. Bu yüzden hayatımın bence en doğru tespitlerinden ve en doğru cümlelerinden biri bu. En büyük yalnızlık birinin seni biraz sevmesi, birinin seninle biraz flört etmesi, birinin seninle biraz orada olması.

Bu hiçbir yere varmayan şeyler, olacak gibi olan şeyler... Neydi o? Olup olmaması problem değil de, olacakmış gibi olmuşsun bari. Benim için Freud buna döndü artık. Olacakmış gibi olan ve olmayan şeyler silsilesi. Çünkü yarımaller hayal kurmamızı engellemiyor. Her ne kadar biz kendimizi kontrol altına aldığımızı zannetsek, alamıyoruz. Tam tersi. Seni sürekli içinde tutuyor. Ya bir şey olacak galiba beklentisiyle yaşıyoruz. Ama hiçbir zaman olmuyor.

Mesela soruyor, ne oldu diyor, sana karşılık mı vermedi, flört gitmedi mi? Hayır, hiç sevmedi değil. Ama çok da sevmedi ya. İşte biraz... Bu biraz lanetinden, her alanda çıkmak istediğim gibi, flört alanında sanırım en çok burada çıkmak istiyorum. Peki neden yürümüyor bu flörtler? Neden bunlar gitmiyor? Neden kocaman insanlar, hayatta birçok şeyi başaran, birçok şeyi çözen biz insanlar bunu çözemiyoruz?

Neden evde pozitron çarpıştırıyor gibi bakıyoruz bu olaya? Niye bu kadar zor? Belki klasik, flört etmek istiyor ama bağlanmak istemiyor. Görülmek istiyor ama gerçekten bakmak istemiyor. Yalnızlığını başkasıyla paylaşmak istiyor ama işte başkasının yalnızlığını taşımak istemiyor. Sanki bundan olmuyor, buna döndü bu sanki.

Hani bir şeyler bir yere varmasın diye değil. Zaten kimse o gayeyle çıkmıyor. Biraz bunun içinde durayım gideyim diye çıkmıyor. O anlık hoşlanmayı yaşıyorsun. Ve öyle hissetmek bile bir lütuf olduğu için, o anlık hoşuna gittiği için yapıyorsun, bu yola giriyorsun. Ama devam etmiyor. Çünkü bunu da göz ardı edemeyiz. Artık bir şeyleri hissetmek yirmi yaşlarındaki gibi kolay değil. Birilerinden hoşlanmak yirmilerindeki kadar kolay olmuyor. Yirmilerimizdeki arkadaşlar da şimdi diyebilir ki... ''Ezgiciğim kolay mı sence yirmilerde?'' Vallahi olmayabilir. Benim yirmilerde kolaydı.

Zaman geçtikçe, yani burada önemli olan şey sayılardan çıkmak gerekirse, zaman geçtikçe bağı kurmak, bir şeyi beğenmek, eskisinden daha zor oluyor. O yüzden o anı koşturabilmek bile bir lütuf gibi geldiği için, o an bir şekilde takdir ettiğimiz ama neden takdir ettiğimizi bilmediğimiz, ufak da bir hayranlık duyduğumuz birisi tarafından görülmek, bakılmak ve yalnızlığımızda o insanla birlikte bir pencere açmak çok hoşumuza gittiği için, belki de bodoslama dalıyoruz ve sonunu düşünmüyoruz. Bu yüzden de gitmiyor.

Sadece kendi penceremizi açmak istiyoruz. Kendi yalnızlığımızda bir pencere açmak istiyoruz. Ve bunun kapısı olduğumuzu zannediyoruz. Karşıda da bu hissi uyandırdığımızı zannediyoruz ama her zaman... İşte böyle olmuyor. Geçip giden bir rüzgar gibi oluyor bazen. Oturmak istemiyor insanlar, kalmak istemiyor. Kendine, senin üstünden bakmak istemiyor.

Bazen de yürümüyor. Çünkü çoğu zaman samimi değil. Bu aslında bize geçiyor ama sen kafanda kurumuşsun kızım olmak istemediğimiz için insanların açık olmadığını, hazır olmadığını dile getiremiyoruz ya da bununla başlamıyoruz. Bize en çok da bizimle ilgilenmiş gibi yapanların ortasında kalmak, buralarda yarım kalmak yalnızlaştırdığı için birinin biraz sevmesi, bir süre tutması, sonra onunla yok olması, sonra birinin daha biraz tutması, yok olması,

Yalnızlığımıza pencere açalım derken, daha da dibine dibine, kurtusuna batıyoruz. Yanımızda biri varmış gibi hissediyoruz ama aslında tek başına yürüyoruz. Tek başına yürümek kötü bir şey değil. Gerçekten tek başına yürürsen... Ama bir şeyleri zannederek, bir şeyleri varsanarak, bir şeylerin birazını yüklenerek yürümek, tek başına yürümek olmuyor. Biri varmış gibi zannetmek oluyor.

Bu beni gerçekten yoruyor. Bir şeylerin eksik kalması, senin tamam sanman, beklentiler, umutlar olması, bir şeylerin yalnızlıkların, kırıklıkların, kokuların taşıması... Bunlar gerçekten beni çok yoruyor. Hiç kimse bana olduğu gibi gelmiyor. Hiç kimse bana sıfırdan gelmiyor. Herkes hesaplaşamadığı bir şeyi benim üstüme getiriyor. Ya da ben birinin üstüne götürüyorum.

Artık olması mucize bir şey haline geldi Flört. Sürmesi mucize bir şey haline geldi. Bu kadar yapılması istenip, yapılamayan, bu kadar bizi büyüteceğini zannettiğimiz ama bizi eksilten, çok nadir şey var ya, bu kadar umut yüklenip, bu kadar inanç yüklenip, bu seferinde farklı olacak deyip de bu kadar aynı olan, bilmiyorum Flört kadar bir şey vardır herhalde, yarın başlıyorum sözü, bir de Flört bu kadar olacak gibi olup da olmaya.

Zaten sosyal medya flörtlerine hiç girmiyorum. Ya da sosyal medyadaki işte bana üç gün yazdı, sonra kayboldu, oradan bir şey attı, her koyduğumu izliyor falan bunlara girmiyorum. Çünkü bunları gerçekten flört olarak almaya başlarsak bu skor çok çirkin bir yerlere gidecek ve bunu yaşamak istemiyorum. Bunu düşünmek bile istemiyorum.

Ben artık bir şeylerin sadece ihtiyaç olarak yer almasında, ucu açık bırakılmasında, hiçbir zaman kapanma işinde, başlamasıyla bitmesi arasındaki bu uçurumda, kalabalık yalnızlığa dönüşmesinden hiç hoşnut değilim. Beğenilmek isteğinin görülmek isteğinin karşı tarafta bu kadar hasar bırakmasından hiç mutlu değilim, hiç hoşnut değilim.

Hayal kurmanın bu kadar zararlı bir şey gibi görünecek olmasından hoşnut değilim. Sanki hayatta taşıyacağım çok fazla yük yokmuşçasına bir de flört yorgunluğunu taşımaktan hiç hoşnut değilim.

Bazen kendimizi kapattığımız dönemler oluyor. Ben işte karşı cinste mesafeli olacağım. Ben flörtü bıraktım. Hani bu benim meşhur lafımdır. Ben flörtü bıraktım. Hani şekeri bıraktım, ekmeği bıraktım. Flörtü bıraktım. Flört free yaşıyorum. Hani flört geçirmez yaşıyorum. Bu şakaları dönem dönem yaptım. Ben flörtü bıraktım ya dediğim. Ama bunların çözümünün de bağ kurmayı bırakmak ya da göz temasından kaçınmak olduğunu düşünmüyorum. Bu da bana çok çocukça, çok gerçekliği yansıtmayan şeylermiş gibi geliyor sona. Tabii ki bağ kurmaktan vazgeçemeyiz. İnsanız, sosyal canlılarız. Bilin de kendimizi görmeye ihtiyacımız var. Bu lanet girdaptan tabii ki çıkamayız. Ama sanırım artık toplamak gerekirse çok dağılmadan.

Gerçekten flört ihtiyacında mıyız? Karşısı gerçekten flört ihtiyacında mı? En başta bunu bir netleştirmek gerekiyor. Ya da sözsüz bir sözleşme gibi. Bunu birkaç kere yaptım. Çok iyi bir fikir gibi geliyordu bana. Marazlarını söylemek. Neyden rahatsız olduğunu söylemek. Nereye gitmesini istemediğini söylemek. Ama ondan sonra baktım ki bunu söylemediğimde daha az oraya gidiyordu.

Öncesinde konuşulmuş, şartlanmış çizgilerin... ...bir şeylere zarar verip vermediğine de artık emin olmuyorum. O yüzden karşına al, dürüstçe konuş. ''Hey, sen bunun içinde misin?'' ''Sen benimle aynı şeyleri mi istiyorsun?'' Demenin çok büyülü bir şey olduğu düşünüyor da... Hayır, kimse tabii ki gelip seninle ilgilenirken veya senden alacağı bir şey varken... ''Yok ya, ben hiç seninle aynı noktada değilim. Bir bakıp çıkacağım.'' diyecek hali yok ya.

Yani bu tarz gerçekliğe uygulanamayan örneklerin, inançların da ben çok çaresizce benimsenmesinden yana değilim. Uygulanamayan şeylere çok bel bağlamamak gerekir.

Birinizi karşısınıza alın ve işte yaralarınızı anlatın. Bu ilişkiden beklentinizi anlatın. İki adım öndesinizdir. Hayır, hiç öyle bir şey yok. Herkes kendi iki adımına baktığı için böyle bir şey yok. O yüzden biz havayı koklamak zorundayız. Flörtün gerçekten flört olup olmadığını anlamak için maalesef bezmemek ve yarım kalmış yorgunluklar yaşamamak için havayı koklamak zorundayız.

Karşımdaki görülmek mi istiyor? Bu bir tek karşının suçuymuş, karşının ihtiyacıymış gibi görülmesin. Biz de birçok şey ilgimizi kısa bir sürede kaybedebiliyoruz. Görülmek mi istiyorum? Kendimi daha fazla sorgulamak istiyorum. Bir yalnızlığımı, hoşuma giden, beraber güldüğüm ve bir şeyler yapabileceğimi düşündüğüm birinin birazcık olmasını mı koymak istiyorum?

Ya da birine hafif yaslanası mı var? Ya da birinin bana yaslanası mı var? Artık bunları koklamak zorundayız. Çünkü yorgunuz. İnsanları bunun için de yargılayamayız. Bence sevilme ihtiyacıyla, sevme ihtiyacıyla gerçekten birinde bir şey görmenin çok kolay ayrıştırılabildiği bir nokta olduğunu zannetmiyorum. Çok ciddi bir bilinç gerekiyor.

O yüzden de flörtler olmuyor. Çünkü daha önce de dediğim gibi, hep çok iyi süren ilişkilerime bakıyorum. Ya da bir yere varmış, bir yere kadar yürümüş şeylere bakıyorum. Ne noktası flörttü, ne noktasında birbirimizi bekledik, ne noktasında birbirimizi anladık hiç hatırlamıyorum. Aşama aşama hatırladığım hiçbir şeyden bana hayır geldiğini hatırlamıyorum. Çünkü o kadar organiktir, o kadar hayatın içindedir ve o kadar nefes kadar kolaydır ki, onu flört, tanışma, bekleme, ben ona iki yaptım, o bana beş yaptı gibi hatırlamıyor oluyoruz. Organik şeyler zaten kendini evre evre, dönem dönem göstermiyor. Birisi ya zaten flört diyebilmek, onun olmadığını gösteriyor sanki.

Ben de işte biriyle flört ediyorum. Bizde işte flört var sanki. Ya da hiç flörtüm kalmadı, eksi üç tane flörtüm kaldı falan. Yani bunlar ya zaten olmayışın habercisi... Belki de flörtün kendisi olmayışın habercisi.

Buralarda ne yapabiliriz? Havayı koklayabiliriz evet ama... Lütfen kendimizi biraz sevmelerden, biraz olmalardan, biraz görmelerden, olacak gibi olmalardan ve onların getirdiği yorgunluklardan, belirsizliklerden koruyalım. Ve mümkün olduğunca insanları da bunların içine atmayalım. Lütfen insanları bulmak istediğimiz gibi bırakın.

Siz de lütfen karşıdaki insanlar bizleri bulmak istediğiniz gibi bırakın. Olsun, olmasın. Başlasın, bitsin. Bir sonu olsun, başı olsun. Ama birazı olmasın. Çünkü bizleri flört, flört etme çabaları... Bunlar yormuyor. Yanlış nedenler yoruyor. Görmediğimiz sebepler yoruyor. Sonuçlara flört, iletişim, ilgi gibi görünse de nedenler gerçekten sandığımız nedenler olmayabiliyor.

En büyük yalnızlıklar, biraz olan şeylerle başlıyor. O yüzden umarım kendimizi bunlardan kurtarabiliriz. Umarım bunların kokusunu almayı öğrenebiliriz. Ve hayattaki en doğal şeylerin, en bir yere varan şeylerin de böyle dönem dönem, evre evre görülemediğini anlayabiliriz.

Bunları kabul edebiliriz. Görülmeye mi ihtiyacın var? Çok doğal. Ama bunu bil de gir. Biriniz sende bir şey görmesine ihtiyacın mı var? Bunu bil de gir. Karşıdan bunu mu seziyorsun? Bunu bil de gir. Aynı yöne bakıyor olmanız aynı şeyi gördüğünüzü göstermiyor. Bunu bil de gir. O yüzden flört dendiğinde artık daha çok flört etmek değil de flört edememek neden konuşuluyor? Neden olmayışlar konuşuluyor? Bunu fark et de gir.

Çünkü tabii ki bağları koparamayız. Flörtten vazgeçemeyiz. Bir şeylere bir şey hissetmekten vazgeçemeyiz. Yalnızlığımızla pencere açmaktan vazgeçemeyiz. Ama bunları bilip girmeli. Alabileceğimiz hasarları, verebileceğimiz hasarları bilip girmeli. Birazcık şeylerden kaçınalım. Birazcık olan yerlerden de kaçınalım. Umarım omzuna dokunabilmişimdir, sana sarılabilmişimdir. Belki birkaç kere daha konuşulabilecek bir konu çünkü dönem dönem, sene sene çok farklı. Ama umarım biraz olsun kafandaki o ''Evet ya, yürüme işler bunlardan, kırgınlıklar bunlardan, olma işler belki de bunlardan'' dediğimiz yerleri beraber aşabilmişizdir.

Bazen bir şey hissetmek bile birilerinin bir şeye başlamasına ve bizim bir şeye başlamamıza neden oluyor. Çünkü maalesef hissetmenin bile çok zor olduğu bir hayatta yaşıyoruz. Çok sarıldım, çok öptüm. İhtiyacı olan olsun.

"Onu niçin sevdiğimi bana söyletmek isterlerse bunu ancak şöyle anlatabilirim sanıyorum: Çünkü o, o idi; ben de bendim." - Montaigne






Tüm bölümler ve daha fazlası için ⁠⁠podbeemedia.com⁠⁠'u ziyaret et!

----- Podbee Sunar -------
Bu podcast reklam içermektedir.

Aşk

Durmadan dönüp dolaşıp kendisini tosladığım ve hiçbir şekilde ondan uzak kalamadığım, her ne kadar görmemeye çalışsam da artık daha fazla görmezden gelemeyeceğim. Hazır fırsat bu fırsat. Tek başıma da düşünmek zorunda değilim. Sizle beraber düşünürüz diye düşündüm. Bir konuyu konuşmak istiyorum. O konunun üstünde biraz gezinmek istiyorum. Ne söylesem yetmeyecek. Bunu çok iyi biliyorum. Ne söylesem bir şeyler eksik kalacak. Bunu çok iyi biliyorum. Aşktan bahsetmek istiyorum ben. Evet. Aşk yani. Aşk, aşk, aşk. Tabii ki aşk çok büyük bir kavram. Yani bir kişiye, bir nesneye, bir inanca, bir kavrama herhangi bir şeye karşı da duyulabilir. Ama ben dünyevi anlamda, romantik anlamda aşktan bahsediyorum. Hepimizin daha çok aşina olduğu. Bu kelimenin Arapça kökenleri sarmaşık ve ışıktan geliyor. Muhteşem değil mi? Hani üstüne konuşmayı bırakıyorum, daha en başından kelimenin kökenleri sarmaşık ve ışıktan geliyor. Saran, sana nüfus eden, seni kapsayan ve aynı zamanda aydınlatan ve yakan bir şey. Bu kadar tadını, hissini veren bir kelimeyle karşılaşmak bence çok zordur. O yüzden de çok nadir kelimelerden bir tanesi. Bir şey tarafından kapsanmak, bir şey tarafından yakılmak ve aydınlatılmak. Muhteşem bir bileşen. Ve bu bile beni çok uzun süre düşündürmüştü gördüğümde. Ondan sonra da dedim ki acaba ben aşktan bahsetmek istediğimde okuduğum ne benim çok hoşuma gitmişti ya da izlediğim ne ya da hayatımda bana ne dokundu diye çok düşünüyorum. Aşkla ilgili bir şey söylemek istersem, birine aşkımı anlatmak istersem ne kullanırım diye düşünüyorum. O zaman da hiç kuşkusuz aklıma Montaigne geliyor. Hiç unutmuyorum. Sanırım denemeler kitabındaydı. Onun için sevdiğimi söylememi isterseniz ancak şöyle açıklayabilirim. O oydu, ben de bendim. Muhteşem, çok basit, saf, naif, kılçıksız bir şey bu. O oydu, ben de bendim. Beni neden seviyorsun sorusu bazen çok meşhurdur. Neden ben? Beni neden seviyorsun? Ve bunlara böyle çok güzel cevaplar almak isteriz aslında. Ben de çok uzun zaman. Beni neden seviyorsun? Bilmiyor musun? Bilmiyorsa bir dudağımın düştüğü falan olurdu. Neden beni seviyorsun? Şundan bundan, ondan bundan, güzel bir sürü şey belki. Ama zaman geçtikçe aslında bunu hiç duymak istemediğimi fark ettim. Yani bana göre aşk dilin engeline takılmalı, artık mantığın engeline takılmalı. Yani birisi bana çok mantıklı cümleler kuramamalı. Birisi bana seni seviyorum çünkü bundan bundan bundan, sana aşığım çünkü bundan bundan diyerek anlatamamalı. Önceden aradığım şeyi artık hiç aramıyorum, hatta kaçıyorum. Belki bu alıntı, belki bu okuduğum şey de beni çok değiştirdi. Sadece iyisiyle kötüsüyle ben olduğum için... Evet, mesela Ezgi, sen bunu şöyle yapsaydın daha iyi olurdu, böyle yapsaydın daha iyi olurdu. Bu özelliğinden nefret ediyorum demesine rağmen o oydu, ben de bendim denebilmesi dışında sanırım artık hiçbir şey aramıyorum. Bana nedenini açıklayamasın istiyorum. Sadece sen olduğun için diyebilsin istiyorum ve bunun anlam kazandığı bir yaş aralığındayım galiba. İyi cevaplar, mantıklı cevaplar, mantıklı hareketler, mantıklı seçimler istemiyorum. Benim için aşk sanki eşittir çocukluk. Eşittir saçmalama becerisi. Eşittir beraber aptal olma becerisi. Mantık istemiyorum. Güzel sözler istemiyorum. Mantık ve dil aşk engeline takılsın istiyorum. Sadece beni ben olduğum için sevsin, ben de karşımdakini o olduğu için isteyim istiyorum. Evet, aşkı arıyoruz. Hepimiz arıyoruz. Bir yandan da ondan cehennemden korkar gibi korkuyoruz. İyisiyle kötüsüyle. Ama mantığa oturması, korkutsa daha iyi mantığa oturmamasını istiyorum. 35 yaşındayım ve aşkı böyle yaşamak istiyorum. 20 yıl önünde sorsanız, beni neden sevdiğini bilmeyen birisi beni daha çok ürkütebilirdi. Ama şimdi beni neden sevdiğini söyleyebilen birisi, ben olmam dışında, beni daha çok ürkütüyor. Bilmiyorum, sizin için nasıl? Sizin için nasıl olacak? Çünkü kafa sayısı kadar fikir vardır gibi bir şey bu. Kalp sayısı kadar aşk vardır. Aynı kişinin aşkları bile birbirinin aynısı olamaz. Hepsi biricik. Her seferinde aşk yeni. O yüzden benim aşkım sizin aşkınıza benzemiyor. Onun aşkı ötekininkine benzemiyor. Kendi aşklarımız birebirbirine benzemiyor. Sizin için nasıldır, hangi dönemde nasıl olacaktır bilmiyorum ama benim için bu. Sen sensin, ben benim. Ve biz bu yüzden bunu yaşıyoruz. Denebilmesi. Bilmiyorum, hayallerimizin çocuğu. Yani aşk, insanların hayallerinin çocuğu, hayallerimizin çocuğu ve birçok hayal kırıklığımızın da anne babası aslında. O yüzden böyle ince çizgide olan bir şeyin mantıkla alakası olması içten içe beni hiç güvende hissettirmiyor. Belki bu benim hatam, belki seneler sonra değişecek bir şey. Belki iki gün sonra bunu dinlediğimde, aa hani ne diyorsun diyebileceğim bir şey. Bugün böyle düşünüyorum. Benim için bir kendimden çıkma gereksinimi değil, benim için kendimden uzaklaştırmak ya da hayatıma bir renk katma yöntemi değil. Benim için daha çok kendimi sevmek, kendimi bulmak, benim ben olmamla ilgili huzurlu hissetmeme sebep olan bir şey hissetmek. Bazıları hani, evet aşk insanın kendinden çıkma gereksinimidir, aşk rutini bozma gereksinimidir, aşk işte gerçeklikten kopma gereksinimidir. Hayır. Beni daha çok gerçekliğimde mutlu edecek, beni ben olarak daha çok mutlu edecek bir şeyler hissetmek istiyorum. Evet, ben marazlarımla, artılarımla, eksilerimle, ben olduğum için birinin hayatında, birinin yaşamında yer kaplıyorum diyebilmek istiyorum. Hiçbir şey yaşamdan büyük değil aslında. Her şey yaşamın bir parçası. Yaşam aslında aşktan üstün. Ama bu öyle bir his ki, kendi kelime kökenlerindeki gibi, hem sarmaşık hem ışık gibi bir his ki, hem saran, hem aydınlatan, hem yakan, bazen yaşamın bir parçası olmasına rağmen aşk yaşamdan daha büyük olabiliyor. Ve bu kadar hayatı domine eden bir şeyi hissederken, ben kendimden çıkmak istemiyorum. Ben daha çok kendim olmak istiyorum ve buna vesile olan bir şeyler yaşamak istiyorum. Evet yani, özetle 35 yaşında aşk nedir senin için diyorsan, benim için, onu o olduğu için seveceğim ve kendimden çıkmayacağım, yaşamdan çok büyük gelen ama yaşamın da parçası olduğunu unutmadığım bir şey yaşamak, bir şey hissetmek. Bir yandan da bunun bir sanat olduğunu düşünüyorum. Evet, yani neden sanat olduğunu düşünüyorum. Herkesin başına gelebilecek bir şeymiş gibi görünse de hepimizin biricik işte... herkesin kendine münferit, süper yetenekleriyle bağlantılı olsa da bence aşk bir sanat ve bazı insanlar bu sanata muktedir olmuyor. Bazı insanlar bu sanatı icra etmeye hazır olmuyor. Bir şeylerden kaçmak için aşka tutulmaya çalışan ya da aşkın kendisine aşık olan ya da bu daha önce konuştuğumuz gibi yanlış yere koyduğumuz yalnızlıklarımız ...Minvalin'de seçtiğimiz aşklar bence çok fazla... ...çok fazla bize... ...aradığımız o naif, saf... ...hissetmek istediğimiz o güzelliği getirmiyor. Yani bu sanatı icra edebilmek için gerçekten bu sanata soyunmak ve bu sanatın... ...saf kaynağından faydalanmak istemek gerekiyor galiba. Ben... ...sıkıcı bir şeyler yaşadığımı düşündüğüm için aşka düşmemeliyim. Ben bir şeyden kaçtığım için aşka düşmemeliyim. Kendimden çıkmak için aşka düşmemeliyim. Aşk bir sanatsa ben bunu kendim olarak, kendi hayatımdan memnun olarak, kendime yeterek, yalnızlıklarımı yanlış yere koymayarak bunun içinde olmalıyım. Bence o zaman ancak hakkını verebilirim ve o zaman bu sanatı icra edebilirim. Hazır olmak diye bir şey var galiba. Yani bir şeylere, bir insanın hayatına girmeye, o insanın hayatımızı almaya... Bunların o anda tabii ki hesabını yapamazsınız. Yani o an gerçekleşen bir şeydir. Belki bir saat önce o insan karşınıza çıksa ya da bir saat sonra karşınıza çıksa o insana hiçbir şey hissetmeyebilirsiniz, o insan dikkatinizi çekmeyebilir. Her şey aslında zamanlamasıyla şahane ya. O an karşıma çıktı. Biz o an karşılaştık. O an birbirimizi bulduk. O an tabii ki bunların matematiğini yapamazsın. Ben hayatıma birini almaya hazır mıyım? Ben aşk yaşamaya muktedir miyim? Ben bu sanatı icra edebilir miyim? Demezsin. Ama belki de bilmiyorum. Bilmeden de biz bunlara hazır oluyoruz. Ben hiç hayatımda birini sevmeye ya da birini hayatıma almaya hazır olmadığım bir günde, birine denk geldiğimde bu kadar ona karşı akabildiğimi görmedim. Biz bunların hesabını yapmasak da kalbimiz, ruhumuz bir şekilde bence hesabını yapıyor. Hazır olmak diye, bu sanatı icra etmeye hazır olmak, buna yetecek olmak diye bir şeyler bence var. Her ne kadar bilsek de, bildiğimizi sansak da, bilmesek de ben buna inanıyorum. Ve zaten böyle şey gibi oluyor. Hani bir kişi vardır ve her şey tamdır. Bir kişi yoktur ve dünya eksiktir gibi. Diğer insanlarla o biriciğimiz arasındaki fark inanılmaz açılıyor. Sanki o herkesten çok farklı. Pozitif yönde, olumlu yönde çok farklı oluyor. Ve bunu ödüllendirebilmek, bunu kendi içimizde kendimiz olarak yaşayabilmek çok kolay bir mekanizma gibi görünse de aslında bence çok zor. Çok büyülü. Çok büyük bir lüks. Yirmilerimde belki böyle nefes almak kadar hızlı ve çabuk olabilecek bir şeyken yaşa aldıkça bunun aslında ne kadar nadir, ne kadar özel bir şey olduğunu düşünüyorum. Bazı zamanlar oldu ayaklarım yerden kesilsin istedim. Bazı zamanlar oldu ayaklarım yere tam bassın istedim. Ben de bazen ne istediğimi bilmiyorum. O yüzden belki de ihtiyaçlarımız, isteklerimiz doğrultusunda bir kişiyi buluyoruz. Ben hayatımın aşkı kavramına belki belli bir yaşa kadar ya da hayatın sürprizlerinden emin olamadığımız için hiçbir zaman inanmıyorum. Çünkü biz hiçbir zaman aynı olamayız. Her zaman değişiyoruz. Her zaman bir devinim söz konusu. Aynı şekilde karşımızdaki insan da değişiyor ve deviniyor. Sabah kalktığımızda başımıza gelen herhangi bir şeyle çok başka bir insan olup, çok başka ihtiyaçların peşinde koşabiliriz. Bu yüzden hayatımın aşkı, hayatımın fırsatı, hayatımın şansı diye bir şey olduğunu düşünmüyorum. Her zaman çok köklü değişiklikler yaşamaya açığız. Bu yüzden her zaman bence bizim için ömürlük diye adlandırabileceğimiz büyüklükte bir aşkın karşımıza çıkma olasılığı çok fazla. Değişime karşı gelmeden, belki beraber değişerek... ...o zaman ömürlük olmak daha olası. Bu şey değil yani. Ömürlük, sevgi diye bir şey yok. Aşk diye bir şey yok. Hayır. Ama değişiyoruz. Karşısı da değişiyor. Belki de bu işin büyüsü beraber, paralel değişebilmekte. Ben değişiyorum, sen değişiyorsun. Değişmiş hallerimizle de birbirimizi... ...ben ve sen olarak sevmeye devam ediyoruz. Ve yeni bizler yaratmaktan... ...kocunmuyoruz, yorulmuyoruz. Evet, o zaman ömürlük, o zaman sonsuz bir sevgi, sonsuz bir aşk bence de mümkün. Ama bu değişimi beraber yakalayamazsak, bence her değiştiğimizde baktığımız yönde değişiyor ve bu hem talihsiz, bu hem bir lütuf, hem bir lanet. O yüzden belki çok büyük cümleler kurmamak gerek. Sonsuza kadar seni seveceğim, sonsuza kadar seninle olacağım. Belki bunları inanmak istesek de bunları söylemek veya söyletmemek gerek. Ama onun yerine belki şunu diyebiliriz. Değiştiğim sürece ve sen de değiştiğin sürece, buna gönlümüz olduğu sürece, geçinmeye gönlümüz olduğu sürece, yeni bizler yaratmaktan üşenmeyeceğim ve yeniden yeniden biz olmaktan üşenmeyeceğim diyebilmek belki de bu işin en güzel yanı. en çok belki fedakarlık yapılabilecek ve en çok niyetini belli edilebilecek yanı. Bunları seneler önce söylesem söyleyemezdim. Demek ki aşkla ilgili beklentilerim de bu yaşımda bu hale gelmiş. Evet değişebiliriz, evet hayatta bir şeyler başımıza gelebilir. Ama önemli olan beraber tekrar ve tekrar değişmeye, gönlü olmak ve tekrar tekrar bizi yaratmaya, meyilli, istekli olmak ve kendimiz olabilmek. Buradaki en önemli şeylerden bir tanesi de aşkın içinde karşıya yarayacak, karşının aradığı cevapları verecek bir insan olmak değil de kendimiz olabilmek. Hangi kitabıydı bilmiyorum ama benim gibi çok sevenler mutlaka hatırlayacaktır ya da bulacaktır. Oruç Arıoba'nın bir sözü vardı, ''Benim yanımda kendin olamayacaksan hiçbir işe yaramaz.'' Tam da bu. Aşk ne dersem, benim için, bazen bana yaşamdan daha büyük hissettirecek, yaşamın parçası olsa dahi yaşamdan üstün gelecek. O, o olduğu için ve ben, ben olduğum için yaşayacağımız ve kendim olabileceğim, tekrar tekrar bizi yaratmaktan üşenmeyeceğim, geri durmayacağım bir şeyin içinde olmaya gönüllü olmak. 35 yaşındayım ve bunu arıyorum ve bunu aradığıma eminim. Çünkü bundan yıllar önceye baktığınızda, bu kadar önemli mi aşk diyeceksin belki ama evet, ben her şeyden çok temelde olduğuna inanıyorum. Çünkü bundan yıllar önceye baktığımızda ne elektrik vardı, ne sandalye vardı, ne masa vardı. Ama yine de aşk vardı. Ne kadar geriye giderseniz gidin, hep orada aşk vardı. O yüzden bunun bir anlamı olduğuna inanıyorum. Bunun üstüne ne eklesem, ne çıkarsam da asla yeterli olmayacak. Her gün bunun üstüne ekleyebileceğim ya da fikrimi değiştirebileceğim, okuduğumda ya da gördüğümde bana geçecek tonlarca şey olabilir. Bugünlük bu kadar benim için aşk. Birini mantığıyla ifade edemeyecek şekilde sevmek, mantık aramamak, sadece onu o olduğu için sevmek. Evet, her insan bana keşke böyle yaklaşsan, şöyle davransan diyebilir. Ama olsun. Ben gözleri kapalı, büyülenmiş... ...ayakları yerden kesilmiş bir şeyden de bahsetmiyorum. Hatalarıyla, sevaplarıyla, her şeyiyle... ...onu o olduğu için istemekten bahsediyorum. Dün hatta... ...sevdiğim insanla konuşurken... ...ondan ısrarla balon çizmesini istemiştim. Hani balon, neden balon, neden balon? Çünkü aşk benim için balona benziyor. Gerçekten. Hani uçuyorsun, uçma hissine sahipsin... ...ama bir yerlere de bağlısın. Köklerin var. Ve ben bu hissi gerçekten aşka benzetiyorum. Bağlı olarak, bir yere tutunarak, bir yerin seni tutmasıyla, bir yerde bağın olarak uçmak, özgür hissetmek, mutlu hissetmek, yükselmek, aydınlanmak. Bu yüzden balona benzetiyorum ve bu beni çok gülümsetiyor. Ben köklü bir değişiklik yaşamadığım sürece de sanırım aşağı yukarı aşka böyle bakacağım. Bilmiyorum siz ne düşünürsünüz? Benimle birlikte düşünün istedim. Lütfen hatta bana yazın. Sizi etkileyen aşk tanımları varsa, bana bunu düşündürdü dediğiniz bir şeyler varsa bana ulaşın. Biliyorsunuz bu kayıtların en önemli yanı. Yapıyoruz ve dönüp arkamıza bakmıyoruz. O yüzden bir hata yaptıysa mahvola. Ama benim için bugün, bugünün şartlarıyla aşk, sevgi buna benziyor. Umarım böyle birini bulursunuz. Karşınızdaki kişiye seviyorum. Çünkü o oydu, ben de bendim diyebileceğiniz kadar basit. Ama altı dünyalar, evrenler kadar dolu o şeyi umarım hissedersiniz ve bulursunuz. Bir sonraki konuda görüşmek üzere. Öpüyorum, çok sarıldım.

Durmadan dönüp dolaşıp kendisini tosladığım ve hiçbir şekilde ondan uzak kalamadığım, her ne kadar görmemeye çalışsam da artık daha fazla görmezden gelemeyeceğim. Hazır fırsat bu fırsat. Tek başıma da düşünmek zorunda değilim. Sizle beraber düşünürüz diye düşündüm. Bir konuyu konuşmak istiyorum. O konunun üstünde biraz gezinmek istiyorum. Ne söylesem yetmeyecek. Bunu çok iyi biliyorum. Ne söylesem bir şeyler eksik kalacak. Bunu çok iyi biliyorum. Aşktan bahsetmek istiyorum ben.

Evet. Aşk yani. Aşk, aşk, aşk. Tabii ki aşk çok büyük bir kavram. Yani bir kişiye, bir nesneye, bir inanca, bir kavrama herhangi bir şeye karşı da duyulabilir. Ama ben dünyevi anlamda, romantik anlamda aşktan bahsediyorum. Hepimizin daha çok aşina olduğu.

Bu kelimenin Arapça kökenleri sarmaşık ve ışıktan geliyor. Muhteşem değil mi? Hani üstüne konuşmayı bırakıyorum, daha en başından kelimenin kökenleri sarmaşık ve ışıktan geliyor. Saran, sana nüfus eden, seni kapsayan ve aynı zamanda aydınlatan ve yakan bir şey.

Bu kadar tadını, hissini veren bir kelimeyle karşılaşmak bence çok zordur. O yüzden de çok nadir kelimelerden bir tanesi. Bir şey tarafından kapsanmak, bir şey tarafından yakılmak ve aydınlatılmak. Muhteşem bir bileşen. Ve bu bile beni çok uzun süre düşündürmüştü gördüğümde.

Ondan sonra da dedim ki acaba ben aşktan bahsetmek istediğimde okuduğum ne benim çok hoşuma gitmişti ya da izlediğim ne ya da hayatımda bana ne dokundu diye çok düşünüyorum. Aşkla ilgili bir şey söylemek istersem, birine aşkımı anlatmak istersem ne kullanırım diye düşünüyorum. O zaman da hiç kuşkusuz aklıma Montaigne geliyor. Hiç unutmuyorum. Sanırım denemeler kitabındaydı. Onun için sevdiğimi söylememi isterseniz ancak şöyle açıklayabilirim. O oydu, ben de bendim.

Muhteşem, çok basit, saf, naif, kılçıksız bir şey bu. O oydu, ben de bendim. Beni neden seviyorsun sorusu bazen çok meşhurdur. Neden ben? Beni neden seviyorsun? Ve bunlara böyle çok güzel cevaplar almak isteriz aslında. Ben de çok uzun zaman. Beni neden seviyorsun? Bilmiyor musun? Bilmiyorsa bir dudağımın düştüğü falan olurdu.

Neden beni seviyorsun? Şundan bundan, ondan bundan, güzel bir sürü şey belki. Ama zaman geçtikçe aslında bunu hiç duymak istemediğimi fark ettim. Yani bana göre aşk dilin engeline takılmalı, artık mantığın engeline takılmalı. Yani birisi bana çok mantıklı cümleler kuramamalı. Birisi bana seni seviyorum çünkü bundan bundan bundan, sana aşığım çünkü bundan bundan diyerek anlatamamalı.

Önceden aradığım şeyi artık hiç aramıyorum, hatta kaçıyorum. Belki bu alıntı, belki bu okuduğum şey de beni çok değiştirdi. Sadece iyisiyle kötüsüyle ben olduğum için... Evet, mesela Ezgi, sen bunu şöyle yapsaydın daha iyi olurdu, böyle yapsaydın daha iyi olurdu. Bu özelliğinden nefret ediyorum demesine rağmen o oydu, ben de bendim denebilmesi dışında sanırım artık hiçbir şey aramıyorum.

Bana nedenini açıklayamasın istiyorum. Sadece sen olduğun için diyebilsin istiyorum ve bunun anlam kazandığı bir yaş aralığındayım galiba. İyi cevaplar, mantıklı cevaplar, mantıklı hareketler, mantıklı seçimler istemiyorum. Benim için aşk sanki eşittir çocukluk.

Eşittir saçmalama becerisi. Eşittir beraber aptal olma becerisi. Mantık istemiyorum. Güzel sözler istemiyorum. Mantık ve dil aşk engeline takılsın istiyorum. Sadece beni ben olduğum için sevsin, ben de karşımdakini o olduğu için isteyim istiyorum. Evet, aşkı arıyoruz. Hepimiz arıyoruz. Bir yandan da ondan cehennemden korkar gibi korkuyoruz. İyisiyle kötüsüyle. Ama mantığa oturması, korkutsa daha iyi mantığa oturmamasını istiyorum. 35 yaşındayım ve aşkı böyle yaşamak istiyorum. 20 yıl önünde sorsanız, beni neden sevdiğini bilmeyen birisi beni daha çok ürkütebilirdi. Ama şimdi beni neden sevdiğini söyleyebilen birisi, ben olmam dışında, beni daha çok ürkütüyor.

Bilmiyorum, sizin için nasıl? Sizin için nasıl olacak? Çünkü kafa sayısı kadar fikir vardır gibi bir şey bu. Kalp sayısı kadar aşk vardır. Aynı kişinin aşkları bile birbirinin aynısı olamaz.

Hepsi biricik. Her seferinde aşk yeni. O yüzden benim aşkım sizin aşkınıza benzemiyor. Onun aşkı ötekininkine benzemiyor. Kendi aşklarımız birebirbirine benzemiyor. Sizin için nasıldır, hangi dönemde nasıl olacaktır bilmiyorum ama benim için bu. Sen sensin, ben benim. Ve biz bu yüzden bunu yaşıyoruz. Denebilmesi.

Bilmiyorum, hayallerimizin çocuğu. Yani aşk, insanların hayallerinin çocuğu, hayallerimizin çocuğu ve birçok hayal kırıklığımızın da anne babası aslında. O yüzden böyle ince çizgide olan bir şeyin mantıkla alakası olması içten içe beni hiç güvende hissettirmiyor. Belki bu benim hatam, belki seneler sonra değişecek bir şey. Belki iki gün sonra bunu dinlediğimde, aa hani ne diyorsun diyebileceğim bir şey. Bugün böyle düşünüyorum.

Benim için bir kendimden çıkma gereksinimi değil, benim için kendimden uzaklaştırmak ya da hayatıma bir renk katma yöntemi değil. Benim için daha çok kendimi sevmek, kendimi bulmak, benim ben olmamla ilgili huzurlu hissetmeme sebep olan bir şey hissetmek. Bazıları hani, evet aşk insanın kendinden çıkma gereksinimidir, aşk rutini bozma gereksinimidir, aşk işte gerçeklikten kopma gereksinimidir. Hayır.

Beni daha çok gerçekliğimde mutlu edecek, beni ben olarak daha çok mutlu edecek bir şeyler hissetmek istiyorum. Evet, ben marazlarımla, artılarımla, eksilerimle, ben olduğum için birinin hayatında, birinin yaşamında yer kaplıyorum diyebilmek istiyorum.

Hiçbir şey yaşamdan büyük değil aslında. Her şey yaşamın bir parçası. Yaşam aslında aşktan üstün. Ama bu öyle bir his ki, kendi kelime kökenlerindeki gibi, hem sarmaşık hem ışık gibi bir his ki, hem saran, hem aydınlatan, hem yakan, bazen yaşamın bir parçası olmasına rağmen aşk yaşamdan daha büyük olabiliyor.

Ve bu kadar hayatı domine eden bir şeyi hissederken, ben kendimden çıkmak istemiyorum. Ben daha çok kendim olmak istiyorum ve buna vesile olan bir şeyler yaşamak istiyorum. Evet yani, özetle 35 yaşında aşk nedir senin için diyorsan, benim için, onu o olduğu için seveceğim ve kendimden çıkmayacağım, yaşamdan çok büyük gelen ama yaşamın da parçası olduğunu unutmadığım bir şey yaşamak, bir şey hissetmek. Bir yandan da bunun bir sanat olduğunu düşünüyorum.

Evet, yani neden sanat olduğunu düşünüyorum. Herkesin başına gelebilecek bir şeymiş gibi görünse de hepimizin biricik işte...

herkesin kendine münferit, süper yetenekleriyle bağlantılı olsa da bence aşk bir sanat ve bazı insanlar bu sanata muktedir olmuyor. Bazı insanlar bu sanatı icra etmeye hazır olmuyor. Bir şeylerden kaçmak için aşka tutulmaya çalışan ya da aşkın kendisine aşık olan ya da bu daha önce konuştuğumuz gibi yanlış yere koyduğumuz yalnızlıklarımız

...Minvalin'de seçtiğimiz aşklar bence çok fazla... ...çok fazla bize... ...aradığımız o naif, saf... ...hissetmek istediğimiz o güzelliği getirmiyor. Yani bu sanatı icra edebilmek için gerçekten bu sanata soyunmak ve bu sanatın... ...saf kaynağından faydalanmak istemek gerekiyor galiba. Ben... ...sıkıcı bir şeyler yaşadığımı düşündüğüm için aşka düşmemeliyim. Ben bir şeyden kaçtığım için aşka düşmemeliyim. Kendimden çıkmak için aşka düşmemeliyim.

Aşk bir sanatsa ben bunu kendim olarak, kendi hayatımdan memnun olarak, kendime yeterek, yalnızlıklarımı yanlış yere koymayarak bunun içinde olmalıyım. Bence o zaman ancak hakkını verebilirim ve o zaman bu sanatı icra edebilirim.

Hazır olmak diye bir şey var galiba. Yani bir şeylere, bir insanın hayatına girmeye, o insanın hayatımızı almaya... Bunların o anda tabii ki hesabını yapamazsınız. Yani o an gerçekleşen bir şeydir. Belki bir saat önce o insan karşınıza çıksa ya da bir saat sonra karşınıza çıksa o insana hiçbir şey hissetmeyebilirsiniz, o insan dikkatinizi çekmeyebilir.

Her şey aslında zamanlamasıyla şahane ya. O an karşıma çıktı. Biz o an karşılaştık. O an birbirimizi bulduk. O an tabii ki bunların matematiğini yapamazsın. Ben hayatıma birini almaya hazır mıyım? Ben aşk yaşamaya muktedir miyim? Ben bu sanatı icra edebilir miyim? Demezsin. Ama belki de bilmiyorum. Bilmeden de biz bunlara hazır oluyoruz.

Ben hiç hayatımda birini sevmeye ya da birini hayatıma almaya hazır olmadığım bir günde, birine denk geldiğimde bu kadar ona karşı akabildiğimi görmedim. Biz bunların hesabını yapmasak da kalbimiz, ruhumuz bir şekilde bence hesabını yapıyor. Hazır olmak diye, bu sanatı icra etmeye hazır olmak, buna yetecek olmak diye bir şeyler bence var. Her ne kadar bilsek de, bildiğimizi sansak da, bilmesek de ben buna inanıyorum.

Ve zaten böyle şey gibi oluyor. Hani bir kişi vardır ve her şey tamdır. Bir kişi yoktur ve dünya eksiktir gibi. Diğer insanlarla o biriciğimiz arasındaki fark inanılmaz açılıyor. Sanki o herkesten çok farklı. Pozitif yönde, olumlu yönde çok farklı oluyor. Ve bunu ödüllendirebilmek, bunu kendi içimizde kendimiz olarak yaşayabilmek çok kolay bir mekanizma gibi görünse de aslında bence çok zor. Çok büyülü.

İlişkiler 101

Tarihte Acaib ve Garaib

Dünden Bugüne Bekarlıkla Mücadele

mecbur muyum?

tek eşli olmaya mecbur muyum?

mecbur muyum?

her şeyi açıkça söylemeye mecbur muyum?

sadece film izlemiyorum

açık ilişkiler

sadece film izlemiyorum

neden arkadaş oluyoruz ve olmalıyız ama olamıyoruz?

sadece film izlemiyorum

neden aşık oluyoruz? (anora ve past lives)

Dr. Gulec Radio

ben neden sevgili yapamıyorum?

Dr. Gulec Radio

mutluluğun formülü çok açık: bir sen, bir ben, bir de...

Dr. Gulec Radio

first date rehberi

Dr. Gulec Radio

lütfen ağzımı bantlayın: oversharing belası

İhtiyacı Olan Alsın

Flört Yetmezliği

İhtiyacı Olan Alsın

Aşk

İhtiyacı Olan Alsın

Beklentiler

Açık Açık Konuşalım

Aşk

Barış Özcan ile 111 Hz

68 - Aşkın Kimyası

Barış Özcan ile 111 Hz

118 - Yalnızlık Bazen İyidir

Her hafta eklenen yeni bölümleri kaçırma!